II SA/Wr 219/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Andrzej Wawrzyniak, Sędziowie Sędzia WSA - Ireneusz Dukiel (spr.), Sędzia WSA - Anna Siedlecka, , Protokolant asystent sędziego - Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 maja 2013 r. sprawy ze skargi V. H., R. H. i O. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia 28 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie, nadbudowie istniejącego budynku mieszkalnego wraz ze zmianą sposobu użytkowania części pomieszczeń na pomieszczenia usługowe oraz budowie garażu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta J. G. z dnia 10 grudnia 2012 r., nr [...]; II. orzeka, że uchylona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. na rzecz skarżących kwotę 491 (czterysta dziewięćdziesiąt jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent J. G. decyzją z dnia 10 grudnia 2012 r., nr 9/12, orzekł o wygaśnięciu własnej decyzji z dnia 20 marca 2008 r., nr [...]którą ustalił na rzecz V., R. i O. H. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie, nadbudowie istniejącego budynku mieszkalnego wraz ze zmianą sposobu użytkowania części pomieszczeń na pomieszczenia usługowe oraz budowie garażu na terenie działki nr [...] (obręb [...]) przy ul. G. [...] w J. G.. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ administracji powoła się na fakt uchwalenia dla terenu, w obrębie którego znajduje się działka nr [...] miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla rejonu ulic: J. — G. w J. G. (uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej J. G. z dnia 6 września 2011 r., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego z dnia 2 listopada 2011 r. Nr 224, poz. 3848). Na podstawie analizy tego planu organ I instancji przyjął, że ustalenia planu dla działki nr [...] są inne niż ustalenia decyzji o warunkach zabudowy nr 22/03, w zakresie dotyczącym: 1) linii zabudowy - w decyzji ustalono obowiązującą linię zabudowy, biegnącą wzdłuż granicy działki z ul. G. oznaczonej geodezyjnie jako działka drogowa nr [...] — a w planie miejscowym ustalono nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości ok. 4 m od działki drogowej nr [...]; 2) wskaźnika zabudowy - w decyzji ustalono maksymalny wskaźnik zabudowy 0,48 — w planie ustalono maksymalny wskaźnik zabudowy 0,5; 3) geometrii dachu- w decyzji ustalono dach jednospadowy ze spadkiem 10% w kierunku zaplecza działki; w planie miejscowym dla terenu U/M 4 nie ma ustaleń odnośnie geometrii dachów. W tak ustalonym stanie faktycznym organ administracyjny stwierdził, że zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej w skrócie u.p.z.p.) organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. W ocenie organu I instancji zastosowane przez ustawodawcę określenie "inne" stanowi kategorię szerszą niż pojęcie "sprzeczne" lub "niezgodne". Ustawodawca dopuszcza współistnienie planu i wydanej przed jego wejściem w życie decyzji o warunkach zabudowy, ale tylko wówczas, gdy warunki i zasady zagospodarowania terenu wynikające z decyzji są identyczne jak te, które wynikają z planu. Organ I instancji podniósł, że wyjątek dotyczący stosowania art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. zawarty w art. 65 ust. 2 tejże ustawy jest przejawem ochrony praw nabytych. Z tego przepisu wynika, że skutek w postaci zmiany stanu prawnego spowodowanego uchwaleniem nowego planu miejscowego nie sięga ostatecznych decyzji o pozwoleniu na budowę. W rozpatrywanej sprawie inwestorzy złożyli wniosek o pozwolenie na budowę lecz nie uzyskali ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli V. i R. H. podnosząc, że organ I instancji naruszył art. 65 ust 1 pkt 2 u.p.z.p. przez całkowicie dowolne i nieuzasadnione przyjęcie, że stopień różnicy między postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a decyzją o warunkach zabudowy jest na tyle znaczący, że nie da się tych warunków wynikających z obu źródeł pogodzić. Dotyczy to sytuacji, gdy organ administracji podjął już czynności zmierzające do takiego dostosowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, aby wskazane tam warunki dotyczące nieruchomości skarżących były całkowicie i w pełni spójne z warunkami ustalonymi decyzją o warunkach zabudowy. Ponadto reprezentujący skarżących pełnomocnik podniósł zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania, a odnoszących się do naruszenia: art. 162 k.p.a. w zw. z art. 97 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 98 § 1 k.p.a. przez wydanie zaskarżonej decyzji mimo istnienia podstaw do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie wszczętej z urzędu, a zwłaszcza w sytuacji, w której rozpatrzenie sprawy i decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego wraz ze zmianą sposobu użytkowania części pomieszczeń na pomieszczenia usługowe i budowę garażu oraz częściową rozbiórkę na terenie działki nr [...] przy ul. G. [...] w J. G., a także postępowania w sprawie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego przedmiotowej nieruchomości, jak również w sytuacji gdy domaga się tego strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiły się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu, a także przy uwzględnieniu toczącego się w tym zakresie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu; art. 6 k.p.a. i 7 k.p.a. przez pominięcie przez organ administracji faktu naruszenia zasady praworządności przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia, które pozbawiło skarżących kwestionowania rzetelności i prawidłowości zgromadzonych (na wniosek organu) materiałów dowodowych; art. 8 k.p.a. przez wydanie zaskarżonej decyzji podważającej zaufanie obywatela do organu Państwa poprzez brak określenia terminu zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie; art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. przez brak należytego wyjaśnienia przez organ administracji wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności przyczyn braku dokumentacji sprawy (jej ewentualnego zaginięcia) w urzędzie; art. 10 § 1 k.p.a. przez brak umożliwienia skarżącym przed wydaniem zaskarżonej decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. decyzją z dnia 28 stycznia 2013 r., nr [...]utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Kolegium zgodziło się z organem I instancji, że w badanym przypadku ustalenia i założenia planu miejscowego są inne niż ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy w zakresie linii zabudowy (w decyzji ustalono obowiązującą linię zabudowy, biegnącą wzdłuż granicy działki z ul. G. oznaczonej geodezyjnie jako działka drogowa nr [...], a ww. planie miejscowym ustalono nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości ok. 4 m od działki drogowej nr [...]), wskaźnika zabudowy (w decyzji ustalono maksymalny wskaźnik zabudowy 0,48 — w planie ustalono maksymalny wskaźnik zabudowy 0,5) i geometrii dachu (w decyzji ustalono dach jednospadowy ze spadkiem 10% w kierunku zaplecza działki; w planie miejscowym dla terenu U/M 4 nie ma ustaleń odnośnie geometrii dachów). Na poparcie podjętego rozstrzygnięcia Kolegium przytoczyło stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Krakowie z dnia 6 grudnia 2011 r. o sygn. akt II SA/Kr 1525/11. Na tej podstawie Kolegium przyjęło, że "inne ustalenia" oznaczają ustalenia, które nie są takie same, co w związku faktem, że nie została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, obligowało organ administracji do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia 20 marca 2008 r. na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 u.p.z.p. Kolegium podkreśliło, że wystarczającą przesłanką obligującą organ do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy jest zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. okoliczność, że dla terenu objętego ustaleniami decyzji uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji, dlatego też nie ma w tej kwestii znaczenia podnoszona przez odwołujących się okoliczność związana z toczącą się procedura zmiany tego planu, tak aby dostosować go do zamierzeń odwołujących się. Kolegium zauważyło przy tym, że podnoszona przez odwołujących się okoliczność świadczy tym bardziej o tym, iż ustalenia planu są inne niż ustalenia decyzji o warunkach zabudowy, w innym przypadku zmiana planu byłaby zbędna. Bez wpływu na rozstrzygniecie Kolegium potraktowało także podnoszoną przez odwołujących się przewlekłość postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, ponieważ w tym zakresie odwołujący się mieli uprawnienie do złożenia zażalenia na bezczynność organu. Za bezzasadny potraktowany został również przez Kolegium zarzut, że organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję mimo, iż V., R. i O. H. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. o utrzymaniu w mocy postanowienia Prezydenta Miasta J. G. o odmowie zawieszenia przedmiotowego postępowania. W tym zakresie Kolegium wskazało, że postanowienie SKO z dnia 26 października 2012 r. nr [...] jest ostateczne, zaś stosownie do art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie u.p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Dlatego też zarzuty odnoszące się do postanowienia organu I instancji o odmowie zawieszenia postępowania w sytuacji utrzymania go w mocy przez Kolegium są bezzasadne. Odnosząc się do podnoszonego w skardze zarzutu dotyczącego szkody jaką odwołujący się ponieśli przez działanie Prezydenta Miasta oraz tego, że w ich ocenie decyzja o wygaśnięciu decyzji o warunkach zabudowy narusza cel postępowania tj. zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, Kolegium wskazało, że o ile odwołujący się z powodu niewydania decyzji ponieśli szkodę, to mogą żądać jej naprawienia na warunkach określonych w art. 417¹ § 3 Kodeksu cywilnego. Odnosząc się natomiast do zarzutu braku konsultacji z odwołującymi się założeń planu miejscowego Kolegium podniosło, że jakkolwiek zarzuty te pozostają bez wpływu na niniejsze postępowanie to wskazać należy, iż przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewidują udział społeczeństwa w uchwaleniu planu miejscowego. Publicznego ogłoszenia wymagają uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu oraz projekt planu. Ponadto organizuje się publiczną dyskusję nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami. Istnieje też możliwość składania wniosków do planu i uwag do jego projektu. Regulacje te zatem pozwalają właścicielom wpływać na kształt przyszłego planu miejscowego. A zatem w ocenie Kolegium odwołujący się mieli również taką możliwość. V., R.i O. H. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnieśli o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia 28 stycznia 2013 r., powtarzając argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 u.p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 u.p.p.s.a. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, jak również utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, dokonana według kryterium zgodności z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie z zarzutów w niej zawartych okazały się uzasadnione. Odnosząc się do głównego zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., na wstępie wymaga zauważenia, że podstawowy i w zasadzie jedyny problem interpretacyjny w niniejszej sprawie dotyczy rozumienia pojęcia "innych ustaleń" planu miejscowego, w stosunku do decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z treścią przepisu, na którego naruszenie powołuje się autor skargi, organ administracji, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. W tym kontekście rodzi się pytanie, czy uchwaleniu planu miejscowego na terenie, wobec którego wcześniej wydano decyzję o warunkach zabudowy, towarzyszyć musi bezwzględny obowiązek uchylenia tej decyzji. Odpowiadając na tak postawione pytanie Sąd rozpatrujący skargę w niniejszej sprawie aprobująco przyjął pogląd wyrażony w wyroku WSA w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II SA/Kr 117/11), zgodnie z którym "inność" ustaleń oznacza wprost wyrażoną odmienność treści decyzji ustalającej warunki zabudowy z treścią planu miejscowego w takim zakresie, w jakim nie da się tych warunków wynikających z obu ww. źródeł pogodzić. Ważny jest więc stopień różnicy między postanowieniami planu a treścią decyzji i to, czy dają się one pogodzić. Przedstawione w tym miejscu stanowisko nie pozostaje w sprzeczności z powołanym przez orzekające w niniejszej sprawie organy administracji publicznej poglądem wyrażonym w wyroku WSA w Krakowie z dnia 6 grudnia 2011 r. (sygn. akt II SA/Kr 1525/11), gdzie przyjęto, iż użyte przez ustawodawcę pojęcie "inne" nie tylko z punktu widzenia wykładni językowej jest pojęciem szerszym niż "sprzeczne" czy nawet "niezgodne". Nie powinno budzić wątpliwości, że przewidziane w art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. uregulowanie służy temu, by w obrocie prawnym nie istniały dwie różne podstawy prawne do realizacji danej inwestycji. Przewidziane w art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. unormowanie wynika z szczególnej relacji, jaka zachodzi pomiędzy decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Decyzje te są bowiem wydawane w sytuacji braku planu zagospodarowania. Stąd też ustalenia planu mają pierwszeństwo przed ustaleniami decyzji. Na tle analizowanej regulacji należy natomiast zwrócić uwagę, że art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. ma głównie zadanie porządkujące - stanowi uprawnienie dla organów administracji do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdy jej ustalenia są inne niż planu miejscowego. Dlatego też, uwzględniając cel analizowanej regulacji nie można przyjmować, że w każdym przypadku uchwalenie planu miejscowego na terenie, wobec którego wcześniej wydano decyzję o warunkach zabudowy oznacza bezwzględny obowiązek uchylenia takiej decyzji (vide: wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1207/09). Na tle wskazanego rozumienia przepisu art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. rozstrzygnięcie niniejszej sprawy sprowadza się więc od udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy ustalenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie, nadbudowie istniejącego budynku mieszkalnego wraz ze zmianą sposobu użytkowania części pomieszczeń na pomieszczenia usługowe oraz budowie garażu na terenie działki nr [...] przy ul. G. [...] w J. G. są inne niż ustalenia miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego dla rejonu ulic: J. — . w J. G.. Należąca do skarżących działka nr [...] znalazła się w obszarze oznaczonym w planie symbolem U/M 4, określającym tereny istniejącej i projektowanej zabudowy usługowej w tym handlu detalicznego o powierzchni sprzedażowej do 400 m2, z następującym przeznaczeniem uzupełniającym: 1) tereny istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej, 2) wbudowane lokale mieszkalne w istniejących i projektowanych budynkach usługowych w ilości maksimum 2 lokale w budynku. Analizując warunki i zasady zagospodarowania terenu w zakresie linii zabudowy przewidziane dla spornej działki z wygaszonej decyzji z postanowieniami planu miejscowego przyjdzie przede wszystkim zauważyć, porównując część graficzną planu miejscowego z załącznikiem graficznym do decyzji z dnia 20 marca 2008 r., iż ustalona w miejscowym planie nieprzekraczalna linia zabudowy w bardzo ograniczonym zakresie obejmuje działkę nr [...]. Linia ta przebiega w odległości 4 m od działki drogowej nr [...]. W ten sposób ustalona w miejscowym planie nieprzekraczalna linia zabudowy, w żadnym miejscu nie pokrywa się z ustaloną w decyzji obowiązującą linią zabudowy, biegnącą wzdłuż granicy działki nr [...] od strony ul. G., oznaczonej geodezyjnie jako działka drogowa nr [...]. Co więcej, wygaszona decyzja nie ustala parametrów inwestycji od strony działki drogowej nr [...], ponieważ z jej treści wynika, że zamiar inwestorów dotyczył przebudowy, rozbudowy, nadbudowy istniejącego budynku mieszkalnego wraz ze zmianą sposobu użytkowania części pomieszczeń na pomieszczenia usługowe oraz budowę garażu na terenie spornej działki. Decyzja o warunkach zabudowy nie pozwalała więc na usytuowanie w ustalonej w miejscowym planie nieprzekraczalnej linii zabudowy żadnych obiektów budowlanych. Również miejscowy plan nie wypowiada się co do warunków zabudowy działki nr [...] od ulicy G. Reasumując, objęcie uchwalonym planem w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy niewielkiego fragmentu działki nr [...] od strony działki drogowej nr [...], w zakresie w jakim takie ustalenia nie kolidują z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy nie powinno skutkować uznaniem za "inne" ustaleń w tym zakresie między tym planem a wydaną decyzją. Warunki i zasady zagospodarowania terenu wynikające z obu tych źródeł można nie tylko ze sobą pogodzić ale w pełni one ze sobą korespondują. Przyjęcie natomiast odmiennego poglądu prowadziłoby do konieczności wygaszania każdej decyzji o warunkach zabudowy w przypadku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, których postanowienia w zakresie warunków i zasad zagospodarowania terenu nie zawierają szczególnych regulacji, które natomiast odnaleźć można natomiast w decyzji o warunkach zabudowy. Uprzedzając wywód problem ten doskonale widoczny będzie w przypadku określenia geometrii i kształtu dachu. Wracając jednak wymaga zauważenia, że w takim przypadku nie można mówić o "inności", skoro plan, nie przewidując w tym zakresie żadnej szczególnej regulacji, dopuszcza większą swobodę w określeniu przez inwestora warunków przyszłej zabudowy, a więc także przyjęcie warunków wynikających z wcześniej wydanej decyzji o warunkach zabudowy. Także w przypadku wskaźnika zabudowy trudno doszukać się racjonalnych podstaw w wykazywaniu "inności" między określonym w decyzji o warunkach zabudowy maksymalnym wskaźnikiem zabudowy - 0,48, a wskaźnikiem określonym w planie na poziomie 0,5. Planu nie wyklucza bowiem zabudowy działki nr [...] na poziomie określonym w decyzji o warunkach zabudowy. Na marginesie nie można nie zauważyć, że w tym zakresie warunki zabudowy określone w decyzji są "mniej korzystne" dla skarżących od tych wynikających z postanowień planu miejscowego. W końcu, Sąd nie podziela prezentowanych w sprawie wniosków jakie orzekające organy wyciągnęły z braku uregulowania w planie miejscowym dla spornego terenu parametru dotyczącego geometrii dachu. Jak już wyżej zwrócono uwagę interpretując przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., przypadek miejscowego planu, którego postanowienia w zakresie warunków i zasad zagospodarowania terenu nie odnoszą się do ustaleń przewidzianych w decyzji o warunkach zabudowy nie może być automatycznie rozpatrywany w kategoriach "inności" ustaleń w obu tych źródłach. W rozpatrywanej sprawie więc z faktu, że plan nie wypowiada się co do geometrii dachu można wywodzić, że plan dopuszcza budowę budynku z dachem o parametrach takich jak określone w decyzji o warunkach zabudowy, a więc z dachem jednospadowym ze spadkiem 10 % w kierunku zaplecza dachu. Pomimo więc tego, że "inne" z punktu widzenia wykładni językowej jest niewątpliwie pojęciem szerszym niż "sprzeczne" czy "niezgodne", to ważnym jest uwzględnienie tego, czy treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i decyzji o warunkach zabudowy dają się pogodzić. Taka ocena powinna być dokonana z punktu widzenia uchwalonego planu miejscowego. A to oznacza brak obowiązku orzekania o wygaśnięciu decyzji o warunkach zabudowy, gdy ta ostania przewiduje warunki zabudowy działki mieszczące się w warunkach i zasadach zagospodarowania terenu wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z powyższych względów należy uznać, że decyzje organów orzekających w sprawie nie są prawidłowe. W ocenie Sądu zapadłe w sprawie decyzje wydane zostały naruszeniem prawa materialnego i bez dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Stanowi to, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c u.p.p.s.a., przesłankę nakazującą uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. Stosownie do art. 153 u.p.p.s.a. w ponownie prowadzonym postępowaniu organy mają obowiązek powtórnego zbadania zgodności ustaleń zawartych w decyzji z dnia 20 marca 2008 r. z planem miejscowym, kierując się poglądem zawartych w tym wyroku. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) u.p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję jak i decyzję ją poprzedzającą. Klauzula w pkt II wyroku znajduje podstawę w art. 152 u.p.p.s.a. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 u.p.p.s.a., z tym że zwrot kosztów postępowania obejmuje, poza zwrotem kwoty uiszczonej przez skarżącego tytułem wpisu sądowego i opłaty za udzielenie pełnomocnictwa, również wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 240 zł określone stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).