I SA/Wr 341/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Sędzia WSA Katarzyna Radom, Protokolant Paulina Wódka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 maja 2013 r. sprawy ze skargi W.J.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 4 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji, organ podatkowy) uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] określającą W. K. (dalej: Skarżący, Podatnik) zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 33.582,00 zł oraz odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej z tytułu niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za styczeń, luty i maj 2005 r. w łącznej kwocie 366 zł i określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. w wysokości 26.059,00 zł, a w zakresie określenia wysokości odsetek za zwłokę od niezapłaconych w prawidłowej wysokości w terminie płatności zaliczek na ten podatek umarzył postępowanie w sprawie. W wyniku przeprowadzonego wobec Skarżącego postępowania kontrolnego organ I instancji ustalił , że Podatnik w maju 2005 r.: 1) zawyżył koszty uzyskania przychodu o kwotę 3.425,10 zł z tytułu II raty podatku od nieruchomości, bowiem wydatek ten podatnik poniósł w dniu 24.06.2005 r., 2) zawyżył koszty uzyskania przychodu o kwotę 18.000,00 zł z tytułu wydatków udokumentowanych fakturami wystawionymi przez S. B., które to wydatki, zdaniem organu I instancji, były związane głównie z zabezpieczeniem prowadzonej, bez pozwolenia na budowę, inwestycji - nadbudowy budynku biurowego przy al. K[...] [...]) zaniżył koszty uzyskania przychodu o kwotę 1.200,00 zł z tytułu wynagrodzeń wypłaconych B. S., 4) zawyżył przychody ze sprzedaży świadczonych usług najmu o kwotę 2.802,47 zł. Ponadto w wyniku porównania danych wykazanych w zeznaniu rocznym PIT - 36 za 2005 r. z danymi wykazanymi w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2005 r. oraz informacjami z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ustalono, że w zeznaniu rocznym podatnik zawyżył przychody o kwotę 41.972,38 zł oraz koszty uzyskania przychodu o kwotę 208.117,13 zł. Wobec powyższego powołaną decyzją z dnia [...] r. organ kontroli skarbowej określił Skarżącemu - w kwotach wskazanych na wstępie - zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. oraz odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej z tytułu niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za styczeń, luty i maj 2005 r. Rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy organ odwoławczy decyzją z dnia [...] r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 27.10.2011 r., sygn. akt I SA/Wr 645/11 uchylił powyższą decyzję organu odwoławczego wskazując na konieczność wyjaśnienia przez organ podatkowy dokładnie stanu faktycznego w zakresie prowadzonych w budynku przy al. K[...] [...] prac remontowych oraz inwestycyjnych, a także wysokości wynagrodzenia za usługi księgowe, wypłaconego w 2005 r. na rzecz B. S. Sąd stwierdził że konieczne jest wyjaśnienie jaki był rzeczywisty zakres prac prowadzonych przez podatnika w budynku przy al. K[...] [...], a także sposób dokumentowania usług księgowych świadczonych na rzecz Skarżącego. Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dowodowego, organ odwoławczy powołaną decyzją na wstępie decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 33.582,00 zł oraz odsetki za zwłoki od zaległości podatkowej z tytułu niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za styczeń, luty i maj 2005 r. w łącznej kwocie 366 zł i określił Skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. w wysokości 26.059,00 zł, a w pozostałym zakresie tj. w sprawie określenia wysokości odsetek za zwłokę od niezapłaconych w prawidłowej wysokości w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2005 r. umorzył postępowanie w sprawie. W skardze na powyższą decyzję Skarżący zażądał jej, powołując się na rażące naruszenie prawa przez organ podatkowy, tj. : - art. 70 § 1 i § 6 pkt 2 oraz § 7 pkt 2, art. 59 § 1 pkt 9 w związku z art. 233 § 1 pkt 2 lit a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm) – dalej: O.p. oraz art. 70 § 6 pkt 1 O.p. i art. 12 § 5 O.p., poprzez niewłaściwe ich zastosowanie. Skarżący zarzucił, że organ odwoławczy nie uwzględnił jego wniosku z dnia 14.11.2012 r. o umorzenie postępowania w sprawie i wydał zaskarżoną decyzję pomimo upływu terminu przedawnienia. Skarżący podkreślił, że zobowiązanie podatkowe wygasa również w sytuacji, gdy organ I instancji wydał decyzję określającą, a po jej wydaniu nastąpił upływ terminu przedawnienia. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem skarżącego, organ odwoławczy błędnie też przyjął, że termin przedawnienia upłynął w dniu 2 stycznia 2012 r., uznając, że terminy określone w art. 12 O.p. mają charakter terminów procesowych, podczas gdy terminy przewidziane w art. 70 § 1 - 7 są przepisami prawa materialnego i nie stosuje się do nich przepisów art. 12 O.p. W tym zakresie Skarżący powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 lutego 2012 r. I SA/Wr 1710/11. Ponadto Skarżący stoi na stanowisku, że bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu z dniem 11 marca 2011 r., tj. z datą wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] r. oraz rozpoczął swój dalszy bieg z dniem 1 lutego 2012 r. (następny dzień po otrzymaniu przez organ odwoławczy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27.10.2011 r., sygn. akt I SA/Wr 645/11). Bieg terminu przedawnienia uległ zatem przedłużeniu o 10 miesięcy i 11 dni i upłynął z dniem 11 listopada 2012 r. W konsekwencji z tym dniem uległo przedawnieniu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. Skarżący zarzucił również błędną interpretację art. 70 § 6 i § 7 O.p., poprzez przyjęcie, że w przypadku zawieszenia biegu terminu przedawnienia z uwagi na wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe oraz wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania, okresy zawieszenia "dodają się" i łącznie przedłużają termin przedawnienia. Podniósł, że skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia z przyczyn wskazanych w art. 70 § 6 pkt 1 następuje w dacie poinformowania o tym postępowaniu podatnika, co - jego zdaniem - wynika z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie P 30/11. Skarżący o wszczętym postępowaniu o wykroczenie skarbowe dowiedział się w dniu 18 lutego 2011 r., to jest w dniu przedstawienia mu zarzutów, a zatem z przyczyny określonej w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., termin przedawnienia uległ zawieszeniu z dniem 18 lutego 2011 r. Natomiast w dniu 11 marca 2011 r., a więc w czasie trwania zawieszenia terminu przedawnienia z przyczyny określonej w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., podatnik wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., wobec czego zawieszenie terminu przedawnienia trwało od dnia 10 lutego 2011 r. do 31 stycznia 2012 r., a więc 11 miesięcy i 12 dni. Termin przedawnienia zobowiązania podatkowego upłynął zatem z dniem 12 grudnia 2012 r. Nie ma żadnego znaczenia, że w tym czasie biegł już termin określony w art. 70 § 7 pkt 1 O.p., skoro na termin zawieszenia z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w dniu 18 lutego 2012 r. nałożył się, począwszy od dnia 11 marca 2011 r., termin z art. 70 § 6 pkt 2 O.p. Od tego dnia oba terminy biegły jednocześnie i równolegle, tym samym okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia zakończył się (jako późniejszy) z dniem wskazanym w art. 70 § 7 pkt 2 O.p. Wydanie zaskarżonej decyzji w dniu [...] r. (data doręczenia) sporządzonej w dniu 04 stycznia 2013 r. nastąpiło zatem z rażącym naruszeniem prawa, bowiem miało miejsce pomimo upływu okresu przedawnienia. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga okazała się bezzasadna. Podniesione w skardze zarzuty dotyczyły wyłącznie kwestii przedawnienia prawa do wydania przez organ II instancji decyzji w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego z uwagi na zawarte w Ordynacji podatkowej regulacje dotyczące przedawnienia zobowiązań podatkowych. Zasady dotyczące przedawnienia zobowiązań podatkowych zostały sformułowane w art. 70 O.p. I tak, stosowanie do treści § 1 tego przepisu, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zobowiązanie, określone zaskarżoną decyzją dotyczyło podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r., a zatem moment jego przedawnienia powinien przypadać na 31 grudnia 2011 r., co do czego strony są zgodne. Data przedawnienia zobowiązania podatkowego w niniejszej sprawie uległa jednak przesunięciu, a to z uwagi na zawarte w § 6 i § 7 art. 70 O.p. regulacje, dotyczące zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Zgodnie z przywołanym przepisem bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem: 1) wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania; 2) wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania; 3) wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa; 4) doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednocześnie, w myśl § 7 art. 70 O.p., bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu: 1) prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe; 2) doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności; 3) uprawomocnienia się orzeczenia sądu powszechnego w sprawie ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa; 4) wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu; 5) zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zarówno Skarżący, jak i organ podatkowy trafnie wskazywali na dwie podstawy zawieszenia biegu terminu przedawnienia: z pkt 1 i pkt 2 art. 70 § 6 O.p., wskazując na następujące okoliczności, w związku z którymi bieg terminu przedawnienia uległ w rozpoznawanej sprawie zawieszeniu: 1) fakt wszczęcia w dniu 30 grudnia 2010 r. postępowania wobec Skarżącego postępowania w sprawie o m.in. przestępstwa skarbowe wymienione w art. 56 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy i art. 54 § 2 w związku z art. 7 § 1 tej ustawy, (o którym został on powiadomiony w dniu 18 lutego 2011) oraz 2) wniesienie przez Skarżącego w dniu 11 marca 2011 r. skargi do tutejszego Sądu na decyzję organu II instancji z dnia [...] r., nr [...]. Różnice w wyliczeniu okresu zawieszenia biegu terminu przedawnienia wynikały z tego, że według Skarżącego spełnieniu się przesłanki zawieszenia, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. można mówić dopiero od dnia, w którym podatnikowi zostały przedstawione zarzuty w sprawie karnoskarbowej. Stanowisko to jest jednak nieprawidłowe i nie znajduje potwierdzenia ani w treści samego przepisu art. 70 § 6 pkt 1 O.p., ani w tezach wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia z dnia 17 lipca 2012 r. , sygn. akt P 30/11, na który powoływał się Skarżący. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 70 § 6 pkt 1 O.p., w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu wyroku Trybunał zwrócił uwagę że wszczęcie postępowania karnoskarbowego w sprawie (in rem), które zgodnie z brzmieniem przepisu art. 70 § 6 pkt 1 O.p. powoduje zawieszenie biegu terminu przedawnienia, rozpoczyna fazę postępowania, której podatnik może w ogóle nie być świadomy, a to ze względu na brak obowiązku doręczenia mu postanowienia o wszczęciu tego postępowania. Dopiero w momencie, gdy dane istniejące w chwili wszczęcia śledztwa lub zebrane w jego toku uzasadniają dostatecznie podejrzenie, że czyn popełniła określona osoba wydawane jest postanowienie o przedstawieniu zarzutów podatnikowi, które rozpoczyna fazę postępowania in personam. Ponieważ dopiero na tym etapie podatnik dowiaduje się, że bieg terminu przedawnienia jego zobowiązania podatkowego nie uległ przedawnieniu, a przy tym stan nieświadomości podatnika co do zaistnienia przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego może być znacznie rozciągnięty w czasie, to opisany mechanizm narusza, w ocenie Trybunału Konstytucyjnego, wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadę ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem 5-letniego terminu przedawnienia wskazanego w art. 70 § 1 o.p. Przyczyn niekonstytucyjności w powyższym zakresie Trybunał upatrywał zatem w fakcie, że podatnik nie został powiadomiony o wszczęciu postepowania karnoskarbowego, a co za tym idzie, o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, przed upływem tego terminu, liczonego zgodnie z art. 70 § 1 O.p. Trybunał nie kwestionował natomiast wynikającej z brzmienia art. 70 § 6 zasady, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia następuje z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe (jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania), a jedynie na mocy powołanego wyroku wprowadził dodatkowy warunek zastosowania tego przepisu, a mianowicie powiadomienie podatnika o toczącym się postępowaniu karnoskarbowym najpóźniej z upływem 5-letniego terminu przedawnienia wskazanego w art. 70 § 1 o.p. Jak bowiem stwierdził Trybunał w powołanym wyroku: "Naruszenie zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i prawa nie polega więc na tym, że podatnik nie jest informowany o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe. Co więcej, organy skarbowe w trakcie 5-letniego okresu przedawnienia mają prawo wszcząć i prowadzić postępowanie w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, co skutkować będzie, zgodnie z zakwestionowanym przepisem, zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Jednakże z chwilą upływu 5-letniego terminu przedawnienia podatnik musi zostać poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego. Zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa wymaga, żeby podatnik wiedział, czy jego zobowiązanie podatkowe przedawniło się, czy nie". Słusznie zatem przyjął organ podatkowy, że do zawieszenia biegu terminu przedawnienia w niniejszej sprawie doszło w momencie wszczęcia w dniu 30 grudnia 2010 r. dochodzenia w sprawie karnoskarbowej o przestępstwa polegające na uszczupleniu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. przez Skarżącego, nie zaś dopiero w dniu 18 lutego 2011 r., tj. w dacie przedstawienia mu postanowienia o przedstawieniu zarzutów w sprawie. Fakt przedstawienia zarzutów skarżącemu przed upływem terminu przedawnienia świadczy o tym, że Skarżący została poinformowany o fakcie prowadzenia wobec niego dochodzenia w sprawie ww. przestępstw skarbowych przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r., tj. przed dniem 31.12.2011 r. Tym samym, w świetle cytowanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, z dniem 30 grudnia 2010 r. doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia powyższego zobowiązania. Postępowanie karnoskarbowe w stosunku do Skarżącego zakończyło się prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] Wydział Kamy dla W. [...] z dnia [...] 2011 r., zezwalającym na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności (sygn. akt Ks [...]/11). Natomiast wcześniej, tj. w dniu 1 marca 2011 r. Podatnik wniósł skargę do tutejszego Sądu na decyzję Organu z dnia [...]r. w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. i odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej z tytułu niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za styczeń, luty i maj 2005 r. Zdarzenie to, w myśl przywołanej regulacji art. 70 § 6 pkt 2 O.p., stanowiło również przesłankę zawieszenia biegu terminu w.w. przedawnienia zobowiązania podatkowego. Oznacza to, że od tego momentu, do 31 sierpnia 2011 r. istniały równolegle dwie podstawy zawieszenia biegu terminu przedawnienia, przy czym termin ten mógł biec na nowo dopiero, gdy ustała ostatnia (dłużej utrzymująca się) podstawa zawieszenia biegu tego terminu. Miało to miejsce w dniu 31 stycznia 2012 r., tj. w dniu wpłynięcia do Izby Skarbowej we W. prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Mając na uwadze powyższe, zasadnie organ podatkowy uznał, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. uległ zawieszeniu z dniem 30.12.2010 r. (tj. z dniem wszczęcia dochodzenia nr [...]) i rozpoczął ponownie bieg w dniu 01.02.2012 r., tj. od następnego dnia po otrzymaniu przez tut. organ odwoławczy odpisu orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ze stwierdzeniem jego prawomocności, a zatem okres zawieszenia trwał 13 miesięcy i 1 dzień. Powyższy okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia przesuwa odpowiednio datę, z jaką zobowiązanie powyższe ulega przedawnieniu. Termin przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r., który pierwotnie wypadał zatem 31 grudnia 2011 r. uległ przedłużeniu o 13 miesięcy i 1 dzień, wobec czego decyzja określająca zobowiązanie w tym podatku, którą wydano w dniu [...] 2013 r., a doręczono 8 stycznia 2013 r., nie została doręczona po upływie terminu przedawnienia. W zakresie odsetek od zaległości w zaliczkach na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2005 r. ( które określała decyzja organu I instancji), organ umorzył postepowanie, uznając że doszło do przedawnienia zobowiązań z tego tytułu. Tym samym podniesione w skardze zarzuty doręczenia Skarżącemu decyzji określającej zobowiązanie podatkowe po upływie terminu jego przedawnienia były bezzasadne. Skarżący nie podniósł żadnych zarzutów merytorycznych co do treści decyzji, natomiast organ odwoławczy orzekając ponownie w sprawie, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w zakresie wskazanym w wyroku tutejszego Sądu z dnia 27 października 2011 r., uwzględnił zakwestionowaną uprzednio wysokość kosztów wynagrodzenia wypłaconego księgowej B. S. w wysokości 400 zł miesięcznie oraz koszty prac remontowo konserwatorskich na łączną kwotę 36.000,- zł. Biorąc pod uwagę, że organ odwoławczy zastosował się do zawartych w powyższym wyroku wskazówek co do dalszego postępowania, Sąd w orzekający w obecnym składzie, mając na względzie treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2012 r., poz. 270 , dalej: p.p.s.a.) nie dopatrzył się uchybień uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, lit a-c) p.p.s.a. Z powyższych względów sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, jako bezzasadną.