II OSK 1991/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant asystent sędziego Katarzyna Ślizak po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 431/13 w sprawie ze skargi R. w S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 15 maja 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 431/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. w S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania R. w S. od decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, (zwany dalej Zachodniopomorski WINB), z dnia [...] listopada 2012 r., znak: [...], nakazującej R. w S., w terminie do dnia 31 grudnia 2013 r. usunąć stwierdzone nieprawidłowości (zgodnie z zestawieniem zaleceń punktu 10 ww. ekspertyzy technicznej), dotyczące stanu technicznego budynku nr [...] - stacja radiolokacyjna [...] w kompleksie wojskowym Nr [...] w M., poprzez: 1. założenie szklanych plomb w miejscach powstałych uszkodzeń ścian, 2. wykonanie wzmocnienia gruntu pod fundamentami budynku za pomocą iniekcji strefowej oraz zagęszczenie gruntu wokół budynku z jednoczesnym podwyższeniem terenu otaczającego budynek o min. [...] m na szerokości min. [...] m, 3. wklejenie w narożniku od strony południowo - zachodniej i północno - zachodniej stalowych kotw średnicy min. [...] mm (rysunek nr 12, szczegół "C" ww. ekspertyzy), wklejenie (na zaprawie cementowej) w uszkodzeniach ścian kotw z piaskowników [...]x[...] mm w rozstawie co[...] m o długości min. [...] m (rysunek nr 13,14 i 15 ww. ekspertyzy), 4. skucie dotychczasowego tynku (po wykonaniu naprawy za pomocą ww. kotw stalowych) i zastąpienie go tynkiem cienkowarstwowym akrylowym wzmocnionym siatką stosowaną przy ocieplaniu styropianem z włókna szklanego, a w miejscach uszkodzeń zastosowanie min. trzech warstw ww. siatki, 5. rozbiórkę istniejących kominów wentylacyjnych wykonanych z bloczków gazobetonowych i wykonanie ich z cegły ceramicznej klinkierowej wraz z nowymi betonowymi czapami kominowymi, 6. wymianę pionów kanalizacyjnych, 7. wymianę zużytych wentylatorów wyciągowych na dachu budynku, 8. wymianę pokrycia dachowego na dwie warstwy papy termozgrzewalnej oraz wbudowanie kratek wentylacyjnych (rysunek nr 13 ww. ekspertyzy), 9. wymianę skorodowanych rynien, rur spustowych i obróbek blacharskich, 10. poprawienie spadków rynien, 11. wymianę instalacji odgromowej, 12. wymianę drzwi zewnętrznych, 13. rozebranie istniejących schodów wejściowych do budynku i wykonaniu nowych, zgodnych z przepisami oraz ukształtowaniem terenu, 14. wykonanie nowej opaski przy budynku (rysunek nr 12, szczegół "A" i "B" ww. ekspertyzy), 15. remont istniejącego zaplecza socjalno - sanitarnego, 16. zabezpieczenie pomieszczenia akumulatorowi, uniemożliwiający wydostanie się kwasu akumulatorowego do kanalizacji sanitarnej, 17. podwyższenie kinety w studni kanalizacyjnej (oznaczonej na rysunku nr 1 symbolem 4F/3), 18. wymianę rury wentylacyjnej dwukomorowego zbiornika osadowego, 19. wykonanie odprowadzenia wody opadowej z dachu za pomocą elementów betonowych stosowanych w budowie dróg lub stosowanych w architekturze ogrodowej, wykorzystując do tego naturalny spadek terenu na odległość min. [...] m od budynku, 20. wykonanie betonowych podlewek [...]\[...] w miejscach oparcia stalowych elementów wiaty na murze z bloczków gazobetonowych, 21. oczyszczenie skorodowanych elementów wiaty za pomocą piaskowania i dwukrotne pomalowanie farbą przeciwrdzewną cynkową oraz dwukrotnie farbą chlorokauczukową, 22. naprawę posadzki pod stalową wiatą zgodnie z pkt. 10.16 ekspertyzy, 23. czyszczenie za pomocą piaskowania od strony zewnętrznej i wewnętrznej konstrukcji wieży radiolokacyjnej, pomostów roboczych oraz pomostu radarowego z jednoczesnym odtłuszczeniem i dwukrotnym pomalowaniem powierzchni za pomocą farby przeciwrdzeniowej i dwukrotnie farby chlorokauczukowej, 24. zabezpieczenie, za pomocą wypełniaczy elastycznych dachowych, styku pomostu roboczego z konstrukcją wieży, 25. odsłonięcie dolnej skorodowanej części wieży zabezpieczonej betonem do poziomu min. [...]cm nieskorodowanego dolnego elementu wieży, oczyszczenie jej z korozji, odtłuszczenie i pomalowanie farbą miniową sporządzoną według receptury (minia ołowiowa + pokost lniany). Po wyschnięciu farby dolną część wieży ponownie zabezpieczyć szczelnym betonem klasy B25. Uszczelnienie styku stalowej konstrukcji wieży z betonem wykonać za pomocą taśmy uszczelniającej, 26. prowadzenie dziennika stałej obserwacji uszkodzonych ścian. Z akt sprawy wynika, że w wyniku kontroli ww. obiektu Zachodniopomorski WINB decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...], działając na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 oraz art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) nakazał R. w S. doprowadzenie obiektu do stanu wskazanego w sentencji decyzji oraz nakazał, w przypadku powiększenia się rys i pęknięć na ścianach, budynek wyłączyć . W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że inspektorzy skontrolowali bezpieczeństwo obiektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Z czynności tych został sporządzony protokół. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, mając uzasadnione wątpliwości, co do stanu technicznego budynku, postanowieniem z dnia r., znak: [...], nałożył na R. w S., obowiązek dostarczenia ekspertyzy stanu technicznego przedmiotowej stacji radiolokacyjnej. Zarządca, wraz z pismem z dnia [...].10.2012 r. nr [...] (data wpływu do WINB r.), przesłał do inspektoratu ekspertyzę stanu technicznego przedmiotowego obiektu. Zachodniopomorski WINB wskazał, że z wykonanej ekspertyzy wynika, że budynek jest w niewłaściwym stanie technicznym, nie spełnienia wymagań art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane a stan techniczny obiektu wymagał nałożenia ww. obowiązków. Utrzymując w mocy decyzję Zachodniopomorskiego WINB, GINB w uzasadnieniu decyzji GINB wskazał, że art. 66 ust. i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, j.t. ze zm.) stanowi nie tylko upoważnienie dla organu nadzoru budowlanego do wydania stosownej decyzji, lecz wręcz statuuje obowiązek wydania stosownej decyzji przez powołany i o tego organ, a zaniechanie wydania takiej decyzji stanowiłoby naruszenie prawa. Natomiast z treści art. 66 ust. 1 (zdanie końcowe) ustawy Prawo budowlane wynika jednoznacznie nic tylko prawo ale obowiązek każdorazowego określenia przez organ terminu wykonania obowiązków nałożonych na podstawie tegoż przepisu. Dodatkowo organ wskazał, że zakres robót budowlanych został sformułowany w oparciu o zalecenia wskazane w ekspertyzie technicznej obiektu budowlanego nr [...] z września 2012 r., a prace lam wskazane wzmocnienie fundamentów i kotwienie zarysowanych ścian, mają zapobiec dalszemu pękaniu tychże ścian. GINB podkreślił, że zaistniały stan faktyczny pozwolił na zastosowanie art. 66 ustawy Prawo budowlane. Decyzja GINB z dnia [...] stycznia 2013 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez R. w S.. Skarżący podniósł, że podstawę planowania remontów nieruchomości wojskowych stanowią potrzeby ustalone w trakcie przeglądów roboczych i kontroli okresowych stanu technicznego obiektów budowlanych. Po zbilansowaniu tychże potrzeb do przydzielanych limitów budżetowych na dany rok kalendarzowy zostają zakwalifikowane do właściwych planów rzeczowo - finansowych sporządzanych z zachowaniem pierwszeństwa robót mających na celu eliminacje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi, zapewnienia ochrony przeciwpożarowej oraz przygotowania obiektów do sezonu zimowego. Natomiast jak zostało to już wskazane planowany dla administratora obiektu [...] WOG limit finansowy na zadania remontowe w 2013 roku wynosi 3.000.000 złotych i musi wystarczyć na zabezpieczenie [...] obiektów wojskowych, zaś planowany koszt usunięcia wskazanych nieprawidłowości wynosi około [...] zł a zatem stanowi 19% limitu rocznego. Powyższe, zatem dowodzi konieczności rozłożenia przez organ usunięcia nieprawidłowości na co najmniej dwuletni okres o co wnosił skarżący w odwołaniu z dnia [...] listopada 2012 roku, wskazując, że w tym okresie zostaną wykonane wszystkie prace wskazane w decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie. Tym samym nie posiadając środków finansowych R. w S. nie może wykonać zaskarżonej decyzji we wskazanym terminie, albowiem wywołałaby ona czyn zagrożony karą na podstawie art. 11 ustawy o dyscyplinie finansów publicznych. Jednocześnie skarżący wskazał, że w ekspertyzie technicznej jej autor dopuścił możliwość przedłużenia użytkowania budynku na okres 2 lat, zaś ekspertyza została wykonana we wrześniu 2012 roku, co pozwala użytkować budynek do końca września 2014 roku, zatem umożliwia również wydłużenie terminu na usuniecie nieprawidłowości przez skarżącego. W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia 15 maja 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 431/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że podstawowym problemem wymagającym rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie była ocena dopuszczalności i zasadności nałożenia przez organy nadzoru budowlanego na skarżącego obowiązku dostosowania istniejącego obiektu j w kompleksie wojskowym nr [...] w M. do odpowiedniego stanu technicznego. Zdaniem Sądu, organy nadzoru budowlanego w sposób właściwy ustaliły stan faktyczny sprawy. Zgodzić się należy z twierdzeniem organu, że w tej sytuacji uzasadnione było zastosowanie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Jednocześnie, stosownie do treści art. 66 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w ww. decyzji właściwy organ może zakazać użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Konstrukcja przepisów zawartych w ust. 1 wskazuje, że decyzje podejmowane na ich podstawie mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek, określonych w treści ust. 1, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, ale obowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Zdaniem Sądu, wskazać należy, że art. 66 ustawy Prawo budowlane znajduje się w Rozdziale 6 wymienionej ustawy zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych". Przez pojęcie "utrzymanie" należy rozumieć zachowanie w dobrej sprawności, zachowanie w stanie niezmienionym, niepogorszonym, należytym. Przepis ten służy usunięciu nieprawidłowości (nieodpowiedniego stanu technicznego) powstałych w trakcie użytkowania obiektu, które są z reguły wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania. Art. 66 ustawy Prawo budowlane nie tworzy dla właściciela, czy zarządcy obiektu nowego obowiązku, lecz tylko precyzuje ustawowy obowiązek wynikający z art. 61 przywołanej ustawy. Roboty budowlane objęte nakazem wydanym na tej podstawie nie wymagają wydania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. W przypadku złego stanu obiektu budowlanego art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane zezwala wyłącznie na doprowadzenie obiektu do odpowiedniego stanu. Wydanie zaskarżonej decyzji należy zatem uznać za uzasadnione i znajdujące oparcie w obowiązujących przepisach ustawy Prawo budowlane. Sąd stwierdził, że kontrolując zaskarżoną decyzję z urzędu w granicach sprawy, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 poz 270 ze zm, dalej jako P.p.s.a.) nie dostrzegł również innych wad, które powodowałyby konieczność jej eliminacji z obrotu prawnego. Sąd zauważył również, że nie jest wystarczające, do wydania decyzji nakazującej doprowadzenie obiektu do odpowiedniego stanu, jedynie ogólne stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego, że zachodzą przesłanki określone w ust. 1 komentowanego przepisu. W treści decyzji organ powinien, co też uczynił, określić zakres stwierdzonych nieprawidłowości, dotyczących stanu technicznego obiektu, oraz termin ich likwidacji. Oznacza to, że wydanie decyzji administracyjnej w tym względzie powinno być poprzedzone dokonanymi czynnościami i wyjaśnieniami stanu faktycznego w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym (nałożenie obowiązku wykonania ekspertyzy). Odnosząc się do zarzutów wskazujących brak środków finansowych Sąd zauważa, że rozstrzygnięcie organu powinno uwzględniać zarówno wyniki przeprowadzonej kontroli stanu obiektu, jak i możliwość jego doprowadzenia do właściwego stanu technicznego poprzez usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, w sposób i zakresie określonym w stosownej ekspertyzie technicznej oraz na podstawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących warunków użytkowania obiektów. Nie jest natomiast rzeczą organu wskazywanie lub ustalanie źródła finansowania nałożonych obowiązków. W przypadku ustalenia w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego, że istnieje przesłanka do zastosowania przepisu ust. 1 lub 2 komentowanego artykułu, organ nadzoru budowlanego wydaje stosowną decyzję administracyjną, skierowaną do właściciela obiektu budowlanego. Sprawy ewentualnego źródła finansowania i rozliczenia kosztów robót budowlanych nie należą do sfery spraw administracyjnych i nie mają wpływu na orzeczenie administracyjne. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł R. w S. podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i nieuwzględnienie faktu, że decyzja GINB w przedmiocie terminu usunięcia nieprawidłowości powinna uwzględniać zarówno wyniki kontroli stanu obiektu jak i możliwość jego doprowadzenia do właściwego stanu technicznego poprzez usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w sposób i w zakresie określonym w stosownej ekspertyzie technicznej podczas gdy Sąd dokonał błędnej wykładni tego przepisu nie uwzględnił zarzutów podniesionych przez skarżącego o możliwościach technicznych i prawnofinansowych wykonania nałożonych na niego obowiązku w określonym terminie, 2. art. 11 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, który stanowi, że naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest dokonanie wydatku ze środków publicznych bez upoważnienia określonego ustawą budżetową, uchwałą budżetową lub planem finansowym albo z przekroczeniem zakresu tego upoważnienia lub naruszeniem przepisów dotyczących dokonywania poszczególnych rodzajów wydatków poprzez jego niezastosowanie w sprawie pomimo faktu, że skarżący podnosił obowiązek zastosowania się do normy w nim zawartej, 3. art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez nierozpatrzenie wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, to jest nieodniesienie się do zarzutu, iż wykonanie obowiązku wynikającego z opinii GINB jest niemożliwe ze względów technicznych i funkcji jaką spełnia infrastruktura będąca przedmiotem postępowania oraz możliwości odroczenia wykonania prac na okres wskazany w ekspertyzie technicznej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez R. w S. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) poprzez dokonanie jego błędnej wykładni. Jak stanowi art. 174 P.p.s.a., skargę można oprzeć naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez pojęcie "błędna wykładnia" przepisów prawa materialnego rozumieć należy "nieprawidłowe w odniesieniu do przyjętych reguł wykładni rozumienie treści obowiązującego przepisu lub zastosowanie przepisu nieobowiązującego" (H. Knysiak-Molczyk, Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, LexisNexis, Warszawa 2009, s. 225). Z pojęciem tym wiązać się zatem będą przypadki niewłaściwego odczytania treści przepisu, bądź mylne zrozumienie jego treści lub znaczenia. Zadaniem autora skargi kasacyjnej formułującego zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię jest wskazanie, w czym upatruje błąd Sądu I instancji przy dokonywaniu rekonstrukcji treści konkretnej normy prawnej przy jednoczesnym wskazaniu, jaka wykładnia – jego zdaniem – jest właściwa. W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie podnosząc zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 Prawo budowlane, nie przedstawił argumentacji wykazującej, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni powołanych przepisów, nie zaprezentował również własnej interpretacji tych przepisów. W miejsce powyższego skarżący kasacyjnie przedstawił własny pogląd na temat tego, jaki powinien być wyznaczony termin usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Powyżej przytoczona argumentacja nie mogła zostać uznana za właściwą w kontekście wymogów sformułowanych w art. 174 P.p.s.a. W rzeczywistości bowiem pełnomocnik skarżącej odnosi błędną wykładnię do wskazanego w decyzji terminu wykonania robót, nie zaś do przepisu prawa materialnego ujętego w podstawach skargi kasacyjnej, którego wykładni dokonywał Sąd I instancji. Z art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wynika, że właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. W zaskarżonej decyzji termin ten został określony. Określając termin organ administracji powinien określić go tak, by możliwe było w nim wykonania nałożonych obowiązków. To, czy termin wykonania obowiązków został realnie określony należy do sfery ustaleń faktycznych nie zaś do sfery wykładni przepisów prawa materialnego. Skarżący kasacyjnie podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego w istocie podważa ustalenia faktyczne będące elementem postępowania dowodowego, które mogą być kwestionowane poprzez zarzut naruszenia art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. Tego zaś rodzaju zarzut w skardze kasacyjnej nie został postawiony. Za niezasadny uznać również należy zarzut naruszenia art. 11 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 168 ze zm.). Z przepisu tego wynika, że naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest dokonanie wydatku ze środków publicznych bez upoważnienia określonego ustawą budżetową, uchwałą budżetową lub planem finansowym albo z przekroczeniem zakresu tego upoważnienia lub z naruszeniem przepisów dotyczących dokonywania poszczególnych rodzajów wydatków. Organy nadzoru budowlanego nakładając obowiązek usunięcia nieprawidłowości nie wymagają od skarżącego kasacyjnie, by finansowanie wykonania robót niezbędnych do usunięcia nieprawidłowości realizowane było z naruszeniem lub bez upoważnienia określonego ustawą budżetową, uchwałą budżetową lub planem finansowym albo z przekroczeniem zakresu tego upoważnienia lub z naruszeniem przepisów dotyczących dokonywania poszczególnych rodzajów wydatków. Możliwe jest bowiem dokonywanie zmian w planach finansowych jednostek budżetowych. Sposób dokonywania zmian w planach finansowych jednostek budżetowych oraz zatwierdzania tych zmian określony został w rozdziale 3 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie sposobu prowadzenia gospodarki finansowej jednostek budżetowych i samorządowych zakładów budżetowych (Dz. U. Nr 241, poz. 1616 ze zm.). Skarżący kasacyjnie ma więc możliwość sfinansowania robót budowlanych bez narażania się na odpowiedzialność za naruszenie finansów publicznych. Niezasadny, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 593/12 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) naruszenie tego przepisu może nastąpić w przypadku, gdy sąd pierwszej instancji nie zauważy niewskazanego w skardze naruszenia prawa przez organy administracji orzekające w sprawie, albo rozpozna sprawę, wykraczając poza jej granice. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Z kolei w wyroku z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 2519/11 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nieodniesienie się do części zarzutów skargi nie stanowi naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. Przytoczone wyżej poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego należy w pełni podzielić. Mają one odpowiednie zastosowanie również w niniejszej sprawie. Skarżący kasacyjnie zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a. nie zarzucił Sądowi, że nie zauważył niewskazanego w skardze naruszenia przez organy administracji prawa jak również nie zarzucił Sądowi, że rozpoznał sprawę, wykraczając poza jej granice. Zarzut nieodniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do zarzutu skargi nie stanowi naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. Obowiązek Sądu I instancji odniesienia się do zarzutów skargi wynika z art. 141 § 4 P.p.s.a., który to przepis stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wyjaśnienie podstawy prawnej, to m.in. obowiązek odniesienia się do podniesionych w skardze zarzutów dotyczących zaskarżonej decyzji. Zarzut naruszenia tego przepisu w skardze kasacyjnej nie został podniesiony. Na marginesie zauważyć należy, że w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzut znaczenia stacji radiolokacyjnej dla właściwego funkcjonowania lotniska wojskowego sformułowany został bardzo enigmatycznie. Sprowadza się on w istocie do jednozdaniowego stwierdzenia, że prace powinny być wykonywane etapami co uzasadnia wniosek o przedłużenie czasu wykonania decyzji do dnia 30 września 2014 r. Było to więc w istocie powtórzenie argumentu o konieczności wydłużenia terminu wykonania czynności wskazanych w decyzji. Do tego zaś zarzutu Wojewódzki Sąd Administracyjny odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.