II SA/Kr 313/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Waldemar Michaldo (spr.) Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej K. [...] G.M.-W. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Wojewody z dnia 4 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala Decyzją z dnia 5 października 2012 roku nr [...] (znak pisma: [...]) Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji pn.: Rozbudowa drogi gminnej klasy dojazdowej w K. na odcinku od ul. [...] do dz. ewid. [...] obr. [...] j. ewid. [...] wraz z przebudową kanalizacji deszczowej, sieci elektroenergetycznej i telekomunikacyjnej oraz przebudowa ul. [...] w zakresie włączenia do projektowanego układu drogowego i kanalizacji deszczowej. Organ wskazał, że inwestycja realizowana będzie na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] j. ewidencyjna [...] oraz na części działek nr (w nawiasie podano nr działki po podziale przeznaczonej pod inwestycję): [...] ([...] i [...]), [...] ([...]), [...] ([...]) w obrębie nr [...] j. ewid. [...]. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1, art. 11i ust. 1, art. 12 ust. 1-4, 4c, 4d oraz art. 23 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194 ze zm.), art. 123 ust. 2 i art. 124 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.) oraz art. 104 § 1, 2, art. 107 § 1-3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Prezydent Miasta ustalił, iż przebieg projektowanej inwestycji zaznaczony został na dołączonych do wniosku załącznikach graficznych wykonanych na mapie zasadniczej i szczegółowo opisany w projekcie budowlanym, zaś wniosek inwestora zawierał wszystkie dokumenty i opinie wymagane przepisami ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Projekt budowlany spełniał wymogi ustawy Prawo budowlane i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, oraz wymagania ochrony środowiska. O wszczęciu postępowania w sprawie wydania przedmiotowej decyzji Prezydent Miasta zawiadomił wnioskodawcę i właścicieli nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie przedmiotowej decyzji oraz pozostałe strony postępowania w drodze obwieszczenia. W toku postępowania strony nie wniosły zastrzeżeń ani uwag. W związku z powyższym Prezydent Miasta wydał zezwolenie na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. M. K. oraz inni mieszkańcy budynków przy ul. [...], [...] i [...] w K. pismem z dnia 25 października 2012 roku odwołali się od wzmiankowanej decyzji Prezydenta Miasta. W odwołaniu zarzucili organowi I instancji, iż bezzasadnie zastosował on przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, ponieważ, zdaniem odwołujących, odnoszą się one jedynie do dróg krajowych, wojewódzkich, powiatowych oraz gminnych. Tymczasem droga, której dotyczyła inwestycja była drogą wewnętrzną, a co za tym idzie przepisy rzeczonej ustawy nie mogły znaleźć w stosunku do niej zastosowania. Odwołujący podnieśli również, iż decyzja Prezydenta Miasta narusza interes społeczny dotychczasowych mieszkańców budynków przy ul. [...] i służy wyłącznie interesowi społecznemu przyszłych mieszkańców nowego bloku deweloperskiego oraz interesowi firmy "A". Rozbudowa drogi ma zapewnić dojazd do nowego bloku, którego odbiór jest niemożliwy bez tego dojazdu. Decyzją z dnia 4 stycznia 2013 roku znak: [...] Wojewoda [...] umorzył postępowanie odwoławcze w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.) oraz art. 11g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194, ze zm.). W uzasadnieniu omawianej decyzji organ II instancji stwierdził, iż odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta obarczone jest wadą w postaci braku wskazania adresów zamieszkania osób podpisanych pod odwołaniem dlatego wezwał odwołujących na podany adres dla doręczeń do uzupełnienia rzeczonego braku, a także przedstawienia dowodów świadczących o posiadaniu przez nich interesu prawnego lub obowiązku w niniejszym postępowaniu takich jak: wypisy z rejestru gruntów, akty notarialne lub odpisy z ksiąg wieczystych. Równocześnie organ odwoławczy wskazał, iż M. K. pismem z dnia 5 grudnia 2012 roku udzieliła odpowiedzi na ww. wezwanie, lecz, zdaniem organu II instancji, nie udowodniła w nim posiadania przez siebie oraz osoby podpisane na odwołaniu przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu. Udowodnienie interesu prawnego lub obowiązku w przedmiotowym postępowaniu było natomiast niezbędne, aby podpisane osoby mogły być potraktowane jako osoby składające odwołanie. Wojewoda wskazał, że budynki o numerach [...], [...] i [...] przy ul. [...], zamieszkiwane przez osoby podpisane na odwołaniu, znajdują się poza obszarem objętym inwestycją, ponieważ nie figurują wśród działek objętych zakresem planowanej inwestycji. Na podstawie mapy przedstawiającej proponowany przebieg drogi oraz mapy z projektem zagospodarowania terenu, będącej częścią projektu budowlanego stanowiącego załącznik Nr 3 do decyzji Prezydenta Miasta Nr [...], organ odwoławczy stwierdził, że teren objęty inwestycją nie sąsiaduje bezpośrednio z działkami o numerach [...], [...] i [...], na których posadowione są budynki o numerach [...], [...] i [...] przy ulicy [...]. Nadto organ odwoławczy ustalił, że zasięg uciążliwości inwestycji ogranicza się jedynie do terenu objętego inwestycją, natomiast na podstawie znajdujących się w aktach sprawy organu I instancji wypisów z rejestru gruntów z 13 czerwca 2012 r. i 21 czerwca 2012 r. organ II instancji stwierdził, że osoby, które podpisały przedmiotowe odwołanie nie figurują jako właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości, które leżą na terenie objętym zakresem inwestycji. Na końcu organ odwoławczy zaznaczył, że ugruntowany pozostaje pogląd zarówno orzecznictwa, jak i doktryny, że interes prawny legitymujący stronę postępowania musi być oparty na prawie materialnym (czyli wynikać z obowiązujących przepisów prawa), nie może zaś wywodzić się tylko z subiektywnego przekonania podmiotu, że taki interes posiada. W sytuacji, gdy subiektywne twierdzenie podmiotu wnoszącego odwołanie, iż rozstrzygnięcie organu I instancji dotyczy jego praw i obowiązków zostanie zweryfikowane negatywnie, organ II instancji obowiązany jest wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. W związku z powyższym Wojewoda uznając, iż odwołanie zostało złożone przez podmioty nieposiadające statusu strony w przedmiotowym postępowaniu - umorzył postępowanie odwoławcze. Powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zaskarżyła pismem z dnia 6 lutego 2013 roku M. K., wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji zarówno naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, jak i naruszenie przepisów prawa materialnego. W zakresie zarzutów o charakterze proceduralnym skarżąca podniosła, iż organ II instancji naruszył art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. oraz art. 11g ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez błędne przyjęcie, iż skarżącej nie przysługuje status strony w przedmiotowym postępowaniu, a w konsekwencji bezzasadne umorzenie postępowania odwoławczego. Skarżąca wskazała, iż w toku postępowania odwoławczego szczegółowo wykazała na czym polegał jej interes prawny. l tak, w szczególności jako podstawy prawne istnienia interesu prawnego wskazała art. 23 i 24 Kodeksu cywilnego (w zakresie w jakim przepisy te pozwalają na dochodzenie roszczeń związanych z immisjami pośrednimi, np. akustycznymi, powodowanymi przez prace drogowe, zapachowymi związanymi z pracami kanalizacyjnymi; ale również niematerialnymi, związanymi z subiektywnymi negatywnymi odczuciami spowodowanymi budową drogi tuż pod oknami) oraz art. 140 i 144 w zw. z art. 233 Kodeksu cywilnego w zakresie, w jakim przepisy te pozwalają na dochodzenie roszczeń związanych z immisjami bezpośrednimi (przede wszystkim w zakresie skierowania wody opadowej na działki na których posadowione są budynki, co związane jest z podwyższeniem poziomu drogi przy zachowaniu takiego samego poziomu działek na których znajdują się w/w budynki). Powołując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 października 2009 r., sygn. II SA/Kr 584/09 skarżąca podniosła, że planowane przedsiębranie działań mogących nawet tylko hipotetycznie skutkować immisjami na teren należący do danego podmiotu winno skutkować uznaniem tego podmiotu za stronę w postępowaniu dotyczącym tych działań. Zdaniem skarżącej, organ odwoławczy zbyt wąsko zinterpretował pojęcie strony w postępowaniu prowadzonym na gruncie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Skarżąca zarzuciła również organowi II instancji naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 11d ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w zw. z art. 28 k.p.a oraz z art. 81 k.p.a. W opinii skarżącej naruszenie to polegało na pozbawieniu skarżącej możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych w sprawie dowodów. Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 7, 10 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a., ponieważ w wyniku błędnego ustalenia kręgu podmiotowego postępowania organ I instancji nie miał możliwości "rzetelnego zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego". Skarżąca zarzuciła również obu organom nienależyte uzasadnienie swoich decyzji, tj. naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 8 i 107 § 3 k.p.a., poprzez zawarcie w nich "ogólnikowych tez" oraz brak odniesienia się do argumentów skarżącej, a w szczególności brak wskazania dokładnej "podstawy prawno-faktycznej", z uwagi na którą skarżąca nie została uznana za stronę postępowania. Ponadto skarżąca upatruje naruszenia przepisów prawa materialnego w przyjęciu, iż rozbudowa przedmiotowej drogi, tj. ul. [...], może zostać przeprowadzona na zasadach określonych w ustawie o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo zastosował przepisy prawa procesowego oraz materialnego. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku braku podstaw do uwzględnienia skargi, sąd oddala ją, co wynika z treści art. 151 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody umarzająca postępowanie odwoławcze z uwagi na to, że odwołanie zostało wniesione przez podmiot nie będący stroną postępowania administracyjnego. Zakwestionowana przez skarżącą decyzja organu I instancji z dnia 5 października 2012 r. dotycząca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej - wydana została w trybie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194 ze zm.). Tytułem wstępu zaznaczyć należy, że celem powołanej ustawy było uproszczenie procedur przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie budowy dróg publicznych. Szczególny charakter tej ustawy wynika z przyjętych uregulowań, których intencją było stworzenie prawnych instrumentów, zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych, a tym samym szybką modernizację i rozbudowę sieci dróg w kraju. Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie zawiera definicji strony postępowania prowadzonego w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. W związku z powyższym w sprawach, których przedmiotem jest zezwolenie na realizację inwestycji drogowej zastosowanie będzie miał art. 28 k.p.a., gdyż jak stanowi z art. 11c powołanej ustawy do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem przepisów tej ustawy. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1588/12 krąg stron postępowania w postępowaniu, którego przedmiotem jest sprawa wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej musi być wyznaczany w oparciu o art. 28 k.p.a., gdyż postępowanie to toczy się w indywidualnej sprawie administracyjnej, a przepisy szczególne nie wprowadzają odrębnej regulacji w kwestii ustalania kręgu stron postępowania. Stosownie do art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoparwnej. Jak wskazał Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 12 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1559/06 pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Z kolei w wyroku z dnia 25 października 2006 r., sygn. akt II GSK 163/06 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że podmiot ma interes prawny w postępowaniu, jeżeli pomiędzy jego sytuacją prawną, a przedmiotem postępowania istnieje – uzasadnione treścią normy prawa materialnego - realne, rzeczywiste powiązanie, czyniące go "zainteresowanym" tym postępowaniem i w konsekwencji uprawnionym do udziału w nim w charakterze strony. Ta realność (aktualność) jest istotną cechą interesu prawnego, artykułowaną w piśmiennictwie i w orzecznictwie sądowym. Od interesu prawnego dającego prawa strony należy odróżnić interes faktyczny, który nie jest chroniony przez obowiązujące normy prawne. W przypadku bowiem interesu faktycznego dany podmiot jest bezpośrednio zainteresowany korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu. Podkreślić należy, że interes prawny powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego. A zatem podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a. i nie jest legitymowany do kwestionowania zapadłych w postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięć. Ze znajdujących się w aktach sprawy wypisów z rejestru gruntów działek objętych zakresem przedmiotowej inwestycji wynika, że skarżąca nie jest inwestorem ani właścicielem, czy też użytkownikiem wieczystym nieruchomości objętych decyzją Prezydenta Miasta z dnia 5 października 2012 r., na których ma być realizowana przedmiotowa inwestycja. Nie przysługuje jej także żadne ograniczone prawo rzeczowe do ww. nieruchomości. Podobnie żadna z pozostałych osób, które wniosły wraz ze skarżąca odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 5 października 2012 r., nie jest właścicielem, czy też użytkownikiem wieczystym tych nieruchomości. Działka nr [...] na której znajduje się budynek o numerze [...], w którym zamieszkuje skarżąca, jak wynika z mapy sporządzonej do celów projektowych (stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji Prezydenta Miasta z dnia 5 października 2012 r.), a także z projektu budowlanego (stanowiącego załącznik nr 3 do decyzji) nie jest objęta liniami rozgraniczającymi zatwierdzonymi przez decyzję organu i instancji. Podobnie działki nr [...] oraz nr [...], na których znajdują się budynki o numerach [...] i [...], w których zamieszkują pozostałe osoby, które wraz ze skarżącą wniosły odwołanie od decyzji organu I instancji również nie są objęte liniami rozgraniczającymi teren projektowanego pasa drogowego. Jak wynika z załączonych dokumentów żadna z działek nie graniczy również bezpośrednio z inwestycją. Ponadto, jak wynika z akt przedmiotowej sprawy skarżąca oraz pozostałe osoby, które wniosły odwołanie zostały wezwane przez Wojewodę do wykazania skutecznego prawa do kwestionowania decyzji Prezydenta Miasta z dnia 5 października 2012 r. Odpowiadając na powyższe wezwanie, pismem z dnia 5 grudnia 2012 r. skarżąca stwierdziła, że istnieje szereg przepisów prawa materialnego, z których wynika interes prawny osób odwołujących się w przedmiotowej sprawie. Skarżąca wskazała tu na przepisy art. 23 i 24 k.c. w zakresie w jakim pozwalają na dochodzenie roszczeń związanych z immisjami pośrednimi, np. akustycznymi, powodowanymi przez prace drogowe, a także na art. 140 i 144 k.c. w związku z art. 233 k.c. w zakresie, w jakim pozwalają na dochodzenie roszczeń związanych z immisjami bezpośrednimi (przede wszystkim w zakresie skierowania wody opadowej na działki na których posadowione są budynki). Argumenty te powtórzyła również w złożonej skardze. Otóż, odnosząc się do powyższych zarzutów należy przede wszystkim mieć na uwadze to, iż wydana w przedmiotowej sprawie decyzja Prezydenta Miasta z dnia 5 października 2012 r. dotyczy zgody na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi gminnej wraz z przebudową kanalizacji deszczowej, sieci elektroenergetycznej i telekomunikacyjnej (...). A zatem droga gminna już istnieje, a obecnie ma zostać rozbudowana i zmodernizowana. Jak wynika z treści skargi, główne zarzuty skarżącej odnoszą się do przejściowych dolegliwości związanych z przeprowadzaną modernizacją drogi. Skarżąca wskazuje bowiem na hałas spowodowany przez prace drogowe, czy też na zapach związany z pracami kanalizacyjnymi. Tymczasem oceniając kwestię oddziaływania przedmiotowej inwestycji na inne nieruchomości należy mieć na uwadze to, jaki będzie finalny efekt zrealizowanej inwestycji, a zatem, czy w swoim końcowym kształcie (po zakończeniu prac) inwestycja będzie wywoływała jakiś negatywny wpływ na inne nieruchomości. Ponieważ Sąd, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną - Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę wziął również pod uwagę powyższy aspekt i nie stwierdził, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, by po wykonaniu modernizacji drogi zakres jej oddziaływania miał być inny niż dotychczas. Za przyznaniem skarżącej przymiotu strony nie przemawia także przepis także przepis art. 140 k.c. stanowiący, iż w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Podkreślić należy, że decyzja Prezydenta Miasta z dnia 5 października 2012 r. w żadnym zakresie nie ogranicza korzystania przez skarżącą, czy też pozostałych odwołujących, z nieruchomości, na których znajdują się budynki w których zamieszkują. Odnosząc się do zarzutu skierowania wody opadowej na działki na których posadowione są budynki, stwierdzić należy, że jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt burmistrz lub prezydent miast może w drodze decyzji nakazać właścicielowi przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegającym szkodom. Jednakże w takim przypadku, tj. gdy wskutek działań dokonanych przez właściciela gruntu doszło do naruszenia stanu wód ze szkodą dla gruntów sąsiednich, organem właściwym w tym przedmiocie jest organ wskazany w ust. 3 art. 29 ustawy Prawo wodne, a zatem wójt, burmistrz lub prezydent miasta. W kontekście powyższych okoliczności stwierdzić należy, że trafnie organ odwoławczy uznał, że z przepisów prawa materialnego nie wynikają dla skarżącej żadne uprawnienia i obowiązki uprawiające ją do brania udziału w toczącym się postępowaniu. Zdaniem Sądu organ odwoławczy w sposób prawidłowy wyjaśnił położenie budynków zamieszkiwanych przez osoby, które wniosły odwołanie względem inwestycji, a także przeprowadził poprawne logicznie rozumowanie, opierając je na uzasadnionych faktycznie i prawnie przesłankach. Wobec stwierdzenia braku posiadana przez skarżąca oraz pozostałych odwołujących przymiotu strony, zasadnie Wojewoda umorzył postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowiskiem w przypadku stwierdzenia (po zbadaniu interesu prawnego) braku przymiotu strony wnoszącego odwołanie, organ powinien umorzyć prowadzone postępowanie odwoławcze (uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999r. sygn. akt OPS 16/98, publ. ONSA 1999, z.4, poz.119). Mając na uwadze powyższe, Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.