I SA/Op 165/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Łozowska Sędziowie Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędzia WSA Anna Wójcik (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Frydryk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 maja 2013r. sprawy ze skargi S.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia z dnia 29 sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od środków transportowych za II półrocze 2009r. oddala skargę. Decyzją z dnia 29 sierpnia 2012 r. wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) – dalej jak: [O.p.] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy decyzję Burmistrza K. z dnia 20 lutego 2012 r. nr [...] określającą S.W.(dalej podatnik, skarżący, strona) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych na drugie półrocze 2009 r. w kwocie 7617 zł. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył, że podatnik w dniu 5 stycznia 2010 r. złożył deklarację na podatek od środków transportowych za 2009 r. Po wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego Burmistrz K. decyzją z dnia 11 marca 2010 r. określił stronie wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych na drugie półrocze 2009 r. w kwocie 5.370 zł, która została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 30.09.2010 r. z zaleceniem wyjaśnienia m.in. kwestii dotyczących właściwości organu, oraz uzupełnienia materiału dowodowego. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Burmistrz K. decyzją z dnia 20.02.2012 r. określił podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych na drugie półrocze 2009 r. w łącznej kwocie 7.617 zł, wymieniając wszystkie przedmioty opodatkowania wraz z właściwą stawką wynikającą ze stosownej uchwały Rady Gminy i przypisaną poszczególnym pojazdom kwotą podatku. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że podatnik zamieszkał na terenie gminy K. od 19 czerwca 2009 r. do 5 stycznia 2010 r., prowadząc w tym czasie działalność gospodarczą. Nie posiadał odrębnych zakładów ani wydzielonych jednostek organizacyjnych, co uzasadniało właściwość miejscową Burmistrza K. z uwagi na miejsce zamieszkania podatnika. Jak ustalono w oparciu o informacje nadesłane z Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w N., w roku 2009 był on właścicielem 12 pojazdów, przy czym 7 z nich było czasowo wycofanych z ruchu, lecz okres ich czasowego wycofania upłynął przed 1 lipca 2009 r. Opodatkowaniem na drugie półrocze 2009 r. objęto zatem następujące pojazdy: 1. autobus marki MAN SR, nr rej, [...], liczba miejsc 51, stawka 1445zł/rok, podatek za II półrocze 722,50 zł; 2. autobus marki Daimler- Benz 412D-KA, nr rej, [...], liczba miejsc 20, stawka 1032z!/rok, podatek za II półrocze 516 zł; 3. samochód ciężarowy marki VW LT 45, nr rej. [...], 2. osie, stawka 578, podatek za II półrocze 289 zł; 4. autobus Neoplan, nr rej. [...], liczba miejsc 59, stawka 1445zł/rok, podatek za II półrocze 722,50 zł; 5. autobus MAN SR 362, nr rej, [...], liczba miejsc 51, stawka 1445zł/rok, podatek za II półrocze 722,50 zł; 6. autobus MAN 10.800 HOCL, nr rej. [...], liczba miejsc 35, stawka 1445zł/rok, podatek za 11 półrocze 722 zł; 7. autobus Neoplan, nr rej. [...], liczba miejsc 53, stawka 1445zł/rok, podatek za II półrocze 722,50 zł; 8. autobus Mercede-Benz L-506, nr rej. [...], liczba miejsc 23, stawka 1032zł/rok, podatek za II półrocze 516 zł; 9. autobus Neoplan, nr rej. [...], liczba miejsc 28, stawka 1032zł/rok, podatek za II półrocze 516 zł; 10. autobus Kaesbohner Setra, nr rej. [...], liczba miejsc 56, stawka 1445zł/rok, podatek za 11 półrocze 722,50 zł; 11. autobus MAN SL 200, nr rej. [...], liczba miejsc 47, stawka 1445zł/rok, podatek za 11 półrocze 722,50 zł; 12. autobus Autosan H9-21, nr rej. [...], liczba miejsc 40, stawka 1445zł/rok, podatek za II półrocze 722,50 zł. We wniesionym od tej decyzji odwołaniu podatnik zarzucił bezprawność opodatkowania wszystkich pojazdów z uwagi na to, że część z nich była uprzednio wycofana z ruchu i nie została ponownie zarejestrowana, a więc nie podlegała opodatkowaniu podatkiem do środków transportowych. Doszło więc do naruszenia art. 9 ust. 4a i ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. z 2010 r. Dz. U. Nr 95, poz. 613, dalej: u.p.o.l.). Analizując ponownie stan sprawy oraz odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium nie znalazło podstaw do uwzględnienia odwołania i wymienioną na wstępie decyzją z dnia 29 sierpnia 2012 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył w pierwszej kolejności stan prawny będący podstawą rozstrzygania. Wskazał na art. 8 pkt 1 i 7 u.p.o.l., zgodnie z którymi opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony i poniżej 12 ton oraz autobusy, oraz na art. 9 ust. 1 u.p.o.l. stanowiący, że obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych ciąży m.in. na osobach fizycznych będących właścicielami środków transportowych. Powstaje on co do zasady od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jednak – w myśl art. 9 ust. 4a u.p.o.l. – powstaje on także od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został dopuszczony ponownie do ruchu po upływie okresu, na jaki została wydana decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu. Kwestie właściwości organu podatkowego reguluje art. 9 ust. 7 tej ustawy, w myśl którego organem właściwym w sprawach podatku od środków transportowych jest organ podatkowy, na którego terenie znajduje się miejsce zamieszkania lub siedziba podatnika, lub w przypadku przedsiębiorstwa wielozakładowego lub podmiotu, w skład którego wchodzą wydzielone jednostki organizacyjne – organ podatkowy, na terenie którego znajduje się zakład lub jednostka posiadająca środki transportowe podlegające opodatkowaniu. Wskazując na powyższe unormowania Kolegium uznało za trafne stanowisko organu I instancji co do jego właściwości miejscowej z uwagi na poczynione bezsporne ustalenie o zamieszkiwaniu strony w okresie lipiec - grudzień 2009 r. na terenie gminy K., przy równoczesnym stwierdzeniu nieistnienia okoliczności uzasadniających właściwość miejscową innego organu podatkowego (Wójta Gminy Ł.), a mianowicie tego, że prowadzący działalność gospodarczą podatnik nie prowadzi przedsiębiorstwa wielozakładowego, jak również nie posiada wydzielonych jednostek. Okoliczności te, w świetle art. 9 ust. 7 u.p.o.l. jednoznacznie wskazywały na właściwość miejscową Burmistrza K. przez okres od lipca do grudnia 2009 r., a podnoszona przez skarżącego kwestia postoju pojazdów w B. (gmina Ł.) nie mogła wpłynąć na zmianę właściwości organu. Wyjaśniono następnie, że zgodnie z wykazem załączonym do pisma strony z dnia 12 lipca 2012 r. sporządzonym przez Starostę N. i wcześniejszymi informacjami tego organu, podatnik jest właścicielem 11 autobusów oraz 1 samochodu ciężarowego, podlegających obowiązkowi podatkowemu w podatku od środków transportowych, wymienionych szczegółowo w decyzji organu I instancji, przy czym autobusy: Neoplan nr rej. [...]; MAN, nr rej. [...] i Neoplan, nr rej. [...]; MAN, nr rej. [...]; Autosan H9-21, nr rej. [...] były wycofane czasowo z ruchu do dnia 9.03.2009 r., natomiast autobusy: Mercedes-Benz, nr rej. [...] i nr rej [...] były wycofane czasowo z ruchu do dnia 04.06.2009 r. Powyższe, po myśli art. 9 ust. 1 u.p.o.l., skutkuje istnieniem obowiązku podatkowego ciążącego na podatniku jako właścicielu tych wszystkich środków transportowych. Odnosząc się do zarzutu strony o wyłączeniu z opodatkowania pojazdów czasowo wyłączonych z ruchu, co w sprawie ustalono na podstawie informacji Starosty N. i odnotowano w przedłożonym organowi I instancji wykazie Kolegium stwierdziło, że istotnie pojazdy wycofane z ruchu na podstawie decyzji właściwego organu nie podlegają opodatkowaniu. Jednakże decyzje o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu były – w stanie prawnym mającym zastosowanie w sprawie - wydawane na czas oznaczony (od 2 do 6 miesięcy), co powoduje, że upływ wskazanego w niej okresu wycofania pojazdu z ruchu skutkuje możliwością ponownego używania pojazdu po uprzednim odebraniu przez właściciela złożonego do depozytu dowodu rejestracyjnego oraz tablic rejestracyjnych. Z powyższego zdaniem organu odwoławczego wynika, iż obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym decyzja o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu przestała obowiązywać. Bez znaczenia jest przy tym to, czy właściciel zwrócił się do starosty o zwrot dowodu rejestracyjnego łącznie z tablicami rejestracyjnymi. Nie można bowiem utożsamiać pojęcia dopuszczenia pojazdu do ruchu z odebraniem dokumentów pojazdu i tablic rejestracyjnych z depozytu u starosty. Kolegium podkreśliło w związku z tym, że przez ponowne dopuszczenie do ruchu należy rozumieć potencjalną możliwość wykorzystywania przez właściciela pojazdu na drogach publicznych, a to oznacza, że datą powstania obowiązku podatkowego w analizowanym przypadku jest pierwszy dzień miesiąca następujący po miesiącu, w którym wygasła decyzja starosty o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Istotne jest także to, iż ponowne dopuszczenie do ruchu pojazdu nie jest potwierdzane decyzją starosty, lecz wynika wprost z okresu wskazanego w decyzji o wycofaniu. W konkluzji za prawidłowe uznano ustalenie organu I instancji co do właściwości tego organu, zakresu przedmiotowego opodatkowania, obowiązku podatkowego oraz zastosowanych stawek i wysokości naliczonego podatku, w tym ostatnim przypadku wskazując na uchwałę Rady Miejskiej w K. nr [...] z 8.12.2004 r. w sprawie podatku od środków transportowych, zmienionej uchwałą Rady Miejskiej w K. nr [...] z dnia 7.12.2005 r. Łączna kwota zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2009 r. wyniosła więc 7.617 zł. We wniesionej na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skardze strona wniosła o unieważnienie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 sierpnia 2012 r. jak też o unieważnienie decyzji Burmistrza K.: z dnia 11 marca 2011 r. ustalającej podatek w kwocie 5.370 zł oraz z dnia 1.03.2012 r. ustalającej ten podatek w kwocie 7.617,00 zł, o ustalenie przez Sąd podatku od pojazdów zarejestrowanych dopuszczonych do ruchu w drugim półroczu 2009 r. oraz o ustalenie podatku na rzecz Gminy Ł., na terenie której znajduje się postój pojazdów. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że opodatkowaniu podlegały tylko 4 pojazdy a nie 12, jak przyjęły organy, co było wynikiem naruszenia art. 9 § 4a u.p.o.l. określającego zarówno okres jak i przedmiot opodatkowania w przypadku czasowego wycofania pojazdów z ruchu. Zdaniem skarżącego wadliwie w decyzji stwierdzono, że pojazd może być użytkowany po odebraniu z depozytu dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych, gdyż o dopuszczeniu do ruchu decyduje badanie techniczne pojazdu, na podstawie którego właściciel otrzymuje dowód rejestracyjny zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908), co upoważnia właściciela do poruszania się po drogach publicznych. W ocenie skarżącego obowiązek ponownego opodatkowania, zgodnie z art. 9 § 4a u.p.o.l., powstaje z chwilą ponownej rejestracji pojazdu po dacie z miesiąca, w którym wygasa decyzja o czasowym wycofaniu z ruchu. Kolegium pominęło fakt prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej przez skarżącego i utrzymało w mocy opodatkowanie za 7 niesprawnych pojazdów niezgodnie z zapisami ustawy, co doprowadzi do upadłości jego firmy. Ponadto organ I instancji wydał dwie decyzje sprzeczne ze sobą, gdyż suma podatków z decyzji z dnia 11 marca 2010 r. wynosiła 5370,00 zł, a ich suma z decyzji z dnia 20 lutego 2012 r. wynosi 7617,00 zł. Skarżący ponadto zarzucił, że podatek ustala ten organ, na którego terenie znajduje się baza środków transportowych - ze spisem miejsca postoju ustalonego przy pierwszej rejestracji po zakupie, a w jego przypadku jest to teren Gminy Ł. W piśmie z dnia 25 marca 2013 r. skarżący podtrzymał zarzuty o naruszeniu art. 9 § 4a u.p.o.l. stwierdzając, że należny na rzecz Gminy K. podatek z tytułu opodatkowania czterech pojazdów w kwocie 1.962 zł za drugie półrocze 2009 r. został przez niego zapłacony, co zostało pominięte w zaskarżonej decyzji, podobnie jak będący w posiadaniu Kolegium dokument o ilości zarejestrowanych pojazdów w latach 2008-2010 w postaci zaświadczenia Starostwa Powiatowego z dnia 12.12.2012 r. o ilości zarejestrowanych pojazdów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko i argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła zostać uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego i procesowego w stopniu – odpowiednio - mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy ani też dającym podstawę do wznowienia postępowania. Tylko bowiem stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji, stosownie do kryteriów sądowej kontroli określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej jako: [p.p.s.a.]. Dokonując kontroli zaskarżonego aktu, także niezależnie od zarzutów i wniosków skargi oraz powołanej w niej podstawy prawnej (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Sąd nie stwierdził też okoliczności prowadzących do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności wskazać należy na nieskuteczność zawartego w skardze wniosku o ustalenie przez Sąd w wyroku podatku od pojazdów zarejestrowanych w drugim półroczu 2009 r., jako że sądowi administracyjnemu nie przysługują uprawnienia do wydawania rozstrzygnięć merytorycznych, a jedynie do kontroli legalności, a więc zgodności z prawem, zaskarżonych aktów organów administracji. Tym samym sąd administracyjny może jedynie uchylić zaskarżoną decyzję lub stwierdzić jej nieważność w razie zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., a w przeciwnym razie obowiązany jest skargę oddalić (art. 151 p.p.s.a.). Bezzasadny okazał się też wniosek skarżącego o "unieważnienie" zaskarżonej decyzji Kolegium jak i dwóch decyzji Burmistrza K.: z dnia 11.03.2010 r. i z dnia 20.02.2012 r. Jeśli wniosek ów rozumieć jako wniosek o stwierdzenie nieważności, to nie mógł on odnieść skutku w odniesieniu do decyzji organu I instancji, jako że pierwsza z nich, z dnia 11 marca 2010 r. nie funkcjonuje w obrocie prawnym wskutek jej uchylenia decyzją SKO w Opolu z dnia 30.09.2010 r., a przy tym zgodnie z art. 245 § 1 O.p. przesłanki tam wymienione odnieść należy do decyzji organu II instancji z dnia 29.08.2012 r. jako decyzji ostatecznej. Dokonując wobec tego kontroli zaskarżonej decyzji przez pryzmat przesłanek wymienionych w art. 245 § 1 O.p. Sąd nie dopatrzył się wskazanych tam naruszeń prawa prowadzących do stwierdzenia nieważności decyzji. W tym względzie odnieść się należy przede wszystkim do zarzutów skarżącego o niewłaściwości organu I instancji z uwagi na to, że w jego ocenie właściwym do wydania decyzji był Wójt Gminy Ł., albowiem to na terenie tej gminy znajduje się postój pojazdów. Kwestia właściwości miejscowej organu I instancji była przedmiotem ustaleń tego organu w toku ponownie przeprowadzonego postępowania, w ramach którego ustalono bezspornie, że skarżący zamieszkiwał na terenie Gminy K. od dnia 19.06.2009 r., o czym świadczy jego zameldowanie się z tym dniem na terenie tej Gminy. Wymeldowanie nastąpiło z dniem 5.01.2010 r. Nadto skarżący, jak to wynika ze złożonej przez niego do Burmistrza K. deklaracji dla podatku od środków transportowych, sam wskazał (część C pkt 4), iż przyczyną złożenia tej deklaracji w trakcie roku podatkowego jest zmiana miejsca zamieszkania. Również z pisma Wójta Gminy Ł. z dnia 13.06.2011 r. wynikało, że skarżący złożył korektę deklaracji na podatek od środków transportowych za 2009 r. wskazując jako jej przyczynę zmianę miejsca zamieszkania od 1.07.2009 r. Ta okoliczność była więc bezsporna i uzasadniała właściwość Burmistrza K. na podstawie art. 9 ust. 7 u.p.o.l. Nie było też podstaw do przyjęcia właściwości Wójta Gminy Ł. na podstawie innych okoliczności wymienionych w tym przepisie, a mianowicie sytuacji, że przedsiębiorstwo jest wielozakładowe lub w skład podmiotu wchodzą wydzielone jednostki organizacyjne. Bezspornym w sprawie było, że skarżący nie jest takim podmiotem ani nie prowadzi przedsiębiorstwa wielozakładowego. Upatrywanie podstaw do właściwości Wójta Gminy Ł. tylko na tej podstawie, że na terenie tej gminy znajduje się baza pojazdów, jest mylną interpretacją omawianego przepisu i nie może prowadzić do przyjęcia właściwości tego ostatniego organu. Sam postój pojazdów na terenie innej gminy nie jest bowiem równoznaczny z prowadzeniem wielozakładowego przedsiębiorstwa. Sam skarżący nie wskazywał przy tym, aby w skład podmiotu wchodziły wydzielone jednostki organizacyjne. Poza opisanym twierdzeniem o właściwości Wójta Gminy Ł. nie sprecyzowano w skardze ani nie uzasadniono żadnych innych okoliczności mogących wskazywać na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, wymienionych w art. 245 § 1 O.p. Nie jest też trafny zasadniczy zarzut skargi o naruszeniu przez organy art. 9 ust. 4a u.p.o.l. wskutek przyjęcia, że pojazdy, które wcześniej zostały czasowo wyłączone z ruchu i następnie, po upływie tego okresu, właściciel nie odebrał tablic rejestracyjnych i dowodu rejestracyjnego z depozytu starosty, powinny być objęte opodatkowaniem. Ten zarzut odnosi się do 7 pojazdów, co do których ustalono, że istotnie, były w odniesieniu do nich wydane decyzje Starosty N. o czasowym wyłączeniu ich z ruchu. Z niekwestionowanych, bo znajdujących oparcie w informacjach udzielonych przez tego Starostę, ustaleń organów wynikało, że następujące pojazdy zostały wyłączone z ruchu: Neoplan nr rej. [...]; MAN, nr rej. [...]; Neoplan, nr rej. [...]; MAN, nr rej[...]; Autosan H9-21, nr rej. [...] były wycofane czasowo z ruchu do dnia 9.03.2009 r., natomiast autobusy: Mercedes-Benz, nr rej. [...] i nr rej [...] były wycofane czasowo z ruchu do dnia 04.06.2009 r. Jak z powyższego wynika, upływ okresów czasowego wyłączenia z ruchu w każdym z tych przypadków nastąpił przed dniem 1 lipca 2009 r. Z przedłożonych informacji organu rejestracyjnego wynikało ponadto, czego też skarżący nie kwestionował, że zarówno tablice jak i dowody rejestracyjne w/w pojazdów nie zostały odebrane z depozytu. Pojazdy uprzednio wycofane z ruchu nie zostały jednak wyrejestrowane, co w sprawie jednoznacznie wynika z informacji Starosty N. Ten stan faktyczny został ustalony prawidłowo i Sąd przyjmuje go za podstawę dalszych rozważań w zakresie trafności przyjętej przez organy oceny prawnej. Na tle przedstawionych ustaleń kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie stało się zatem zagadnienie, czy nieodebranie dowodów rejestracyjnych (i tablic) z depozytu skutkuje niepowstaniem obowiązku podatkowego, jak twierdzi skarżący wskazując na niemożność eksploatacji tego rodzaju pojazdów i używania ich na drogach publicznych, czy też taka okoliczność nie ma znaczenia dla ponownego (po upływie terminu wycofania pojazdów z ruchu) powstania obowiązku podatkowego w świetle art. 9 ust. 4a) u.p.o.l. Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.o.l. w jego brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie (miesiące od lipca do grudnia 2009 r.), obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2 (niemającym w sprawie zastosowania), ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. W ust. 4a tego przepisu postanowiono, że obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został ponownie dopuszczony do ruchu po upływie okresu, na jaki została wydana decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub z końcem miesiąca, w którym upłynął czas, na jaki pojazd powierzono. Zgodnie z ust. 5, obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany, lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Zasady czasowego wycofania pojazdów z ruchu nie zostały określone w omawianej ustawie podatkowej. Regulacje dotyczące tego zagadnienia zawarto natomiast w ustawie z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm.). Wynika z nich, że czasowego wycofania z ruchu dokonuje, na wniosek właściciela pojazdu, starosta właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu wydając decyzję o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu (art. 78a ust. 1 tej ustawy). Równocześnie organ ten zatrzymuje w depozycie dowód rejestracyjny i tablice rejestracyjne - § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23.12.2004 r. w sprawie czasowego wycofania pojazdów z ruchu (Dz. U. Nr 285 poz. 2856 ze zm.). Tablice te oraz dowód rejestracyjny, po upływie terminu wycofania pojazdu z ruchu, nie są zwracane właścicielowi z urzędu. Jak stanowi § 7 powołanego rozporządzenia, organ rejestrujący, na pisemny wniosek właściciela pojazdu oraz po dołączeniu decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, zwraca właścicielowi pojazdu dowód rejestracyjny oraz tablice rejestracyjne. W świetle powyższych unormowań nie sposób przyjąć, jak proponuje skarżący, by poprzez bierność właściciela pojazdu mogło dojść do sytuacji, że obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych ponownie nie powstanie. Pojazd jest bowiem nadal zarejestrowany, a podatnik nadal jest jego właścicielem, co w myśl art. 9 ust. 1 i 4 u.p.o.l. stanowi o spełnieniu przesłanek powstania (ponownego) obowiązku podatkowego. Dlatego zgodzić się należy z dokonaną przez organy podatkowe wykładnią art. 9 ust. 4a) u.p.o.l., iż przez ponowne dopuszczenie do ruchu (po upływie terminu wskazanego w decyzji o wyłączeniu pojazdu z ruchu) należy rozumieć potencjalną możliwość wykorzystywania przez właściciela pojazdu na drogach publicznych. Datą zaś ponownego dopuszczenia będzie pierwszy dzień, w którym może on odebrać w siedzibie organu rejestrującego dowód i tablice. Niezależnie zatem od tego, czy właściciel stawił się i odebrał dokumenty wraz z tablicami, od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin wycofania pojazdu z ruchu, powstanie ponownie obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Jak zatem trafnie stwierdziło Kolegium, datą ponownego dopuszczenia pojazdu do ruchu jest następny dzień po upływie terminu wycofania pojazdu z ruchu, określonego w decyzji właściwego starosty. Tym samym fakt nieodebrania z depozytu dowodu rejestracyjnego i tablic nie ma wpływu na datę ponownego powstania obowiązku podatkowego w omawianym podatku, w odniesieniu do spornych 7 pojazdów, co do których były uprzednio wydane decyzje o ich czasowym wyłączeniu z ruchu. Pogląd powyższy prezentowany jest także w piśmiennictwie (por. B. Pahl, glosa do wyroku WSA z dnia 17.11.2010 r. I SA/Lu 503/10). Za przyjęciem takiej wykładni omawianego przepisu przemawia również ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że obowiązek podatkowy w omawianym podatku nie wygasa np. w przypadku złego stanu technicznego pojazdu, faktycznego braku możliwości korzystania z posiadanego środka transportu, a nawet wskutek fizycznej likwidacji poprzez jego rozmontowanie, pocięcie i sprzedaż na złom, utylizacji pojazdu (wykorzystanie odpadów jako surowców wtórnych do dalszego przerobu), wywozu z kraju, czy też jego kradzieży. Wbrew stanowisku skarżącego konieczność opłacania podatku od środków transportowych nie jest bowiem uzależniona od użytkowania pojazdu ani od jego fizycznego posiadania. Jeżeli właściciel nie złoży stosownego wniosku, a starosta nie wyda decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu, obowiązek podatkowy dalej istnieje (np. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2008 r. w sprawie II FSK 520/07, Lex nr 534644, wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2011 r. w sprawie II FSK 1161/10, Lex nr 1089034, wyrok NSA z dnia 25 maja 2011 r. w sprawie II FSK 108/10, Lex nr 818674, wyrok NSA z dnia 27 maja 2011 r. w sprawie II FSK 129/10, Lex nr 1164140), chyba że dojdzie do zbycia pojazdu. W niniejszej sprawie skarżący zbył część pojazdów, jednak nastąpiło to dopiero w 2010 r., a zatem czynność ta nie miała wpływu na istnienie obowiązku podatkowego w miesiącach lipiec-grudzień 2009 r. Nietrafny jest również zarzut skargi o wadliwym ustaleniu kwoty podatku z uwagi na to, że w pierwszej (uchylonej przez SKO w Opolu) decyzji Burmistrza K. z dnia 11.03.2010 r. określono wysokość podatku na kwotę 5.370 zł, a w decyzji z dnia 20.02.2012 r. na kwotę 7.617 zł. Jak bowiem wynika z decyzji SKO w Opolu z dnia 30.09.2010 r., przyczyną uchylenia decyzji organu I instancji było m.in. to, że wysokość zobowiązania podatkowego określono po uwzględnieniu zadeklarowanego przez podatnika podatku, co w świetle art. 21 § 3 O.p. było działaniem nieprawidłowym. Podkreślić należy, że wydana przez organ podatkowy decyzja deklaratoryjna (a taką jest decyzja w przedmiocie podatku od środków transportowych) zastępuje złożoną przez podatnika deklarację i określa prawidłową wysokość podatku, w pełnej jego wysokości. Bez znaczenia jest przy tym wysokość dokonanych na jego poczet wpłat, co również czyni bezzasadnym zarzut skarżącego o pominięciu przez organy uiszczonej przez niego zadeklarowanej kwoty podatku. Jeśli zaś chodzi o zarzut ustalenia podatku w różnej wysokości przez Wójta Ł. (w pierwszym półroczu 2009 r.) i Burmistrza K. (w drugim półroczu 2009 r.), to wskazać należy, iż Sąd nie weryfikował w tym postępowaniu decyzji Wójta Gminy Ł. i dlatego nie może odnieść się do podnoszonych tam kwestii. Na marginesie zauważyć tylko trzeba, iż właśnie w pierwszym półroczu 2009 r. cześć pojazdów była przez pewien okres wycofana z ruchu, a ponadto stawki podatku od środków transportowych są określane uchwałą właściwej Rady Gminy i mogą być zróżnicowane. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia podniesionych w skardze zarzutów ani nie stwierdzając innego rodzaju naruszenia prawa prowadzącego do konieczności wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.