IV SA/Wa 347/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2013 r. sprawy ze skargi F. S.A. z siedzibą w O. na uchwałę Rady Miasta O. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków 1. stwierdza, że punkt 3 podpunkt 3 a załącznika nr 1 zaskarżonej uchwały jest niezgodny z prawem; 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała w części o której mowa w pkt 1 niniejszego wyroku nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Rady Miasta O. na rzecz skarżącej F. S.A. z siedzibą w O. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Rada Miasta O. podjęła w dniu [...] listopada 2009 roku uchwałę nr [...] w sprawie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków - dalej jako "uchwała". Uchwała w załączniku nr 1 określa sposób obliczania opłaty za odprowadzane ścieki przy zastosowaniu jednostki: "zł za 1 m2 powierzchni zlewnej/miesiąc". Pismem z dnia 7 stycznia 2013 r. F. S.A. z siedzibą O. wniosła skargę na uchwałę Rady Miasta O. nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. w sprawie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków w części dotyczącej opłat za odprowadzanie ścieków opadowych lub roztopowych, w części dotyczącej punktu 3 podpunktu 3a tabeli zatytułowanej "Taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie miasta O.", stanowiącej załącznik nr 1 do Uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia [...] listopada 2009 r. Ww. uchwale skarżącą spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) naruszenie art. 26 ust. 1 oraz art. 27 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U.06.123.858 z późń. zm.) poprzez ustalenie i wprowadzenie taryfy odpłatności za zbiorowe odprowadzanie ścieków opadowych i roztopowych w oparciu o jednostki powierzchni metrów kwadratowych, których nie zna i nie przewiduje ww. ustawa, 2) naruszenie § 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 roku w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz.U.2006.127.886) w zw. z art. 23, art. 25 oraz art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U.06.123.858 z późń. zm.) poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że dopuszczalne jest ustalenie opłat za odprowadzane ścieki w oparciu o jednostkę powierzchni zanieczyszczonej o trwałej powierzchni, z której odprowadzane są ścieki, 3) naruszenie § 2 pkt 10 ww. rozporządzenia poprzez błędną wykładnię i jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że cena za odprowadzane ścieki może być ustalana na podstawie jednostki miary metra kwadratowego powierzchni zanieczyszczonej. W uzasadnieniu skarżąca spółka rozwinęła powyższe zarzuty podnosząc na wstępie, iż zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny, bowiem na jej podstawie, przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w O., pomimo braku umowy w tym zakresie, mając na uwadze opłaty ustalone zaskarżoną uchwałą wystawiło faktury VAT za odprowadzanie ścieków w postaci wód opadowych i roztopowych, co wynika z załączonych do skargi faktur. Skarżąca spółka wyjaśniła także, iż przed wniesieniem skargi, pismem z dnia 8 listopada 2012 roku, wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez wyeliminowanie uchwały z obrotu prawnego w części dotyczącej ustalenia opłat za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych, na które Rada Miasta O. nie odpowiedziała. Podniosła, iż sposób obliczania opłat za odprowadzanie ścieków opadowych i roztopowych uregulowany został przez ustawodawcę w ustawie z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Zgodnie z art 27 ust. 4 i 5 ww. ustawy ilość odprowadzanych ścieków ustala się na podstawie wskazań urządzeń pomiarowych. W razie braku urządzeń pomiarowych ilość odprowadzanych ścieków ustala się na podstawie umowy, o której mowa w art. 6 ust 1, jako równą ilości wody pobranej lub określonej w umowie. Ustawa wyraźnie wskazuje, że ilość ta powinna być ustalona na podstawie wskazań urządzeń pomiarowych, a w przypadku ich braku powinna być ustalona przez strony umowy o odprowadzanie ścieków jako równa ilości wody pobranej lub ilości określonej w umowie. Tymczasem uchwała przewiduje inny sposób obliczania opłat tj. za 1 m2 powierzchni zlewnej/miesiąc, a więc inny niż dopuszczony został przez ww. ustawę, co narusza art. 27 ust. 4 i 5 ustawy. Skarżąca spółka wyjaśniła ponadto, iż wystąpiła o pisemną interpretację dotyczącą m.in. możliwości pobierania opłat za odprowadzanie ścieków przy zastosowaniu przelicznika zł za 1 m2 powierzchni zlewnej na miesiąc do Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. W oficjalnej odpowiedzi z Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wskazano, że ustawa nie przewiduje możliwości ustalenia ilości odprowadzanych ścieków w oparciu o jednostkę miary powierzchni zlewnej oraz potwierdzono pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2010 r. (II OSK 893/10). Ponadto strona skarżąca wskazała, iż przygotowywana jest nowelizacja ustawy, mająca na celu wprowadzenie możliwości rozliczania przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne z odbiorcami usług, biorąc pod uwagę powierzchnię utwardzoną przy naliczaniu opłat, co wskazuje, iż dotychczas nie było podstaw do obliczania opłat za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych zł za 1 m2 powierzchni zlewnej/miesiąc, gdyż tylko w ten sposób można racjonalnie wytłumaczyć proponowaną nowelizację. W odpowiedzi na skargę F. S.A. wniosła o oddalenie skargi podnosząc, iż organ stanowiący Miasta O. podejmując niniejszą uchwałę zastosował przepis art. 24 ust. 1,2 i 3 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Szczegółowe sposoby określania taryf zawiera rozporządzenie Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. W § 2 pkt 10 rozporządzenia zawarta została definicja ceny za odprowadzone ścieki, którą określono jako wielkość wyrażoną w jednostkach pieniężnych, którą odbiorca usług jest obowiązany zapłacić przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu za 1 m3 odprowadzonych ścieków lub za jednostkę miary powierzchni zanieczyszczonej o trwałej nawierzchni, z której odprowadzane są ścieki opadowe i roztopowe kanalizacją deszczową. Wskazano, że nie jest rolą organów gminy ocena czy przepisy prawa zostały wydane z naruszeniem prawa, lecz ich stosowanie. Przepis § 2 pkt 10 rozporządzenia uprawnia do zastosowania wielkości jednostki miary powierzchni zanieczyszczonej czyli metra kwadratowego. Dodatkowo należy podnieść argument, że sama ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków daje podstawy do przyjęcia, że za usługę odprowadzania ścieków z powierzchni dachów należy się opłata. Stosownie bowiem do art. 2 pkt 8 lit. c za ścieki uważane są wody opadowe lub roztopowe, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, pochodzące z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, w szczególności z miast, portów, lotnisk, terenów przemysłowych, handlowych, usługowych i składowych, baz transportowych oraz dróg i parkingów. Określenie "w szczególności" oznacza, że jest to tylko przykładowe wyliczenie powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni. Nie ulega wątpliwości, że dach budynku jest powierzchnią zanieczyszczoną o trwałej nawierzchni. Tym samym zdaniem organu nie ma sprzeczności pomiędzy § 2 pkt 10 rozporządzenia a art 2 pkt 8 lit. c ustawy. Skoro za ścieki uważa się wody opadowe lub roztopowe pochodzące z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, to jedyną możliwą do zastosowania jednostką miary powierzchni jest metr kwadratowy. Nie do przyjęcia też byłby pogląd, że powierzchnie po obrysie budynków (dachy) byłyby zwolnione od opłat za odprowadzanie ścieków. Gmina, ani jej zakład komunalny nie mają obowiązku świadczenia tych usług bezpłatnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j.), zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jak również inne niż określone w pkt 5 akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.). Wojewódzki sąd administracyjny działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z w/w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. obowiązany jest skontrolować, czy zaskarżona uchwała odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 147 § 1 lub art. 151 p.p.s.a.. Kryterium legalności uchwały rady gminy stanowi jej zgodność z prawem. Przez sprzeczność z prawem należy przy tym rozumieć niezgodność z aktami prawa powszechnie obowiązującego, a więc z Konstytucją, ustawami, aktami wykonawczymi oraz z powszechnie obowiązującymi aktami prawa miejscowego (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 grudnia 2003 r., sygn. akt P 9/02, publ. OTK-A 2003/9/100). Za "istotne" naruszenie prawa należy uznać uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Ustawa o samorządzie gminnym nie określa rodzaju naruszeń prawa, które należy zakwalifikować do istotnego naruszenia prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się zatem, że są to takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy; brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści; niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały; naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, publ. OwSS 1998/3/79). Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest skarga spółki "F." na uchwałę Rady Miasta O. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków w części określającej sposób obliczania opłaty za odprowadzane ścieki przy zastosowaniu jednostki: "zł za 1 m2 powierzchni zlewnej/miesiąc". Mając na uwadze, iż przedmiotowa uchwała określa stawki opłat za zbiorowe odprowadzanie wód deszczowych i roztopowych i jako sprawa z zakresu administracji publicznej (przy czym pamiętać należy, że nie jest aktem prawa miejscowego) podlega kontroli sądowej zainicjowanej skargą podmiotu, który wykaże, że ma interes prawny do jej zaskarżenia w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2001.142.1591 z późń. zm.). Zgodnie z tym przepisem, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy skarga spełnia wymogi formalne do jej wniesienia (czy skargę poprzedzono wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa i czy zachowano termin do jej wniesienia,), a dopiero w następnej kolejności możliwe jest zbadanie czy skarżący ma interes prawny w kwestionowaniu uchwały, i czy ów interes został naruszony. Dopiero bowiem stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę daje możliwość merytorycznego rozpoznania skargi, i skontrolowania, czy naruszenie nastąpiło w zgodzie z przepisami prawa. Jak wynika z akt sprawy wynika, skarżąca spółka poprzedziła wniesienie skargi do Sądu, wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa poprzez wyeliminowanie uchwały z obrotu prawnego w części dotyczącej ustalenia opłat za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych (załącznik nr 1 pkt 3 podpunkt 3a) na które Rada Miasta O. nie odpowiedziała. W następnej kolejności rozstrzygnąć należy kwestię, czy zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącej spółki. Skarżąca naruszenia interesu prawnego upatruje w ciążącym na niej obowiązku do uiszczania wprowadzonych zaskarżoną uchwałą opłat za odprowadzanie wód deszczowych i roztopowych, na dowód czego przedłożyła faktury VAT wystawione przez Z. w O. z tytułu odprowadzanych wód deszczowych i roztopowych. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, iż ponoszenie opłat ustalanych w oparciu o stawki przyjęte w uchwale organu gminy z zakresu administracji publicznej, stanowi naruszenie interesu prawnego strony, które to naruszenie winno być zbadane pod kątem zgodności z przepisami prawa. Skoro spółkę wezwano do zapłaty za odprowadzenie wód deszczowych, a wysokość należności ustalono w oparciu o stawki taryfowe przyjęte w zaskarżonej uchwale, zatem należy przyjąć, iż regulacje uchwały odnoszą się do skarżącej spółki bezpośrednio i dlatego też jest ona uprawniona do kwestionowania tej uchwały. Do ustalenia pozostaje zatem, czy wskazane naruszenie interesu prawnego strony jest uprawnione obowiązującymi przepisami prawa. Zaskarżoną uchwałą z dnia [...] listopada 2009 roku nr [...] Rada Miasta O. wprowadziła opłaty za zbiorowe odprowadzanie ścieków w postaci wód opadowych i roztopowych ustalając w pkt 3 podpunkcie 3a) załącznika do uchwały, iż opłata za odprowadzanie ścieków opadowych lub roztopowych naliczana będzie w zł za 1 m2 powierzchni zlewnej/miesiąc. Jej podstawę materialnoprawną stanowią przepisy ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzanie ścieków (Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę". W ocenie Sądu za uzasadniony uznać należało zarzut skargi, iż żaden przepis ww. ustawy nie przewiduje możliwości rozliczeń za odprowadzanie ścieków wg. jednostki pomiarowej m2 powierzchni zanieczyszczonej, jak tylko wg jednostki objętości m3. Z definicji ścieków określonej w § 2 pkt 10 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 roku w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. z 2006 r. Nr 127 poz.886) wynika, że odbiorca usługi jest obowiązany zapłacić przedsiębiorstwu wodociągowo- kanalizacyjnemu za 1 m3 odprowadzonych ścieków o trwałej nawierzchni, z której odprowadzane są ścieki opadowe i roztopowe kanalizacją deszczową. W § 5 pkt 3 rozporządzenia określono, co powinna zawierać taryfa przyjęta do obliczenia rozliczenia z odbiorcami za ilość odprowadzonych ścieków, wskazując za podstawę cenę za m3 odprowadzonych ścieków. Stwierdzić należy, że w § 2 pkt 10 oraz § 5 pkt 4 rozporządzenia wprowadzono również regulacje pozwalające obliczyć cenę za odprowadzone ścieki jednostką miary powierzchni zanieczyszczonej. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie zapis ten jest jednak niekonstytucyjny ponieważ wykracza poza treść delegacji ustawowych zawartych w art. 23, art. 25 i art. 27 ust. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę. Zgodnie z art. 178 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), dalej zwaną "Konstytucją", sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają jedynie Konstytucji i ustawom. Oznacza to, że jeżeli Sąd orzekający stwierdzi niekonstytucyjność aktu niższej niż ustawa rangi, może odmówić jego zastosowania w tej konkretnej sprawie. W toku niniejszej sprawy Sąd może zatem ocenić, czy przepisy rozporządzenia są zgodne z przepisami ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę. Art. 23 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę upoważniał ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej do wydania rozporządzenia dotyczącego szczegółowych sposobów określenia taryf, wskazując równocześnie kryteria jakie minister ten winien mieć na uwadze (art. 23 ust. 2). Art. 25 ww. ustawy upoważniał wskazanego wyżej ministra do wydania rozporządzenia dotyczącego wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz niezbędny zakres informacji zawartych w uzasadnieniu taryf, biorąc pod uwagę zestawienie cen i stawek opłat, kalkulację opłat, plan o którym mowa w art. 21 ust. 1 uzzw, informacje finansowe zawierające sprawozdania finansowe. Art. 27 ust. 2 upoważniał tego samego ministra do określenia, w drodze rozporządzenia, warunków prowadzenia rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków, biorąc pod uwagę wyposażenie nieruchomości w przyrządy i urządzenia pomiarowe. Odprowadzanie ścieków odbywa się, zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, na podstawie pisemnej umowy o odprowadzanie ścieków zawartej między przedsiębiorstwem wodociągowo - kanalizacyjnym, a odbiorcą usług. Zasadą jest, że ilość odprowadzanych ścieków ustala się na podstawie wskazań urządzeń pomiarowych (art. 27 ust. 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę). Natomiast w razie braku urządzeń pomiarowych ilość odprowadzonych ścieków ustala się jako równą ilość wody pobranej lub określonej w umowie (art. 27 ust. 5 ustawą o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę). Przy czym w ustawie o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę brak jest przepisów pozwalających uzależnić wysokość opłaty za odprowadzane ścieki od wielkości powierzchni zanieczyszczonej. Zatem regulacja § 2 pkt 10 ww. rozporządzenia w części w jakiej pozwala obliczyć cenę za odprowadzone ścieki jednostką miary powierzchni zanieczyszczonej oraz § 5 pkt 4 rozporządzenia nie mieszczą się w delegacji zawartej w przepisach art. 23, art. 25 i art. 27 ust. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę. Skoro zawarte w art. 27 ww. ustawy zasady dokonywania rozliczeń nie przewidują w ogóle możliwości rozliczeń przy uwzględnieniu jednostki pomiarowej ilości ścieków za m2 powierzchni, dlatego też niezgodne z Konstytucją było określenie takich zasad w rozporządzeniu wykonawczym, gdyż nie tylko we wskazanych przepisach rozporządzenia dokonano regulacji wykraczającej poza zakres wynikający z delegacji ustawowej lecz równocześnie dokonano nieuprawnionej rozszerzającej interpretacji tejże delegacji. Żaden bowiem przepis ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę nie przewiduje możliwości rozliczeń za odprowadzanie ścieków wg jednostki pomiarowej m2 powierzchni zanieczyszczonej jak tylko wg jednostki objętości m3. Jak również - żaden przepis w. ustawy ani rozporządzenia nie przewiduje obowiązku płacenia za odprowadzanie ścieków z powierzchni zlewnej wg przelicznika za 1 m2 powierzchni (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2010 r., II OSK 893/10, LEX nr 746923). Skoro w załączniku Nr 1 do zaskarżonej uchwały w pkt 3 podpunkcie 3a tabeli, przyjęto rozliczanie zbiorowego odprowadzania wód deszczowych i roztopowych na podstawie stawki określonej wg przelicznika za m2 powierzchni, której to jednostki pomiarowej nie przewiduje ustawa, a dopuszczenie takiej możliwości w rozporządzeniu było niezgodne z Konstytucją, jak również wprowadzono stawkę za odprowadzanie wód deszczowych i roztopowych z powierzchni zlewnej, co również nie miało podstawy w obowiązujących przepisach prawa, zatem uchwała Rady Miasta O. podjęła w dniu [...] listopada 2009 roku uchwałę nr [...] w powyższym zakresie jest niezgodna z prawem w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności. Z uwagi jednak na brzmienie art. 94 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, który stanowi, że nie stwierdza się nieważności uchwały organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem, Sąd stwierdził, iż punkt 3 podpunkt 3a) załącznika nr 1 do uchwały jest niezgodny z prawem. W pkt 2 sentencji wyroku Sąd określił, na podstawie art. 152 ppsa, że zaskarżona uchwała nie może być wykonana. Orzekając w punkcie 3 sentencji wyroku Sąd miał na względzie, iż zgodnie z art. 200 ppsa w przypadku uwzględnienia skargi, skarżącemu należy się od organu administracji publicznej, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na podstawie tego przepisu w zw. z art. 205 § 2 ppsa zasądzono na rzecz skarżącego koszty postępowania sądowego, na które składają się: wpis sądowy od skargi - 300 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie dla adwokata reprezentującego skarżącego - 240 zł. Wysokość tego wynagrodzenia ustalono zgodnie z w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c oraz pkt 2 lit.a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, ze zm.).