I SA/Sz 144/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 maja 2011 r. sprawy ze skargi K. B. K. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2006-2009 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] . nr [...] , 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną z powołaniem się na przepis art. 233 § 1 pkt ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005 r. Nr 9, poz. 60 ze zm.),dalej O.p.; art. 2 i 17 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze określiło K. w K. Spółce z o.o., dalej: Spółka, wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata [...] w łącznej kwocie [...] zł, utrzymując w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]r. nr [...]. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, co następuje. Postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta wszczął w stosunku do K. Spółki z o.o. w K. postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok [...]. Organ ten wyjaśnił, że czynności sprawdzające wykazały, że Spółka nieprawidłowo zastosowała do posiadanych samodzielnych lokali użytkowych oraz garaży stawkę podatku przewidzianą dla lokali mieszkalnych i gruntów pozostałych, zamiast odpowiedniej w takim przypadku stawki jak dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną z powołaniem się na art. 21 §1 pkt 1, § 3, art. 47 § 3 w związku z art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, art. 2, art. 3 ust. 1, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613), dalej: ustawa, uchwały Nr [...] RM w K. z dnia [...] r., uchwały Nr [...] w K. z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości stawek podatków i opłat lokalnych na terenie miasta K., uchwały RM Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości na terenie miasta K., uchwały RM Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości na terenie miasta K., Prezydent Miasta określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości: - za [...] r. w kwocie [...] zł, - za [...] r. w kwocie [...] zł, - za [...] r. w kwocie [...] zł, - za [...] r. w kwocie [...] zł. Organ wskazał, że różnica między podatkiem wynikającym z decyzji, a podatkiem zapłaconym na podstawie deklaracji na podatek od nieruchomości za lata [...] wynosi łącznie [...] zł. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że Spółka jest właścicielem budynków przy ul. [....] oraz użytkownikiem wieczystym działki nr [...] oraz [...] w K.. Nadto, jako deweloper, była właścicielem samodzielnych niemieszkalnych lokali, położonych w K. przy ul. [...], [...], [...], [...], [...]LMN. Organ wskazał na dokumenty potwierdzające wyodrębnienie w w/w budynkach samodzielnych lokali, t.j. decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, na podstawie których Spółka uzyskiwała pozwolenia na użytkowanie kolejnych wielorodzinnych budynków mieszkalnych z pawilonami usługowymi oraz wydane przez Starostwo Powiatowe zaświadczenia i sporządzone przez geodetę zestawienia lokali dla poszczególnych budynków. Organ przedstawił w uzasadnieniu decyzji sporządzone przez siebie zestawienia posiadanych przez Spółkę w tych budynkach lokali niemieszkalnych (garaże, lokale użytkowe). Wskazano w nich, m.in., na przypisany każdemu lokalowi udział w gruncie, powierzchnię lokalu, powierzchnię części wspólnych, datę sprzedaży i okres, w którym na Spółce ciążył, w odniesieniu do każdego lokalu niemieszkalnego, obowiązek podatkowy. Zdaniem organu pierwszej instancji, w sytuacji wyodrębnienia lokali, przedmiotem podatku od nieruchomości (do dnia sprzedaży) nie jest budynek (bez względu na kategorię) jako całość, lecz poszczególne jego części – wyodrębnione prawnie lokale mieszkalne, niemieszkalne (użytkowe) wraz z częściami wspólnymi. Jeżeli są to lokale mieszkalne, to podlegają stawce podatku jak od budynków mieszkalnych, jeżeli są to lokale mieszkalne, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, to tak jak w przedmiotowej sprawie, podlegają opodatkowaniu stawką podatku jak od związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Powołując się na przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy, organ stwierdził, że posiadany przez podatnika status przedsiębiorcy jest przesłanką wystarczającą do zastosowania najwyższej stawki podatku od posiadanych przez niego budynków lub ich części, niebędących budynkiem mieszkalnym. Dlatego też organ opodatkował powierzchnie użytkowe lokali mieszkalnych wraz z powierzchnią części wspólnych według stawek przewidzianych dla budynków mieszkalnych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy), grunty przynależne do tych lokali , wynikające z udziału w działce według stawki podatku jak od gruntów pozostałych (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy), natomiast powierzchnie użytkowe lokali niemieszkalnych (użytkowych, garażowych) wraz z powierzchnią części wspólnych budynku (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy) oraz grunt wynikający z udziału w działce, według stawek związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy). W odwołaniu od decyzji, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, Spółka zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na rozstrzygniecie, t.j.: - przepisu art. 122 w związku z art. 187, art. 191 O. p. poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji niewyjaśnienie przez organ podatkowy okoliczności istotnych dla sprawy tak, aby uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa, - przepisu art. 180 O. p. poprzez jego niezastosowanie, 2) naruszenie przepisu prawa materialnego, t.j. art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit b ustawy poprzez błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że części w budynku mieszkalnym obejmujące garaże lub lokale użytkowe będące w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i stanowią odrębny przedmiot opodatkowania jako lokale niemieszkalne związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. W uzasadnieniu odwołania Spółka powołała się na wyrok NSA z 22 lipca 2009 r. sygn. akt II FSK 460/08, w którym Sąd stwierdził, że opodatkowanie podatkiem od nieruchomości znajdującego się w posiadaniu przedsiębiorcy budynku mieszkalnego (lub ich części) z zastosowaniem stawki właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, dotyczy tylko takiego budynku mieszkalnego (lub jego części), który jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Znajdujące się w takim budynku garaże i lokale użytkowe nie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu z zastosowaniem stawki właściwej dla budynków mieszkalnych. Powołując się na przepisy ustawy z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, strona zwróciła uwagę na to, że podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ( art. 21 ustawy), a sposób prowadzenia tej ewidencji określony został w Rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W § 65 ust. 1 w/w Rozporządzenia wymienia się 10 rodzajów budynków, w tym m. in. budynki mieszkalne, przemysłowe, budynki transportu i łączności oraz inne budynki niemieszkalne, stosownie do ust. 2 tego przepisu przynależność budynku do odpowiedniego rodzaju ustala się zgodnie z zasadami Klasyfikacji Środków Trwałych, wprowadzonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej. Zgodnie z definicją zawartą we wskazanym Rozporządzeniu, budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadkach gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki jest klasyfikowany jako niemieszkalny, zgodnie z jego przeznaczeniem. W przypadku zaś, gdy ewidencja budynku nie jest lub dotychczas nie była prowadzona, podstawowym kryterium zaliczenia danego budynku do odpowiedniej kategorii jest dokumentacja budowlana danego obiektu, np. projekt budowlany, pozwolenie na budowę, decyzja o dopuszczeniu budynku do użytkowania. Wskazując na przepis art. 194 § 1 O.p. strona wskazała, że organ nie ma podstaw do podważania prawomocnych decyzji wydawanych przez inne organy. Strona podkreśliła w odwołaniu, że okoliczność posiadania przez nią, jako przedsiębiorcę budynków mieszkalnych, nie jest wystarczająca do stwierdzenia, że budynek taki jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej i nie uzasadnia opodatkowania takiego budynku podatkiem od nieruchomości z zastosowaniem stawki właściwej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że użyte w art. 1a pkt 3 ustawy pojęcia "budynek", "budynek mieszkalny" wskazują na to, że prawo podatkowe wyróżnia dwie kategorie budynków: mieszkalne i związane z działalnością gospodarczą. Przepis ten odnosi się tylko do nieruchomości będących w posiadaniu przedsiębiorców i innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Rozróżnienie tych dwóch kategorii budynków służy jedynie wyborowi stosownej stawki podatku od nieruchomości. Powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy określający przedmiot opodatkowania, organ wskazał, że obok budynku, przedmiotem opodatkowania jest też wydzielona część budynku, która może być odrębnym przedmiotem opodatkowania. Związek z działalnością zachodzi wówczas, gdy przedmiot opodatkowania pozostaje w posiadaniu przedsiębiorcy, co oznacza, jak wyjaśnił organ, że status przedsiębiorcy posiadany przez podatnika jest przesłanką wystarczającą do opodatkowania posiadanych przez niego budynków lub ich części, niebędących budynkiem mieszkalnym, stawką najwyższą podatku od nieruchomości. Zdaniem organu, z uwagi na to, że wyodrębnione w wielorodzinnych budynkach mieszkalnych Spółki lokale stanowią garaże i lokale użytkowe o charakterze usługowym, nie jest uprawnione zaliczenie tych lokali do kategorii budynku mieszkalnego i dlatego zasadnym jest zaliczenie tych lokali, będących w posiadaniu przedsiębiorcy, do kategorii budynków związanych z działalnością gospodarczą. W kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze na wyżej opisaną decyzję, wnosząc o jej uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, Spółka zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na rozstrzygnięcie, t.j.: - art. 122 w związku z art. 187 O.p., poprzez ich niezastosowanie, w konsekwencji niewyjaśnienie przez organ podatkowy okoliczności istotnych dla sprawy tak, aby uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa, - art. 180 O.p. poprzez jego niezastosowanie, - art. 194 § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit b ustawy poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że części w budynku mieszkalnym obejmujące garaże lub lokale użytkowe będące w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i stanowią odrębny przedmiot opodatkowania jako lokale niemieszkalne związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Skarżąca Spółka podniosła w uzasadnieniu skargi, że w regule, w myśl której za związane z działalnością gospodarczą uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy, ustanowiono wyjątek dotyczący budynków mieszkalnych i gruntów pod tymi budynkami. Dla opodatkowania budynku mieszkalnego lub jego części stawką podatku właściwą dla działalności gospodarczej wymagane jest zajęcie tego budynku lub jego części na powadzenie takiej działalności. W dalszej części uzasadnienia powtórzono argumentację zawartą w odwołaniu. Strona skarżąca po raz kolejny przedstawiła zbieżny z jej stanowiskiem pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 22 lipca 2009 r. sygn. akt II FSK 460/08 (opubl. w internetowej bazie orzeczeń www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało argumentacje, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Na wstępie należy podnieść, że istotą sporu jest ocena, czy będące w posiadaniu przedsiębiorcy, wyodrębnione z wielorodzinnego budynku mieszkalnego (będącego przedmiotem własności tego przedsiębiorcy) lokale usługowe i garaże, stanowią odrębny przedmiot opodatkowania ze stawką jak dla budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, czy też nie stanowią odrębnego przedmiotu opodatkowania i opodatkowaniu w takim przypadku podlega cały wielorodzinny budynek mieszkalny (wraz z w/w lokalami niemieszkalnymi) ze stawką jak dla budynków mieszkalnych. Sąd uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej zarzuty są uzasadnione. Zdaniem Sądu, organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy w sprawie. Sąd nie dopatrzył się też uchybień organów w zakresie postępowania dowodowego. Dlatego też zarzut naruszenia przepisów art. 122, 187 i 180 ustawy Ordynacja podatkowa, należy uznać za nieuzasadniony. Sąd nie stwierdził zatem naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przechodząc do oceny legalności wydanych w sprawie orzeczeń z punktu widzenia ich zgodności z przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wskazać na wstępie należy, że stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zwanej dalej: ustawa, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z kolei art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi, że rada gminy określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, między innymi dla budynków lub ich części: a) mieszkalnych, b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Definicję pojęcia "budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" zawiera art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy, stanowiąc, że pod pojęciem tym należy rozumieć budynki będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Przepisy te odczytywane we wzajemnym powiązaniu pozwalają na przeprowadzenie następującej wykładni: 1. zasadą jest, że opodatkowaniu stawką właściwą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej podlegają wszystkie budynki będące w posiadaniu przedsiębiorcy, 2. za wyjątkiem jednak znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy budynków mieszkalnych, 3. chyba, że budynki te lub ich części są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Ażeby budynek mieszkalny mógł być opodatkowany stawką właściwą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, musi być zatem zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, a nie tylko znajdować się w posiadaniu przedsiębiorcy. To samo odnosi się do części budynku mieszkalnego zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej. Innymi słowy, okoliczność, że budynek mieszkalny znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, nie jest wystarczająca do stwierdzenia, że budynek ten jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej i nie uzasadnia opodatkowania takiego budynku podatkiem od nieruchomości z zastosowaniem stawki właściwej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Dopiero stwierdzenie, że budynek mieszkalny (lub jego część) jest z a j ę t y na prowadzenie działalności gospodarczej uzasadnia zastosowanie stawki podatku właściwej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Zgodnie z definicją zawartą w art. 1a ust.1 pkt 1 ustawy, budynkiem w rozumieniu tej ustawy jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Jeżeli zatem obiekt budowlany ma cechy wymienione w tym przepisie, jest budynkiem. O tym natomiast, czy jest budynkiem mieszkalnym, czy też budynkiem innym, niemieszkalnym, decydują inne jego cechy i sposób wykorzystania. Brak w związku z tym podstaw normatywnych do uznania, że znajdowanie się w budynku mieszkalnym pomieszczeń nieprzeznaczonych do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych może wpływać na zakwalifikowanie takiego budynku jako "częściowo mieszkalnego". Osobnym zagadnieniem jest to, że różne części budynku mieszkalnego mogą być opodatkowane według różnych stawek podatku od nieruchomości, ale to nie stawka opodatkowania decyduje o charakterze budynku, lecz sposób jego wykorzystania determinuje sposób (stawkę) opodatkowania. Nie ma również podstaw normatywnych twierdzenie, że z samego faktu posiadania budynku mieszkalnego przez przedsiębiorcę wynika, że budynek ten należy kwalifikować jako związany z działalnością gospodarczą. Opodatkowanie takiego budynku (lub jego części) inną stawką podatku od nieruchomości, właściwą dla budynków związanych z działalnością gospodarczą, będzie właściwe tylko wtedy, gdy budynek ten (lub jego część) zostanie zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Prawodawca nie stworzył definicji ustawowej pojęcia "budynków (lub ich części) zajętych" na prowadzenie działalności gospodarczej. Zatem niezbędne jest ustalenie znaczenia tego pojęcia w procesie wykładni. Naczelny Sąd Administracyjny dokonał wykładni pojęcia "budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie świadczeń zdrowotnych" ( Vide: wyrok NSA z dnia 20.07.2006r. sygn. akt II FSK 1101/05, Wyrok NSA z dnia 5.09.2006r. sygn. akt II FSK 1081/05, wyrok NSA z dnia 28.02.2007r. sygn. akt II FSK 305/06, wyrok NSA z dnia 28.09.2006r. sygn. akt II FSK 1223/05 ). Częściowo uwagi Sądu zachowują swoją aktualność również dla wyjaśnienia znaczenia pojęcia "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej". Zdaniem Sądu, z wykładni językowej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit b wynika, że zajęcie, a więc zgodnie z potocznym rozumowaniem tego określenia "zapełnienie, wzięcie w użytkowanie, w posiadanie" (Słownik języka polskiego pod red. St. Szymczaka, Warszawa 1981 r., t. III, s. 910-911) budynku lub jego części na prowadzenie czegoś, czyli "wiedzenie kogoś, coś do jakiegoś miejsca, celu, realizowanie, kontynuowanie tego co jest wyrażone w rzeczowniku będącym dopełnieniem działalności gospodarczej (Słownik języka polskiego pod red. S. Szymczaka, Warszawa 1979, t. II, s. 945), oznacza opodatkowanie tego budynku lub jego części wyższą stawką podatku. Powyższa wykładnia daje jednoznaczne wnioski, co do tego, że tylko faktyczne zajęcie budynku lub jego części na prowadzenie działalności prowadzi do możliwości jego opodatkowania wyższą stawką, a więc nie jest wystarczające do jej zastosowania, tylko posiadanie tego budynku lub jego części przez podmiot świadczący działalność gospodarczą, tak jak to jest w przypadku opodatkowania budynków przedsiębiorstw związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Niewątpliwie pojęcie "związanych z działalnością gospodarczą" jest pojęciem szerszym od pojęcia "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej"(vide: wyrok NSA z 16 czerwca 2009 r. sygn. akt II FSK 667/09). Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że budynek znajdujący się w posiadaniu skarżącej Spółki (jako przedsiębiorcy) jest budynkiem mieszkalnym, a zlokalizowane w nim garaże i lokale użytkowe nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Jak wynika bowiem z akt sprawy ( chociażby oświadczenie Prezesa Zarządu Spółki z dnia [...] r.- k. 37.), wyodrębnione lokale niemieszkalne były przeznaczone na sprzedaż, nie były wykorzystywane przez Spółkę w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, nie były też przedmiotem najmu. Dlatego też, zdaniem Sądu, cały ten budynek powinien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości z zastosowaniem stawki właściwej dla budynków mieszkalnych. Zastosowanie w stosunku do lokali użytkowych, względnie garaży (ale także mieszkań), stawki właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nastąpi wtedy, gdy lokale te przez skarżącą Spółkę lub przez osoby, którym skarżący je sprzeda, zostaną zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko NSA zawarte w przywoływanym przez skarżącą Spółkę wyroku z 22 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 460/08 (Lex 513322), którego tezy przytoczono wyżej i stwierdza, że organy podatkowe naruszyły przepis art. 1a ust. 1 pkt 3, w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy przez błędną ich wykładnię. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ podatkowy uwzględni powyższe uwagi Sądu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.