I SA/Lu 1000/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na uchwałę Rady Gminy M. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie budżetu gminy na 2012r. postanawia - odrzucić skargę. W dniu 27.12.2012r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga M. K. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] września 2012r., Nr XXIII/121/12, dotyczącą zmian w budżecie gminy na rok 2012. W skardze skarżący zarzucił naruszenie art.60 ust.2 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym, art.179 i art.183 ust.2 ustawy o finansach publicznych, art.94 pkt 5 i art.282 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks pracy, art.6 ust.1 pkt 5, art.8 i art.12 ust.1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art.32 ust.2 i art.33 ust.3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a w jej uzasadnieniu podkreślił, w szczególności, że wyczerpał tryb wezwania do usunięcia naruszenia, jednak organ odpowiedzi na jego wezwanie nie udzielił, że posiada interes prawny we wniesieniu skargi, którą wnosi nie jako organ wykonawczy gminy, ale jako osoba fizyczna - pracownik samorządowy, któremu należy się comiesięczne wynagrodzenie za pracę, a od tego wynagrodzenia winny być odprowadzane składki na ubezpieczenie społeczne, zaś wskutek zaskarżonej uchwały brak jest w budżecie gminy środków na te świadczenia. Ponadto podniósł, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny, gdyż naraża go, jako kierownika Urzędu Gminy, na ukaranie przez inspekcję pracy. W odpowiedzi na skargę przewodniczący Rady Gminy (reprezentujący Radę Gminy) wniósł o odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Podniósł, między innymi, że skarżący nie wyczerpał trybu wezwania do usunięcia naruszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art.101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz.1591 z późn. zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Nie może zatem ulegać wątpliwości, że warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi na uchwałę rady gminy jest skierowanie do gminy wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia osoby, która zamierza wnieść skargę. Oczywistym jest przy tym, że wezwanie do usunięcia naruszenia winno pochodzić od tej osoby, tj. osoby, której interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone i która następnie zamierza wnieść skargę. Wbrew twierdzeniu skargi, w stanie niniejszej sprawy skarżący nie wezwał gminy do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia przed wniesieniem skargi. Z akt sprawy wynika, że w piśmie z dnia (bez daty) M. K. wezwał wprawdzie Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa dokonanego uchwałą Nr XXIII/121/12 z dnia [...] września 2012r., jednak treść tego pisma jednoznacznie wskazuje, że zostało ono złożone przez niego nie jako obywatela, którego interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone, ale jako organ wykonawczy gminy - Wójta Gminy. Świadczy o tym nagłówek pisma i złożony pod nim podpis opatrzony pieczęcią Wójta Gminy, ale przede wszystkim sama treść pisma - zarzuty sformułowane w stosunku do uchwały i ich uzasadnienie. Wójt gminy, której organ stanowiący podjął określoną uchwałę, nie jest uprawniony do wniesienia na tę uchwałę skargi, gdyż - jako organ wykonawczy gminy - nie posiada własnego interesu prawnego, który wymagałby ochrony prawnej przewidzianej art.101 ustawy o samorządzie gminnym. Natomiast ze względu na naruszenie własnego interesu prawnego lub uprawnienia M. K. (jako obywatel, nie jako Wójt Gminy) nie wniósł wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wobec powyższego, skoro z powodu niewyczerpania trybu wezwania do usunięcia naruszenia zgodnie z art.101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym wniesienie skargi było niedopuszczalne, należało ją odrzucić na podstawie art.58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.