II GSK 1475/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Zofia Borowicz (spr.) Sędzia del. WSA Małgorzata Jużków Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "M." Spółki z o.o. w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 5 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Ol 274/13 w sprawie ze skargi "M." Spółki z o.o. w O. na ocenę projektu zawartą w informacji W.-M. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w O. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania projektu oddala skargę kasacyjną Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Ol 274/13 WSA w O. oddalił skargę "M." Spółki z o.o. w O. na informację W.-M. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w O. (dalej: Instytucja Pośrednicząca) z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie negatywnej oceny projektu. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. W dniu [...] grudnia 2012 r. "M." Spółka z o.o. w O. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu "Wdrożenie innowacyjnego produktu w oparciu o zjawisko bezwładności termicznej dużych mas wody przez firmę M. Spółka z o.o. w O.", ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Warmia i Mazury 2007-2013 – Osi priorytetowej Przedsiębiorczość; Działanie (1.1) - Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw; Poddziałanie (1.1.7) - Dotacje inwestycyjne dla mikro przedsiębiorstw i sektora MŚP w zakresie innowacji i nowych technologii. W opisie projektu Spółka wskazała, że polega on na wprowadzeniu do ofert firmy innowacyjnego na skalę kraju nowego produktu w postaci ekologicznego urządzenia do ogrzewania pomieszczeń, zbudowanego z próżniowych kolektorów słonecznych, zbiornika ciepłej wody użytkowej, zbiornika akumulacyjnego i pompy ciepła, wytwarzanego w oparciu o zjawisko bezwładności termicznej dużych mas wody, które dają możliwość gromadzenia i przechowywania energii cieplnej. W ramach projektu Spółka zamierzała nabyć 58 środków trwałych, wymienionych w części D-4 wniosku, na kwotę netto 303 230 zł. Podała, że wymienione środki trwałe są niezbędne do wdrożenia innowacyjnego technologicznie produktu i brak któregokolwiek z nich spowodowałby, że powstały produkt nie odpowiadałby standardom, przez co nie byłby produktem nowym i innowacyjnym. Pismem z dnia [...] marca 2013 r. Instytucja Pośrednicząca poinformowała wnioskodawcę, że wniosek nie przeszedł pozytywnie oceny formalnej. Wniosek nie spełnił trzech kryteriów formalnych. Cel i uzasadnienie projektu, określone w pkt C-4 wniosku nie są zgodne z celami i uzasadnieniem poddziałania 1.1.7 Dotacje inwestycyjne dla mikroprzedsiębiorstw i sektora MŚP w zakresie innowacji i nowych technologii. Wydatki wymienione w pkt D-4 wniosku oraz w opinii o innowacyjności nie są innowacyjnymi urządzeniami, a jedynie urządzeniami, które będą pomocne w pracy bieżącej wnioskodawcy. Brak jest powiązania zakupów z odtwórczym charakterem inwestycji – brak jest wyjaśnienia, jak ewentualnie rozwiązanie będzie powielane (odtwarzane) dla ewentualnych przyszłych nabywców przy zakupie elementów wskazanych w budżecie projektu. Opinia o innowacyjności nie wykazuje związku między zakupami planowanymi w projekcie a planowaną inwestycją. Ponadto rozwiązanie upublicznione w formie przedmiotowego projektu nie ma znamion nowości i nie może podlegać ochronie patentowej. Instytucja Pośrednicząca wskazała, że zgodnie ze Szczegółowym opisem Osi Priorytetowej "Przedsiębiorczość" Programu: "Celem Poddziałania jest wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw, który będzie realizowany poprzez zaspokojenie potrzeb inwestycyjnych podmiotów gospodarczych w zakresie wdrożenia innowacji procesowych, produktowych i organizacyjnych". Uzasadnienie realizacji Poddziałania mówi, że realizacja powinna się przyczynić do poprawy oferty produktowej, procesów technologicznych lub organizacyjnych. Preferowane będą firmy nastawione na rozwiązania innowacyjne. Założenia przedstawione we wniosku nie wpisują się w cel i uzasadnienie Poddziałania. Inwestycja przedstawiona we wniosku nie jest również zgodna z rodzajami projektów, które podlegają dofinansowaniu w ramach Poddziałania 1.1.7. Wsparciu podlegają nowe inwestycje ukierunkowane na zwiększenie konkurencyjności mikro, małych i średnich przedsiębiorstw przez budowę lub rozbudowę ich infrastruktury, wyposażenie w nowoczesny sprzęt i technologie oraz: zmiany organizacyjne i procesowe; zmiany organizacyjne i produktowe; zmiany procesowe; zmiany produktowe. Budżet projektu nie potwierdza żadnej z wymienionych zmian. Odnośnie do kryterium kwalifikowalności kategorii kosztów Instytucja Pośrednicząca wskazała, że brak powiązania budżetu projektu z opinią o innowacyjności powoduje, że wszystkie przedstawione przez przedsiębiorcę w opisie projektu wydatki nie służą bezpośrednio zakupom innowacyjnych maszyn, urządzeń, ciągów technologicznych, wartości niematerialnych i prawnych. Zgodnie z wytycznymi w sprawie kwalifikowalności wydatków w ramach Programu do konkursu 01/12/1.1.7. ze względu na cel Poddziałania wydatki kwalifikowane, inne niż dotyczące bezpośrednio zakupu innowacyjnych maszyn, urządzeń, ciągów technologicznych, wartości niematerialnych i prawnych, mogą stanowić maksymalnie 20% wszystkich wydatków kwalifikowanych projektu. W przypadku ocenianego projektu wydatki kwalifikowane inne niż dotyczące bezpośrednio zakupu innowacyjnych rozwiązań stanowią 100% wskazanych za kwalifikowane. Nie został więc spełniony warunek przeznaczenia 80% wydatków na zakupy innowacyjnych maszyn i urządzeń . Nie zostało spełnione również kryterium zgodności projektu z regulaminem konkursu i ogłoszeniem o konkursie według kryteriów określonych w załączniku nr 4 do Regulaminu naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektów ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Warmia i Mazury na lata 2007-2013 Instytucji Pośredniczącej II stopnia do konkursu 01/12/1.1.7. W związku ze złożonym przez "M." Spółkę z o.o. w O. protestem pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Instytucja Pośrednicząca poinformowała wnioskodawcę o negatywnym rozpatrzeniu protestu. W ocenie Instytucji Pośredniczącej cel i uzasadnienie projektu, określone w pkt C-4 wniosku, nie są zgodne z celami i uzasadnieniem Poddziałania 1.1.7 Dotacje inwestycyjne dla mikroprzedsiębiorstw i sektora MŚP w zakresie innowacji i nowych technologii. Wyszczególnione w opinii o innowacyjności wydatki odnoszą się do elementów, które nie są innowacyjne, a mają jedynie służyć do powstania innowacyjnego produktu. Zarówno projekt jak i opinia o innowacyjności nie zawierają żadnej informacji odnośnie kosztów związanych z wyprodukowaniem chociażby prototypowego urządzenia, co niesie ze sobą ogromne ryzyko niezrealizowania zamierzonego celu projektu. Ponieważ w opinii brak jest wydatków związanych z wyprodukowaniem urządzenia organ uznał, że nie zostały w niej ujęte wszystkie wydatki dotyczące zrealizowania innowacyjnej inwestycji, zatem opinia ta nie pozwala stwierdzić, czy spełnione zostały formalne kryteria dopuszczające. Inwestycja przedstawiona we wniosku nie jest również zgodna z rodzajami projektów, które podlegają dofinansowaniu w ramach Poddziałania 1.1.7. Odnośnie do kryterium kwalifikowalności kategorii kosztów i zgodności projektu z regulaminem konkursu i ogłoszeniem o konkursie Instytucja Pośrednicząca wyraziła stanowisko jak w informacji z dnia [...] marca 2013 r. WSA w O. oddalając skargę wskazał, że w § 6 pkt 15 Regulaminu naboru i oceny wniosków regulującym sposób i formę składania wniosku wskazano: "wniosek, biznesplan oraz opinia o innowacyjności winny być wypełnione w sposób pozwalający stwierdzić, iż spełnione są formalne kryteria dopuszczające, w tym w szczególności, iż projekt kwalifikuje się w ramach danego Działania/Poddziałania oraz przedstawione w budżecie kategorie wydatków można zaliczyć do wydatków kwalifikowanych zgodnie z obowiązującymi Wytycznymi IŻ w sprawie kwalifikowania wydatków dla konkursu. Wnioski niespełniające powyższych wymogów będą odrzucane". Sposób dokonywania oceny wniosków, uregulowany został w § 9 Regulaminu. W pkt I ppkt 6 tego paragrafu Regulaminu wskazano, że ocena formalna polega na potwierdzeniu, że złożony wniosek wraz z załącznikami wypełniony jest zgodnie z wytycznymi oraz odpowiednimi przepisami prawa, w tym zgodnie z wytycznymi w sprawie kwalifikowalności wydatków w ramach RPO WiM do danego ogłoszonego konkursu. Natomiast w ppkt 7 (§ 9 pkt I Regulaminu) wskazano, że "ocena formalna dokonywana jest w oparciu o kryteria dopuszczające, których niespełnienie powoduje odrzucenie wniosku z dalszej procedury wyboru projektu do dofinansowania, oraz pozostałe kryteria formalne podlegające jednemu uzupełnieniu". Zdaniem Sądu z treści tego postanowienia Regulaminu naboru i oceny wniosków w powiązaniu z treścią § 6 pkt 15 wynika, że nie podlega uzupełnieniu wniosek, który nie spełnia wymogów określonych w programie danego konkursu jako kryteria dopuszczające. Powyższe znajduje potwierdzenie w treści załącznika nr 4 do Regulaminu naboru i oceny wniosków, tj. LIŚCIE SPRAWDZAJĄCEJ, gdzie bezsprzecznie "kryteria dopuszczające" są oddzielone od innych kryteriów formalnych. Według postanowień Regulaminu i Listy Sprawdzającej w ramach kryterium dopuszczającego należało odpowiedzieć na pytanie czy w opinii o innowacyjności "wyszczególniono wydatki na zakupy służące zrealizowaniu innowacyjnego aspektu inwestycji, zgodnie z budżetem projektu oraz czy opinia potwierdza okres i zakres stosowania technologii będącej przedmiotem projektu". Sąd I instancji poparł stanowisko Instytucji Pośredniczącej że w ramach tego konkursu i rodzaju przedstawionego innowacyjnego projektu chodziłoby o wydatki bezpośrednio służące wytworzeniu np. prototypu opisywanego urządzenia do ogrzewania pomieszczeń i że należało wykazać bezpośredni związek zakupów z innowacyjnym produktem. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, z Wytycznych w sprawie kwalifikowalności wydatków jednoznacznie wynika - vide CZĘŚĆ DRUGA-WYDATKI KWALIFIKOWALNE B pkt 8.8. - że "(....) ze względu na cel Poddziałania wydatki kwalifikowane, inne niż dotyczące bezpośrednio zakupu innowacyjnych maszyn, urządzeń, ciągów technologicznych, wartości niematerialnych i prawnych mogą stanowić maksymalnie 20% wszystkich wydatków kwalifikowanych projektu." Ogłaszając konkurs, w ramach którego małe i średnie przedsiębiorstwa mogły się ubiegać o dotacje inwestycyjne w zakresie innowacji i nowych technologii Instytucja Pośrednicząca określiła jednocześnie sposób realizacji innowacyjności. Tymczasem, skarżąca Spółka nie wykazała w budżecie projektu nie tylko kosztów wytworzenia urządzenia prototypowego, ale także kosztów nabycia prawa własności projektu (know-how), który zamierza wdrożyć. Przedstawiony natomiast we wniosku wykaz środków trwałych równie dobrze może służyć każdej innej działalności niż wdrożenie innowacyjnego systemu ogrzewania, w tym bieżącej działalności, która, jak wskazała to Instytucja Pośrednicząca, ma nieco szerszy zakres, niż podaje skarżąca. Zdaniem Sądu, kwestia kwalifikowalności i związku wydatków z innowacyjnością projektu podlegała badaniu w ramach kryteriów dopuszczających, a nie pozostałych kryteriów formalnych, podlegających uzupełnieniu. Zatem odrzucenie wniosku na etapie oceny formalnej z uwagi na niespełnienie kryteriów dopuszczających nie narusza reguł zawartych w Regulaminie konkursu. Uwzględniając powyższe okoliczności i regulacje, Sąd I instancji oddalił skargę na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm. – dalej: u.z.p.p.r.) Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła "M." Spółka z o.o. w O., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów procesu w wysokości przepisanej prawem. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła: 1) na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez nieuwzględnienie przez Sąd zapisu § 9 ust. 7 w związku z § 6 ust. 14 i 15 Regulaminu naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektów, polegającego na uznaniu, że opinia o innowacyjności jest niezgodna z Wytycznymi w sprawie kwalifikowalności wydatków do konkursu, co na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. skutkowało oddaleniem skargi. W uzasadnieniu skarżąca Spółka podniosła, że opinia o innowacyjności została sporządzona przez uprawniony instytut i w odpowiedniej formie, tj. przez jednostkę naukową stowarzyszenie techniczne – W. R. F. S.–N. T. na wzorze stanowiącym zał. nr 8 do Instrukcji wypełniania załączników do wniosku o dofinansowanie projektu ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Zawierała wszystkie wymagane informacje zgodne z regulaminem naboru i oceny wniosków oraz z budżetem projektu zamieszczonym we wniosku w części D-4. Skarżąca Spółka wskazała, że nie potrzebuje środków na wytworzenie urządzenia prototypowego ani środków na nabycie prawa własności projektu (know-how), ponieważ takie urządzenie już istnieje, skarżąca takie urządzenie zamontowała w swoim warsztacie. Stąd też wykazywanie tych kosztów w budżecie jest niecelowe. Skarżąca podkreśliła również, że wykaz środków trwałych, o których mowa w opinii o innowacyjności, dotyczy nowej działalności, którą zamierza wprowadzić, a mianowicie do produkcji urządzeń grzewczych. Ocena dokumentacji dokonana przez organ pośredniczący i Sąd I instancji jest niedopuszczalna i bez innych dowodów przeciwnych, które podważałyby przedłożoną opinię o innowacyjności nie mogą być brane pod uwagę. Inna ocena prawidłowo sporządzonej opinii pozwalałaby na bardzo szeroką ocenę składanych wniosków przez organ pośredniczący II stopnia. Celem złożenia przez skarżącą wniosku o dofinansowanie był zamiar rozpoczęcia produkcji ekologicznego urządzenia do ogrzewania pomieszczeń. W ramach tego konkursu nie można było składać projektów na stworzenie prototypu, gdyż projekt ten nie miał być projektem badawczo-rozwojowym, w ramach którego musi być stworzony prototyp. Do poszerzenia oferty produktowej konieczne jest wdrożenie produkcji seryjnej danego produktu, a nie prototypu. Również zapis punktu 1.1.7 cel poddziałania nie wskazuje, iż należało wymienić wydatki związane z produkcją prototypu, gdyż zgodnie z nim wsparciu podlegają nowe inwestycje ukierunkowane na zwiększenie konkurencyjności mikro, małych i średnich przedsiębiorstw przez budowę lub rozbudowę infrastruktury, wyposażenie w nowoczesny sprzęt i technologię oraz zmiany organizacyjne, procesowe, produktowe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie. W skardze kasacyjnej zarzucono, że Sąd I instancji wadliwie oddalił skargę Spółki na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. W związku z tym należy zwrócić uwagę, że wzorzec dla dokonania kontroli zgodności oceny projektu z prawem – w dacie orzekania przez Sąd I instancji – stanowiły nie tylko przepisy ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, ale także zasady i procedury składające się na system realizacji, o którym stanowił wówczas art. 5 pkt 11 u.z.p.p.r. Trybunał Konstytucyjny w punkcie I wyroku z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt P 1/11 orzekł, że art. 5 pkt 11 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, przez to, że dopuszcza uregulowanie praw i obowiązków wnioskodawców w trakcie naboru projektów finansowanych z programu operacyjnego poza system źródeł powszechnie obowiązującego prawa, jest niezgodny z art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie zgodnie z punktem II tego wyroku m.in. przepis art. 5 pkt 11 u.z.p.p.r. traci moc obowiązującą z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Dziennik Ustaw Nr 279 z 2011 r., w którym pod pozycją nr 1644 ogłoszono powyższy wyrok, został wydany dnia 27 grudnia 2011 r., a zatem w dacie orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny przepis ten już nie obowiązywał. Rozważania zatem wymaga, czy wzorzec kontroli ustalony przez Sąd I instancji może być stosowany przez sąd kasacyjny. W tej kwestii Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela w całości pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 sierpnia 2013 r. (sygn. akt II GSK 1423/13 – baza orzeczeń nsa.gov.pl), iż możliwość orzekania w oparciu o stan istniejący w dacie przeprowadzenia konkursu wynika wprost z uzasadnienia powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, w którym dopuszczono, aczkolwiek w drodze wyjątku, korzystanie z dotychczasowych zasad w odniesieniu do wszystkich wdrożonych obecnie regionalnych programów operacyjnych na lata 2007–2013. Nadto wskazano, że nowe regulacje, uwzględniające wyrok Trybunału Konstytucyjnego, powinny uregulować sytuację uczestników w programach operacyjnych na kolejne okresy programowania. W rozpoznawanej sprawie skarżąca ubiegała się o dofinansowanie projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Warmia i Mazury na lata 2007–2013. Przyjąć zatem należy, że skarżącą obowiązywały zasady i procedury określone w systemie realizacji. W skardze kasacyjnej zarzucono błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez nieuwzględnienie przez Sąd treści § 9 ust. 7 w zw. z § 6 ust. 14 i 15 Regulaminu naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektów, polegającego na uznaniu, że opinia o innowacyjności jest niezgodna z Wytycznymi w sprawie kwalifikowalności wydatków do konkursu, co na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. skutkowało oddaleniem skargi. Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów należy wpierw wskazać, że zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1); naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Powyższe oznacza, że autor skargi kasacyjnej winien wskazać konkretne przepisy prawa materialnego lub przepisy procesowe, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjnie wyjaśnić na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja – w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. Zarzuty sformułowane w petitum skargi kasacyjnej (bądź też w jej uzasadnieniu) wymagają stosownego uzasadnienia. Co prawda przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to przyjąć należy, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy. Oznacza to, że uzasadnienie zarzutów musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie przytoczonej podstawy kasacyjnej". W związku z tym w uzasadnieniu należy odnieść się nie tylko do poglądu przyjętego przez Sąd, ale również sprecyzować własne stanowisko wobec zaskarżonego wyroku, czyli wskazać właściwe znaczenie interpretowanego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2004 r., sygn. FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa opubl. OPS 2005, z. 3, poz. 36, a także wyroki NSA z dnia: 9 marca 2005 r., sygn. GSK 1423/04; 10 maja 2005 r., sygn. FSK 1657/04; 23 maja 2006 r., sygn. II GSK 18/04; 4 października 2006 r., sygn. I OSK 459/06 – baza orzeczeń nsa.gov.pl). Przedstawienie powyższych uwag było niezbędne, zważywszy na konstrukcję skargi kasacyjnej. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej stwierdzić wypada, że w jej uzasadnieniu kasator nie wyjaśnił w ogóle w czym upatruje błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. Nie wskazano jaką wykładnię powołanych przepisów Konstytucji RP przyjął Sąd I instancji, z jakich przyczyn jest ona nieprawidłowa i jak według skarżącej należy te przepisy rozumieć. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji dokonując wykładni stosownych postanowień Regulaminu naboru i oceny wniosków o dofinansowanie w ogóle nie odwoływał się do wymienionych przez skarżącą norm konstytucyjnych, a zatem nie mógł ich błędnie wyłożyć. W petitum skargi kasacyjnej formułując tego rodzaju zarzut wskazano, że polega on na nieuwzględnieniu przez Sąd zapisu § 9 ust. 7 w zw. z § 6 ust. 14 i 15 Regulaminu naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektu. Natomiast w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie odniesiono się do wyjaśnienia tego zarzutu, bowiem nie nawiązano nie tylko do art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, ale także do § 9 ust. 7 ww. Regulaminu. Stwierdzono natomiast, że: "Zdaniem Sądu opinia sporządzona do projektu nie spełnia wymogów Regulaminu, tj. § 6 ust. 14 i 15". W związku z powyższym zauważyć należy, że Sąd I instancji nie odwoływał się do regulacji zawartej w § 6 pkt 14 Regulaminu naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektu. Treść tego § 6 pkt 14 brzmi: "Wniosek winien być złożony co najmniej łącznie z wypełnionym biznesplanem oraz opinią o innowacyjności. Brak wniosku, biznesplanu oraz opinii o innowacyjności nie podlega uzupełnieniu. Brak wniosku lub złożenie wniosku bez biznesplanu i/lub opinii o innowacyjności skutkuje odrzuceniem projektu". Z postanowień § 6 pkt 14 Regulaminu wynika więc, że brak dokumentów takich jak: wniosek, biznesplan czy opinii o innowacyjności nie podlega uzupełnieniu, co skutkuje odrzuceniem projektu. Trudno uznać, że Sąd I instancji naruszył § 6 pkt 14 Regulaminu, w sytuacji gdy z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Instytucje oceniające projekt skarżącej Spółki odrzuciły wniosek z przyczyn wskazanych w tym postanowieniu Regulaminu. Tego rodzaju zarzut nie został też wprost sformułowany w skardze kasacyjnej. Zatem regulacja zawarta w § 6 pkt 14 Regulaminu odnosi się do sytuacji faktycznej, która w tej sprawie nie miała miejsca. Brak więc podstaw do twierdzenia, że Sąd I instancji naruszył § 6 pkt 14 Regulaminu. To, że opinia o innowacyjności sporządzona przez W. R. F. S. N.-T. została wykonana przez uprawnioną jednostkę w rozumieniu art. 2 pkt 9 lit. f/ ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. Nr 96, poz. 615 ze zm.) oraz to, że opinię tę sporządzono na wzorze stanowiącym załącznik nr 8 do Instrukcji wypełniania załączników do wniosku o dofinansowanie projektu nie oznacza, że w ten sposób został spełniony warunek określony w § 6 pkt 15 Regulaminu. Zgodnie z tym ostatnio wskazanym postanowieniem Regulaminu wniosek, biznesplan oraz opinia o innowacyjności winny być wypełnione w sposób pozwalający stwierdzić, iż spełnione są formalne kryteria dopuszczające, w tym w szczególności, iż projekt kwalifikuje się w ramach danego Działania/Poddziałania oraz przedstawione w budżecie kategorie wydatków można zaliczyć do wydatków kwalifikowalnych zgodnie z obowiązującymi Wytycznymi IŻ w sprawie kwalifikowania wydatków dla konkursu. Wnioski niespełniające powyższych wymogów będą odrzucone. Treść tego postanowienia Regulaminu oznacza zatem, że ocenie instytucji dokonujących weryfikacji wniosku o dofinansowanie podlega m.in. Treść merytoryczna opinii o innowacyjności, czyli to co zostało w niej zawarte. Z załącznika nr 8 do Instrukcji wypełniania załączników do wniosku, który określa tzw. wzór opinii o innowacyjności (str. 79 do 81 Instrukcji) wynika m.in., że w rubryce przeznaczonej na uzasadnienie należy zawrzeć co najmniej 3000 znaków. Nie sposób więc uznać, że tak określony wzorzec opinii o innowacyjności uniemożliwiał przedstawienie pełnej i wszechstronnej argumentacji dla oceny, czy spełnione są formalne kryteria dopuszczające, w szczególności w zakresie sprecyzowanym w postanowieniach § 6 pkt 15 Regulaminu. Z kolei § 9 Regulaminu odnosi się do sposobu dokonywania oceny wniosków. Ustęp I tego paragrafu Regulaminu określa sposób przeprowadzenia oceny formalnej wniosku o dofinansowanie. Z postanowień w nim zawartych m.in. wynika, że ocena formalna wniosku dokonywana jest zgodnie z kryteriami formalnymi zatwierdzonymi dla programu przez Komitet Monitorujący RPO WiM (§ 9 ust. I pkt 3). Nadto, że każdy wniosek oceniany jest niezależnie przez co najmniej dwóch Pracowników IP II, zgodnie z zasadą "dwóch par oczu", do oceny prawidłowości opinii o innowacyjności zostaną dodatkowo powołani eksperci (§ 9 ust. I pkt 4). Przyjęto też w tych postanowieniach, że ocena formalna przeprowadzana jest w oparciu o listę sprawdzającą i wpisywana w kartę oceny formalnej (§ 9 ust. I pkt 5). Ocena formalna polega na potwierdzeniu, że złożony wniosek wraz z załącznikami wypełniony jest zgodnie z wytycznymi oraz odpowiednimi przepisami prawa, w tym z Wytycznymi w sprawie kwalifikowalności wydatków w ramach RPO WiM dotyczących danego ogłoszonego konkursu. Wytyczne te stanowią integralną część dokumentacji konkursowej i dostępne są na stronach internetowych www.rpo.warmia.mazury.pl oraz www.wmarr.olsztyn.pl (§ 9 ust. I pkt 6). Natomiast zgodnie z § 9 ust. I pkt 7 Regulaminu ocena formalna dokonywana jest w oparciu o kryteria dopuszczające, których niespełnienie powoduje odrzucenie wniosku z dalszej procedury wyboru projektu do dofinansowania, oraz pozostałe kryteria formalne podlegające jednemu uzupełnieniu. Uwzględniając treść powyższych postanowień Regulaminu wraz z § 6 pkt 15 tego dokumentu za trafny należało uznać pogląd Sądu I instancji, że nie podlega uzupełnieniu wniosek, który nie spełnia wymogów określonych w programie danego konkursu jako kryteria dopuszczające. Bardzo trafnie Sąd I instancji, przy uzasadnieniu powyższego poglądu, odwołał się także do treści załącznika nr 4 Regulaminu, tj. Listy Sprawdzającej, gdzie "kryteria dopuszczające" są oddzielone od innych kryteriów formalnych. Powyższe uprawnia do twierdzenia, że chybiony jest zarzut naruszenia § 9 ust. I pkt 7 (pomyłkowo określony w skardze kasacyjnej jako "§ 9 ust. 7", gdyż takiego ustępu ten paragraf w swej treści nie zawiera) w zw. z § 6 pkt 14 i pkt 15 (także błędnie określonych jako ust. 14 i ust. 15). Bezzasadne są przy tym zarzuty, że organ pośredniczący II stopnia, jak i Sąd I instancji nie są uprawnionymi do kwestionowania "zapisów zawartych w opinii", gdyż "nie mają takiej wiedzy i doświadczenia jakie mają osoby sporządzające opinię". Rolą instytucji oceniających projekt jest ocena złożonej przez wnioskodawcę dokumentacji konkursowej zgodnie z przyjętymi kryteriami oceny oraz tzw. procedurą konkursową. Natomiast obowiązkiem Sądu I instancji jest ocena prawidłowości i zgodności z prawem dokonanej przez instytucję oceniającą weryfikacji wniosku o dofinansowanie. To na wnioskodawcy zgłaszającym do konkursu własny projekt o dofinansowanie ciąży obowiązek uważnego zapoznania się z priorytetami konkretnego programu operacyjnego, z przyjętym przez instytucję zarządzającą systemem realizacji strategii rozwoju, a następnie z dokumentacją konkursową i na nim też spoczywa obowiązek starannego i odpowiadającego założeniom danego programu operacyjnego przygotowania dokumentacji konkursowej. Podawane we wniosku i jego załącznikach (np. biznesplan, opinia o innowacyjności) dane, niezależnie od tego czy służą one ocenie formalnej, czy merytorycznej, muszą tworzyć zbiór informacji, których wymaga gospodarz konkursu w celu dokonania oceny według przyjętych kryteriów (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 309/10, zbiór lex nr 596741). Bezzasadne wobec powyższego są twierdzenia kasatora, że ocena dokumentacji dokonana przez organ pośredniczący i Sąd I instancji jest niedopuszczalna, skoro w skardze kasacyjnej nie sformułowano żadnych zarzutów np. co do tego, że ocena ta narusza konkretne postanowienia § 9 ust. I Regulaminu odnoszące się do oceny formalnej wniosku. Podkreślenia wymaga, iż ocena złożonej przez stronę skarżącą dokumentacji, w tym w szczególności opinii o innowacyjności, wbrew zarzutom kasatora, nie wymagała gromadzenia jak to określono "dowodów przeciwnych". Autor skargi kasacyjnej formułując tego rodzaju zarzuty nie wskazał na jakikolwiek przepis obowiązującej procedury konkursowej, który uzasadniałby takie stanowisko. Istota pozostałych zarzutów sprowadza się do twierdzenia, że błędnie uznano, iż przedstawione w opinii o innowacyjności wydatki na zakup środków trwałych są niezgodne z Wytycznymi w sprawie kwalifikowalności wydatków do konkursu 01/12/1.1.7. Zarzuty te także są chybione. Trafnie uznał Sąd I instancji, że istota rozważanego problemu sprowadzała się do oceny, czy w opinii o innowacyjności wyszczególniono wydatki na zakupy służące zrealizowaniu innowacyjnego aspektu inwestycji, zgodnie z budżetem projektu oraz czy opinia potwierdza okres i zakres stosowania technologii będącej przedmiotem projektu. Istotne zatem jest, że zgodnie z opinią o innowacyjności projekt obejmował "ekologiczne urządzenie do ogrzewania pomieszczeń, zbudowane z próżniowych kolektorów słonecznych, zbiornika ciepłej wody użytkowej, zbiornika akumulacyjnego i pompy ciepła, wytwarzanego w oparciu o zjawisko bezwładności termicznej dużych mas wody, które dają możliwość gromadzenia i przechowywania energii cieplnej". Jednocześnie strona skarżąca zarzuca, że bezzasadnym było uwzględnianie w budżecie projektu kosztów urządzenia prototypowego oraz kosztów nabycia prawa własności projektu (know-how), który zamierza wdrożyć, bowiem takim urządzeniem już dysponuje. Jeżeli tak jest, to tym bardziej trafne jest stanowisko Sądu I instancji akceptujące pogląd instytucji oceniającej, iż wydatki wyszczególnione w opinii o innowacyjności muszą się odnosić do elementów innowacyjnych projektu. Zatem opinia o innowacyjności musi wskazywać na związek pomiędzy planowanymi wydatkami na środki trwałe a innowacyjnością. Trafny jest pogląd Sądu I instancji i instytucji oceniającej, że w opinii takiego związku nie wykazano. Wydatki na zakupy muszą służyć zrealizowaniu innowacyjnego aspektu inwestycji. Zważywszy na rodzaj urządzenia, którego dotyczy wniosek, trudno uznać, że zakup komputera stacjonarnego wraz z osprzętem i oprogramowaniem, drukarki, skanera, faxu, ksero, plotera, półautomatu spawalniczego, przyłbicy spawalniczej, przycinarki taśmowej, tarczowej, szlifierki stołowej, gwintownicy do otworów, wiertarki, kompresora-sprężarki, elektrycznej pilarki, wiertarki, elektronarzędzi (wyszczególnionych w opinii), prasy pneumatycznej, regałów do magazynowania półfabrykatów, stołu składanego z rozporą błyskawiczną, wózka transportowego, przecinarki do styropianu, obcinarki do rur, pompy kontroli ciśnienia, giętarki do rur, elektrycznego urządzenia do odgałęzień oraz kielichowania, palników do lutowania, komory termowizyjnej, agregatu prądotwórczego, młota SDS Max, bruzdownicy, dalmierza laserowego, odkurzacza przemysłowego, drabiny aluminiowej, skrzynki narzędziowej z narzędziami podręcznymi, uprzęży zabezpieczającej pracownika i liny zabezpieczającej – dotyczy wydatków na zakupy służące zrealizowaniu innowacyjnego aspektu tej inwestycji. Wbrew zarzutom kasatora tego rodzaju inwestycja nie jest zgodna z celem Poddziałania 1.1.7, które obejmuje dotacje na nowe inwestycje dla mikro, małych i średnich przedsiębiorstw ukierunkowane na zwiększenie ich konkurencyjności poprzez budowę lub rozbudowę ich infrastruktury, wyposażenie w nowoczesny sprzęt i technologie oraz zmiany organizacyjne i procesowe, zmiany organizacyjne i produktowe, zmiany procesowe oraz zmiany produktowe. W każdym razie w ramach sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów nie podważono skutecznie poglądu instytucji oceniającej zaakceptowanego przez Sąd I instancji, że projekt skarżącej nie wprowadza żadnej ze zmian określonych w celach Poddziałania 1.1.7. Z przyczyn wyżej wskazanych zarzuty skargi kasacyjnej należało uznać za chybione. Tym samym brak podstaw do twierdzenia, że Sąd I instancji wadliwie zastosował art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. Zgodnie z tym przepisem Sąd może oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia. Skoro skarga okazała się bezzasadna, to WSA w O. prawidłowo w oparciu o powołany przepis ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju skargę tę oddalił. Wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.