IV SA/Po 306/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Tomasz Grossmann Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2013 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia E. P. Z. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz Stowarzyszenia E. P. Z. N. kwotę 200 złotych (dwieście) tytułem zwrotu kosztów sądowych. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po rozpoznaniu odwołania S. [...]z siedzibą w Ś. oraz Nadleśnictwa K. utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] października 2012 r., nr [...] r. W uzasadnieniu decyzji organ m.in. przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania wskazując m.in., że decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...] r. Wójt Gminy K. ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy brojlerów kurzych, obejmującego budowę 20 budynków hodowlanych w dwóch sektorach, o obsadzie [...] szt. kurcząt każdy wraz z infrastrukturą towarzyszącą (łączna obsada fermy drobiu [...] DJP) na działce o numerze ewidencyjnym [...] - obręb Z., gm. K.. Dalej organ podniósł, że odwołanie od powyższej decyzji złożyło Stowarzyszenie [...] z siedzibą w Ś., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – dalej jako "Kpa") poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz naruszenie art. 77 Kpa w zakresie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Nadto Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2008 Nr 199, poz. 1227, z późn. zm.), poprzez stosowanie nieprawidłowych obliczeń w zakresie stanu ilościowego zwierząt, co rzutuje na inne obliczenia w przedmiocie ilości pomiotu kurzego, emisji zanieczyszczeń pyłu, amoniaku i innych substancji. Stowarzyszenie wskazało, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zakłada, że na działce nr [...] hodowane będą [...] sztuk brojlerów w każdym budynku. W sumie w 20 budynkach hodowanych będzie [...] sztuk brojlerów na jeden cykl produkcyjny, co stanowi [...] DJP. Tymczasem dane liczbowe w treści decyzji dotyczą jedynie jednego cyklu produkcyjnego. Minimalna ilość cykli produkcyjnych wynosi 6, natomiast przy dobrych warunkach hodowlanych inwestor może osiągnąć nawet 7 cykli produkcyjnych. Dlatego też zdaniem Stowarzyszenia przedstawiona w zaskarżonej decyzji ilość kurcząt w postaci [...] DJP powinna zostać pomnożona przez co najmniej 6 cykli w danym roku, a suma jednostek przeliczeniowych winna wynosić w treści decyzji [...] DJP. Zarzuty odwołania dotyczyły nadto: - braku informacji dotyczących wyrażenia zgody przez firmę O.S.A. w B. na przyjęcie odpadu - tj. pomiotu oraz informacji dotyczących posiadania przez firmę O.S.A. w B. mocy produkcyjnych zdolnych przerobić około 9 tys. ton pomiotu rocznie na podkład do pieczarek, ` - braku w decyzji niezbędnego wariantu awaryjnego w sytuacji wyczerpania mocy produkcyjnych tej firmy, jej likwidacji lub odmowy przyjęcia pomiotu przez tą firmę, braku informacji, że pomiot kurzy jest odpadem w rozumieniu zapisów ustawy o odpadach, - braku kategorycznego zakazu składowania pomiotu kurzego na terenie działki [...], - braku informacji na temat obciążenia infrastruktury drogowej transportem kołowym przy wwożeniu i wywożeniu kurcząt i analogicznie pomiotu kurzego oraz paszy, - braku analizy akustycznej transportu kołowego. Zdaniem Stowarzyszenia, nie do przyjęcia jest wskazanie w treści decyzji, iż najbliższy budynek mieszkalny w stosunku do planowanego przedsięwzięcia znajduje się w odległości 500 metrów, gdyż działka z zabudową mieszkaniową o nr ewidencyjnym [...] znajduje się w odległości 64,14 metrów od działki Inwestora nr [...]. Również działka nr [...] z zabudową mieszkaniową znajduje się 42,22 metrów od działki nr [...]. Natomiast działka nr [...] znajduje się w odległości ok. 100 metrów. Odwołujący się zarzucił też stosowanie przez organ pierwszej instancji nieostrych pojęć, w szczególności w części dotyczącej nałożenia na Inwestora działań, które musi podjąć na etapie eksploatacji i użytkowania obiektu poprzez obowiązek utrzymywania takiej rasy zwierząt, które gwarantują wysokie wykorzystywanie podawanych pasz (białka). Zdaniem odwołującego, w zakresie zapobiegania, ograniczenia oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zaskarżona decyzja nie określa sposobu przeprowadzania "stanu zerowego" chemizmu i poziomu wód podziemnych. W dalszej części uzasadnienia organ po przytoczeniu treści art. 82 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wyjaśnił, że decyzja organu pierwszej instancji spełnia wymogi art. 82 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W aktach sprawy znajdują się dokumenty potwierdzające zachowanie przez organ pierwszej instancji wymogów proceduralnych wynikających z przepisów Kpa oraz ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Strony zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania, organ zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji strony zostały zawiadomione, w trybie art. 10 § 1 Kpa, o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ wyjaśnił, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. postanowieniem z dnia [...]sierpnia 2011 r. znak: [...] uzgodnił i określił warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia, które zostały uwzględnione w rozstrzygnięciu decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto na podstawie art. 77 ust. 4 pkt 2 przedstawił stanowisko, iż dla planowanego przedsięwzięcia nie stwierdza konieczności ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. zaopiniował pozytywnie warunki higieniczne i zdrowotne dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W ocenie Kolegium, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został opracowany zgodnie z obowiązującymi przepisami i uzasadnia stwierdzenie, że wnioskowana Inwestycja nie zagraża środowisku w sposób uniemożliwiający jej realizację. Z przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że realizacja przedsięwzięcia zapewni bezpieczeństwo ekologiczne, poprzez wprowadzenie: ściółkowego systemu chowu, ogrzewania przy zastosowaniu gazu ziemnego, cichobieżnych wentylatorów sterowanych automatycznie, selektywnego gromadzenia odpadów oraz zorganizowanego płynnego ruchu pojazdów na drogach wewnętrznych i zagospodarowania pomiotu kurzego, jako podkładu przy produkcji pieczarek. Organ pierwszej instancji szczegółowo ustosunkował się do wszystkich zarzutów zgłoszonych w toku postępowania oraz w odwołaniu od zaskarżonej decyzji. Organ podniósł, że uznaje argumentację organu pierwszej instancji, przytoczoną powyżej, za w pełni przekonującą i uzasadniającą stwierdzenie, iż przyjęte rozwiązania techniczne zapewniają minimalizację oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji, a realizacja przedsięwzięcia, przy założeniu spełnienia warunków i wymogów określonych w zaskarżonej decyzji, nie spowoduje naruszenia wymagań ochrony środowiska. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosło Stowarzyszenie [...] z siedzibą w Ś. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. 2012 poz. 145 z późn.zm.), określanej dalej jako "ustawa - Prawo wodne"; przez błędne jego zastosowanie, polegające na bezzasadnym pominięciu jego zastosowania; - art. 78 zdanie 1 Konstytucji RP poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na tolerowaniu obrazy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w/w przepisu Konstytucji oraz przepisów art. 15 i art. 136 Kpa, - art. 107 §3 Kpa; - art. 77 Kpa; - art. 6, 7, 8,9 Kpa; - art. 49 pkt 2 lit. b) ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; - art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b) o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; - oraz innych przepisów prawa wyżej nie wymienionych. Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że w świetle przepisów prawa, SKO ma obowiązek przeprowadzenia (w niepełnym zakresie) postępowania dowodowego celem zweryfikowania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z przepisem art. 138 Kpa organ odwoławczy celem wyjaśnienia postępowania może przeprowadzić postępowanie dowodowe. Strona podniosła, że organ odwoławczy w ogóle nie ustosunkował się do zgłoszonych zarzutów przez Stowarzyszenie [...], nie wspominając już o braku w decyzji o zgłoszonych zarzutach przez Nadleśnictwo K.. Świadczy to o uchylaniu się przez SKO od wypełniania przez organ administracji publicznej obowiązków organów II instancji. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja została wydana również z naruszeniem art. 107 § 3 Kpa. Z treści uzasadnienia decyzji nie sposób ustalić, jakie fakty organ uznał za udowodnione, dowodów, na których oparł swoje rozstrzygnięcie, oraz przyczyn, którym innym dowodom lub wyjaśnieniom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Z uzasadnienia decyzji sporządzonej przez SKO wynika jedynie ukryta bezczynność organu bądź zaniechanie działań, a decyzja posiada charakter rozstrzygnięcia pozornego, ponieważ żadne postępowanie dowodowe, ani też ustalenia faktów nie zostały poczynione przez SKO. Zdaniem Stowarzyszenia Kolegium nie dokonało rekonstrukcji okoliczności faktycznych i prawnych, w których przepisy prawne powinny być zastosowane, z dokonaniem subsumcji oraz prawidłowości przeprowadzenia czynności przez Wójta Gminy pozwalając na bezmyślne i bezkrytyczne powielanie w treści decyzji SKO uzasadnienia decyzji Wójta Gminy K.. Ponadto strona wskazała, że przepis art. 7 ust. 2 ustawy - Prawo wodne stanowi, że przepisy ustawy mają zastosowanie również do wód morza terytorialnego w zakresie planowania w gospodarowaniu wodami, ochrony przed zanieczyszczeniem ze źródeł lądowych oraz przed powodzią, a w pozostałym zakresie - w przypadkach w niej określonych. Skarżący podkreślił, że Kolegium bezkrytycznie zaaprobowało stanowisko organu I instancji, w tym także postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Zaskarżona decyzja pomija kwestię ustawy - Prawo wodne. Brak wskazań w odniesieniu do przepisu art. 7 ust. 2 - Prawo wodne, nie oznacza że raport o oddziaływaniu na środowisko oraz zaskarżona decyzja są zgodne z prawem. Strona wskazała również, że w treści decyzji Wójta Gminy oraz decyzji SKO, czy też w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie sposób znaleźć wzmianki o aktualnym stanie zanieczyszczenia wód podziemnych znajdujących się w obszarze planowanej inwestycji. Jedynie na stronie 5 w/w postanowienia RDOŚ twierdzi, że "Poziom gruntowy o charakterze swobodnym występuje do kilku metrów pod poziomem terenu w charakterze nieciągłym i nie jest wystarczająco izolowany od ewentualnych zanieczyszczeń mogących migrować z powierzchni terenu w kierunku warstw wodonośnych". Skarżący wskazał, że załączone do skargi dokumenty wyraźnie wskazują skalę zanieczyszczenia wód powierzchniowych i podziemnych. Organy administracji publicznej, zamiast skupić się na treści raportu o oddziaływaniu planowanej inwestycji, powinny wpierw zweryfikować raport w oparciu o stan faktyczny, w tym dokonać przeglądu jakości wód powierzchniowych i podziemnych celem ustalenia czy możliwa jest na danym obszarze inwestycja o takiej skali, czy też powinna ulec właściwemu pomniejszeniu ze względu na możliwość wystąpienia zanieczyszczenia wód, lub też organy administracji publicznej winny odmówić inwestorowi zgody na realizację przedsięwzięcia ze względu na możliwość wystąpienia szkód w środowisku. Stowarzyszenie podniosło, że w pkt 13 zdanie drugie preambuły do Dyrektywy 2011 /92/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. U. UE L 26/1 z dnia 28 stycznia 2012) postanowiono, że państwa członkowskie EU mogą żądać, aby wykonawca przedsięwzięcia dostarczył alternatywne rozwiązania dla przedsięwzięcia, w którego sprawie zamierza złożyć wniosek. Następnie przez art. 4 ust. 3 lit, d) w/w wymaga, by cytując: informacje, które mają być dostarczone przez wykonawcę zawierały co najmniej ... d) zarys zasadniczych alternatywnych rozwiązań rozważanych przez wykonawcę, łącznie ze wskazaniem głównych powodów dokonanego wyboru, uwzględniającego skutki środowiskowe (...). W nawiązaniu do powyższych wymogów, przepis art. 66 ust. 1 pkt 4,5 i 7 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku stanowi, "raport o oddziaływaniu na środowisko powinien zawierać ... 4) opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia, 5) opis analizowanych wariantów, w tym a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, b) wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru...." Przepis art. 81 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku stanowi, "Jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy, odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia". Cytowane wyżej przepisy wyraźnie akcentują konieczność wariantowania przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Tymczasem, zdaniem skarżącego, przedstawione w raporcie o oddziaływaniu na środowisko warianty są zbyt lakoniczne. Stowarzyszenie zwróciło uwagę, że pomimo zgłoszonych zarzutów i uwag odnośnie decyzji Wójta Gminy szereg kwestii związanych z decyzją i raportem oddziaływania na środowisko nie tylko pozostało niewyjaśnionych, ale i nierozstrzygniętych, wbrew wymogom art. 82 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Dotyczy to m.in. kwestii: - nieprawidłowych danych odnośnie hodowli, - prawidłowości wyliczenia odchodów, - braku posiadania przez Inwestora zawartej umowy na zbycie pomiotu kurzego, - braku analizy istniejącego konfliktu społecznego, itp. W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że w uzasadnieniu decyzji wyjaśniono na podstawie jakich przepisów prawa decyzja ta została wydana. Uzasadnienie powyższe zawiera również wskazanie motywów, którymi kierowało się Kolegium podejmując rozstrzygnięcie w rozpatrywanej sprawie. Kolegium podtrzymało stanowisko, że decyzja organu pierwszej instancji spełnia wymogi art. 82 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, nadto organ pierwszej instancji zachował wymogi proceduralne wynikające z przepisów Kpa oraz ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Nie można się zgodzić ze skarżącym, że podzielanie przez Kolegium ocen dokonanych przez organ pierwszej instancji, świadczy o braku własnej oceny sprawy. Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo przytoczyło wyjaśnienia organu pierwszej instancji, który ustosunkował się do wszystkich zarzutów zgłoszonych w toku postępowania oraz w odwołaniu od zaskarżonej decyzji, uznając argumentację organu pierwszej instancji za w pełni przekonującą i uzasadniającą stwierdzenie, że przyjęte rozwiązania techniczne zapewniają minimalizację oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji, a realizacja przedsięwzięcia, przy założeniu spełnienia warunków i wymogów określonych w zaskarżonej decyzji, nie spowoduje naruszenia wymagań ochrony środowiska. Na rozprawie w dniu 22 maja 2013 r. skarżący podtrzymał skargę i podniósł, że zamierzenie inwestycyjne, które było przedmiotem decyzji jest kolejną inwestycją zaliczaną do przedsięwzięć znacząco oddziałujących na środowisko na terenie Gminy K.. Ponadto zarówno drogi powiatowe jak i okoliczne społeczeństwo nie są w stanie udźwignąć kolejnego obciążenia. Inwestycja ma być zrealizowania w pobliżu bezodpływowego jeziora, które ma wody pierwszej klasy czystości, stąd duże zagrożenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż organ odwoławczy prowadząc postępowanie winien mieć na uwadze wynikające z przepisów Kpa ogólne zasady postępowania. Jedną z zasad postępowania, którą winien brać pod uwagę organ odwoławczy przy rozpoznawaniu sprawy, jest wynikająca z art. 15 Kpa zasada dwuinstancyjności. Zgodnie z tą zasadą organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę będącą przedmiotem postępowania przed organem I instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Wynika to z przytoczonego art. 138 Kpa, który przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji. W wyroku z dnia 20 grudnia 1999 r.(sygn. akt IV SA 274/97, LEX nr 48234) Naczelny Sąd Administracyjny skonstatował, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. Wspomniane żądania, wnioski i zarzuty mogą być zawarte również w złożonym przez stronę odwołaniu, a obowiązkiem organu odwoławczego jest przytoczenie w tym względzie treści odwołania oraz ustosunkowanie się do niego w uzasadnieniu wydanej decyzji. Powyższe oznacza, że orzeczenie organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak orzeczenie organu I instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji Ponadto zauważyć należy, że obowiązek ustosunkowania się przez organ odwoławczy do zarzutów odwołania wynika również z art. 11 i 107 § 3 Kpa. W tym miejscu wskazać należy, iż stanowisko organu prowadzącego postępowanie – po przeprowadzaniu koniecznych czynności procesowych - winno znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym stosownie do art. 107 § 3 Kpa. Zadaniem uzasadnienia stanowiącego integralny składnik decyzji jest bowiem wyjaśnienie jej dyspozytywnej części jakim jest rozstrzygnięcie (tak NSA w wyroku z dnia 12 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Kr 856/98, LEX nr 43041). Winno ono zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia decyzji administracyjnej ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 Kpa, a realizowanej na mocy art. 107 § 3 tego aktu prawnego. Mocą tej zasady organ administracji obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest więc ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Nie wykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonych decyzji. Postawiona powyżej teza znajduje oparcie w utrwalonym orzecznictwie sądowoadmniastracyjnym. W wyroku z dnia 9 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 1611/00, LEX nr 80635 NSA stwierdził, że pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. W wyroku z 11 lipca 2001 r. (sygn. akt IV S. 703/99 LEX nr 51234), Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż "Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 Kpa. (...) Zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonywający, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i 11 Kpa, skutkuje - w myśl utrwalonego już orzecznictwa NSA - wadliwością tych decyzji jako naruszających dyspozycję art. 77, 80, 81 i 107 § 3 Kpa." (v. wyrok NSA sygn. akt II SA 742/84, ONSA 1984/2/67). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż organ odwoławczy w niniejszej sprawie nie zbadał sprawy ponownie ani nie ustosunkował się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że odwołanie od decyzji, co wynika z osnowy decyzji, wniosło nie tylko Stowarzyszenie ale również Nadleśnictwo K.. Jednakże w aktach administracyjnych znajduje się wyłącznie odwołanie Stowarzyszenia, a brak jest odwołania Nadleśnictwa. Z uwagi na powyższy brak na obecnym etapie Sąd nie jest w stanie ocenić czy faktycznie odwołanie zostało wniesione, czy też wskazanie w osnowie również Nadleśnictwa jest wynikiem sporządzenia obecnie zaskarżonej decyzji na bazie poprzedniej decyzji organu odwoławczego. Jednakże w sytuacji gdy odwołanie zostało wniesione również przez Nadleśnictwo to podkreślić należy, że organ w uzasadnieniu decyzji nie tylko nie przytoczył treści zarzutów w nim podniesionych ale również w żadnym stopniu do nich się nie odniósł. W tym miejscu wskazać należy, że pismo Wójta, na które powołuje się organ odnosi się wyłącznie do odwołania Stowarzyszenia i zarzutów w nim podniesionych. Nawet w sytuacji gdy organ I instancji przesyłając odwołanie ustosunkował się do zarzutów w nim podniesionych, to brak ustosunkowania się do nich przez organ odwoławczy stanowi naruszenie wyżej przytoczonych przepisów prawa. Za odniesienie się do zarzutów odwołania nie można w żadnym przypadku uznać wskazania przez organ odwoławczy, że do wszystkich zarzutów ustosunkował się organ I instancji, a organ odwoławczy uznaje tę argumentację za w pełni przekonującą. Jak wskazano już wyżej orzeczenie organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak orzeczenie organu I instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji. Powyższe odnieść należy nie tylko wyłącznie do kwestii zarzutów odwołania ale również do całego postępowania przed organem odwoławczym. O ile organ odwoławczy dokonuje kontroli zachowania przez organ odwoławczy wymaganej procedury, to w zakresie oceny złożonego wniosku oraz merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy obowiązany jest do rozpatrzenia sprawy samodzielnie, a nie ograniczenie się do kontroli argumentacji organu I instancji. W przedmiotowej sprawie organ poza kontrolą zachowania procedury de facto merytoryczne rozpoznanie sprawy ograniczył do stwierdzenia, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został opracowany zgodnie z obowiązującymi przepisami i uzasadnia stwierdzenie, że wnioskowana inwestycja nie zagraża środowisku w sposób uniemożliwiający jej realizację. Z przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że realizacja przedsięwzięcia zapewni bezpieczeństwo ekologiczne, poprzez wprowadzenie: ściółkowego systemu chowu, ogrzewania przy zastosowaniu gazu ziemnego, cichobieżnych wentylatorów sterowanych automatycznie, selektywnego gromadzenia odpadów oraz zorganizowanego płynnego ruchu pojazdów na drogach wewnętrznych i zagospodarowania pomiotu kurzego, jako podkładu przy produkcji pieczarek. W ocenie składu orzekającego takie rozpoznanie sprawy, biorąc pod uwagę charakter sprawy oraz obszerne zarzuty odwołania uznać należy za dokonane z obrażą wyżej przytoczonych przepisów prawa tj. art. 11, 15 i 107 Kpa. Ponadto Sąd pragnie podkreślić, co uszło uwadze organu II instancji, że w toku postępowania raport oddziaływania na środowisko na skutek wezwań zarówno Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska jak i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego był kilka razy uzupełniany. Jak wynika z akt sprawy na wezwanie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska raport był uzupełniany 3 krotnie. Natomiast na wezwanie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego 2 krotnie. W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę na wezwania i uzupełnienia raportu wymagane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Pierwsze wezwanie z dnia [...] marca 2011 r. (k. 322 akt administracyjnych) zawierało aż 27 pkt wymagających uzupełnienia (w zakresie gospodarki odpadami 5, w zakresie ochrony przed hałasem 5, w zakresie gospodarki wodno-ściekowej 5, w zakresie ochrony powietrza 6, w zakresie ochrony przyrody 3, w zakresie hydrogeologii 3). Zakres tych uzupełnień był bardzo obszerny. Dla przykładu wskazać należy, że wyżej wskazanym piśmie inwestor został zobowiązany do uzupełniania m.in. w zakresie gospodarki wodno-ściekowej zgodnie z następującymi uwagami: 1. Z informacji podanych w raporcie wynika, iż docelowo planuje się budowę własnego ujęcia wody, z przeznaczeniem na cele technologiczne. W związku z powyższym należy jednoznacznie określić, czy budowa ujęcia wody jest również przedmiotem wniosku. Jeśli tak, należy określić planowaną wydajność studni oraz podać ilość oraz sposób zagospodarowania wód popłucznych. Ponadto, należy podać inne, alternatywne źródło poboru wody, na wypadek nieuzyskania pozwolenia wodnoprawnego. W przypadku poboru wody z innego źródła, należy przedstawić kopię pisma właściciela innego ujęcia bądź gestora sieci wodociągowej o możliwości poboru wody w ilości niezbędnej do funkcjonowania inwestycji. 2. Ze schematu przedstawionego na str. 56 raportu wynika, iż woda będzie również pobierana do schładzania pomieszczeń inwentarskich. W związku z powyższym należy wyjaśnić celowość schładzania tych obiektów oraz określić źródło poboru wody na ten cel. Ponadto w bilansie zapotrzebowania na wodę przedstawionym w raporcie, należy uwzględnić ilość wody przeznaczoną na ten cel. 3. Z informacji podanych na str. 8 raportu wynika, iż ścieki pochodzące z czyszczenia pomieszczeń inwentarskich planuje się odprowadzać do zbiorników bezodpływowych, a następnie przekazywać na oczyszczalnię ścieków. Informuję, iż w ramach analizowanego przedsięwzięcia ustalono, że ww. ścieki mogą odpowiadać składem rozcieńczonej gnojowicy, stanowiącej nawóz naturalny. Zgodnie w ustawą z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków ( Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 ze zm.), zabronione jest wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych ścieków pochodzących z hodowli zwierząt (gnojówki, gnojowicy, obornika, ścieków z kiszonek). W związku z powyższym, należy załączyć kopię umowy bądź zapewnienia oczyszczalni ścieków, która potwierdzi możliwość odbioru ścieków pochodzących z czyszczenia pomieszczeń inwentarskich. W przypadku braku wyszczególniania na umowie poszczególnych rodzajów ścieków, które przyjmuje oczyszczalnia od Inwestora, należy załączyć zgodę na odbiór przez oczyszczalnię tego rodzaju ścieków, bądź przedstawić inny sposób ich zagospodarowania. 4. Na str. 69 raportu jako jedną z metod zapobiegania zanieczyszczeniom wód na terenie instalacji wymieniono utrzymanie w czystości dróg i placów, na terenie instalacji ze szczególnym uwzględnieniem uprzątnięcia miejsc załadunku i transportu pomiotu kurzego oraz otoczenia silosów. W związku z powyższym należy opisać sposób prowadzenia ww. czynności. Ponadto należy wyjaśnić, czy do wykonywania ww. czynności niezbędne będzie wykorzystanie wody. Jeśli tak, należy określić ilość oraz źródło poboru wody oraz przedstawić sposób zagospodarowania ścieków. 5. Na str. 105 raportu podano dwa sposoby zagospodarowania wód opadowych i roztopowych pochodzących z terenów utwardzonych planowanej inwestycji. Z uwagi na fakt, iż jedna z możliwości przewiduje odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do zbiornika odparowującego, należy wyjaśnić, czy podana w raporcie wielkość zbiornika będzie wystarczająca do przyjęcia wód opadowych i roztopowych w sytuacji wystąpienia deszczu nawalnego. Ponadto, należy przedstawić sposób zagospodarowania wód opadowych i roztopowych w przypadku przepełnienia ww. zbiornika. Należy również wyjaśnić czy w przypadku wyboru wariantu dotyczącego odprowadzania wód opadowych i roztopowych do zbiornika odparowującego planuje się ich podczyszczanie. Ponadto w wezwaniu tym organ wskazał na kolejne 8 nieścisłości w raporcie w tym o kwestie rozbieżności informacji dotyczących wykorzystania powstającego pomiotu. W tym zakresie inwestor miał jednoznacznie określić dalszy sposób postępowania z odchodami zwierząt. Uzupełnienie raportu w tym zakresie zawierało 26 stron oraz dwie mapki. Pismem z dnia [...] maja 2011 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wezwał inwestora o kolejne uzupełnienie raportu zgodnie ze zgłoszonymi uwagami, których było aż 20. Tym razem uzupełnienie raportu zawierało 30 stron. Kolejne trzecie wezwanie o uzupełnienie raportu (pismo z dnia [...] lipca 2011 r. k. 439 akt administracyjnych) zawierało kolejnych 6 uwag. Natomiast odnośnie wezwań o uzupełnienie raportu kierowanych przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego wskazać należy, że pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. organ ten zwrócił się o ustosunkowanie się i uzupełnienie raportu w 27 kwestiach. Kolejne wezwanie (pismo z dnia [...] czerwca 2011 r. – k. 388 ) zawierało kolejne 4 uwagi, do których miał się ustosunkować inwestor. Wobec powyższego stwierdzić należy, że uzupełnienia raportu ze względu na uwagi Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska jak i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego były bardzo szczegółowe i obszerne. Odnosząc się do powyższej kwestii wskazać należy, że w obowiązującym prawie, a zwłaszcza w przepisach ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w tym w art. 66 określającym normatywną zawartość raportu, nie ma podstawy prawnej do żądania od inwestora przedłożenia w postępowaniu o ustalenie środowiskowych uwarunkowań ujednoliconej wersji raportu. Jednakże należy mieć na uwadze, że raport jest jednym z ważniejszych środków dowodowych w tym postępowaniu. Co do zasady, raport ten jest jednym z elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Raport już w trakcie postępowania administracyjnego wchodzi w skład materiału dowodowego sprawy, jest dowodem z dokumentu i jak każdy inny dowód składany przez stronę czy zgromadzony przez organ podlega regułom postępowania dowodowego, w tym i swobodnej ocenie dowodów zgodnie z art. 80 kpa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 15/07, LEX nr 362515). Ponadto wskazać należy, że raport przedłożony przez inwestora jest w swej istocie wysoko specjalistycznym opracowaniem autorstwa ekspertów z różnych dziedzin. Dlatego też, w ocenie Sądu o każdych zmianach, uzupełnieniach i wyjaśnieniach składanych do raportu, w szczególności że uwagi i uzupełnienia w odpowiedzi na nie były obszerne, należało każdorazowo poinformować uczestników postępowania i szeroką opinię publiczną, której zapewniono udział w postępowaniu. W szczególności o zmianach i uzupełnieniach raportu winny wiedzieć organy uzgadniające i wyrażające opinię w przedmiocie planowanego przedsięwzięcia zgodnie z dyspozycją art. 77 ust. 1 ustawy. W przedmiotowej sprawie brak jest dokumentów wskazujących okoliczności czy organy opiniowały raport znając zakres uzupełnień przesłanych do drugiego organu. Powyższe jest tym istotne, że uwagi obu organów częściowo się pokrywały. W piśmie z dnia [...] marca 2011 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska zwrócił uwagę, że "na str. 88 raportu zamieszczono informację, iż najbliższy budynek mieszkalny znajduje się w odległości ponad 500 m od przedmiotowej inwestycji. Na str. 107 wskazano, iż zabudowa ta znajduje się w odległości 300 m, na załącznikach graficznych podano odległość 1100 m. Należy wyjaśnić powstałe rozbieżności." Natomiast Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny zwrócił uwagę, że "str. 47. Podana odległość od najbliższej zabudowy ok. 550 m, natomiast na str. 107 ponad 300 m. Nie można określić dokładnej odległości - załączniki bez skali. Proszę o przedstawienie uzupełnionych załączników." Kolejną zbliżona kwestią jest sprawa ochrony przyrody. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w ww. piśmie wskazał, że "w rozdziale 3 raportu brakuje informacji dotyczących elementów przyrodniczych objętych zakresem przewidywanego oddziaływania tj.: gatunki roślin, grzyby i zwierzęta objęte ochroną gatunkową, występujące na obszarze objętym planowanym przedsięwzięciem, których stanowiska mogą zostać zniszczone w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Należy to uzupełnić. 2. Należy opisać wszystkie obszary podlegające ochronie znajdujące się w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji. W raporcie znajdują się ogólne informacje o obszarze Natura 2000 "[...]" i obszarze chronionego krajobrazu "[...]", pominięto natomiast obszar Natura 2000 "[...]", na który planowane przedsięwzięcie może mieć wpływ. 3. Należy ocenić wpływ inwestycji na etapie budowy i funkcjonowania na poszczególne gatunki i siedliska, będące przedmiotem ochrony na ww. obszarach Natura 2000 ze szczególnym uwzględnieniem wpływu pośredniego przez zanieczyszczenie wód. Ponadto w rozdziale 2.3.2. autorzy wskazują, że na etapie eksploatacji istnieje zagrożenie zanieczyszczenia wód podziemnych i powierzchniowych oraz zanieczyszczenia gruntu. W odległości ok. 0,5 km od miejsca planowanej inwestycji znajduje się Jezioro W., które stanowi siedlisko [...] zbiorniki z podwodnymi łąkami ramienic Chara spp., a na jego brzegu występuje priorytetowe siedlisko [...] wierzbowe, topolowe, olszowe i jesionowe (Salicetum albo - fragilis, Populetum albae, Alnenion glutinoso - incanae, olsy źródliskowe). Siedliska te należą do szczególnie podatnych na eutrofizację." Natomiast Powiatowy Inspektor Sanitarny zwrócił uwagę, że "planowane przedsięwzięcie graniczy z Puszczą [...], która należy do obszarów chronionych Natura 2000. W odległości ok. 600m w linii prostej od planowanej fermy w kierunku zachodnim znajduje się Jezioro W. posiadające wody zaliczane do I kl. czystości. Proszę o określenie oddziaływania planowanej inwestycji na jezioro, oraz na osiedle domków rekreacyjnych G. Wybudowania nad Jeziorem W.". Ponadto wskazać należy, że Powiatowy Inspektor Sanitarny zwrócił uwagę, iż w związku z zakazem stosowania nawozu w miesiącach zimowych jego składowanie wiązało się będzie z dodatkową emisją substancji do powietrza. Należy zatem przedstawić wyliczenia emisji związanych ze składowaniem pomiotu i sposobami jego składowania oraz zabezpieczeń przed emisjami. Ponadto organ zwrócił się o sprecyzowanie sposobu wywozu pomiotu. Dokąd będzie wywożony, jak zostanie zabezpieczony podczas transportu. W jakim stopniu ulegało będzie zanieczyszczenie powietrza podczas usuwania pomiotu?. Natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska zwrócił uwagę, że "na str. 54 raportu wskazano, iż pomiot kurzy w niekorzystnych okresach agrotechnicznych może być magazynowany na płycie obornikowej, jednak w obliczeniach emisji zanieczyszczeń do powietrza nie przedstawiono emisji zanieczyszczeń dla ww. źródła. Należy to wyjaśnić oraz przedstawić emisję zanieczyszczeń z płyty obornikowej.(...). W związku z eksploatacją planowanej inwestycji (m.in. wywóz pomiotu kurzego, zużytej ściółki, usuwanie obornika z budynków inwentarskich), należy przedstawić emisje substancji odorowych oraz rozwiązania techniczno - technologiczne ograniczające te emisje. (...) W raporcie znajdują się rozbieżne informacje dotyczące powstającego pomiotu. W związku z powyższym należy jednoznacznie określić dalszy sposób postępowania z odchodami zwierząt." Zbliżone kwestie, których Sąd nie będzie już opisywał to m.in. kwestia błędnego obliczenia emisji siarkowodoru, emisja podczas przeładunku pasz. Jednakże organy te zwracały również uwagę na różne kwestie mogące mieć istotne znaczenie przy wydawaniu opinii przez drugi organ. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że Powiatowy Inspektor Sanitarny w piśmie z dnia [...] kwietnia 2011 r. zwrócił uwagę, że w raporcie założono hodowlę 1 407 000 sztuk brojlerów - 20 budynków po 70 350 sztuk każdy. Przedstawione dane dotyczą jedynie 1 cyklu produkcyjnego, a założono 6 cykli w ciągu roku. Obliczenia dotyczące stanu ilościowego zwierząt rzutują na inne obliczenia przedstawione w raporcie, m.in. emisja zanieczyszczeń pyłu, amoniaku i innych substancji. Wszystkie obliczenia emisji odnoszą się więc do 1 cyklu, a nie jak przedstawiono w raporcie do roku. Ponadto organ ten zwrócił się o podanie skąd różnice w ilości powstałych ścieków? (na stronie 62 ścieki sanitarno - porządkowe 1396 m3/rok i wody opadowe 37989 m3/rok, natomiast na stronie 104, 106 ścieki bytowe 600m3/rok, z higienizacji 254m3 /rok i opadowe 8415,6m3/rok). Natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska zwrócił uwagę, że w tabeli nr 21, na str. 124 nie przedstawiono emisji zanieczyszczeń z nagrzewnic gazowych zainstalowanych w poszczególnych kurnikach (w każdym kurniku 6 nagrzewnic o mocy 120 kW każda). Należy te emisje uwzględnić w ogólnym oddziaływaniu planowanej inwestycji na powietrze. Ponadto organ ten wskazał na nieścisłości wiążące się z planowanym własnym ujęciem wody. Z powyższych względów w ocenie Sądu organy przed wydaniem uzgodnień winny znać całą treść raportu, a nie tylko pierwotną treść raportu i uzupełniana w zakresie przez siebie żądanym bez jednoczesnej znajomości uzupełnień i zmian przedstawianych drugiemu organowi uzgadniającemu. Podkreślić należy, że zakres zmian i uzupełnień przedstawiony jednemu organowi może mieć istotne znaczenie przy zajmowaniu stanowiska przez drugi organ. W przedmiotowej sprawie brak jest dokumentów wskazujących, że organ prowadzący postępowanie po otrzymaniu stosownych uzupełnień przesyłał je do drugiego organu celem zaznajomienia się. Nie można oczywiście wykluczyć, że zakres uzupełnień w żadnym stopniu nie będzie miał wpływu na stanowisku drugiego organu, to jednakże w niniejszej sprawie z uwagi na ilość uzupełnień oraz ich charakter uzupełnienia przedkładane jednemu organowi mogą mieć znaczenie przy ocenie dokonywanej przez drugi organ. Ponadto wskazać należy, że w aktach administracyjnych brak jest jakiejkolwiek informacji o zamieszczeniu całej treści raportu obejmującym wszelkie jego uzupełnienia w publicznie dostępnym wykazie. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 i 2 pkt 16 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko dane o dokumentach zawierających informacje o środowisku i jego ochronie zamieszcza się w publicznie dostępnych wykazach. W publicznie dostępnych wykazach zamieszcza się dane o raportach o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W niniejszej sprawie raport zamieszczono w publicznym wykazie ale przed jego uzupełnieniem (k. 129 akt administracyjnych). Natomiast w aktach brak jest jakiegokolwiek dokumentu wskazującego na udostępnieniu w publicznym wykazie uzupełnień raportów. Jednakże Sąd zauważa, że powyższe uchybienie w świetle pozostałych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, a w szczególności zawiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami sprawy (obwieszczenie z dnia [...] września 2012 r.) zamieszczonym na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy jak i w biuletynie informacji publicznej, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. W pozostałym zakresie Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów regulujących procedurę postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie Sądu organ wypełnił dyspozycję art. 79 ust. 1 ustawy, który nakłada na organ administracji przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązek zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Działając zgodnie z przepisem art. 33 ust. 1 ustawy organ administracji podał do publicznej wiadomości informacje o wszczęciu postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowej inwestycji (k. 244 akt administracyjnych) oraz o możliwości składania pisemnych wniosków, uwag i zastrzeżeń w tej sprawie (k. 482 akt administracyjnych), o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie oraz zgłoszonych żądań ( k . 482 akt administracyjnych). W oparciu o dyspozycję art. 74 ust. 3 ustawy w związku z art. 49 kpa o powyższych czynnościach organ administracji informował strony postępowania poprzez obwieszczenia umieszczane na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy, na stronie internetowej Urzędu Gminy. W tym stanie rzeczy wobec stwierdzonych uchybień Sąd uznał, że wystarczające w sprawie będzie uchylenie wyłącznie decyzji organu II instancji. W tym miejscu jeszcze raz należy podkreślić, że przedmiotem uzgodnień winien być cały raport obejmujący wszelkie jego zmiany i uzupełnienia. Rozpoznając sprawę ponownie organ w pierwszej kolejności wyjaśni czy przedmiotem ponownych uzgodnień, tj. po uchyleniu pierwotnej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, był cały raport obejmujący wszystkie jego uzupełnienia czy też wyłącznie jego część. W razie ustalenie, że przedmiotem oceny przez poszczególne organy był raport i część uzupełnień nadesłanych na żądanie danego organu uzgadniającego, to obowiązkiem organu będzie przesłanie do organów uzgadniających kompletnego raportu celem uzyskania stanowiska tych organów czy zakres uzupełnień przesłanych do innego organu mógł mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie przez ten organ. Następnie stosownie do poczynionych ustaleń, mając na uwadze zasadę dwuinstancyjności postępowania, organ podejmie stosowną decyzję dając wyraz swoim ustaleniom w należycie sporządzonym uzasadnieniu. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 Ppsa. Rozstrzygnięcie na podstawie art. 152 Ppsa nie zostało wydane, bowiem z uwagi na charakter zaskarżonego orzeczenia nie podlega ono wykonaniu.