III SA/Gl 119/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys - Kmiecik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2013 r. przy udziale – sprawy ze skargi ,,A’’ S. A. w Z. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Wyrokiem z dnia 9 marca 2011 r. sygn. akt III SA/Gl 2356/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu na rozprawie skargi "A"S.A. z siedzibą w Z. , uchylił interpretację Ministra Finansów z dnia [...] r. o nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowe-go w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości przechowywania kopii faktur w formie elektronicznej. W uzasadnieniu przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że Spółka jest wiodącym producentem piwa w Polsce. Odbiorcami produktów Spółki są podmioty z terenu całej Polski, a także podmioty zagraniczne. Konsekwencją utrzymywania stosunków handlowych z wieloma kontrahentami jest konieczność wystawiania znacznej ilości faktur dokumentujących sprzedaż dokonywaną przez Spółkę, w tym również faktur zaliczkowych, korygujących i innych, których wystawianie reguluje ustawa z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. – zwana dalej ustawą o VAT) oraz rozporządzenie Ministra Finansów z 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337 ze zm. – dalej zwane rozporządzeniem). Podkreślono, że w skali roku Spółka wystawia kilkadziesiąt tysięcy faktur, a konsekwencją wystawienia faktury jest każdorazowe jej ujęcie w systemie księgowym Spółki i rejestrze podatku należnego. System księgowy przechowuje stale kopię faktury, co umożliwia wydrukowanie kopii faktury w dowolnym momencie. Kopia faktury przechowywana w systemie jest tożsama z oryginałem faktury przekazywanym w formie papierowej nabywcy. Nadto obowiązek wystawiania znacznej ilości faktur powoduje obciążenie dużymi kosztami drukowania i magazynowania faktur, a także zmusza do angażowania czasu swoich pracowników. Ponadto, przymus drukowania i przechowywania tak dużej ilości faktur powoduje ryzyko niezamierzonych omyłek w ich ewidencjonowaniu, czy też przechowywaniu. Natomiast przechowywanie kopii faktury w systemie księgowym Spółki skutkuje tym, że kopia taka jest dokładna i stale dostępna, co więcej, może być w każdym momencie wydrukowana. Kopia taka, która jest przechowywana w takim systemie nie może być modyfikowana, stąd nie istnieje ryzyko, że wydrukowana kopia różnić się będzie od oryginału. Co więcej, system umożliwia w każdym czasie dostęp do wszystkich przechowywanych w nim kopii faktur (np. w razie kontroli podatkowej). Korzystanie z systemu prowadzi do oszczędności, ulepszenia organizacji pracy w spółce, a także korzystnie wpływa na stan środowiska naturalnego (brak konieczności drukowania). Zatem Spółka postawiła pytanie: Czy w przypadku wystawiania przez Spółkę faktur możliwe jest przechowywanie przez Spółkę kopii faktur w systemie księgowym, w którym dokumenty te zostały wystawione, tj. bez konieczności drukowania i maga-zynowania papierowych kopii faktur? Prezentując własne stanowisko Spółka stwierdziła, że zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy o VAT, podatnicy są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy. Natomiast szczegółowe regulacje są zawarte w rozporządzeniu, z którego wynika, że faktury i faktury korygujące wystawiane są co najmniej w dwóch egzemplarzach, przy czym oryginał otrzymuje nabywca, a kopię zatrzymuje sprzedawca (§ 19 ust. 1). Oryginały, kopie faktur oraz faktury korygujące, a także duplikaty tych dokumentów podatnicy są zobowiązani przechowywać do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (§ 21). Dokumenty te przechowuje się w oryginalnej postaci, w podziale na okresy rozliczeniowe i w sposób pozwalający na ich odszukanie. Brzmienie tych przepisów nie nakłada na podatnika obowiązku przechowywania wystawionej kopii faktury w postaci materialnej (papierowej), co oznacza, że obowiązek jest spełniony w sytuacji gdy Spółka przechowuje kopie w systemie księgowym. Wskazane przepisy nakazują bowiem przechowywanie dokumentów w oryginalnej postaci, w podziale na okresy rozliczeniowe w sposób pozwalający na ich łatwe odszukanie. Przechowywanie faktur w formie elektronicznej ułatwia zarządzanie dokumentami z podziałem na okresy rozliczeniowe i zdecydowanie ułatwia odszukanie danej faktury i spełnia wymogi określone przez rozporządzenie i jednocześnie zapewnia efektywniejszą realizację obowiązków prawnych niż magazynowanie kopii faktur w formie papierowej. Również użyte w § 19 rozporządzenia sformułowanie "wystawiać" nie może być rozumiane w taki sposób, że dokument będzie miał zawsze formę papierową, gdyż podstawowe znaczenie powinny mieć dane zawarte w obu egzemplarzach faktury tj. w oryginale i kopii, a nie fizyczna identyczność tych egzemplarzy. Powołując się na przepisy Dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L 2006, Nr 347, poz. 1 ze zm.- dalej zwana Dyrektywą VAT) - art. 218, art. 232, art. 244, art. 246 i art. 247 ust. 2 - uznała, że Dyrektywa VAT również nie wprowadza wymogu drukowania kopii faktur i przechowywania ich w formie papierowej. Dyrektywa ta kładzie nacisk na zapewnienie integralności kopii oraz jej zgodności z treścią oryginału faktury (art. 246 akapit pierwszy). Nadto współczesne ustawodawstwo stoi na stanowisku, że wykładnia przepisów prawa powinna posiadać charakter wykładni dynamicznej, tj. takiej wykładni danego pojęcia, która uwzględnia jego społeczny kontekst. Przywołała także orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2009 r. sygn.. akt I FSK 1169/08, które prezentuje analogiczne stanowisko do tego, który został zaprezentowany przez Spółkę. Dyrektor Izby Skarbowej w K. ., działając z upoważnienia Ministra Finansów, wydał w dniu [...]r. interpretację indywidualną, w której stanowisko Spółki uznał za nieprawidłowe. Cytując przepisy art. 106 ust. 1 ustawy VAT i § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia wskazał, że faktury i faktury korygujące powinny być wystawiane w formie materialnej – w liczbie co najmniej dwóch egzemplarzy – dwie sztuki tego samego dokumentu, gdzie oryginał faktury i faktury korygującej powinien zawierać wyraz "ORYGINAŁ", a kopia faktury i faktury korygującej "KOPIA". Tak wystawione dokumenty w formie materialnej (oryginał i kopie faktur) w myśl § 21 ust. 1 ww. rozporządzenia, podatnicy są obowiązani przechowywać do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Poza tym § 21 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że dokumenty o których mowa w ust. 1 przechowuje się w oryginalnej postaci, w podziale na okresy rozliczeniowe i w sposób pozwalający na ich łatwe odszukanie. Zatem nie ma możliwości przechowywania w formie elektronicznej faktury, którą przekazano kontrahentowi w formie papierowej. Powyższe przepisy nie przewidują, aby podatnicy mogli przechowywać dokumenty, kopie faktur sprzedaży wystawianych w formie papierowej, w postaci elektronicznej, z możliwością ich wydruku dopiero w przypadku zaistniałej potrzeby. Przeciwnie, nakładają na podatnika obowiązek przechowywania kopii faktur sprzedaży i faktur korygujących w oryginalnej postaci powstałej w momencie wystawienia oryginałów tych dokumentów. Przywołując treść regulacji Dyrektywy VAT podkreślił, że wskazują one wprost na możliwość wprowadzenia w przepisach krajowych przez państwa członkowskie własnych warunków dotyczących m.in. sposobu przechowywania faktur, które miałyby na celu zapewnienie autentyczności pochodzenia, integralności treści faktur, a także ich czytelności. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Spółka zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na błędnej wykładni przepisu art. 106 ustawy o VAT w zw. z § 19, 21 i 23 rozporządzenia oraz art. 218, 244, 246 i 247 Dyrektywy VAT, poprzez przyjęcie, że w przypadku wystawienia przez spółkę oryginału faktur w wersji papierowej nie jest możliwe przechowywanie przez Spółkę kopii faktur w formie elektronicznej w systemie księgowym, w którym dokumenty te zostały wystawione, tj. bez konieczności drukowania i magazynowania papierowych kopii faktur; przepisów postępowania nakazujących organowi prowadzenie postępowania na podstawie przepisów prawa, sformułowania prawidłowego uzasadnienia prawnego oceny stanowiska spółki, uwzględnienia ocen prawnych sformułowanych w orzecznictwie. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, nie znajdując w niej podstaw do zmiany swego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 marca 2011 r. sygn. akt III SA/Gl 2356/10 uchylił interpretację Ministra Finansów stwierdzając, że skarga jest zasadna. Analizując regulacje krajowe i unijne w przedmiotowym zakresie oraz powołując się na wyrok z 3 listopada 2009 r. sygn. akt I FSK 1169/08 Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdził, że sama Dyrektywa faktycznie nie uzależnia obowiązku przechowywania kopii faktur w takiej samej formie, w jakiej są wysyłane, gdyż jedynie uprawnia ona same państwa członkowskie do wprowadzenia w prawie krajowym takich obostrzeń, co do uzależnienia formy przechowywania faktury od tego w jakiej została ona wysłana lub udostępniona. Z samego przepisu obowiązującego aktualnie § 21 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów nie wynika, aby ograniczenia co do formy w jakiej mają być przechowywane faktury VAT związane było ze sposobem ich przesłania do nabywcy czy też udostępnienia. Literalne odczytanie tego zapisu nie prowadzi zaś do prezentowanego w skarżonej interpretacji przez organ wniosku, że skoro wystawiona została faktura w określonej formie papierowej, to w tej samej formie musi być też przechowywana jej kopia. Wymogiem przechowywania kopii faktury jest zachowanie jej oryginalnej postaci, a ten warunek spełnia także przechowywanie faktury w formie elektronicznej, tj. niemodyfikowanego pliku tekstowego, pozwalającego na każdorazowe odtworzenie formy papierowej na żądanie organu podatkowego, w jej oryginalnej postaci. W konsekwencji powyższego w interpretacji z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. , działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdził, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia [...]r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości przechowywania kopii faktur w formie elektronicznej - jest prawidłowe. Przywołując przepisy art. 106 ust. 1 ustawy VAT, § 19 ust. 1 i 2, § 21 ust. 1 i 2 rozporządzenia oraz Dyrektywy VAT skonkludował, że norma wyrażona w jej art. 247 ust. 2 zgodnie, z którą aby zapewnić spełnienie warunków z art. 246 tj. zapewnienie autentyczności pochodzenia, integralności treści faktur, a także ich czytelności - państwo członkowskie może wymagać przechowywania faktur w oryginalnej postaci, w jakiej zostały przesłane lub udostępnione, zarówno w formie papierowej, jak i elektronicznej. W przypadku przechowywania faktur za pomocą środków elektronicznych, może ono także wymagać, by przechowywane były również dane gwarantujące autentyczność pochodzenia i integralność treści każdej faktury, zgodnie z art. 246 akapit pierwszy. Zatem wobec powyższego oraz wyroku WSA w Gliwicach z dnia 9 marca 2011 r. o sygn. akt III SA/G1 2356/10 stwierdził, że nie ma normatywnych przeszkód do istnienia "mieszanego" systemu wysyłania i przechowywania faktur tzn. takiego, gdzie faktura była wystawiana w formie papierowej, a jej kopia w formie elektronicznej. Wymogiem przechowywania kopii faktury, jest zachowanie jej oryginalnej postaci gwarantującej autentyczność pochodzenia i integralność treści, a ten warunek spełnia także przechowywanie faktury w formie elektronicznej, tj. niemodyfikowanego pliku tekstowego, pozwalającego na każdorazowe odtworzenie formy papierowej na żądanie organu podatkowego, w jej oryginalnej postaci. Pismem z dnia [...] r. Spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa w powyższej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego zarzucając jej naruszenie przepisu art. 106 ustawy, § 19 i § 23 rozporządzenia oraz wydanie interpretacji niezgodnie z treścią i uzasadnieniem w/w wyroku WSA z dnia 9 marca 2011 r. W odpowiedzi na wezwanie Dyrektor Izby Skarbowej w K. , działając z upoważnienia Ministra Finansów, stwierdził brak podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w wydanej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze na interpretację z 5 października 2012 r. wnioskodawca zarzucił naruszenie art. 106 ustawy oraz § 19 i § 23 rozporządzenia poprzez błędną wykładnię przepisów i błędne przyjęcie w uzasadnieniu, że "wymogiem przechowywania kopii faktury jest zachowanie jej oryginalnej postaci, gwarantującej autentyczność pochodzenia i integralność treści a ten warunek spełnia także przechowywanie faktury w formie elektronicznej, tj. niemodyfikowanego pliku tekstowego, pozwalającego na każdorazowe odtworzenie formy papierowej na żądanie organu, w jej oryginalnej postaci"; art. 14e ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 14h, art. 14c § 1 w związku z art. 120, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasad prowadzenia postępowania podatkowego i wydanie interpretacji indywidualnej niezgodnie z treścią stanu faktycznego opisanego we wniosku oraz niezgodnie z treścią sformułowanego pytania; art. 7 i art. 83 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 170, art. 171 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi gwarantujących działanie organów w granicach prawa i jego przestrzeganie, a także nienaruszenie zasady prawomocności orzeczeń sądowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Powołał się na art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) i związanie oceną prawną sądu. Podkreślił, iż postępowanie w przedmiocie interpretacji opiera się wyłącznie na zdarzeniu przyszłym, przedstawionym przez wnioskodawcę i w stosunku do tego zdarzenia wyrażane jest stanowisko. Organ nie może opisu zdarzenia z wniosku, własnymi ocenami podważać, ustalać ani też zmieniać w jakimkolwiek zakresie; nie może być prowadzone także postępowanie dowodowe zmierzające do zbierania materiałów jak ma to miejsce w procedurze podatkowej. Spółka dopiero w skardze, a wcześniej w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa wyjaśniła, że przechowuje faktury w formie komunikatów elektronicznych/plików elektronicznych. "Komunikaty elektroniczne / pliki elektroniczne nie odpowiadają wyłącznie postaci tzw. niezmodyfikowa-nego pliku tekstowego, czyli z użyciem formatu np. txt. Zawężenie w interpretacji indywidualnej możliwości przechowywania faktur do formy niezmodyfiko-wanego pliku tekstowego spowoduje, że Spółka nie będzie mogła przechowywać faktur w formie komunikatu elektronicznego / pliku elektronicznego lub operacji w systemie transakcyjnym, których zapis elektroniczny nie jest wyłącznie w postaci niemodyfikowanego pliku tekstowego. Komunikaty/pliki elektroniczne oraz operacje w systemie transakcyjnym mogą posiadać zapis również w innych formatach, wynikających z wykorzystanych technologii informatycznych gwarantujących autentyczność pochodzenia i integralność treści każdej faktury, np. z rozszerzeniem xml, bmp, jpg, gif, pdf i innych." Dodatkowo organ zaakcentował, że w przedstawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym Spółka opisując system księgowy wskazała, że przechowuje on stale kopię faktury, co umożliwia wydrukowanie faktury w dowolnym momencie. Kopia ta przechowywana w systemie jest tożsama z oryginałem faktury przekazywanym w formie papierowej nabywcy; nie może być modyfikowana. Zatem dokonując rozstrzygnięcia w ww. interpretacji organ wyraźnie stwierdził, że możliwe jest przechowywanie faktur w formie elektronicznej, tj. bez konieczności drukowania i magazynowania kopii faktur. Podjęte rozstrzygnięcie nie odnosi się do jakiegoś konkretnego formatu, np. txt, w którym wystawiona jest faktura. Zatem chybiony jest zarzut, że interpretacja zawęża możliwość przechowywania faktury wystawionej z użyciem formatu txt. Wnioskodawca nie wskazał, iż w prowadzonym systemie księgowym przechowywane będą kopie faktur w formie komunikatów elektronicznych/plików elektronicznych, które odpowiadają bądź nie postaci tzw. niemodyfikowanego pliku tekstowego. Wojewódzki Sad Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zauważyć należy, iż specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego polega między innymi na tym, że właściwy organ interpretujący "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w obrębie stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko) – art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Opisany we wniosku stan faktyczny nie musi prezentować zdarzeń już zaistniałych, może również odnosić się do działań planowanych przez podatnika, które jeszcze nie nastąpiły. Organ interpretujący nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się jedynie do analizy okoliczności podanych we wniosku. Ponadto, zgodnie z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna musi zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Przy czym stanowisko organu zawsze musi być ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Uzasadnienie prawne musi natomiast stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie znajdują zastosowanie określone przepisy, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Innymi słowy, w uzasadnieniu prawnym organ winien m. in. wytłumaczyć wnioskodawcy z jakich przyczyn zastosował w danym stanie faktycznym konkretny przepis. Dopiero ocena stanowiska wnioskodawcy i stanowisko własne organu podatkowego składają się na interpretację, przy czym ocena z istoty swej musi, obok krytyki lub aprobaty stanowiska wnioskodawcy, zawierać "wyjaśnienie", dlaczego takie a nie inne stanowisko zostało zajęte. Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej interpretacji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom podatkowym skutecznie zarzucić, iż przy rozstrzyganiu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego. Przechodząc zatem do rozpoznania przedmiotowej sprawy na wstępie należy podkreślić, że przepis art. 153 p.p.s.a. stanowi, że organ związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez sąd administracyjny. Oceniając więc zakres związania organu wyrokiem WSA z dnia 9 marca 2011 r. sygn. akt III SA/Gl 2356/10 należy mieć na względzie, że dokonana w nim wykładnia prawa obejmuje zarówno ustalony stan faktyczny opisany we wniosku jak i prawo materialne oraz prawo procesowe. W konsekwencji więc przedstawiona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wykładania przepisów, na mocy art. 153 p.p.s.a., wiązała organ interpretacyjny przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, jednocześnie pośrednio wyznaczała kształt prawidłowej oceny ustaleń stanu faktycznego, a zatem organ rozpoznający sprawę ponownie nie mógł dokonać interpretacji przepisów w sposób odmienny niż wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania poprzedniej skargi Spółki. Zatem należy uznać, iż związanie w rozumieniu art. 153 p.ps.a., oznacza, iż organ nie może formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego orzeczenia. Skoro zatem rozpoznając skargę "A"S.A. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] r. o nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości przechowywania kopii faktur w formie elektronicznej w wyroku z dnia 9 marca 2011 r. sygn. akt III SA/Gl 2356/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylając wówczas zaskarżoną interpretację na str. 13 uzasadnienia, odwołując się do przepisu § 21 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów, jednoznacznie wskazał, że z niego nie wynika, aby ograniczenia co do formy w jakiej mają być przechowywane faktury VAT związane było ze sposobem ich przesłania do nabywcy czy też udostępnienia. Dalej WSA podkreślił, że "literalne odczytanie tego zapisu nie prowadzi zaś do prezentowanego w skarżonej interpretacji przez organ wniosku, że skoro wystawiona została faktura w określonej formie papierowej, to w tej samej formie musi być też przechowywana jej kopia. Wymogiem przechowywania kopii faktury jest zachowanie jej oryginalnej postaci, a ten warunek spełnia także przechowywanie faktury w formie elektronicznej, tj. niemodyfikowanego pliku tekstowego, pozwalającego na każdorazowe odtworzenie formy papierowej na żądanie organu podatkowego, w jej oryginalnej postaci." Zatem użycie powyższego sformułowania w uzasadnieniu obecnie ocenianej przez Sąd interpretacji przy stanie faktycznym jak przedstawiony we wniosku z dnia [...] r. nie stanowi dowolności działania organu ani naruszenia zasady prawomocności orzeczeń sądowych – jak zarzuca to Spółka. Zresztą sam wnioskodawca wskazywał we wniosku, że "konieczność drukowania i przechowywania tak dużej ilości faktur rodzi oczywiste ryzyko nieumyślnych omyłek w odpowiednim ich ewidencjonowaniu i przechowywaniu. Z kolei przechowywanie kopii faktury w systemie księgowym Spółki skutkuje tym, że Spółka stale posiada dokładną kopię danej faktury i może w każdym momencie dokonać jej wydruku. Przechowywana w systemie kopia nie może być modyfikowana, stąd nie istnieje ryzyko, iż wydrukowana kopia różnić się będzie od oryginału". W żadnym natomiast momencie Spółka nie wskazywała na konkretne pliki tekstowe i w tym też zakresie przedstawiony stan faktyczny nie był rozpatrywany. Biorąc zatem pod uwagę, że zaskarżona interpretacja nie narusza prawa, Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.