II SA/Łd 368/13

Dnia 11 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant Sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2013 roku przy udziale --- sprawy ze skargi D. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie budowy budynku mieszkalnego - oddala skargę. B.A. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...], po rozpoznaniu odwołania D. P., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...], Nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, organ pierwszej instancji mocą decyzji z dnia [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami i urządzeniami budowlanymi na działce nr ewid. 5/2 w miejscowości T., gm. B. wybudowanego przez W. i M. W. Po rozpoznaniu odwołania D. P., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując następnie, iż zgodnie z art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę co do istoty. Stosownie do przepisu art. 36a ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2010 roku Nr 243, poz. 1623 ze zm.), nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i jest dopuszczalne, o ile nie dotyczy zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu, charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego (kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji), zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu oraz nie wymaga uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, wymaganych przepisami szczególnymi. Oceny czy dokonane odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę są istotne dokonują organy nadzoru budowlanego. Przepis art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego wskazuje czego nie mogą dotyczyć odstępstwa, aby miały charakter zmian nieistotnych. Istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę (art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego). Jak wynika z akt sprawy, inwestorzy zrealizowali obiekt na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...], Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. W toku postępowania odwoławczego inwestorzy dopełnili formalności związanych z oddaniem obiektu do użytkowania, zaś organ nadzoru budowlanego szczebla powiatowego nie wniósł w tym zakresie sprzeciwu. W takiej sytuacji inwestorzy mogą zgodnie z prawem użytkować rzeczony obiekt. Z inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej oraz oświadczenia kierownika budowy o wykonaniu obiektu zgodnie z projektem i warunkami pozwolenia na budowę wynika, że inwestorzy nie zrealizowali przewidzianego w zatwierdzonym projekcie budowlanym zbiornika na nieczystości ciekłe, zaplanowanego w części ogrodowej działki. Wykonana natomiast została przez gminę przydomowa oczyszczalnia ścieków na terenie gminy według odrębnego opracowania. Należy wskazać, iż niezrealizowanie, na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, zaprojektowanej instalacji kanalizacyjnej, której częścią jest zbiornik na nieczystości ciekłe, nie stanowi istotnego odstąpienia od zatwierdzonego pozwolenia na budowę, lecz rezygnację z części inwestycji nie skutkującą brakiem możliwości użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, ze względu na realizację przydomowej oczyszczalni ścieków na podstawie przyjętego bez sprzeciwu zgłoszenia do właściwego organu administracji architektoniczno – budowlanej. Odmiennym przypadkiem, w ocenie organu, byłaby rezygnacja z zaplanowanej w zatwierdzonym projekcie budowlanym instalacji sanitarnej i niewykonanie żadnej innej alternatywnej, bowiem to uniemożliwiałoby korzystanie z obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Tymczasem, jak wynika z akt innej sprawy prowadzonej przez organ zgłoszenia dotyczącego zamiaru wykonania przydomowej oczyszczalni ścieków o wydajności 06-1.5m3/dobę, na działce inwestorów dokonano w Starostowie Powiatowym w T. w dniu 22 kwietnia 2009 roku. Organ ten nie wniósł sprzeciwu, a kierownik robót stwierdził, że wykonano inwestycję zgodnie ze sztuką budowlaną oraz wykonano badania i 24-godzinną próbę szczelności, z których wynika, że instalacja sanitarna jest szczelna i gotowa do rozruchu. Na tej podstawie organ stwierdził, że budynek wyposażony jest w legalnie wybudowaną instalację sanitarną, tj. przydomową oczyszczalnię ścieków i może być użytkowany zgodnie przeznaczaniem, czyli jako budynek mieszkalny jednorodzinny. Odnosząc się do zarzutów odwołującej się dotyczących sposobu przeprowadzenia kontroli budynku mieszkalnego, a w szczególności na niedokonanie pomiaru odległości tego budynku od granicy, organ odwoławczy stwierdził, iż z projektu zagospodarowania działki wynika, że odległość rzeczonego obiektu od granicy winna wynosić 4 m. Z zaewidencjonowanej geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej, jak również z pomiarów wykonanych przez organ pierwszej instancji wynika, iż odległość ta wynosi 4 m, czyli jest zgodna z projektem budowlanym. Pomiar wykonany został przez podmioty posiadające fachową wiedzę i doświadczenie w tym zakresie. O wadliwości wykonanych pomiarów nie może świadczyć fakt wykonania pomiarów taśmą mierniczą. W tym miejscu organ zaznaczył, iż nie jest kompetentny do ustalania prawidłowości przebiegu granicy, lecz wiążą go ustalenia wynikające z zaewidencjonowanych map sporządzonych przez geodetów. W przypadku ustalenia odległości realizowanego budynku od granicy, organy nadzoru budowlanego wiąże stan przebiegu granicy z daty wydania pozwolenia na budowę. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego przewiduje budowę przydomowych oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,50 m3 na dobę wyłącznie na podstawie zgłoszenia, nie zaś pozwolenia na budowę, wobec czego zgodne z prawem jest wybudowanie oczyszczalni o takich parametrach na podstawie zgłoszenia przyjętego bez sprzeciwu przez właściwy organ administracji architektoniczno – budowlanej, nawet jeżeli budynek mieszkalny, któremu urządzenie to ma zapewnić możliwość użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, jest dopiero w toku budowy. Jak następnie wyjaśnił organ, niezrealizowanie zaprojektowanego utwardzenia działki stanowi jedynie rezygnację z części inwestycji. Utwardzenie terenu działki nie jest wliczane ani do powierzchni zabudowy obiektu, ani też do jego kubatury. Brak rynien spustowych czy osłony śmietnika oraz kosza w żadnym razie nie mogłoby być uznane za istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego. Dodatkowo wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem § 28 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), wody opadowe winny być odprowadzane do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, a w razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód odpadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Brak rur spustowych nie stoi w sprzeczności z możliwością odprowadzania wody na własny teren przez inwestorów. Należy również wyjaśnić, iż organ nadzoru budowlanego nie jest organem kompetentnym do rozstrzygania w zakresie warunków zabudowy. Okoliczność, iż dana osoba nie brała udziału w postępowaniu stanowi podstawę do wznowienia postępowania, ale taka kwestia wykracza poza zakres niniejszego postępowania. W skardze na powyższą decyzję D. P. wskazała na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie – tj. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 78 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, a w konsekwencji wadliwą ocenę zgromadzonych dowodów oraz zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w związku z odmową przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Zdaniem strony skarżącej w sprawie doszło także do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a przede wszystkim art. 36a ust. 1 i 5 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż budowa przydomowej oczyszczalni ścieków w miejsce zbiornika na nieczystości nie stanowi istotnego odstępstwa od pozwolenia na budowę oraz § 12 ust. 3 pkt 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury poprzez ustalenie, że budynek mieszkalny na działce został wybudowany z zachowaniem wymaganych odległości. Zdaniem autora skargi, pozbawienie strony możliwości udziału w istotnej czynności postępowania dowodowego w postaci pomiarów odległości budynku od granicy stanowi podstawę do wznowienia postępowania, a zatem także podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego kontestowanej decyzji. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W motywach skargi jej autorka argumentowała, że ustalenie odległości wybudowanego budynku mieszkalnego od granicy działki stanowi istotną w sprawie okoliczność. Tymczasem organ podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 9 grudnia 2011 roku i w dniu 15 listopada 2012 roku dokonał różnych pomiarów. Z tego powodu, w ocenie strony, uzasadnionym było powołanie biegłego w celu dokonania pomiaru. Organ w dniu 9 grudnia 2011 roku stwierdził, że budynek jest oddalony od zewnętrznego lica płotu betonowego o 3,74 m. Pomiar z dnia 15 listopada 2012 roku wykazał, że odległość ta wynosi 4,03 m. Tymczasem pomiar wykonany przez skarżącą wskazuje, że budynek jest oddalony od zewnętrznego lica płotu betonowego od 3,58 m do 3,68 m. Fakt wybudowania przydomowej oczyszczalni ścieków zamiast zbiornika na nieczystości stanowi istotne odstępstwo od warunków pozwolenia na budowę, bowiem przed wykonaniem inwestycji nie przeprowadzono żadnych badań geologicznych, które pozwoliłyby ocenić dopuszczalność takiej inwestycji. Oczyszczalnia jest zlokalizowana w odległości 20 m od czynnej studni na działce skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Stosownie do uregulowania art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala. Oceniając legalność zaskarżonych decyzji Sąd zważył, że organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z jego brzmieniem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle lub nie ma ich do rozpoznania sprawy w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezzasadność żądania strony, w przeciwieństwie do bezprzedmiotowości, nie może prowadzić do umorzenia postępowania. Użycie przez ustawodawcę w cytowanym przepisie sformułowania "organ (...) wydaje decyzję" oznacza, że wydanie decyzji o umorzeniu postępowania jest obligatoryjne. Przedstawione rozważania ogólne są zgodne z poglądem wielokrotnie wyrażanym w licznych orzeczeniach (por. np. wyroki NSA z dnia 24 kwietnia 2003 roku, III SA 2225/01; z dnia 22 maja 2001 roku, II SA 1223/00; z dnia 17 lutego 1999 roku, IV SA 2249/96; z dnia 21 stycznia 1999 roku, SA/Sz 1029/97; z dnia 10 czerwca 1998 roku, IV SA 1225/96; z dnia 18 maja 1998 roku, II SA 76/98; z dnia 14 maja 1998 roku, I SA/Kr 1141/97; z dnia 26 marca 1998 roku, II SA 70/98; z dnia 18 kwietnia 1995 roku, SA/Łd 2424/94; wszystkie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie administracyjne bowiem stwierdził, że budowa budynku mieszkalnego jest zrealizowana zgodnie z wymaganiami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ nadzoru budowlanego szczebla wojewódzkiego, po rozpoznaniu odwołania skarżącej, utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie. Skład orzekający rozpoznając niniejszą sprawę uznał, że rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania jest zgodne z prawem, bowiem obiekt wykonano zgodnie z wymaganiami określonymi w pozwoleniu na budowę. Z dokumentów załączonych do akt administracyjnych bezspornie wynika, że obiekt budowlany w postaci budynku mieszkalnego jednorodzinnego jest wykonany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Budowa obiektu zakończyła się dokonaniem przez skarżących zgłoszenia do organu nadzoru budowlanego, który nie wniósł sprzeciwu wobec planowanego zamiaru przystąpienia do użytkowania budynku. Inwestorzy użytkują obiekt zgodnie z wymogami prawa. Tymczasem zdaniem autorki skargi, budynek mieszkalny został zrealizowany z istotnymi odstępstwami od warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie strony skarżącej rzeczone odstępstwa przejawiają się w dwóch spornych kwestiach. Po pierwsze, odległości budynku od granicy, a po drugie – w wykonaniu przydomowej oczyszczalni ścieków w miejsce zbiornika na nieczystości. Odnosząc się do pierwszej kwestii wyjaśnić należy, iż kwestię odległości budynku od granicy reguluje przepis § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Powołany przepis stanowi, iż jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271 – 273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. Żaden z przepisów szczególnych nie ma zastosowania do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Autorka skargi w jej treści, w odniesieniu do kwestii odległości budynku od granic, wskazywała na naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie oraz na naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów prawa procesowego przypomnieć należy, iż w ocenie strony skarżącej w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 78 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z zasadą praworządności określoną w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego). Z przepisu art. 78 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wynika, iż żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Organ może nie uwzględnić żądania, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy (art. 78 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego). W końcu dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego). W ocenie strony skarżącej, organy obu instancji naruszyły wymienione przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem nie uwzględniły wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego (geodety) celem ustalenia odległości od granicy i prawidłowego geodezyjnego wytyczenia w terenie budynku mieszkalnego. W tym miejscu powołać należy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowany w wyroku z dnia 28 września 2010 roku wydanym w sprawie II OSK 242/09, iż organ administracji nie jest związany wnioskiem strony o powołanie biegłego dla ustalenia okoliczności, która w sposób niebudzący wątpliwości może być ustalona przez ten organ. Dowód z opinii biegłego powinien być dopuszczony wówczas, gdy po przeprowadzeniu postępowania dowodowego co do okoliczności faktycznych okaże się, że pełna ocena jego wyników wymaga bliższego poznania reguł istniejących w danej dziedzinie. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela powołany pogląd. Ponadto podkreślić należy, iż zgodnie z regulacją art. 84 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ może zwrócić się do biegłego o wydanie opinii. Wskazać w niniejszej sprawie należy, iż odległość budynku mieszkalnego od granicy działki skarżącej została zmierzona przez organ nadzoru budowlanego podczas oględzin. Wykonanie pomiarów w terenie, szczególnie w aspekcie odległości danego obiektu od innego, nie wymaga wiadomości specjalnych, ani nie przekracza możliwości pracowników organu nadzoru budowlanego. Nadto, odległość ta została ustalona także w treści zaewidencjonowanej geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej przygotowanej przez geodetę. Oba pomiary – organu nadzoru budowlanego i geodety wskazują, że budynek został zlokalizowany z zachowaniem wymagań określonych w przepisach prawa, czyli w odległości 4 m od granicy. Wobec takich ustaleń zarówno organu, jak i podmiotu posiadającego wiedzę fachową w tej dziedzinie (geodeta, który jednak nie pełnił w sprawie funkcji biegłego), trudno dopatrzeć się podstaw do powoływania biegłego celem ponownego dokonania pomiarów rzeczonej odległości. Sąd nie dopatrzył się podstaw do kontestowania prawidłowości określenia odległości wzniesionego budynku w stosunku do granicy z działką sąsiednią. Z tego powodu Sąd nie podzielił również zarzutu wskazującego na naruszenie przez organ przepisu art. 78 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie żądania strony. Strona skarżąca w uzasadnieniu skargi wskazywała na potrzebę powołania biegłego w celu ustalenia spornej odległości budynku od granicy również zwracając uwagę na różne ustalenia organu w tym zakresie. W trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 9 grudnia 2011 roku organ pierwszej instancji wskazał, że odległość ściany z oknami od lica zewnętrznego ogrodzenia wynosi 3,74 m. Kontrola w dniu 15 listopada 2012 roku przeprowadzona przez organ pierwszej instancji na zlecenie organu odwoławczego w trybie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego (art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego) wykazała, że budynek jest oddalony o 3,63 m od zewnętrznego lica ogrodzenia. Ze szkiców załączonych do protokołu tej kontroli wynika, że ogrodzenie na działce inwestorów nie jest zlokalizowane w granicy. Od zewnętrznego lica tego ogrodzenia do granicy z działką sąsiednią pozostaje jeszcze 40 cm. W tej sytuacji słuszność ma rację organ wskazując, że budynek jest oddalony od granicy działki sąsiedniej o 4,03 m. Niewątpliwie różnica w obu pomiarach wykonanych przez organ wynosi 11 cm. W ocenie Sądu różnica ta w stosunku do wielkości ponad 3 m nie jest znacząca szczególnie, że nawet przyjmując odległość mniejszą (3,63 m) od lica zewnętrznego ogrodzenia, to i tak budynek jest zlokalizowany w odległości ponad 4 m od granicy. Pomiary wykonane przez skarżącą w dniu 23 listopada 2012 roku (stanowiące załącznik do jej pisma z dnia 30 listopada 2012 roku) wykonane za pomocą sztywnej miarki nie mogą być miarodajne, gdyż z załączonego do akt zdjęcia obrazującego tenże pomiar nie wynika czy miara służąca do pomiaru dotyka bezpośrednio ściany budynku na działce sąsiedniej. Ponadto na tak dużej odległości nie widać czy miarka jest stabilna. Usztywnienie jej poprzez oparcie na drewnianej desce nie jest wystarczające. Przede wszystkim jednak pomiar ten dotyczy odległości między ścianą budynku, a zewnętrznym licem ogrodzenia, które jak już wskazywano, nie jest zlokalizowane w granicy. Ustosunkowując się do kolejnego zarzutu skargi, a mianowicie kwestii wykonania przydomowej oczyszczalni ścieków zamiast przewidzianego w pozwoleniu na budowę zbiornika na nieczystości, wyjaśnić należy, iż kwestia ta została wydzielona do odrębnego postępowania administracyjnego. Z dokumentów załączonych do akt administracyjnych wynika, iż organ nadzoru budowlanego szczebla powiatowego decyzją z dnia [...] umorzył postępowanie w sprawie przydomowej oczyszczalni ścieków. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] uchylił decyzję pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi. Decyzja organu odwoławczego nie była przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. W tej sytuacji grupa zarzutów skargi dotycząca wykonania przydomowej oczyszczalni ścieków pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie i jako taka nie stanowi przedmiotu zainteresowania składu orzekającego. W treści skargi jej autorka wskazała także na naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyrażające się w naruszeniu art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez pozbawienie skarżącej udziału w postępowaniu wskutek odmowy dopuszczenia do istotnej czynności postępowania dowodowego w postaci pomiarów odległości budynku od granicy działki skarżącej. Odnosząc się do powyższego argumentu przytoczyć należy przepis art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Brak udziału, o którym stanowi powołany przepis to zarówno brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania z urzędu lub na wniosek innej strony, zawiadomienie o wszczęciu, ale brak wezwania do udziału w czynnościach postępowania wyjaśniającego albo niezapewnienie wbrew przepisom prawa aktywnego udziału w takich czynnościach, jak i niezawiadomienie o wniesieniu odwołania i przebieg takiego postępowania bez udziału strony, także w trybach nadzwyczajnych. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, organ dwukrotnie przeprowadzał oględziny – w dniu 9 grudnia 2011 roku i 15 listopada 2012 roku. Zawiadomienie o obu terminach oględzin doręczone było pełnomocnikowi skarżącej w osobie adwokata, na co wskazują zwrotne potwierdzenia odbioru załączone do akt administracyjnych. Z porównania dat doręczenia zawiadomień, jak i dat planowanych oględzin wynika, że doręczeń dokonano z zachowaniem wymagań art. 79 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, czyli na co najmniej siedem dni przed terminem oględzin. Podczas oględzin przeprowadzonych w pierwszym terminie pełnomocnik skarżącej zapoznała się z protokołem oględzin oświadczając, że po uzupełnieniu przez inwestorów dokumentacji zgłosi uwagi odrębnym pismem. Pełnomocnik zapoznała się ze złożonymi przez inwestorów dokumentami, co potwierdza dołączona do akt notatka służbowa. Ponadto, po uzupełnieniu dokumentów przez inwestorów organ, na podstawie art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego zawiadomił pełnomocnika skarżącej o możliwości zapoznania się z organie, w terminie 7 dni, z dokumentacją techniczną oraz ze zgromadzonymi aktami, a następnie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszenia ewentualnych uwag. Pełnomocnik zgłosiła w odrębnym piśmie swoje uwagi i zastrzeżenia. Natomiast w przypadku kolejnych oględzin pełnomocnik nie brała w nich udziału, mimo uprzedniego zawiadomienia o terminie tychże oględzin. Niezależnie od powyższego Sąd chciałby zwrócić uwagę na to, iż skarżąca osobiście, jak i jej pełnomocnik, w toku prowadzonego postępowania, wielokrotnie składali pisma i wnioski, organ doręczał pełnomocnikowi, a także stronie pisma i zawiadamiał o podejmowanych czynnościach, by w końcu doręczyć wydawane w sprawie rozstrzygnięcia. Konkludując skład orzekający uznał, że w sprawie nie mamy do czynienia z pozbawieniem strony udziału w postępowaniu, a zatem nie sposób dopatrzeć się podstaw do wyeliminowania kontestowanych decyzji z obrotu prawnego na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Reasumując, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi. ds