II FSK 155/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Beata Cieloch, Sędzia NSA Małgorzata Wolf- Kalamala (sprawozdawca), Sędzia NSA (del.) Jan Grzęda, Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej O. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 września 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 476/13 w sprawie ze skargi O. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 7 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od O. T. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi kwotę 2400 zł (słownie: dwa tysiące czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 25 września 2013 roku sygn. akt I SA/Łd 476/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej jako: "WSA") na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę O. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 7 lutego 2013 roku w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok. Z uzasadnienia wyroku wynikało co następuje. W toku kontroli podatkowej przeprowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego L. u Skarżącej w zakresie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2007 – 2009 ustalono, że w 2008 roku prowadziła ona działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży detalicznej przez portal internetowy A. odzieży oraz galanterii. Ustalono, że złożyła ona oświadczenie o opodatkowaniu przychodów ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. W zeznaniu podatkowym o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych zadeklarowała przychód w wysokości 46 894,72 zł i należny ryczałt od przychodów ewidencjonowanych w wysokości 1 382,64 zł. Ustalono również, że działalność skarżąca podjęła w 2007 roku i w sprzedaży korzystała z kilku kont użytkowników na portalu A. Skarżąca podczas postępowania kontrolnego utrzymywała, że za pośrednictwem portalu w znacznej części wyprzedawała przedmioty prywatne swoje oraz grzecznościowo należące do członków jej rodziny, nie zaś nabywane w ramach działalności gospodarczej w celach handlowych oraz, że obroty na jednym z trzech posiadanych przez nią rachunków bankowych są właśnie wpływami ze sprzedaży tych właśnie przedmiotów. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, Naczelnik Urzędu Skarbowego L. decyzją z dnia 28 października 2011 roku określił skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości 30 089,00 zł oraz zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych w wysokości 0 zł. Skarżąca nie zgodziła się z decyzją Naczelnika US i w złożonym odwołaniu zakwestionowała ustalenia faktyczne ległe u podstaw określenia jej zobowiązania podatkowego. W decyzji z 7 lutego 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję w całości i określił podatniczce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok w kwocie 29 941 zł. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisu art. 21 O.p., bowiem określenie przez organ podatkowy pierwszej instancji kwoty zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za ok. 2008 w kwocie 0 zł stanowi rażące naruszenie przepisów prawa i daje podstawę do uchylenia decyzji. Organ podkreślił, że w świetle zawartej w art. 5 O.p. definicji zobowiązania podatkowego, nie można uznać, aby zobowiązanie mogło być określone w kocie 0 zł, taka sytuacja w ocenie organu oznacza, że podatnik nie jest zobowiązany do zapłaty na rzecz Skarbu Państwa jakiejkolwiek kwoty. Ponadto Dyrektor IS w całości podzielił ustalenia Naczelnika US, iż skarżąca dokonując sprzedaży prowadziła działalność gospodarczą. Stwierdził jednocześnie, że dokumenty zgromadzone w toku postępowania były wystarczające do ustalenia rzeczywistej podstawy opodatkowania i dlatego nie zachodziła potrzeba jej szacowania. W skardze do WSA skarżąca zarzuciła naruszenie art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. przez niepodjęcie wszelkich możliwych działań mających na celu wszechstronne wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz dowolną ocenę dowodów. WSA uznał skargę za nieuzasadnioną. Stwierdził, że z prawidłowych i należycie uzasadnionych ustaleń rozstrzygnięć organów podatkowych wynikały przesłanki uznania sprzedaży dokonywanej przez skarżącą za dokonywaną w ramach działalności gospodarczej polegającej na handlu odzieżą i galanterią. Była to działalność zarobkowa w dziedzinie handlu, prowadzona we własnym imieniu, w sposób zorganizowany i ciągły. O ciągłym charakterze działalności świadczy niewątpliwie duża ilość transakcji sprzedaży towarów zawartych w kontrolowanym roku i ilość sprzedanych sztuk towarów, oraz fakt, że transakcje zawierane były w poszczególnych miesiącach roku w ilości od kilkunastu do kilkudziesięciu transakcji w miesiącu. Prowadzona przez podatniczkę działalność była zorganizowana w zakresie koniecznym do sposobu jej prowadzenia. Podatniczka miała stały dostęp do internetu, miała konta użytkownika portalu A., utrzymywała te konta ponosząc opłaty prowizyjne na rzecz właściciela portalu, posiadała konta bankowe wykorzystywane do rozliczeń z kontrahentami. Handlowała określonego rodzaju towarami, to jest odzieżą w zróżnicowanych rozmiarach i galanterią. Działalność prowadziła we własnym imieniu i na własny rachunek. Należność za sprzedane towary wpływała na jej rachunki bankowe, transakcje sprzedaży zawierała we własnym imieniu, a nabywca wiedział, że kupuje towar należący do podatniczki. Z żadnego opisu transakcji nie wynikało, że przedmiotem sprzedaży miałby być towar należący do innej osoby, sprzedawany przez skarżącą jedynie "grzecznościowo" przy użyciu jej konta internetowego. Organy podatkowe miały podstawy, aby ze zgromadzonych dowodów wyprowadzić wniosek, że skarżąca przez cały okres od początku 2007 roku i następnie w latach 2008 i 2009, sprzedawała należące do niej towary handlowe. Przede wszystkim świadczy o tym fakt formułowania ofert we własnym imieniu, korzystania z własnych kont bankowych, własnych kont użytkownika internetu. Wersja podatniczki o prowadzeniu częściowo "grzecznościowej" sprzedaży rzeczy prywatnych należących do członków rodziny zasadnie została oceniona jako niewiarygodna, a przede wszystkim nieudowodniona przez skarżącą. Potwierdzeniem jej twierdzeń faktycznych miały być pisemne oświadczenia jej matki, ojca i babci oraz zeznania matki – H. T., którym jednak odmówiono wiary. Zdaniem WSA organy podatkowe prawidłowo oceniły te dowody w świetle innych dowodów i okoliczności sprawy. Sąd zwrócił również uwagę, że skarżąca na licznych aukcjach nie informowała klientów, że sprzedaje rzeczy należące do innych osób. W ocenie WSA z zeznań matki skarżącej nie wynikało, jaką ilość i jakie rzeczy darowała córce na własność, a które rzeczy powierzyła jej, jak zeznała, tylko do sprzedaży. Ani skarżąca ani jej matka nie potrafiły przekonująco wyjaśnić, dlaczego skarżąca miałaby sprzedawać na aukcjach rzeczy swych bliskich, zwłaszcza rzeczy należące do jej matki, skoro ta mogła to zrobić osobiście. Skarżąca nie przedstawiła też przekonującego wyjaśnienia, dlaczego jej bliscy mieliby robić tak duże zapasy galanterii i własnych ubrań, często tego samego rodzaju lecz w różnych rozmiarach. Zdaniem WSA organy podatkowe uzasadniły też przekonująco, dlaczego sprzedaż towarów przy użyciu jednego z wykorzystywanych przez skarżącą kont internetowych (o nazwie: "osagem") należało traktować jako sprzedaż dokonywaną przez podatniczkę, a nie przez jej babcię. WSA skonkludował, że zawieranie przez podatniczkę we własnym imieniu wielu transakcji handlowych regularnie przez długi okres czasu wskazuje na sprzedawanie towarów własnych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Podatniczka powinna się liczyć, że jej zachowanie tak zostanie ocenione w świetle obowiązujących przepisów podatkowych. Skoro miałaby to być jedynie "sprzedaż grzecznościowa", polegająca na udostępnieniu tylko konta internetowego, to podatniczka powinna się odpowiednio zabezpieczyć, żeby ten fakt wykazać, a tego nie zrobiła. WSA nie uwzględnił również zarzutów skargi o wadliwym ustaleniu kosztów uzyskania przychodów, ponieważ zgodnie z art. 12 ust. 2 cyt. ustawy o podatku zryczałtowanym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne podatek zryczałtowany pobiera się bez pomniejszenia przychodu o koszty jego uzyskania. W skardze kasacyjnej od wyroku WSA skarżąca na podstawie art. 173 § 1 i 2 w zw. z art. 177 § 1 p.p.s.a. zaskarżyła wskazany wyrok w całości i na podstawie art. 174 pkt. 1 i 2 p.p.s.a. zarzuciła temu wyrokowi: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: a. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 roku o podatku zryczałtowanym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 144, poz. 930, ze zm.) poprzez jego błędną wykładnie w konsekwencji błędne przyjęcie, że skarżąca opóźniła się z wyborem tego sposobu opodatkowania, co skutkowało błędnym stwierdzeniem, że powinna założyć właściwe księgi i opłacać podatek na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podczas gdy prawidłowa wykładnia językowa i celowościowa przepisu wskazuje, że wskazany przepis zakreśla jedynie termin końcowy który musi zostać zachowany przez podatnika by oświadczenie wywołało skutek na dany rok podatkowy a zatem oświadczenie złożone przez skarżącą we wrześniu 2007 roku jest w pełni skuteczne jako złożone do 20 stycznia 2008 roku, zatem wywołuje zamierzony skutek wyboru opodatkowania w roku 2008; b. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 roku Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) poprzez zastosowanie wskazanego przepisu przez organy prowadzące postępowanie podatkowe jak i przez sąd I instancji, w sytuacji gdy w okresie czasu objętym zaskarżoną decyzją przepis ten nie obowiązywał, a zatem nie mógł mieć zastosowania, bowiem w tym czasie i w tym zakresie obowiązywała już nowa ustawa o swobodzie działalności gospodarczej; c. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. w zw. z art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że prowadzona przez podatniczkę od początku 2007 roku sprzedaż grzecznościowa odzieży i galanterii członków rodziny oraz sprzedaż swoich rzeczy używanych spełnia przesłanki wynikające z definicji, tj. że była to działalność zarobkowa w dziedzinie handlu, prowadzona we własnym imieniu, w sposób zorganizowany i ciągły, podczas gdy skarżąca sprzedała odzież przekazaną przez członków rodziny, których to operacji sama nie planowała oraz korzystając z konta bankowego środki finansowe przekazywała rodzinie w formie gotówki zgodnie z ich prośbą, zatem nie została spełniona ani przesłanka zorganizowania i ciągłości, Anie zarobkowego charakteru, a ponadto użytkownik portalu A. nie ma obowiązku wskazywania na aukcji, że sprzedaje rzeczy grzecznościowo. 2. naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia: a. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegające na braku rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny istoty spawy, w tym w szczególności nierozpoznanie przez sąd pierwszej instancji wszystkich podniesionych w sprawie zarzutów oraz okoliczności istotnych dla sprawy, co wskazuje że sąd zaniechał argumentacji przemawiającej za twierdzeniem że nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów, zatem sąd pierwszej instancji nie rozważył zarzutów skarżącej, a co za tym idzie nie rozważył meritum sprawy; b. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 190 § 1 i § 2, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania (dot. postępowania dowodowego) podczas gdy w konsekwencji tych naruszeń przyjęto za nieudowodnienie okoliczności wskazanych przez podatniczkę na skutek pominięcia dowodu z oświadczenia świadka zmarłego, oraz oświadczenia świadka chorego, którego ponadto nie przesłuchano mimo iż postępowanie mogło i powinno zostać przedłużone celem przeprowadzenia tego dowodu po ustaniu przeszkody w postaci choroby świadka; jednak sąd pierwszej instancji nie rozpoznał istoty spawy przyjmując bezkrytycznie za prawidłowe działania i twierdzenia organu podatkowego. W związku z powyższym, Skarżąca na zasadzie art. 185 § 1 p.p.s.a wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. wniosła o zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi kosztów postępowania sądowego, oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego, które nie zostały uregulowanie w całości ani w części. Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego, według norm przepisanych. Organ podatkowy uzasadniając swoje pismo wskazał, że skarga kasacyjne nie ma uzasadnionych podstaw oraz że podziela w całości stanowisko Sądu pierwszej instancji, jako znajdujące oparcie w prawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednakże z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych enumeratywnie w art. 183 § 2 p.p.s.a., co oznacza związanie granicami skargi kasacyjnej. Dokonana w tak zakreślonych granicach kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku doprowadziła do wniosku, iż zarzut skargi kasacyjnej był bezzasadny. Mimo sformułowania w skardze kasacyjnej zarówno zarzutów natury materialnoprawnej, jak i procesowej, istota sprawy sprowadza się do oceny prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie przez organy podatkowe, a zaaprobowanych przez sąd administracyjny pierwszej instancji. Na wstępie należy stwierdzić, że zastrzeżenia ujęte w skardze kasacyjnej dotyczące nieuznania przez sąd pierwszej instancji za naruszenie prawa nieprzeprowadzenia dowodów, o które w toku postępowania podatkowego wnosiła skarżąca, tzn. przesłuchania nabywców ubrań sprzedawanych przez nią za pośrednictwem portalu internetowego, należy podkreślić, że merytoryczne odniesienie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do tej kwestii tamował brak właściwej kwalifikacji prawnej podstawy kasacyjnej. Dla skutecznego zakwestionowania sądowej oceny odmowy przeprowadzenia w postępowaniu podatkowym dowodów wnioskowanych przez stronę – konieczne było zawarcie w podstawie kasacyjnej art. 188 O.p. czyli przepisu dotyczącego inicjatywy dowodowej strony. Jego brak tamował możliwość odniesienia się przez Naczelny Sąd Administracyjny do zarzutu kasacyjnego w powyższym zakresie. Z racji bowiem wspomnianego już wcześniej związania granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny nie może zbadać zaskarżonego wyroku pod kątem naruszenia przepisów niewskazanych w podstawie kasacyjnej. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy do koniecznych i istotnych wymogów skargi kasacyjnej. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie i w jaki sposób, a w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - także wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przytoczenie podstawy kasacyjnej oraz jej uzasadnienie musi więc być precyzyjne. Związanie bowiem sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej powoduje, iż nie może on zastępować strony i precyzować, czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Dlatego właśnie brak było podstaw do kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku w zakresie oceny postępowania organów podatkowych co do zasadności nieuwzględnienia wniosków dowodowych skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł jednocześnie podstaw do uznania za naruszającą prawo dokonanej przez sąd pierwszej instancji oceny postępowania dowodowego w pozostałym zakresie zakwestionowanym w skardze kasacyjnej. Bezzasadne było twierdzenie skargi kasacyjnej o wadliwej ocenie dowodów z oświadczeń ojca i babci skarżącej, mających potwierdzać dokonywanie sprzedaży za pośrednictwem portalu internetowego przedmiotów niestanowiących własności skarżącej, lecz właśnie członków jej rodziny. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jej autor stwierdził kilkukrotnie, że oświadczenia te stanowią dowód tego, że rzeczy sprzedawane w okresie od 2 stycznia 2007 r. do 17 września 2007 r. nie były sprzedawane w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą lecz były sprzedawane – jak to ujęto – "grzecznościowo" i kwoty uzyskane z tej sprzedaży nie mogły być uznane za przychód skarżącej podlegający opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Oświadczenia te nie mogły być zatem przydatne do poczynienia ustaleń faktycznych z punktu widzenia przedmiotu niniejszej sprawy, ponieważ zaskarżona do WSA decyzja określała ryczałt od przychodów ewidencjonowanych za rok 2009, a zatem kwestia przychodów uzyskiwanych w roku 2007 nie miała w niniejszej sprawie znaczenia. Jednocześnie uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawierało argumentów podważających dokonaną przez sąd pierwszej instancji kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie oceny zeznań matki skarżącej. Sąd w obszernym wywodzie wyjaśnił dlaczego uznał za uzasadnioną odmowę przyznania wiarygodności zawartym w tych zeznaniach twierdzeniom o tym, że także w 2009 roku skarżąca jedynie użyczała matce swojego konta pomagając w sprzedaży należącej do niej odzieży. Skarga kasacyjna natomiast nie zawiera żadnego rzeczowego argumentu podważającego stanowisko WSA. Należy też uznać, że skarżącą nie sformułowała zarzutów skutecznie podważających zasadniczą konkluzję ległą u podstaw zaskarżonego wyroku, że dokonywała sprzedaży w ramach działalności gospodarczej. Zgodnie z definicją ustawową zawartą w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. (w brzmieniu obowiązującym w 2010 roku) ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej - oznacza to działalność zarobkową: a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych, - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Bogate orzecznictwo sądów administracyjnych precyzuje kryteria decydujące o zaliczeniu danej aktywności podatnika do działalności gospodarczej. Przede wszystkim podkreśla się, że powyższa definicja pozarolniczej działalności gospodarczej na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma charakter autonomiczny. Oznacza to, że w zakresie objętym przedmiotem regulacji tej ustawy ma podstawowe i wyłączne znaczenie dla kwalifikowania, w oparciu o zawarte w niej kryteria, aktywności podatnika, jako pozarolniczej działalności gospodarczej. Istotne jest podejmowanie faktycznych działań o wskazanych w ustawie podatkowej cechach uzasadniających obiektywne kwalifikowanie ich jako działalności gospodarczej, bez konieczności udowadniania zamiaru przyświecającego podatnikowi przy podejmowaniu tych czynności (tak NSA w wyroku z 20 listopada 2012 r., II FSK 683/11). Ponadto zauważa się, że pozarolnicza działalność gospodarcza to zjawisko obiektywne. Zamiar prowadzenia takiej działalności uzewnętrznia się poprzez dokonywanie czynności faktycznych i prawnych o określonym charakterze (zob. np. wyr. NSA z 8 września 2015 r. II FSK 1739/13). Z niepodważonych skutecznie w skardze kasacyjnej ustaleń faktycznych wynikało, że działalność prowadzona przez skarżącą a polegająca na sprzedaży odzieży za pośrednictwem portalu internetowego spełniała przesłanki nakazujące uznanie jej za prowadzoną we własnym imieniu i na własny rachunek działalność gospodarczą. Jak już wspomniano, skarżąca nie podniosła w rozpoznawanym środku odwoławczym argumentów podważających takie ustalenie organów. Nie zakwestionowała w sposób wystarczający i skuteczny oceny zeznań jej matki wedle których skarżąca jedynie firmowała jej transakcje udostępniając swoje konto na portalu internetowym oraz konto bankowe. Tym samym nie podważyła konkluzji o osobistym dokonywaniu sprzedaży. Nie zakwestionowała też wniosku, iż jej działalność prowadzona była w sposób ciągły i zorganizowany. Na uwzględnienie nie zasługiwało również twierdzenie skarżącej, że sprzedaż nie była dokonywana w ramach działalności gospodarczej ponieważ cena sprzedawanych przedmiotów była niższa od ich wartości rynkowej. Należy bowiem uznać, że o zarobkowym charakterze działalności gospodarczej świadczą prawidłowo ustalone okoliczności obiektywne – takie jak rozmiar prowadzonej działalności i regularność dokonywanych transakcji. Dokonywanie częstych, licznych transakcji i uzyskiwanie z nich regularnych przychodów w sposób oczywisty świadczy o tym, że działalność skarżącej była nakierowana na zysk. Przeciwne twierdzenie zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jest nielogiczne, nie zostało niczym udokumentowane czy choćby poparte odwołaniem się do jakiegokolwiek dowodu zgromadzonego w toku postępowania. Jest wyłącznie hasłowym argumentem który nie mógł doprowadzić do uznania, że akceptacja przez WSA konkluzji organu, iż skarżąca uzyskiwała przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej naruszała przepisy prawa wskazane w podstawie kasacyjnej. Należy zresztą podkreślić, że niedochodowość transakcji nie jest wystarczającym argumentem tamującym możliwość zakwalifikowania działalności skarżącej jako działalności gospodarczej. Cechą działalności gospodarczej jest nakierowane jej na zysk, a nie faktyczna dochodowość. Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw (art. 184 p.p.s.a.) O kosztach postępowania odwoławczego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art.204 pkt 1 p.p.s.a. i §14 ust. 2 pkt 2 lit. a/ w zw. z §6 pkt3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst. jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 490).