VII SA/Wa 2577/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Justyna Mazur (spr.), Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 138 § 1 punkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania M. P. (dalej: "skarżący") od decyzji Wojewody [...] (dalej: "organ I instancji", "Wojewoda") z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...], odmawiającej po rozpatrzeniu wniosku K. K. i M. P. stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o., pozwolenia na dobudowę budynku magazynu ekspedycji i paczkarni do istniejącego budynku produkcyjno - magazynowego, na działkach nr [...], [...] przy ul. [...] w [...] wraz z przebudową i zabezpieczeniem kolidującego kabla SN, zabezpieczeniem linii n.n., przebudową sieci teletechnicznej, przełożeniem wodociągu, kanalizacją deszczową, wewnętrzną instalacją wodno-kanalizacyjną, wentylacją mechaniczną, wewnętrzną instalacją elektryczną, zmianą miejscowego opomiarowania poboru wody – studnia wodomierzowa, dojazdem, placami i parkingami, przebudową stacji gazowej, na działce nr [...] w obrębie [...] - orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 26 czerwca 2012 r. organ I instancji działając na podstawie art. 81 ust. 1 pkt. 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623; dalej: "Prawo budowlane") oraz na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 157 § 1 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., Nr [...], znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o. o., pozwolenia na dobudowę budynku magazynu ekspedycji i paczkarni do istniejącego budynku produkcyjno - magazynowego, na działkach nr [...] przy ul. [...] w [...] wraz z przebudową i zabezpieczeniem kolidującego kabla SN., zabezpieczeniem linii n.n., przebudową sieci teletechnicznej, przełożeniem wodociągu, kanalizacją deszczową, wewnętrzną instalacją wodno-kanalizacyjną, wentylacją mechaniczną, wewnętrzną instalacją elektryczną, zmianą miejscowego opomiarowania poboru wody - studnia wodomierzowa, dojazdem, placami i parkingami, przebudową stacji gazowej, na działce nr [...] w obrębie [...]. Uzasadniając wskazał, iż ponownie rozpoznając wniosek K. K. oraz M. P. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. uwzględnił wskazania, co do dalszego trybu postępowania określone w decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r. znak: [...]. Uprzednio bowiem Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2011 roku znak [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 roku znak [...]. Po rozpoznaniu odwołania M. P. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2012 roku znak [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 roku, o której mowa wyżej. Organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę podniósł, iż K. K. zawnioskował o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ponieważ w jego ocenie decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a także art. 233 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. Stwierdził przy tym, że jako współwłaściciel działki ewid. nr [...] obr. ewid. [...] w [...], nie udzielił inwestorowi zgody na wykonanie na tej działce, robót budowlanych objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę. Zatem oświadczenie złożone przez inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczące działki nr [...] obr. ewid. [...] stanowiło podanie nieprawdy. Jednocześnie organ I instancji zauważył, iż ta sama przesłanka była podstawą wniosku skarżącego, który dodał, iż oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane złożyła osoba fizyczna, a nie podmiot, który wnioskował o wydanie pozwolenia na budowę – czyli firma [...] Sp. z o. o. Stwierdził również, że organ udzielający pozwolenia na budowę naruszył art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, ponieważ nie wyjaśnił rozbieżności występujących w dokumentach załączonych do wniosku o pozwolenie na budowę. Po dokonaniu ponownej analizy akt dotyczących pozwolenia na budowę udzielonego decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., Wojewoda wyjaśnił, iż prezes zarządu Firmy [...] Sp. z o.o., K. P., dnia 30 kwietnia 2010 r. wystąpił do Urzędu Miasta [...] z wnioskiem o pozwolenie na budowę budynku magazynu ekspedycji i paczkarni, jako dobudowy do istniejącego budynku produkcyjno-administracyjnego na działkach ewid. nr [...] w obr. ewid. [...] w [...], przy ul. [...]. Wniosek ten złożył w okresie ważności decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. znak: [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji pod nazwą: dobudowa budynku magazynowego do istniejącego budynku produkcyjno - administracyjnego na działkach ewid. nr [...] w obr. ewid. [...] w [...]. Do niniejszego wniosku załączył m.in. oświadczenie z dnia 6 kwietnia 2010 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (dotyczące działek objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę) oraz odpis z rejestru przedsiębiorców (nr KRS: [...]z dnia [...] lutego 2010 roku). Jednocześnie organ I instancji zauważył, iż K. P., jako Prezes Zarządu firmy [...] Sp. z o.o. był uprawniony do samodzielnego złożenia takiego oświadczenia w imieniu ww. Spółki, będącej inwestorem planowanego zamierzenia budowlanego. Zaznaczył, iż oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie zawierało braków formalnych i złożone zostało zgodnie z prawem, zatem organ udzielający pozwolenia na budowę nie badał prawdziwości informacji w nim zawartych. Wojewoda wskazał, iż w związku z podważeniem tego oświadczenia, przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego inwestor przedłożył dokumenty potwierdzające, że posiada prawo do dysponowania działką ewid. nr [...] obr. ewid. [...] w [...] na cele budowlane, co oznacza, że oświadczenie Prezesa Zarządu Firmy [...] Sp. z.o.o., K. P. z dnia [...] kwietnia 2010 r., spełnia wymogi oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane. Zauważył, iż z przedłożonych dokumentów wynika bowiem, że inwestor - Firma [...] Sp. z o.o., legitymuje się umową użyczenia działki nr [...] obr. ewid. [...] położonej w [...] (umowa użyczenia z dnia 28 maja 1996 r.). Umowa ta została zawarta pomiędzy Przedsiębiorstwem z Udziałem Zagranicznym [...] Sp. z o.o., a Firmą [...] Sp. z o.o. (wyjaśnił także, że inwestor - Firma [...] Sp. z o.o. działał pod wcześniejszą nazwą: [...] Sp. z o.o. - zgodnie z KRS nr [...] odpis aktualny, stan na dzień 23 lutego 2010 r. umowa o zawarciu spółki podpisana aktem notarialnym z dnia 2 kwietnia 1996 r. Rep. A nr [...]). Wojewoda wskazał, iż co do zasady użytkowanie ma charakter osobisty, czyli jest ściśle związane z osobą użytkownika. Zauważył także, iż w materiale dowodowym brak jest dowodu, który wskazywałby, że umowa ta na dzień wydawania decyzji przez Prezydenta Miasta [...] nie obowiązuje, poprzez na przykład jakiekolwiek działania właścicieli działki ukierunkowane na zwrot rzeczy od biorącego do używania na zasadzie art. 716 Kodeksu cywilnego. Brak jest tym samym jednoznacznych dowodów, które obligowały właściwy organ do wznowienia tego postępowania z urzędu. Dopiero wykazanie tej okoliczności przez wnioskodawców, jako istniejącej w dacie wydania kwestionowanej decyzji, mogłoby stanowić przesłankę do wznowienia postępowania w oparciu o treść art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Dlatego też Wojewoda uznał, iż w przypadku decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nie doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Organ I instancji stwierdził także, iż projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami zawartymi w decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. o warunkach zabudowy. Nadto decyzja Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. w sprawie pozwolenia na dobudowę budynku magazynu ekspedycji i paczkarni nie narusza przepisów, w tym warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.). W szczególności projektowany budynek usytuowany został z zachowaniem wymogów określonych w § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, które dotyczą wymaganych odległości w stosunku do granic sąsiednich działek budowlanych. Projektowany budynek usytuowano w odległości 19,57 m od granicy z działkami ewid. nr [...] (tylna elewacja projektowanego budynku) oraz około 20,00 m od działki stanowiącej ul. [...], której nie należy traktować jako działki budowlanej. Lokalizacja projektowanych miejsc postojowych dla samochodów osobowych, zaprojektowanych w ramach parkingu usytuowanego od strony południowo-wschodniej całego zespołu zabudowy produkcyjno-administracyjnej spełnia wymogi § 19 ust. 2 pkt 3 oraz ust. 4 ww. rozporządzenia - projektowany parking zlokalizowano w sąsiedztwie terenów niezabudowanych, związanych z istniejącą linią energetyczną średniego napięcia i rezerwowanych pod budowę nowej drogi. Wymiary miejsc postojowych spełniają wymogi § 21 ww. rozporządzenia - wymiary miejsc postojowych zaprojektowano: 5,00 m x 2,50 m. Projektowany budynek zlokalizowano z zachowaniem wymogów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego określonych w dziale VI ww. rozporządzenia. Budynek ten stanowi jedną strefę pożarową wydzieloną ścianami oddzielenia przeciwpożarowego od budynków przylegających do jego elewacji bocznych. Istniejąca na działce inwestora stacja redukcyjno-pomiarowa gazu znajduje się w odległości 5,00 m od projektowanego budynku. Jej przebudowa przewidziana w projekcie budowlanym, pozwoli zachować jej obecne usytuowanie w stosunku do projektowanego budynku (odległość obiektów budowlanych od przebudowanej stacji nie powinna być mniejsza od wyznaczonych stref, czyli: 1,50 m w każdą stronę od osi gazociągu zgodnie z przepisami Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, (Dz. U. z 2001 r. Nr 97, poz. 1055) oraz 3,50 m od przebudowywanej stacji - wyznaczona w projekcie strefa zagrożenia wybuchem). Konkludując organ i instancji wskazał, iż projekt budowlany załączony do wniosku o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia (w tym opinię Zespołu Koordynującego Usytuowanie Projektowanych Sieci Uzbrojenia Terenu w [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r.), pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt. 1b Prawa budowlanego, a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Dlatego też, w ocenie Wojewody, przy wydaniu decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 roku nie doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt. 1, 2, 3 oraz 4 Prawa budowlanego, jak i decyzja nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Decyzja ta wydana została w oparciu o właściwą podstawę prawną; nie narusza przepisów o właściwości; nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie zawiera wady powodującej nieważność z mocy prawa; w razie wykonywania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą, nie była i nie jest trwale niewykonalna. Nie wypełnia także przesłanki rażącego naruszenia prawa. We wniesionym odwołaniu skarżący zarzucił decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. naruszenie : 1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego przez stwierdzenie przez Wojewodę braku podstaw dla stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., mimo wydania jej w oparciu o: – niezgodne z rzeczywistością oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i nieudowodnione na dzień jej wydania prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez oświadczającego; – oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane złożone przez nieuprawniony do tego podmiot w osobie K. P., występującego w rzeczonym oświadczeniu jako osoba fizyczna, nie zaś w imieniu [...] sp. z o. o. 2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z § 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, w tym też art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa Budowlanego przez przyjęcie przez organ źle zabezpieczonego projektu budowlanego umożliwiającego dekompletację dokumentacji w nim zebranej i tym samym stworzenia ryzyka dokonywania w nim zmian; 3) przepisów proceduralnych t.j. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k. p. a. przez: – niestwierdzenie i zaakceptowanie braku przeprowadzenia przez organ wydający pozwolenie na budowę postępowania dowodowego, którego celem miałoby być wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, przez niepodjęcie przez organ czynności dowodowych mających na celu wykazanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez wnioskującego o pozwolenie na budowę; – wadliwą ocenę dowodów w sprawie i uznanie, że oświadczający na dzień złożenia udowodnił swoje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdy fakty je potwierdzające zostały przez niego wyjawione dopiero w późniejszym czasie na etapie postępowania o stwierdzenie nieważności; – zaakceptowanie wadliwości uzasadnienia decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. w zakresie wskazanym powyżej; – lakoniczne rozpatrzenie przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. w tym samym wadliwość uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia i naruszenie przez to zasady z art. 11 k.p.a. Wniósł zatem uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, ewentualnie o wydanie decyzji merytorycznej stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...]. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. wskazał, iż inwestor wypełnił dyspozycję art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego (obowiązującego w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia z dnia 2 czerwca 2010 r.). Zarzut skarżącego, iż oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane złożone zostało przez nieuprawniony podmiot w osobie K. P., występującego w tym oświadczeniu jako osoba fizyczna, nie zaś w imieniu [...] Sp. z. o. o. uznał za zbyt daleko idący. Zauważył, iż załączone do wniosku o pozwolenie na budowę [...] Sp. z o. o., oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością z dnia 6 kwietnia 2010 r. złożył i podpisał K. P., nie wskazawszy, czy działa jako osoba uprawniona do działania w imieniu [...] Sp. z o. o. Zgodnie z wzorem oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zawartym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r., w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U z 2003 r. Nr 120, poz. 1127 ze zm.), w wypadku gdy osoba składająca to oświadczenie w imieniu innego podmiotu jest obowiązana do wskazania dokumentu, z którego wynika prawo do działania w jej imieniu oraz nazwę podmiotu, który reprezentuje. Dlatego też wskazał, iż Prezydent Miasta [...] powinien zauważywszy taki brak winien wezwać podmiot składający wniosek do przedłożenia prawidłowo wypełnionego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jednakże – w ocenie organu odwoławczego – powyższe uchybienie nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., z uwagi na rażące naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Za niezasadny organ odwoławczy uznał także zarzut naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez niezgodne z rzeczywistością oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i nieudowodnione na dzień jej wydania prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zauważył, iż w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, inwestor wskazał, że posiada prawo do dysponowania na cele budowlane min. działką o nr ew. [...] (stanowiącą współwłasność M. J., K. K., P. M., K. N., M. P.) wynikające ze zgody wszystkich współwłaścicieli do wykonywania robót budowlanych objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę z dnia [...] kwietnia 2010 r. Wskazał także, iż przepisy Prawa budowlanego nie nakładają na inwestora obowiązku udowodnienia, ani nawet uprawdopodobnienia zgodności treści złożonego przez siebie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym. Fakt złożenia takiego oświadczenia stanowi wystarczającą przesłankę do uznania, że inwestorowi przysługuje tytuł prawny uprawniający go do realizacji inwestycji na danej nieruchomości. Samo zaś oświadczenie nie musi być poparte stosowną dokumentacją - inwestor nie ma obowiązku jej przedłożenia, zaś organ, jeśli złożone oświadczenie jest wypełnione prawidłowo oraz nie budzi wątpliwości, nie ma obowiązku jej pozyskania, celem weryfikacji oświadczenia. Jednocześnie podniósł, iż na etapie postępowania zwykłego nie było jakichkolwiek podstaw uzasadniających, że oświadczenie złożone przez inwestora jest niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym. Skoro więc nie było wątpliwości, co do prawdziwości złożonego oświadczenia organ nie miał obowiązku jego weryfikacji. Jeżeli zaś nie było obowiązku weryfikacji oświadczenia, nie można zarzucić organowi (zwłaszcza w trybie nieważnościowym), że weryfikacji takiej nie przeprowadził. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, iż oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane składane jest pod rygorem odpowiedzialności karnej. Tym samym fakt złożenia przez inwestora oświadczenia o treści niezgodnej z rzeczywistym stanem faktycznym nie może stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to bowiem przesłanka wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną, określona w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., a nie przesłanka do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Organ odwoławczy wskazał nadto, iż z projektu budowlanego (Tom: budynek magazynu ekspedycji i paczkami, branża: architektura + konstrukcja, rys. nr 5 Przekrój A-A) wynika, że wysokość elewacji do okapu wynosi 8,40 m. Sporna inwestycja została zatem zaprojektowana niezgodnie z decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...], określającą iż wysokość elewacji do okapu winna wynosić 8,0 m, co stanowi naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Jednakże – w jego ocenie – powyższe uchybienie nie ma charakteru rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego niemożliwym do zaakceptowania jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Ponadto, z uwagi na fakt, iż nie jest możliwe jednoznaczne określenie średniego poziomu terenu istniejącego, niemożliwym jest stwierdzenie, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U z 2003 r. Nr 120, poz.1133), organ odwoławczy wskazał, że w istocie część projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., Nr [...] została sporządzona w sposób umożliwiający jego dekompletację. Jednakże uznał, iż nie można się zgodzić ze skarżącym, że powyższe uchybienie stanowi rażące naruszenie prawa dające podstawę do ustalenia, że doszło do rażącego naruszenia powyższego przepisu. Powyższe uchybienie nie stanowi ciężkiej, kwalifikowanej wady prawnej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., Nr [...]. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, który pismem z dnia 27 września 2012 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję z dnia [...] sierpnia 2012 r., wnosząc o uchylenie wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Autor skargi zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego przez stwierdzenie przez organ odwoławczy braku podstaw dla stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., wobec niezachodzenia zdaniem organu rażącego naruszenia prawa i stwierdzenia niezasadności argumentu o niezgodności oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z rzeczywistością, mimo wydania jej w oparciu o: – niezgodne z prawdą złożone przez inwestora oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i nieudowodnione na dzień jego złożenia prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez oświadczającego; – oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane złożone przez nieuprawniony do tego podmiot w osobie K. P., występującego w rzeczonym oświadczeniu jako osoba fizyczna i współwłaściciel przedmiotowej nieruchomości, nie zaś w imieniu [...] sp. z o. o.; – okoliczności ustalone w sposób niewyczerpujący, wobec niedostatecznego skontrolowania treści oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i brak wezwania oświadczającego do uzupełnienia podstawy wykazującej jego kompetencję do występowania w imieniu [...] sp. z o. o.; 2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przez stwierdzenie przez organ odwoławczy braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., wobec niezachodzenia zdaniem tego organu rażącego naruszenia prawa w sytuacji istnienia sprzeczności pomiędzy zatwierdzonym decyzją projektem budowlanym, a decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2012 nr [...] ustalającej warunki zabudowy w zakresie wysokości budynku (głównej kalenicy) poprzez przekroczenie maksymalnej wysokości 9 m i określenie wysokości planowanego budynku na 10,10 m; 3) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z §§ 7 ust. 1, 11 ust. 2 pkt 1 i 12 ust. pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego przez stwierdzenie, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa materialnego w sytuacji braku precyzyjnego określenia w projekcie budowlanym - wbrew przywołanym przepisom rozporządzenia - wysokości projektowanego budynku poprzez użycie niezdefiniowanego w projekcie pojęcia "średniego poziomu terenu istniejącego", jako punktu bazowego pomiaru wysokości budynku, co dokumentuje rysunek nr 5 przekrój A-A; 4) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z § 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, w tym też art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa Budowlanego przez stwierdzenie, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa materialnego poprzez brak zabezpieczenia projektu budowlanego przed dekompletacją dokumentacji w nim zebranej i tym samym stworzenia ryzyka dokonywania w nim zmian; 5) brak stwierdzenia naruszenia przez Wojewodę przepisów proceduralnych t.j. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 7, art. 77, art. 107 § 3 oraz art. 8 k. p. a. przez: a) niestwierdzenie wady i zaakceptowanie braku przeprowadzenia przez organ wydający pozwolenie na budowę postępowania dowodowego, którego celem miałoby być wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, przez niepodjęcie przez organ czynności dowodowych mających na celu wykazanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez wnioskującego o pozwolenie na budowę i uznanie przez organ odwoławczy, że organ nie miał obowiązku weryfikacji danych podanych w oświadczeniu; b) brak stwierdzenia, że Wojewoda popełnił uchybienie nie stwierdzając, że Prezydent Miasta [...] przez wadliwą ocenę dowodów w postaci przyjęcia, że inwestor udowodnił swoje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdy złożony przez niego dokument był niepełny, doprowadził do wydania pozytywnej dla inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę, a udowodnienie przez inwestora faktów zawartych w oświadczeniu miało miejsce dopiero w dalszej fazie postępowania; c) niestwierdzenie naruszenia przez Inspektora art. 8 k.p.a., mimo, że działanie organu, który wydał decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r. oraz Wojewody przez jego zaakceptowanie w istotny sposób podważały zaufanie obywateli do prawidłowości ich działań oraz rozstrzygnięć; d) wywiedzenie przez Inspektora wniosków o treści oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w drodze ogólnej i swobodnej wykładni bez poparcia tego stosownymi dowodami; e) zaakceptowanie wadliwości uzasadnienia decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. w zakresie wskazanym powyżej w pkt a) i b). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i powołał się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania [...] Sp. z o.o. w [...] wniósł o oddalenie skargi. Do pisma z dnia 25 marca 2013 roku dołączył potwierdzone, jako zgodne z oryginałem decyzje: Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2010 roku znak: [...] – zmieniającą częściowo decyzję Nr [...] z dnia [...] marca 2010 roku znak [...] o warunkach zabudowy oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] z dnia [...] lipca 2011 roku znak [...] o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie dobudowy budynku magazynu ekspedycji i paczkarni, jako dobudowy do istniejącego budynku produkcyjno - magazynowego przy ul [...] w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Zestawienie przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności. Redakcja przepisu oraz nadzwyczajny charakter tej instytucji nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej i dlatego działanie organu w trybie stwierdzenia nieważności wymaga innego podejścia do sprawy i zasadniczo różni się od postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Przedmiotem postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji jest wyłącznie zbadanie czy w danej sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 156 § 1 k.p.a. Rozstrzygnięcie kończące takie postępowanie może polegać na stwierdzeniu nieważności decyzji lub odmowie stwierdzenia nieważności (art. 158 § 1 k.p.a.) albo na stwierdzeniu, że wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa (art. 158 § 2 k.p.a.). Nie jest dopuszczalna w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ocena innych zagadnień, w szczególności organ nadzorczy nie może rozstrzygać, co do meritum zagadnień będących przedmiotem postępowania w trybie zwykłym. Tryb kontroli sądowoadministracyjnej decyzji wydanej w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest zawężony i odbywa się w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dniu wydania decyzji, której postępowanie dotyczy. Zauważyć należy, że k.p.a. nie zawiera legalnej definicji rażącego naruszenia prawa, chociaż jest to jedna z przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Treść pojęcia "rażące naruszenie prawa" ukształtowana została przez orzecznictwo i doktrynę. W orzecznictwie podkreśla się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa (patrz: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wyd. C.H. BECK, Warszawa 2006 str. 743). Rozstrzygające dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia jest stan prawny z dnia wydania decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana interpretacji prawa. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 czerwca 2007r. sygn. akt IOSK 996/06 (LEX nr 354687), stwierdzając, że przy ustalaniu cech rażącego naruszenia prawa należy uwzględniać zasadę trwałości decyzji administracyjnej oraz istotę zastosowania sankcji nieważności decyzji administracyjnej, której zastosowanie powoduje pozbawienie mocy prawnej decyzji ze skutkiem ex tunc. Nie każde, zatem naruszenie przepisów prawa jest naruszeniem rażącym. Rażące naruszenie prawa to naruszenie normy prawnej niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę doszedł do przekonania, że zgodnie z ustaleniami organów administracji publicznej nie zaistniała w odniesieniu do niej żadna z przesłanek nieważności, o których stanowi art. 156 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne. Wobec takiej treści wskazanego wyżej przepisu, organ zatwierdzający projekt budowlany i udzielający pozwolenia na budowę nie bada, czy wnioskodawca rzeczywiście posiada tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowalne (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2012 roku w sprawie sygn. akt II OSK 507/11; LEX nr 1216735). Wyjaśnienie kwestii posiadania przez wnioskodawcę prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowalne w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 3 pkt 11 Prawa budowalnego obciąża organ, o którym mowa w wypadku zaistnienia uzasadnionych wątpliwości (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 marca 2012 roku w sprawie sygn. akt II OSK 2554/10; LEX nr 1145615 oraz także z dnia 16 marca 2012 roku w sprawie sygn. akt II OSK 8/11; LEX nr 1145642). Istotne w tej mierze jest to, iż wskazane powyżej obowiązki organu dotyczące wyjaśniania czy wnioskodawca rzeczywiście posiada tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowalne dotyczą organu zatwierdzającego projekt budowalny i udzielającego pozwolenia na budowę, orzekającego w postępowaniu w trybie zwykłym. W postępowaniu toczącym się w trybie nieważnościowym kwestie te nie podlegają badaniu, a jedynie ustalenia wymaga czy organ wydając decyzję o zatwierdzeniu projektu budowalnego i udzieleniu pozwolenia na budowę na podstawie dołączonego do wniosku oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne, powinien powziąć wątpliwości czy wnioskodawca rzeczywiście posiada tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na te cele i wobec ewentualnych wątpliwości wyjaśnić tą kwestię. Ustalenie w postępowaniu nieważnościowym, iż wątpliwości takie z przedłożonych z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowalnego i udzielenie pozwolenia na budowę dokumentów wynikały, a mimo to organ prowadzący postępowanie w trybie zwykłym nie zajął się ich wyjaśnieniem, mogłyby prowadzić do wniosku, iż decyzja o zatwierdzeniu projektu budowalnego i udzieleniu pozwolenia na budowę została wydana z rażącym naruszeniem prawa, to jest art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 Prawa budowalnego. Tym samym nie można organom rozpoznającym sprawę w trybie nieważnościowym czynić zarzutu nie wyjaśnienia czy wnioskodawca miał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowalne, a kontroli podlega jedynie prawidłowość ustaleń i oceny, co do okoliczności, iż organ rozpoznający sprawę w trybie zwykłym powinien tą kwestię wyjaśnić. Jednocześnie należy się zgodzić z organem odwoławczym, iż na etapie postępowania zwykłego nie było wątpliwości, w oparciu o przedłożone przez wnioskodawcę dokumenty, co do prawdziwości złożonego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak wynika z treści oświadczenia, o którym mowa składający oświadczenie odnośnie działek o numerach: [...] powołał się na przysługujące prawo własności, zaś odnośnie działki numer [...] na współwłasność wskazanych w punkcie 2 oświadczenia osób (M. B. J., K. K., C. P. M., K. N. oraz M. P.) i zgodę wszystkich współwłaścicieli na wykonywanie robót objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę z dnia [...]kwietnia 2010 roku. Na wstępie oświadczenia jako je składający został wskazany K. P., a oświadczenie zostało opatrzone nieczytelnym podpisem. Jednak wobec tego, iż zostało ono złożone przy wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dla [...] Sp. z o.o. w [...], podpisanym przez Prezesa Zarządu mgr K. P. wraz z odpisem aktualnym z rejestru przedsiębiorców dot. [...] Sp. z o. o. w [...], z którego wynika, iż w przypadku ustanowienia zarządu wieloosobowego prezes zarządu, wiceprezes zarządu oraz prokurent są samodzielnie uprawnieni do składania oświadczeń woli i podpisywania w imieniu spółki, zaś K. P. jest Prezesem Zarządu Spółki, o której mowa, nie ulega wątpliwości, iż K. P. był uprawniony do podpisania zarówno wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, jak i oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Okoliczność składania tego oświadczenia łącznie z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę dla Spółki oraz udokumentowania uprawnienia do składania oświadczeń w jej imieniu przez złożenie odpisu z rejestru przedsiębiorców sprawia, iż bezpodstawne jest twierdzenie, że oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne w odniesieniu do zamierzonej inwestycji objętej wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę z dnia [...] kwietnia 2010 roku zostało złożone przez K. P. jako osobę fizyczną we własnym imieniu. Brak wyraźnego wskazania w treści oświadczenia, iż jest ono składane w imieniu Spółki i nie uzupełnienie tej kwestii przez organ, do którego oświadczenie zostało skierowane, nie stanowi o rażącym naruszeniu prawa, zarówno Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 roku w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania gruntem na cele budowlane (Dz. U. z 2003 roku, Nr 120, poz. 1127 ze zm.), jak i art. 32 ust. 4 pkt 2 czy art. 3 pkt 11 Prawa budowalnego. W ocenie Sądu z treści oświadczenia odczytywanej łącznie z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę i złożonym przy wniosku oraz oświadczeniu, odpisie z rejestru przedsiębiorców wynika niewątpliwie, iż K. P. działał składając oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne jako osoba uprawniona do składania oświadczeń w imieniu [...] Spółki z o.o. w [...]. Jak wynika z akt administracyjnych Prezydent Miasta [...] wydając decyzję Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 roku dysponował informacją uproszczoną z rejestru gruntów, zgodnie z którą właścicielem działek nr: [...] jest [...] Sp. z o.o. w [...], zaś współwłaścicielami działki nr [...] są K. K., K. N., K. P., M. P., M. B. J. i C. P. M.. Treść tych dokumentów, jak również wynikająca z dokumentacji projektowej okoliczność, iż prowadzony przez Spółkę zakład produkcyjny usytuowany jest także w obrębie działki nr [...], pozwalały na nie budzącą wątpliwości ocenę o braku wątpliwości organu wydającego pozwolenie na budowę, co do treści oświadczenia o prawie wnioskodawcy – Spółki [...] Sp. z o. o. w [...] do dysponowania nieruchomością na cele budowalne. Należy bowiem mieć na uwadze, iż decyzja Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 roku o pozwoleniu na budowę dotyczy dobudowy budynku magazynu ekspedycji i paczkarni, jako dobudowy do istniejącego budynku produkcyjno - magazynowego. Okoliczności te także potwierdzają trafność prezentowanego w zaskarżonej decyzji poglądu, iż na etapie postępowania zwykłego brak było jakichkolwiek podstaw do uznania oświadczenia inwestora za niezgodne ze stanem rzeczywistym. Za słuszny należy uznać pogląd organu odwoławczego, iż w przypadku złożenia przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane o treści niezgodnej ze stanem rzeczywistym stanowi przesłankę wznowieniową, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. Przesłankę wznowienia postępowania stanowi także wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) oraz brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy (art. 145 pkt 4 k.p.a.). Jednocześnie przytoczone przesłanki wznowieniowe nie stanowią podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia w zaskarżonej decyzji art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowalnego, polegający na uznaniu przez organ odwoławczy braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia .[[...] czerwca 2010 roku wobec niezachodzenia zdaniem tego organu rażącego naruszenia prawa w sytuacji istnienia sprzeczności pomiędzy zatwierdzonym projektem budowalnym a decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2012 roku nr [...] ustalającej warunki zabudowy w zakresie wysokości budynku (głównej kalenicy) poprzez przekroczenie maksymalnej wysokości 9 m i określenie wysokości planowanego budynku na 10,10 m. Z załącznika Nr 1 do decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta [...] o warunkach zabudowy, ustalającego warunki zabudowy oraz wyniki analizy architektoniczno-urbanistycznej wynika, iż wysokość głównej kalenicy wynosić ma do 9 m od średniego poziomu terenu istniejącego, bez możliwości nadsypywania terenu powyżej 0,5 m (pkt II ppkt 1) lit.f) Organ odwoławczy wskazał, iż z przekroju A-A rys.5 znajdującym się w tomie zatytułowanym: budynek magazynu ekspedycji i paczkarni branża architektura + konstrukcja (fundamenty) wynika, iż wysokość budynku od poziomu gruntu wynosi ok. 10,10 m. Wobec tego, iż jak wskazał organ odwoławczy w projekcie nie został określony "średni poziom terenu istniejącego" brak jest możliwości jednoznacznego wskazania, że wartość ta narusza warunki decyzji z dnia [...] marca 2010 roku Nr [...]. Nie wyjaśnienie przez Prezydenta Miasta [...] przy wydawaniu kwestionowanej decyzji sposobu prawidłowego rozumienia tego określenia i przyjęcie własnej interpretacji w tym względzie nie stanowi naruszenia rangi rażącego naruszenia prawa, na którym można opierać stwierdzenie nieważności decyzji. Tym samym brak jest też podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia przez decyzję z dnia [...] czerwca 2010 roku zatwierdzającą projekt budowalny art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowalnego. Zauważyć jednocześnie należy, iż z obliczeń organu odwoławczego dokonanych na podstawie wskazanego wyżej fragmentu dokumentacji projektowej wynika, iż wysokość elewacji projektowanego budynku do okapu wynosi 8,40 m, podczas gdy z załącznika nr 1 do decyzji o warunkach zabudowy wynika dopuszczalna wysokość elewacji do okapu wynosząca 8 m (pkt II ppkt1 lit. e). W ocenie Sądu organ odwoławczy trafnie ocenił powyższe odstępstwo od decyzji o warunkach zabudowy jako nie powodujące rażącego naruszenia prawa przez kwestionowaną w niniejszej sprawie decyzję o pozwoleniu na budowę. Jak wskazano wyżej do pisma [...] Sp. z o.o. w [...] z dnia [...] marca 2013 roku (karta 63-73 akt sądowych) dołączona została decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2010 roku (karta 74 akt sądowych) zmieniająca częściowo decyzję Nr [...] z dnia [...] marca 2010 roku o warunkach zabudowy. W decyzji tej zmieniono wskaźniki: wysokości elewacji do okapu na wartość do 11 m oraz wysokości głównej kalenicy do 12 m od średniego poziomu terenu istniejącego bez możliwości nadsypywania terenu powyżej 0,5 m. Z akt administracyjnych Prezydenta Miasta [...] dot. wydania kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę nie wynika, aby decyzja z dnia [...] maja 2013 roku została temu organowi przedstawiona i tym samym, aby organ ten brał pod uwagę warunki zabudowy w treści ustalonej tą decyzją. Tym samym w ocenie Sądu oceny rażącego naruszenia prawa przez kwestionowaną decyzję o pozwoleniu na budowę należy dokonywać w odniesieniu do decyzji Nr [...], którą Prezydent Miasta [...] przed wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2010 roku dysponował. Na marginesie jedynie zauważyć wypada, iż zmiana decyzji o warunkach zabudowy i podwyższenie wartości, o których mowa wyżej, pozwalające na stwierdzenie, iż po tej zmianie projekt budowalny nie pozostaje w sprzeczności z warunkami zabudowy w zmienionej treści, potwierdza słuszność oceny organów, co do braku rażącego naruszenia prawa w tej mierze. Wbrew twierdzeniom skarżącego projekt budowalny zatwierdzony kwestionowaną decyzją z dnia [...] czerwca 2010 roku nie narusza wskazanych w punkcie 3 skargi przepisów obowiązującego w dacie wydawania tej decyzji Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2003 roku, Nr 120, poz. 1133 ze zm.). W ocenie Sądu należy także podzielić stanowisko organu odwoławczego, co do braku rażącego naruszenia prawa odnośnie § 6 ust. 1 powołanego wyżej Rozporządzenia (punkt 4 skargi). Zarzuty skargi w tej mierze nie niosą argumentów, które pozwalałyby na uznanie nieprawidłowości tej oceny w kontekście doniosłości stwierdzenia nieważności decyzji. W ocenie Sądu brak jest też podstaw do stwierdzenia, iż postępowanie zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 156 § 1, art. 7, 77, 107 § 3 oraz art.8 kpa. Wbrew twierdzeniom skargi dokonana ocena zmierzająca do ustalenia czy decyzja Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 roku została dotknięta nieważnością w zakresie określonym w art. 156 § 1 k.p.a. została dokonana w wyczerpujący sposób, z zachowaniem zasad postępowania określonych w k.p.a., co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z tych względów wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, orzekając jak w wyroku.