II SA/Po 357/13

Dnia 20 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2013 roku sprawy ze skargi A sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] stycznia 2013 roku Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych; oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...], Prezydent Miasta P., na podstawie art. 30 ust. 5 oraz ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst. jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa), zgłosił sprzeciw od zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych przez A sp. k. z siedzibą w W. polegających na montażu siatki winylowej z nadrukiem reklamowym na budynku przy ul. [...] w P., otrzymanego w dniu 15 października 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż nieruchomość, na której inwestor planuje montaż siatki winylowej z nadrukiem reklamowym położona jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [...] zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] 2002r. ogłoszonym w Dz. U. Woj. Wielkopolskiego [...]. Zapisy pkt. [...] tego planu przewidują, iż zabronione jest lokalizowanie: "wszelkich tablic i urządzeń reklamowych i informacyjnych z wyjątkiem przewidzianych pozostałymi ustaleniami planu", natomiast pkt. [...] dopuszcza lokalizowanie: "szyldów firm i instytucji zawieszanych na budynkach w których te firmy i instytucje mają swoje siedziby". Zgłoszone roboty budowlane określone jako: montaż siatki winylowej z nadrukiem reklamowym, w ocenie organu są instalowaniem urządzeń reklamowych, zatem naruszają ww. przepisy tego planu. Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt. 2 ww. ustawy Prawo budowlane właściwy organ wnosi sprzeciw jeżeli wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja została w dniu 18 października 2012 r. wysłana za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres ePUAP inwestora a następnie w dniu 19 października 2012 r. pocztą tradycyjną. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł inwestor - A Sp. k. w W. zarzucając naruszenie art. 46 § 3 K.p.a. poprzez nieskuteczne doręczenia decyzji wnoszącej sprzeciw oraz art. 6 i art. 8 K.p.a. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady praworządności oraz zasady pogłębiania zaufania do działania organów Państwa. Strona podniosła, iż zaskarżona decyzja nie została doręczono prawidłowo stronie, bowiem w niniejszej sprawie złożyła wniosek o dręczenie pism drogą elektroniczną zgodnie z treścią art. 391 § 1 K.p.a. Tymczasem organ nadał sprzeciw listem poleconym na Poczcie Polskiej, nie czekając 7 dni na potwierdzenie doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Powyższe działanie organu winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji i z uwagi na specyfikę terminu określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego skutkować umorzeniem postępowania przed organem I instancji. Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] października 2012 r. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przytoczono treść przepisów regulujących procedurę wnoszenia sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru prowadzenia robót budowlanych. Następnie wskazano, że planowana inwestycja przewidziana jest na obszarze objetym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [...] zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] 2002r. Ponadto organ zauważył, iż wnosząc zgłoszenie wnioskodawca, w załączniku nr 11 (karta 37/105) zaznaczył, że wnosi o doręczenie wszelkich pism wyłącznie drogą elektroniczną. Zgodnie z art. 391 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. doręczenie następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. Nr 144, poz. 1204, ze zm.), jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania wystąpił do organu administracji publicznej o doręczenie albo wyraził zgodę na doręczenie mu pism za pomocą tych środków. Z kolei na podstawie art. 46 § 3 kpa w przypadku doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej doręczenie jest skuteczne, jeżeli w terminie 7 dni od dnia wysłania pisma organ administracji publicznej otrzyma potwierdzenie doręczenia pisma. W razie nieotrzymania takiego potwierdzenia organ doręcza pismo w sposób określony w przepisach niniejszego rozdziału dla pisma w formie innej niż forma dokumentu elektronicznego. Dalej Wojewoda Wielkopolski wyjaśnil, iż z załączonej do akt sprawy dokumentacji wynika, że organ I instancji w dniu 18 października 2012 r. nadał drogą elektroniczną zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2012 r. Następnie w dniu 19 grudnia 2012 r. Prezydent Miasta P. nadał decyzję za pośrednictwem Poczty Polskiej. Zdaniem organu odwoławczego, choć Prezydenat Miasta przedwcześnie wysłał do inwestora za pośrednictwem Poczty decyzję z dnia [...] październiak 2012 r. to jednak powyższe uchybienie nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy bowiem z załaczonego do akt “urzędowego poświadczenia doręczenia" wynika, iż inwestor i tak w termienie 7 dni nie odebrał wyłanej mu za pośrednictwem poczty elektronicznej decyzji. Organ odwołaczy podzielił ponadto stanowisko organu I instancji co do niezgodnosci planowanego zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] 2002 r. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła A Sp. k. wnosząc o jej uchylenie, jak i uchylenie decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] października 2012 r. i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 46 § 3 , 107 § 1 i 3, art. 6 i art. 8 K.p.a. W treści skargi przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania oraz powtórzono argumenty zaprezentowane w treści odwołania od decyzji organu I instancji. Strona podkreśliła, iż w sprawie, na podstawie art. 391 § 1 pkt 1 K.p.a złożyła wniosek o doręczenie wszelkich pism drogą elektroniczną zastrzegając jednocześnie, iż wszelka korespondencja przesyłana na adres inny niż wskazany w przedmiotowym piśmie będzie uważana za niedoręczoną i nie będzie wywoływał skutków prawnych. Tymczasem organ I instancji już 2 dni po wydaniu decyzji o sprzeciwie nadał ją za pośrednictwem tradycyjnej poczty nieodczekując siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 46 § 3 K.p.a. Ponadto organ II instancji, mimo wniosku, nie przesłał zaskarżonej decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Zdaniem strony skarżacej z treści art. art. 391 § 1 K.p.a. wynika, iż organ jest zobowiązany do dokonywania doręczeń za pomocą środków komunikacji elektronicznej w sytuacji gdy dysponuje on wyraźnym żądaniem adresata w tym zakresie lub jego wyraźną zgodą. Czynność doręczenia niezgodnie z przepisami K.p.a. jest bezskuteczna. Dodatkowo skarżąca Spółka zwróciła, uwagę, iż Rada Miasta P. nigdy nie wydała uchwały o nr [...], na którą powołał się organ II instancji. Tym samym nie jest w stanie odnieść się do stanowiska organu dotyczącego zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Odpowiadając na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ zauważył, iż choć w zaskarżonej decyzji widnieje błędny nr uchwały [...] zamiast [...] to organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko Prezydenta Miasta P. dotyczące niezgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zarzutu niedoręczenia stronie zaskarżonej decyzji Wojewody za pomocą środków komunikacji elektronicznej organ zauważył, iż żądanie w tym przedmiocie zostało skierowane wyłącznie do organu I instancji, a nie do organu II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej: p.p.s.a), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to konieczność dokonania przez sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia prawidłowości rozstrzygnięcia Wojewody Wielkopolskiego w przedmiocie utrzymania w mocy sprzeciwu od zamiaru wykonania robót budowlanych. Zgodnie z art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) zgłoszenia wykonania budowli lub robót budowlanych, o jakich mowa w ust. 1 powyższego artykułu należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Niewątpliwie dla prawidłowego ustalenia, czy organ wnosząc sprzeciw dochował 30 dniowego terminu konieczne jest w pierwszej kolejności określenie daty jego początkowego biegu, jak również daty, z jaką bieg tego terminu się kończy. W ocenie Sądu początkowym dniem biegu trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w przepisie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlanego jest dzień następny po dniu, w którym dokonano skutecznego zgłoszenia, bądź - w przypadku nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia - dzień następny po dniu, w którym zgłoszenie zostało uzupełnione, albo dzień następny po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w postanowieniu nakładającym obowiązek uzupełnienia zgłoszenia (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 09 czerwca 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 321/11, LEX 897737; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt il OSK 574/08, LEX 555017). Jednocześnie dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego konieczne jest wydanie i wysłanie przed upływem tego terminu albo sprzeciwu, albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozstrzygającym sprawę akceptuje, bowiem argumentację zawartą w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazującą, iż konstytucyjna zasada równości wymaga, aby terminowi "wniesienie sprzeciwu", o jakim mowa w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane nadać podobną treść jak "wniesienie" odwołania, zażalenia czy skargi przez stronę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 79/06, LEX 319717, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 105/10, LEX 952938, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1899/10, dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjęcie, że datą wniesienia sprzeciwu jest data jego doręczenia stronie faktycznie skróciłoby w istocie trzydziestodniowy termin i umożliwiłoby stronie unikania skutków prawnych sprzeciwu przez opóźnianie daty odbioru wysłanej korespondencji. Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, iż zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych zostało złożone w siedzibie organu w dniu 15 października 2012 r. Bieg terminu, o jakim mowa w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane rozpoczął się więc z dniem 16 października 2012 r. Równocześnie w zgłoszeniu, skarżący, w załączniku nr 11 zaznaczył, że wnosi o doręczenie wszelkich pism wyłącznie drogą elektroniczną, zastrzegając, iż wszelka korespondencja nadesłana na inny adres niż wskazany w piśmie będzie uważana za bezskuteczną. Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] października 2012 r. wydał decyzję o sprzeciwie wobec planowanego zamierzenia budowlanego, którą w dniu 18 października 2012 r. nadał na adres ePUAP inwestora, a następnie w dniu 19 października 2012 r. przesłał ww. decyzję za pośrednictwem Poczty Polskiej. Z akt sprawy wynika (k. 107-108 akt administracyjnych organu I instancji), iż inwestor nie odebrał przesyłki przesłanej mu za pomocą komunikacji elektronicznej, natomiast w dniu 5 listopada 2012 r. odebrał decyzję przesłaną mu listem poleconym. W tym miejscu zauważyć należy, iż zgodnie z art. 391 § 1 K.p.a. doręczenie następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. Nr 144, poz. 1204, z późn. zm.2), jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania wystąpił do organu administracji publicznej o doręczenie albo wyraził zgodę na doręczenie mu pism za pomocą tych środków. Z kolei zgodnie z art 46 § 3 K.p.a. w przypadku doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej doręczenie jest skuteczne, jeżeli w terminie 7 dni od dnia wysłania pisma organ administracji publicznej otrzyma potwierdzenie doręczenia pisma. W razie nieotrzymania takiego potwierdzenia organ doręcza pismo w sposób określony w przepisach niniejszego rozdziału dla pisma w formie innej niż forma dokumentu elektronicznego. Niewątpliwie organ I instancji nadając listem poleconym w dniu 19 października 2012 r. decyzję wyrażającą sprzeciw postąpił wbrew dyspozycji art. 46 § 3 K.p.a. Nadanie decyzji listem poleconym nastąpiło, bowiem przed upływem terminu, o którym mowa w tym przepisie. Niemniej Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Z art 391 K.p.a. ani innego przepisu K.p.a. nie można wyprowadzić uprawnienia strony do zastrzeżenia sobie sposobu doręczania jej korespondencji w postępowaniu administracyjnym wyłącznie za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej. Stoi to w sprzeczności z treścią ww. art 46 § 3 K.p.a., który wprost przewiduje, możliwość doręczenia pisma w innej formie, w przypadku bezskutecznego doręczenia go w formie dokumentu elektronicznego. Co prawda organ I instancji nadał dwoją decyzję stronie za pośrednictwem Poczty Polskiej jeszcze nim upłynął termin oczekiwania na potwierdzenia doręczenia komunikacją elektroniczną, jednakże doręczenie to należy uznać za skuteczne bowiem doręczenie za pośrednictwem poczty elektronicznej okazało się bezskuteczne wobec braku potwierdzenia odebrania przesyłki przez inwestora. Tym bardziej, iż przesyłka polecona zawierająca decyzję została wysłana na adres inwestora wskazany w zgłoszeniu, w tym na piśmie stanowiący załącznik nr 11 przedmiotowego zgłoszenia. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sytuacji ewentualną bezskuteczność doręczenia decyzji przesłanej za pośrednictwem Poczty Polskiej można by uznać jedynie w sytuacji, gdyby doręczenie z pośrednictwem poczty elektronicznej okazało się skuteczne. Chybione są ponadto zarzuty strony skarżącej dotyczące nieprawidłowości doręczenia zaskarżonej decyzji. W nadesłanym za pośrednictwem Poczty Polskiej odwołaniu strona nie wniosła, o doręczenie jej korespondencji kierowanej od organu odwoławczego za pośrednictwem poczty elektronicznej. Nie wskazała przy tym adresu ePUAP, a jedynie adres siedziby Spółki. Tym samym nie można zarzucić organowi nieprawidłowej formy doręczenia zaskarżonej decyzji. Również podniesione w skardze nieprawidłowości dotyczące oznaczenia przez Wojewodę Wielkopolskiego numeru uchwały Rady Miasta P. z dnia [...] 2002 r. zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...] nie stanowią uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Jakkolwiek organ odwoławczy nieprawidłowo wskazał numer tej uchwały podając jej numer jako: [...] zamiast [...], jednakże omyłka ta nie była na tyle istotna, aby strona poznając z decyzji datę wydania tej uchwały, nazwę planu miejscowego [...]), a także numer i datę dziennika urzędowego, w którym została opublikowana nie mogła zapoznać się z ustaleniami tego planu. Ponadto Sąd podzielił ustalenia organów obu instancji dotyczące niezgodności planowanego zamierzenia budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] 2002 r. Zgodnie z postanowieniami tego planu na terenie objętym symbolem [...], na którym miała być zrealizowana planowana inwestycja, zabronione jest lokalizowanie, oraz budowa i rozbudowa wszelkich tablic i urządzeń reklamowych i informacyjnych z wyjątkiem przewidzianych pozostałymi ustaleniami planu (§ 2 [...] numer [...]) takimi jak szyldy firm i instytucji zawieszanych na budynkach w których te firmy i instytucje mają swoją siedzibę (§ 2 [...] numer [...]). Zatem zamierzenie budowlane polegające na montażu na budynku siatki winylowej z nadrukiem reklamowym jest niezgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co w świetle treści art 30 ust. 6 Prawa budowlanego obligowało organ architektoniczno-budowlany do wniesienia sprzeciwu. Bezspornym jest nadto, iż sprzeciw został wniesiony w terminie, o którym mowa w art. 30 ust 5 Prawa budowlanego. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.