IV SA/Po 321/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska (spr.) Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Bożena Popowska Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Andrzejak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi M.W. [...] na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru budowy nośnika reklamowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty K. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana 3. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz M.W. [...] w W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania M.W. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] M.W. pismem z dnia 26.11.2010r. wniósł zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych obejmujących posadowienie nośnika reklamowego obustronnego na stałe niezwiązanego z gruntem (plansza reklamowa na słupie, montowana do prefabrykowanego elementu żelbetowego), na działce położonej w obrębie Sz., gm. Ś., oznaczonej nr geod. [...]. Do zgłoszenia inwestor załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, mapę geodezyjną z oznaczoną lokalizacji urządzenia reklamowego na przedmiotowej działce, opis techniczny i rysunki urządzenia reklamowego. Starosta K. postanowieniem z dnia [...].12.2010r. nr [...], wydanym w trybie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2006r. Nr 156 poz. 1118 ze zm. - dalej ustawa), wezwał inwestora do uzupełnienia zgłoszenia w zakresie określenia odległości zgłoszonego nośnika reklamowego od krawędzi jezdni drogi publicznej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21.03.1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) oraz przedłożenia uzgodnienia z zarządcą drogi w zakresie odległości zgłoszonego nośnika reklamowego od krawędzi jezdni w związku z przepisami ustawy o drogach publicznych; wyjaśnienia, czy zgłoszony nośnik reklamowy ma być usytuowany w obszarze zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym; wyjaśnienia, czy ma to być reklama świetlna lub podświetlana. Inwestor nie uzupełnił zgłoszenia w zakresie wskazanym w postanowieniu. W związku z powyższym Starosta K. decyzją z dnia [...].12.2010r. Nr [...] działając na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej kpa) wniósł sprzeciw do zgłoszenia dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych obejmujących posadowienie nośnika reklamowego obustronnego na stałe niezwiązanego z gruntem (plansza reklamowa na słupie, montowana do prefabrykowanego elementu żelbetowego), na działce położonej w obrębie Sz., gm. Ś., oznaczonej nr geod. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na dyspozycję art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Wykonywanie takich robót budowlanych wymaga zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy). W myśl art. 2 pkt 15 ustawy z dnia 20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108 poz. 908 ze zm.) obszar zabudowany to obszar oznaczony odpowiednimi znakami. Mając powyższe na uwadze, organ stwierdził, że inwestor nie udokumentował jednoznacznie, czy urządzenie reklamowe jest usytuowane poza obszarem zabudowanym, czy w obszarze zabudowanym. Ponadto inwestor nie określił jednoznacznie, czy reklama ma być świetlna lub podświetlana. W związku z tym nie można ustalić, czy wykonanie przedmiotowych robót budowlanych wymaga pozwolenia na budowę. Starosta mając na uwadze fakt, iż nie uzupełniono zgłoszenia w zakresie wskazanym w postanowieniu, stwierdził iż zasadnym jest wniesienie sprzeciwu. M.W. wniósł odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, iż decyzja wydana została po terminie określonym w art. 30 ust. 5 ustawy, który to termin jest dla organu terminem prekluzyjnym. W związku z powyższym decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa materialnego w sytuacji gdy kompetencje organ do wydania decyzji wygasły. Na marginesie wskazano, iż w niniejszej sprawie doszło także do rażącego naruszenia podstawowych zasad prawa administracyjnego w tym uniemożliwiono stronie branie czynnego udziału w sprawie oraz przedstawienia swojego stanowiska. W dniu 22 grudnia 2010r. (tj. już po wydaniu decyzji) inwestor został poinformowany przez organ administracji, iż może w terminie 7 dni zapoznać się dokumentami zgromadzonymi w sprawie. Także po sporządzeniu rozstrzygnięcia w sprawie, inwestor został wezwany do wyjaśnienia okoliczności znanych organowi ze zgłoszenia w terminie 7 dni. Niemniej jak widać z daty sporządzenia decyzji, organ a priori podjął już rozstrzygnięcie w sprawie. Takie działanie organu administracji publicznej stanowi rażące naruszenie podstawowych zasad prawa administracji. Wojewoda Wielkopolski po rozpatrzeniu odwołania M.W., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] M.W., decyzją z dnia [...] lutego 2011r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję Starosty K. z dnia [...] grudnia 2010 r.,nr [...] w całości i wniósł sprzeciw wobec dokonanego przez [...] M.W. zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oraz nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych objętych dokonanym zgłoszeniem. Na wstępie organ odwoławczy ustalił, iż decyzja sprzeciwu zgłoszona przez organ I instancji została doręczona stronie w terminie wynikającym z art. 30 ust. 5 ustawy. Wojewoda Wielkopolski wskazał jednak, iż zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy, przed wydaniem decyzji wnoszącej sprzeciw co do zgłoszenia budowy, w przypadku niekompletnej dokumentacji zgłoszenia organ nakłada w drodze postanowienia obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów. Termin ten powinien być wyznaczony w taki sposób aby umożliwić inwestorowi uzupełnienie dokumentacji, biorąc pod uwagę także odpowiedni termin doręczenia postanowienia. W postanowieniu z dnia [...] grudnia 2010 r. nakładającym na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości określony został termin: w ciągu "7 dni od daty otrzymania". Inwestor odebrał przedmiotowe postanowienie w dniu 22 grudnia 2010r., zaś decyzja sprzeciwu została wydana w dniu [...] grudnia 2010 r. (wysłano 22 grudnia 2010r.). W konsekwencji oznaczało to dla strony brak możliwości ustosunkowania się czy też usunięcia nieprawidłowości, do których uzupełnienia została wezwana. Dodatkowo podkreślono, iż organ administracji publicznej winien prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa, co jednakże w rozpatrywanym przypadku nie miało miejsca. W nawiązaniu do odwołania M.W. zauważono, że wydanie postanowienia przez organ I instancji wydłużyło termin do decyzji wniesienia sprzeciwu. Powołując się na orzecznictwo organ odwoławczy stwierdził ,że w sytuacji gdy zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy organ nałoży na zgłaszającego zamiar podjęcia robót budowlanych obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów, to termin do zgłoszenia sprzeciwu (art. 30 ust. 5) rozpoczyna bieg na nowo od dnia złożenia tych dokumentów a w wypadku ich niezłożenia, od końcowego dnia wyznaczonego postanowieniem terminu. Ponadto dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 ustawy konieczne jest wydanie i wysłanie przed upływem tego terminu albo sprzeciwu, albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. W uzasadnieniu wskazano podkreślono, iż opis urządzenia reklamowego przedstawiony przez inwestora w zgłoszeniu nie jest wiążący dla organu. Jeżeli w omawianej sprawie zamierzenie inwestycyjne określono jako nietrwale związane z gruntem, to nie przesądza to o tym, że jest to urządzenie, o którym stanowi art. 29 ust. 2 pkt. 6 ustawy. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego urządzenia reklamowe można podzielić na wolnostojące trwale związane z gruntem, wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 ustawy oraz urządzenia reklamowe niezwiązane trwale z gruntem wskazane w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy, którymi są zazwyczaj urządzenie lekkie, przenośne o małych gabarytach. Urządzenie reklamowe wskazane w zgłoszeniu inwestora trudno zakwalifikować do urządzeń małogabarytowych i lekkich. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji powołując się na orzecznictwo wyraził pogląd, iż dla przyjęcia trwałego związania z gruntem danego urządzenia nie ma znaczenia czy urządzenie to posiada fundament i czy jest ono zagłębione w ziemi, a także czy posiada ono tzw. płytę fundamentową. Dla przyjęcia, że dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem istotne przede wszystkim jest to, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawiona na nim konstrukcje. Sprowadzałoby się to do konieczności zapewnienia urządzeniu reklamowemu stabilnej podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie czy zniszczenie pod wpływem niesprzyjających warunków atmosferycznych. O trwałym związaniu z gruntem danego urządzenia przesądza także to, czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Ponadto zdaniem organu odwoławczego przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy budowlą do których właśnie zalicza się m.in. wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. W omawianym przypadku mamy do czynienia z inwestycją, opartą na konstrukcji wsporczej, której głównym elementem składowym są kratownice stalowe pionowe i poziome połączone ze sobą. Kratownice te będą zamocowane w prefabrykowanej podstawie betonowej. Uznać zatem należy, iż przedmiotowe urządzenie oparte będzie na stabilnej podstawie uniemożliwiającej łatwe jego przesunięcie, przeniesienie czy zniszczenie. Z tego też względu inwestycję tą należy zakwalifikować jako trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, czyli budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W świetle powyższych ocen planowana inwestycja zdaniem organu II instancji wymaga uzyskania pozwolenia na budowę i uznać ją należy za budowę obiektu budowlanego nie objętą dyspozycją przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy. Wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych (zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6) nie należy bowiem utożsamiać z budową wolnostojących urządzeń reklamowych. Termin "instalowanie" oznacza w tym przypadku roboty budowlane związane z już istniejącymi obiektami, nie dotyczy on wykonania nowego obiektu budowlanego. M.W. kwestionując powyższą decyzję wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 19 oraz art. 139 kpa polegające na dokonaniu dowolnej i nie znajdującej oparcia w materiale dowodowym ocenie stanu faktycznego oraz brak wnikliwej i szczegółowej analizy w tym zakresie, w szczególności uniemożliwienie stronie branie czynnego udziału w postępowaniu, działanie organów w sposób naruszający zaufanie do organów Państwa, naruszanie przepisów o właściwości rzeczowej, wydanie decyzji odwoławczej naruszającej zakaz reformationis in peius. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 30 ust. 5, art. 82 ust. 2 i 3 oraz art. 30 ust. 7 ustawy, poprzez wydanie decyzji o sprzeciwie co do zamiaru przystąpienia do robót budowlanych po terminie do jego wniesienia oraz przez organ niewłaściwy rzeczowo do wydania decyzji o sprzeciwie. Nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowlane bez wskazania podstawy prawnej zobowiązania i braku wskazania jakichkolwiek przesłanek je uzasadniających. W uzasadnieniu skargi podtrzymano podnoszone w odwołaniu zarzuty dotyczące zasad obliczania terminu do wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia robót budowlanych. Podkreślono, iż nawet uznając pogląd organu II instancji, iż sprzeciw Starosty k. został złożony w terminie (z czym odwołujący się nie zgadza), to jednakże nie budzi wątpliwości, iż kompetencja organów do wydania decyzji o sprzeciwie wygasła najpóźniej w dniu 21 stycznia 2011r. (30 dni po odebraniu przez inwestora postanowienia o uzupełnieniu zgłoszenia). W związku z powyższym chociażby z tego powodu decyzja Wojewody Wielkopolskiego wydana została niezgodnie z przepisami. W skardze wskazano również, iż w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia podstawowych zasad prawa administracyjnego w tym uniemożliwiono stronie branie czynnego udziału w sprawie oraz przedstawienia swojego stanowiska. W dniu [...] grudnia 2010r. (tj. już po wydaniu decyzji) inwestor został poinformowany przez organ administracji, iż może w terminie 7 dni zapoznać się z dokumentami zgromadzonymi w sprawie. Także po wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie, inwestor został wezwany do wyjaśnienia okoliczności znanych organowi ze zgłoszenia w terminie 7 dni. Odnosząc się do nałożonego przez organ II instancji obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych, to wskazać należy, iż organ nie wskazał podstawy prawnej zobowiązania. W ocenie odwołującego nie ma on oparcia w przepisach prawa. Organ może na podstawie art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę co do robót budowlanych objętych z zasady obowiązkiem zgłoszenia. Możliwość ta ma charakter uznaniowy i wymaga uzasadnienia przyczyn zastosowania. Jeżeli zatem w sprawie niniejszej organ stwierdziłby zaistnienie, któregokolwiek z zagrożeń lub wymagań przewidzianych w/w przepisem może nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Jednakże organ musi szczegółowo wykazać z jakimi konkretnie zagrożeniami może wiązać się podjęcie realizacji zgłoszonych robót budowlanych oraz powołać konkretne przepisy lub ustalenia planu dające podstawę do przyjęcia prawdopodobieństwa ich wystąpienia. Niedopuszczalnym jest opieranie decyzji administracyjnej na przypuszczeniach, iż realizacja zamierzeń budowlanych może coś spowodować. Wojewoda Wielkopolski odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją wcześniejszą argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstaw ą wydanej decyzji są przepisy prawa budowlanego. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątek stanowią roboty budowlane, w których pozwolenie na budowę nie jest wymagane (art. 29), roboty budowlane podlegające obowiązkowi zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu (art. 30) i rozbiórka obiektów budowlanych (art. 31). W tym miejscu wskazać należy, że zgłoszenie zamiaru budowy ma charakter wniosku wszczynającego postępowanie administracyjne, do którego mają zastosowanie przepisy kpa z uwzględnieniem szczególnej regulacji prawa budowlanego w zakresie istoty tego postępowania i formy rozstrzygnięcia sprawy w sytuacji, gdy organ nie sprzeciwia się realizacji inwestycji objętej zgłoszeniem. W ramach prowadzonego postępowania obowiązkiem organu jest ustalenie, z poszanowaniem przepisów kpa, czy zamierzona budowa lub roboty budowlane odpowiadają wymaganiom prawa i mogą być realizowane, czy też organ powinien nie dopuścić do realizacji danej budowy. Zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy, w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia – wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. W przedmiotowej sprawie skarżący pismem z dnia 26 listopada 2010r., powołując się na art. 30 ustawy zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych obejmujących posadowienie nośnika reklamowego obustronnego na stałe niezwiązanego z gruntem (plansza reklamowa na słupie, montowana do prefabrykowanego elementu żelbetowego), na działce położonej w obrębie Sz., gm. Ś., oznaczonej nr geod. [...]. Starosta K. postanowieniem z dnia [...].12.2010r. nr [...], wydanym w trybie art. 30 ust. 2 ustawy zobowiązał skarżącego do uzupełnienia zgłoszenia w zakresie określenia odległości zgłoszonego nośnika reklamowego od krawędzi jezdni drogi publicznej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21.03.1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) oraz przedłożenia uzgodnienia z zarządcą drogi w zakresie odległości zgłoszonego nośnika reklamowego od krawędzi jezdni w związku z przepisami ustawy o drogach publicznych; wyjaśnienia, czy zgłoszony nośnik reklamowy ma być usytuowany w obszarze zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym; wyjaśnienia, czy ma to być reklama świetlna lub podświetlana. Z uwagi na brak wykonania przez skarżącego nałożonego obowiązku, Starosta K. decyzją z dnia [...].12.2010r. Nr [...] działając na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy zgłosił sprzeciw odnośnie zamiaru wykonania przez skarżącego planowanej inwestycji. Na skutek złożonego odwołania Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] lutego 2011r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji, zgłaszając jednocześnie własny sprzeciw wobec dokonanego przez skarżącego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oraz nakładając obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych objętych dokonanym zgłoszeniem. Organ II instancji zgłaszając własny sprzeciw działał na podstawie art. 30 ust. 6 ustawy. Z powyższego wynika, że organ odwoławczy przywołał inną materialnoprawną podstawę dla wniesienia sprzeciwu, co stanowi zmianę podstawy prawnej decyzji organu pierwszej instancji. W rezultacie uprawniony jest wniosek, że organ odwoławczy zaskarżonym rozstrzygnięciem doprowadził do sytuacji, w której naruszono w istotny sposób zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego sformułowaną w art. 15 kpa, mającą również odzwierciedlenie w przepisach Konstytucji RP (art. 78). Z powyższej zasady wynika, iż w sytuacji gdy organ odwoławczy uznaje, że zaskarżona decyzja pierwszej instancji została wydana w oparciu o niewłaściwy przepis prawa materialnego, lub też wskazuje, że uzasadnione byłoby rozważenie zastosowania innych przepisów prawa materialnego, powinien na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylić tę decyzję, jednocześnie wskazując właściwy przepis, w oparciu o który powinno być prowadzone postępowanie. Organ odwoławczy, uchylając zaskarżoną decyzję i orzekając co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 2 kpa), nie może rozstrzygać w oparciu o inny przepis prawa materialnego, niż wcześniej organ pierwszej instancji w uchylonej decyzji, gdyż w przeciwnym razie decyzja tak wydana naruszałaby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 kpa w związku z art. 78 Konstytucji RP) – zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2007r. sygn. akt IV SA/Wa 140/07, LEX nr 372513. Podobnie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 marca 2006r. (w sprawie o sygn. akt II OSK 664/05, Lex 198350) i z dnia 23 listopada 2006 r. (sygn. akt I OSK 451/06, Lex 290649). W tym miejscu należy wskazać, iż organ odwoławczy uchylając decyzję organu I instancji wniósł własny sprzeciw i nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych objętych dokonanym zgłoszeniem skorzystał z dyspozycji art. 30 ust. 6 ustawy. Zgodnie z treścią tego przepisu właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy; zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Jednakże należy podkreślić, że do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia (art.30 ust. 5 ustawy). Przyjmuje się w orzecznictwie i piśmiennictwie, że początkowym dniem biegu trzydziestodniowego terminu jest dzień następny po dniu, w którym dokonano zgłoszenia, bądź – w przypadku nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia – dzień następny po dniu, w którym zgłoszenie zostało uzupełnione, albo dzień następny po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w postanowieniu nakładającym obowiązek uzupełnienia zgłoszenia (por. Prawo budowlane. Komentarz, red. Z.Niewiadomski, Warszawa 2009, str.376,379; Procedura zgłoszenia robót budowlanych, B. Majchrzak, Warszawa 2008, str.132, wyrok NSA z dnia 25 lipca 2006r., II OSK965/05, ONSAiWSA 2007/1/12, wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006r., II OSK79/06, LEX nr 3191777). Termin trzydziestodniowy określony w art. 30 ust. 5 ustawy, ma charakter zawity i z uwagi, że jest to termin prawa materialnego, który jako taki nie może być przedłużony, a jego przekroczenie skutkuje pozbawieniem organu kompetencji do wniesienia sprzeciwu (wyrok NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1674/08, lex nr 573598, wyrok NSA z dnia 16 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 193/08, lex nr 526560. zob. też Prawo budowlane. Komentarz, red. Z. Niewiadomski, Warszawa 2009 r., str. 380). Po upływie tego terminu właściwy przedmiotowo organ traci kompetencję do wydania decyzji w sprawie sprzeciwu. Mając powyższe na uwadze, uwzględniając fakt, iż skarżący nie wykonał obowiązku nałożonego postanowieniem Starosty K. z dnia [...] grudnia 2010r. (doręczonego skarżącemu w dniu 22 grudnia 2010r.) trzeba przyjąć, że w niniejszej sprawie termin trzydziestodniowy zastrzeżony dla wniesienia sprzeciwu upłynął w dniu 28 stycznia 2011r. Oznacza to, iż decyzja organu II instancji z dnia [...] lutego 2011r., uchylająca decyzję organu I instancji i zawierająca własny sprzeciw wydana została z uchybieniem 30 dniowego terminu do jego wniesienia. Z powyższego wynika, iż organ odwoławczy wydając zaskarżoną naruszył przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania. W przedmiotowej sprawie uchylić należało również decyzję organu I instancji ze względu na naruszenie przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Jak wynika bowiem z akt sprawy postanowienie Starosty K. z dnia [...] grudnia 2010r., nakładające na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w terminie 7 dni, zostało doręczone inwestorowi w dniu 22 grudnia 2010r. (vide zwrotne potwierdzenie odbioru k. 32 akt adm.), a zatem termin do uzupełnienia braków zgłoszenia upływał w dniu 29 grudnia 2010r. Ponieważ decyzja organu I instancji została wydana w dniu 21 grudnia 2010 r., stwierdzić należy, że sprzeciw do zgłoszenia wniesiono przed upływem terminu wyznaczonego do uzupełnienia brakujących dokumentów. Powyższe stanowi rażące naruszenie art. 30 ust. 2 ustawy, jak również narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego zawarte w art. 7 i 77 § 1 kpa oraz art. 10 § 1 kpa, tj. zasadę prawdy obiektywnej i zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 par 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa) orzekł jak w punkcie 1 wyroku uchylając decyzję organu II instancji. O wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 ppsa. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ppsa.