II OSK 2657/13

Dnia 29 maja 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk /spr./ sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska sędzia NSA Małgorzata Miron Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 248/13 w sprawie ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 28 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 248/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 28 stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy. Wyrok powyższy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia 7 listopada 2012 r., Wójt Gminy C. odmówił [...] Spółce z o.o. w W. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrociepłowni na biogaz o mocy elektrycznej wynoszącej do 999 kW i mocy cieplnej 1058 kW na terenie działki nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym S., gmina C. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że przedmiotowa inwestycja nie kontynuuje funkcji, wielkości obiektów, szerokości elewacji frontowej oraz linii zabudowy, a tym samym zagospodarowania terenu. W obszarze analizowanym brak jest zabudowy usługowej, w tym obsługującej działanie elektrociepłowni, umożliwiającej ustalenie wymagań dla nowej inwestycji. Znaczące jest przede wszystkim sąsiedztwo zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej, która nie stanowi kontynuacji funkcji i "dobrego sąsiedztwa" dla planowanej zabudowy usługowo-handlowej. Za kontynuację zabudowy nastawionej na prowadzenie działalności usługowej nie można uznać zabudowy służącej jedynie zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych. W ocenie organu pierwszej instancji zabudowa spełniająca przede wszystkim funkcję usługową i to w zakresie prowadzenia elektrociepłowni, nie stanowi sąsiedztwa dla inwestycji, w której właśnie funkcja mieszkaniowa w zabudowie zagrodowej odgrywa główną rolę. Zabudowa usługowa stanowi zupełnie inny rodzaj zabudowy odróżniający ją od zabudowy zagrodowej czy mieszkaniowej. Przesądza to o braku spełnienia warunku kontynuacji funkcji z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dalej jako u.p.z.p. (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.). Odwołanie od tej decyzji wniosła [...] Sp. z o.o. w W. zarzucając jej naruszenie zasady legalizmu wyrażonej w art. 6 k.p.a. poprzez niezastosowanie art. 61 ust. 3 ustawy, co doprowadziło do błędnego zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 tej u.p.z.p., naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 i art. 88 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez poczynienie ustaleń faktycznych niezgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy, poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że w sprawie nie został spełniony warunek "dobrego sąsiedztwa" i niemożliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy a w konsekwencji do wydanie decyzji, która narusza art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., jak również poprzez brak rzetelnego wyjaśnienia sprawy na skutek pominięcia istotnych okoliczności faktycznych i przywołanie błędnych informacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku decyzją z dnia 28 stycznia 2013 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy kontynuacja funkcji oznacza, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu. W zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Dlatego przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu. W obszarze zabudowanym znajdują się nieruchomości zabudowane. Zabudowa na nich ma jednak przede wszystkim charakter zabudowy mieszkaniowej i zabudowy zagrodowej uzupełnionej budynkami gospodarczymi i garażami. Ten rodzaj zabudowy, głównie zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych, różni się od zabudowy produkcyjnej, którą wnioskodawca planuje realizować. Trudno jest porównywać gospodarstwa rolne (funkcjonujące w zabudowie zagrodowej) z zabudową mająca służyć produkcji energii i ciepła. Ponadto elektrociepłownia na biogaz, mimo że ma korzystać z biomasy pochodzenia rolniczego, nie zapewni ładu przestrzennego na analizowanym obszarze. Inny jest cel prowadzenia gospodarstwa rolnego a inny produkcji energii elektrycznej i cieplnej. Nie zmienia tej oceny fakt, że ubocznymi produktami mogą być substancje, które można wykorzystywać w rolnictwie. Nie jest to główny cel planowanego przedsięwzięcia. Budowa planowanego kompleksu, na który ma się składać elektrociepłownia na gaz byłaby sprzeczna z tzw. zasadą dobrego sąsiedztwa określoną w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, co uzasadniało wydanie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. Jak wynika z treści wniosku zakres inwestycji, która określona jest jako budowa elektrociepłowni na biogaz, obejmuje szereg budynków i budowli. We wniosku wskazano, że inwestycja ta ma pełnić funkcje produkcyjne, polegające na produkcji energii ze źródła odnawialnego. Tak więc o kontynuacji funkcji można by było mówić wówczas, gdyby w obszarze analizowanym znajdowały się budynki, które pełnią funkcje produkcyjne. Analiza wykazała, iż brak jest takich budynków. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie nie może być zastosowany art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Zdaniem Kolegium w pojęciu "urządzenia infrastruktury technicznej" nie mieści się elektrociepłownia na biogaz jako całość, stanowiąca zorganizowane przedsięwzięcie produkcyjne. Planowany obiekt nie ma charakteru elektrowni wiatrowych, które są urządzeniami służącymi do wykorzystania siły wiatru dla produkcji energii. Niezasadne są w tym zakresie zarzuty dotyczące interpretacji przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne. W ocenie Kolegium nie można uznać, że produkcja energii elektrycznej bądź ciepła mieści się w granicach pojmowania rolnictwa ujmowanego jako odrębny od energetyki dział gospodarki. Biogaz rolniczy nie jest odnawialnym źródłem energii, o którym stanowi art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo energetyczne. Zależnie od tego, czy energia będzie powstawała z odnawialnych źródeł energii, czy też jako biogaz rolniczy, różne będą wymagania techniczne do ich pozyskania. O ile przy tym same urządzenia infrastruktury technicznej podlegają zwolnieniu z rygorów art. 61 ust. 1 ustawy, to tego uprawnienia pozbawione są obiekty budowlane, które stanowią budynki wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, czy też budowle stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Inwestycję należy ujmować jako całość (zbiór budynków i obiektów budowlanych) z konsekwencjami, które dotyczą wskaźnika zabudowy terenu i wielkości oraz ilości planowanych budynków. Jak wyjaśniło Kolegium rygorom art. 61 ust. 1 ustawy podlegają chociażby drogi, place wewnętrzne, parking, budynek techniczno-socjalno-bytowy. Będą to obiekty budowlane powiązane ze sobą technologicznie, lecz trudno mówić, aby miały stanowić urządzenia infrastruktury technicznej. Zamierzenie polegające na budowie elektrociepłowni na biogaz, na którą składają się konkretne obiekty budowlane, wymaga więc spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. W skardze na powyższą decyzją [...] Sp. z o.o. w W. zarzuciła jej naruszenie: art. 61 ust. 3 ustawy oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Skarżąca wskazała na orzecznictwo sądów administracyjnych uznające za urządzenia infrastruktury technicznej elektrownie wiatrowe i towarzyszącą im infrastrukturę oraz stacje bazowe telefonii komórkowej. Zdaniem skarżącej pojęcie urządzeń infrastruktury technicznej z art. 61 ust. 3 ustawy obejmuje swym zakresem pojęcie instalacji w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy – Prawo energetyczne. Urządzenia wchodzące w skład instalacji, jaką jest elektrociepłownia na biogaz stanowią pewien nierozerwalny ciąg technologiczny. SKO w Słupsku, w udzielonej odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej jako p.p.s.a. ( t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) stwierdził, iż SKO w Słupsku prawidłowo przyjęło, iż planowane przez skarżącą przedsięwzięcie wbrew jej twierdzeniom, nie należy do urządzeń infrastruktury technicznej, o których mowa w art. 61 ust. 3 ustawy. Za błędne WSA w Gdańsku uznał stanowisko Spółki, iż budowle wchodzące w skład planowanego przedsięwzięcia elektrociepłowni na biogaz będą budowlami rolniczymi w rozumieniu § 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 1997 r. Nr 132 poz.877 ze zm.). W konsekwencji Sąd uznał za bezzasadne twierdzenia skarżącej Spółki, która zarzucała organowi odwoławczemu błędne wyłączenie planowanej inwestycji, polegającej na budowie elektrociepłowni na biogaz, z kategorii urządzeń infrastruktury technicznej, do których w świetle art. 61 ust. 3 ustawy nie stosuje się wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2. Z wniosku inwestora o ustalenie warunków zabudowy wynika bowiem, że obejmuje budowę elektrociepłowni na biogaz o mocy elektrycznej wynoszącej 999 kW i mocy cieplnej 1058 kW. Na instalacje składać się będą budynki i budowle do składowania i przetwarzanie biomasy pochodzenia rolniczego w celu wytwarzania biogazu a następnie energii elektrycznej i ciepła. Jako rodzaj inwestycji wskazano obiekt produkcyjny, a jako rodzaj zabudowy, zabudowę produkcyjną – obiekty budowlane (budynki i budowle) z infrastrukturą techniczną. Zdaniem Sądu I instancji, charakter inwestycji planowanej przez inwestora wymaga spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa, zawartego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, gdyż nie stanowi ona "urządzenia infrastruktury technicznej". Planowana inwestycja jako całość (bo tak musi być rozpatrywana skoro wniosek inwestora obejmował cały kompleks elektrociepłowni, a korzystna dla inwestora decyzja o warunkach zabudowy ma akceptować zmianę zagospodarowania terenu spowodowaną budową obiektów) jest obiektem służącym do produkcji energii elektrycznej i cieplnej, nie zaś urządzeniem infrastruktury technicznej. Sąd wyjaśnił, że ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1059) w art. 3 definiuje i różnicuje pojęcia: w pkt. 9 pojęcie "urządzeń" - urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych, w pkt. 10 pojęcie "instalacji" - urządzenia z układami połączeń między nimi, w pkt. 10a) pojęcie "instalacji magazynowych" - instalacja używana do magazynowania paliw gazowych będąca własnością przedsiębiorstwa energetycznego lub eksploatowana przez to przedsiębiorstwo z wyłączeniem tej części instalacji, która jest wykorzystywana do działalności produkcyjnej oraz instalacja służąca wyłącznie do realizacji zadań operatorów systemu przesyłowego gazowego oraz w pkt. 11 pojęcie "sieci" - instalacje połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania lub dystrybucji paliw lub energii, należące do przedsiębiorstwa energetycznego. Z przepisów ustawy - Prawo energetyczne wynika zatem, że "urządzenia" są częścią "instalacji" a te z kolei mogą służyć różnym celom w procesach energetycznych - produkcyjnym, magazynowym, przesyłowym. Ponadto pojęcie urządzenia lub instalacji nie odnosi się do obiektów kubaturowych takich jak budynki, czy też budowle wyszczególnione we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Nie są to w szczególności budynki, czy budowle, które mogą stanowić część infrastruktury. W art. 61 ust. 3 ustawy jest mowa o urządzeniach, nie zaś o obiektach infrastruktury technicznej, albowiem odniesienie do obiektów dotyczy jedynie obiektów liniowych. W przypadku infrastruktury technicznej ustawodawca nie odniósł tej infrastruktury również do obiektów, co oznacza, że chodzi tu jedynie o urządzenia infrastruktury technicznej. Sąd wskazał, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji paliw albo energii lub obrotu nimi jest przedsiębiorstwem energetycznym. Niewątpliwie zatem planowana inwestycja będzie "zakładem produkcyjnym" przedsiębiorstwa energetycznego, gdyż służyć będzie wytwarzaniu energii elektrycznej i cieplnej z uprzednio wytworzonego biogazu. Ustawa - Prawo energetyczne nie używa pojęcia "urządzenie infrastruktury technicznej". Nie jest zatem uprawnione i uzasadnione traktowanie pojęć "urządzenie" lub "instalacja" w rozumieniu ustawy - Prawo energetyczne i pojęcia "urządzenie infrastruktury technicznej" w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jako pojęć tożsamych. Istota pojęcia "infrastruktury technicznej" w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest zupełnie inna. Podstawową cechą tego pojęcia jest to, że nie może ona istnieć sama dla siebie, ale zawsze dla obsługi określonych "jednostek przestrzenno – gospodarczych". Definicja "infrastruktury technicznej" sformułowana w encyklopedii powszechnej, wskazuje, że są to urządzenia, sieci przesyłowe i związane z nimi obiekty, świadczące niezbędne i podstawowe usługi dla określonej jednostki przestrzenno-gospodarczej, w zakresie energetyki, dostarczania ciepła, wody, usuwania ścieków i odpadów, transportu, teletechniki itp. (Popularna Encyklopedia Powszechna t. VII, s. 238, Kraków 1995). Oznacza to, że czym innym jest usługa polegająca na dostarczaniu energii elektrycznej a czym innym produkcja tej energii. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego przyjmując kierunek interpretacji zaprezentowany przez skarżącą należałoby dojść do absurdalnego wniosku, że możliwe jest ustalenie warunków zabudowy bez nawiązywania do zasad dobrego sąsiedztwa dla każdej elektrociepłowni niezależnie od jej rozmiarów, podczas gdy nawiązania do tych zasad wymaga wybudowanie niewielkiego domu jednorodzinnego. Zestawiając ww. definicje z treścią art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) - dalej w skrócie jako "u.g.n.", zgodnie z którym przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych, zdaniem Sądu pierwszej instancji należy przyjąć, że również ww. regulacja nie obejmuje swym zakresem planowanej inwestycji jako całości. Zdaniem tego Sądu, na gruncie przedmiotowej sprawy urządzenia infrastruktury technicznej to przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej. Takimi częściami budowlanymi elektrociepłowni na biogaz mogą być budowle rolnicze, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Sąd uznał, że niewątpliwie elementy, takie jak: zbiorniki na płynne odchody zwierzęce, płyty do składowania obornika, silosy na kiszonki, komory fermentacyjne i zbiorniki biogazu rolniczego stanowią część składową większości biogazowni lokalizowanych w Polsce. Rozporządzenie w § 3 uznaje właśnie takie budowle za budowle rolnicze. Zdaniem skarżącej wystarczy dla uznania ich za budowle rolnicze ustalenie, że uczestniczą w produkcji rolniczej. Taką produkcją rolniczą niewątpliwie jest między innymi produkcja biogazu rolniczego oraz masy pofermentacyjnej, która stanowi ekologiczny nawóz. Przez biogaz rolniczy zgodnie z art. 3 pkt 20a ustawy - Prawo energetyczne rozumieć należy paliwo gazowe otrzymywane w procesie fermentacji metanowej surowców rolniczych, produktów ubocznych rolnictwa, płynnych lub stałych odchodów zwierzęcych, produktów ubocznych lub pozostałości z przetwórstwa produktów pochodzenia rolniczego lub biomasy leśnej, z wyłączeniem gazu uzyskanego z surowców pochodzących z oczyszczalni ścieków oraz składowisk odpadów. Jednak w ocenie Sądu I instancji przedstawione przez organ cechy zamierzenia inwestycyjnego nie wskazują na to, że będzie to produkcja rolnicza. Cechy wynikające z opisu przedsięwzięcia, zawartego we wniosku inwestora, niewątpliwie świadczą o zamiarze podjęcia przez skarżącą działalności przemysłowej w rozumieniu art. 4 pkt 26 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) oraz prowadzeniu przez inwestora przedsiębiorstwa energetycznego w rozumieniu art. 3 pkt 12 ustawy – Prawo energetyczne. Przepisy o warunkach technicznych dla budowli rolniczych odnoszą się do budowli, a nie zakładów przemysłowych, a przy tym budowli dla potrzeb rolnictwa i przechowalnictwa. Okoliczność, że wśród tych budowli wymienia się komory fermentacyjne i zbiorniki biogazu nie uzasadnia wniosku, że zamierzona przez skarżącą inwestycja będzie służyła działalności rolniczej, a nie przemysłowej i nie zmieni rolniczego charakteru terenu. W konsekwencji powyższych rozważań Sąd uznał, że zamierzenie polegające na budowie elektrociepłowni na biogaz, na którą składają się konkretne obiekty budowlane, wymaga spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Przyjmując przeciwne wnioskowanie, każda budowa zakładu służącego do produkcji energii, który obejmowałby kompleks obiektów budowlanych z zapleczem technicznym, stanowiłaby obejście warunku dobrego sąsiedztwa. Odnosząc się do przedstawionych w skardze tez orzeczeń sądów administracyjnych Sąd I instancji podkreślił, że dotyczą one przede wszystkim elektrowni wiatrowych, których nie można utożsamiać z elektrociepłowniami na biogaz, które nie stanowią urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu ww. przepisu. Sąd stwierdził również, że w orzecznictwie sądów administracyjnych za właściwe uznano sięgnięcie do językowej definicji pojęcia "infrastruktura techniczna". W wyroku z dnia 3 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 2251/10 jako poprawne przyjęto odwołanie się do słownikowej definicji "infrastruktury technicznej", z uzupełniającym odniesieniem się do wykładni systemowej, bazującej na regulacjach zawartych w ustawie o gospodarce nieruchomościami oraz ustawie - Prawo energetyczne. Pogląd, że elektrownie wiatrowe są urządzeniami infrastruktury technicznej jest zresztą już utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych. Inwestycje w postaci elektrowni wiatrowej, czy też stacji bazowej telefonii komórkowej, zasadniczo różnią się swoimi rozmiarami oraz charakterystyką od inwestycji polegających na budowie elektrociepłowni na biogaz. Z tych względów orzecznictwo sądów dotyczące elektrowni wiatrowych nie może stanowić uzasadnienia dla uznania elektrociepłowni na biogaz za urządzenia infrastruktury technicznej. Zdaniem Sądu I instancji, skoro elektrociepłownia na biogaz, obejmująca zamierzeniem kompleks obiektów, nie jest urządzeniem infrastruktury technicznej, o jakim mowa w art. 61 ust. 3 ustawy to w przedmiotowej sprawie, w związku z planowanym przedsięwzięciem, znajdują zastosowanie przepisy art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy. Wiąże się to z koniecznością prowadzenia postępowania, mającego na celu wyjaśnienie przesłanek uregulowanych w ww. przepisach. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy nie był wyłączony przez art. 61 ust. 3 w tej sprawie, miał zastosowanie i stanowił podstawę rozstrzygnięć organów administracyjnych, które są zgodne z prawem. Sąd wskazał, że stosownie do art. 3 pkt 12 ustawy - Prawo energetyczne podmiot prowadzący działalność poprzez prowadzenie elektrociepłowni na biogaz będzie spełniał kryteria przedsiębiorstwa energetycznego, przez które rozumie się podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji paliw albo energii lub obrotu nimi. W procesie produkcji będzie powstawał biogaz rolniczy w rozumieniu art. 3 pkt 20a ustawy - Prawo energetyczne. Oznacza to, że planowane zamierzenie jest zaliczane do obiektów produkcyjnych, odpowiadających charakterowi zabudowy produkcyjnej, o której stanowi § 2 pkt 1 lit. d rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589). Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji słusznie zatem zwrócił uwagę, że przedmiotowe przedsięwzięcie kłóci się z istniejącą w obszarze analizowanym rozproszoną zabudową zagrodową. W konsekwencji Sąd uznał, że ustalenia stanu faktycznego potwierdzają, iż planowane zamierzenie byłoby sprzeczne z zasadą dobrego sąsiedztwa. Nie zasługiwał zatem na uwzględnienie zarzut skargi, że zamierzenie inwestycyjne spełnia (mimo że w ocenie skarżącej nie musi) wymagania wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. W skardze kasacyjnej [...] sp. z o.o. zaskarżyła powyższy wyrok w całości i zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to jest art. 61 ust. 3 w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez ich niezastosowanie i uznanie, że elektrociepłownia na biogaz rolniczy nie mieści się w pojęciu "urządzenia infrastruktury technicznej", co doprowadziło do bezprawnego oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. zamiast jej uwzględnienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. i uchylenia zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku Po wtóre zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci § 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 1997 r. Nr 132, poz. 877 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż budowle wchodzące w skład planowanej elektrociepłowni na biogaz (biogazowni) nie stanowią budowli rolniczych w rozumieniu tego przepisu, co doprowadziło do bezprawnego oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. zamiast jej uwzględnienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. i uchylenia zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a. Wniesiono też o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W skardze kasacyjnej potwierdzono, że treść wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wprost wskazuje, iż przedsięwzięcie obejmuje budowę elektrociepłowni wytwarzającej energie elektryczną i cieplną z biogazu rolniczego w tym budowę biogazowi rolniczej stanowiącej część elektrociepłowni, która odpowiada za wytwarzanie biogazu rolniczego. Zatem, nie można jak tego chciałaby skarżąca, oceniać poszczególnych elementów elektrociepłowni oddzielnie pod kątem wymogów określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lecz całe przedsięwzięcie kompleksowo, co prawidłowo uczynił Sąd pierwszej instancji. Dlatego przypomnieć należy, iż planowana inwestycja charakteryzować się będzie powierzchnią zabudowy wynoszącą około 23.500 mkw. z łącznej powierzchni działki przeznaczonej pod inwestycję ok. 30.000 mkw. Planowana inwestycja, stanowiąca architektoniczną całość, będzie składać się z kompleksu następujących obiektów budowlanych o podanej powierzchni zabudowy: – budynek techniczno-socjalno-bytowy - ok. 200 mkw., – budynek stacji transformatorowej wewnętrznej - ok. 20 mkw., – budynek stacji przyjęć - ok. 300 mkw., – silosy na kiszonkę roślin energetycznych - ok. 6100 mkw. – płyta obornikowa - ok. 350 mkw., – dwa podziemne zbiorniki żelbetonowe szczelne na odcieki - ok. 2x32 mkw., – dwa zbiorniki fermentacyjne - ok. 2 x 450 mkw., – trzy zbiorniki magazynowe na masę pofermentacyjną - ok. 3 x 800 mkw., – drogi i place wewnętrzne oraz parking - ok. 13.200 mkw., – pochodnia biogazu, studnia głębinowa oraz waga samochodowa - ok. 90 mkw, – stacja pomp - ok. 100 mkw., – zbiornik na gnojowicę - ok. 88 mkw., – zbiornik wstępnego mieszania – 88 mkw., – zbiornik wód opadowych i przeciwpożarowy – ok. 400 mkw., W ramach pierwszej podstawy kasacyjnej, określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., skarżący zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że elektrociepłownia na biogaz rolniczy nie mieści się w pojęciu "urządzenia infrastruktury technicznej" i w związku z tym jej budowa wymaga spełnienia warunków, określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Z tego ostatniego przepisu wynika, że aby uzyskać pozytywną decyzję o warunkach zabudowy planowane przedsięwzięcie powinno m.in. posiadać tzw. "dobre sąsiedztwo". Jednak skarżąca stoi na stanowisku, że wymóg ten nie dotyczy przedsięwzięcia planowanego przez nią, bowiem wymogu tego nie stosuje się do urządzeń infrastruktury technicznej, co wynika z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Przepis ten rzeczywiście stanowi, że przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p nie stosuje się do urządzeń infrastruktury technicznej. Zatem istota rozstrzygnięcia zagadnienia podniesionego w tym zarzucie, sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy planowane przedsięwzięcie w postaci elektrociepłowni jest urządzeniem infrastruktury technicznej. Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku podzielił pogląd SKO w Słupsku i uznał m. in., że przedsięwzięcie polegające na budowie elektrociepłowni na biogaz wraz z infrastrukturą towarzyszącą nie jest urządzeniem infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Prezentując taką wykładnię przepisów prawa materialnego Sąd uznał, że organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy ma obowiązek zastosowania zasady "dobrego sąsiedztwa". Naczelny Sąd Administracyjny w całej rozciągłości podziela to stanowisko Sądu pierwszej instancji i jego argumentację, przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i przyjmuje ją za własną. Stanowisko takie prezentowane jest też w kształtującej się już od pewnego czasu praktycznie jednolitej linii orzecznictwa sądów administracyjnych np. w wyrokach NSA z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 372/13, z dnia 10 października 2014 r. sygn. akt II OSK 811/13, z dnia 16 grudnia 2014 r. sygn. akt. II OSK 1303/ 13, i w wyrokach WSA z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Go 316/14, z dnia 15 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 1109/12, z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 393/13 ( dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego także w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, charakter planowanej inwestycji objętej kontrolowanym wyrokiem wymaga spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa, określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., ponieważ inwestycja polegająca na budowie elektrociepłowni na biogaz nie stanowi "urządzenia infrastruktury technicznej". Planowana inwestycja rozpatrywana zgodnie z wnioskiem, jako całość - jak słusznie wskazał Sąd Wojewódzki - jest przedsiębiorstwem służącym do produkcji energii elektrycznej i cieplnej. Energia ta bowiem jest produktem finalnym, który opuszcza zakład produkcyjny. Nie zmienia tego fakt, że w tym wypadku elektrociepłownia wytwarza tę energię wskutek przetworzenia w procesie spalania uprzednio wyprodukowanego biogazu rolniczego. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera legalnej definicji pojęcia "urządzenia infrastruktury technicznej", aczkolwiek zakwalifikowanie przedsięwzięcia do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej odnosi istotny skutek dla stosowania tej ustawy. W celu ustalenia jego znaczenia niezbędne jest zatem zastosowanie reguł wykładni prawa. Podstawowym rodzajem wykładni przepisów prawa jest zaś wykładnia językowa (gramatyczna), której zasady nakazują, w przypadku braku definicji legalnej danego pojęcia, nadawać mu znaczenie możliwie najbliższe potocznemu rozumieniu danego wyrazu lub zwrotu. W orzecznictwie sądów administracyjnych za właściwe uznano sięgnięcie do językowej definicji pojęcia "infrastruktura techniczna". W wyroku z dnia 3 marca 2011r. sygn. akt II OSK 2251/10 jako poprawne przyjęto odwołanie się do słownikowej definicji "infrastruktury technicznej", z uzupełniającym odniesieniem się do wykładni systemowej, opartej na regulacjach zawartych w ustawie o gospodarce nieruchomościami oraz ustawie - Prawo energetyczne. Ustawa Prawo energetyczne w przepisie art. 3 definiuje i różnicuje pojęcia: w pkt. 9 pojęcie "urządzeń" - urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych, w pkt. 10 pojęcie "instalacji" - urządzenia z układami połączeń między nimi, w pkt. 10a) pojęcie "instalacji magazynowych" - instalacja używana do magazynowania paliw gazowych będąca własnością przedsiębiorstwa energetycznego lub eksploatowaną przez to przedsiębiorstwo z wyłączeniem tej części instalacji, która jest wykorzystywana do działalności produkcyjnej oraz instalacja służąca wyłącznie do realizacji zadań operatorów systemu przesyłowego gazowego oraz w pkt. 11 pojęcie "sieci" - instalacje połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania lub dystrybucji paliw lub energii, należące do przedsiębiorstwa energetycznego. Z przepisów tej ustawy wynika zatem, że "urządzenia" są częścią "instalacji" a te z kolei mogą służyć różnym celom w procesach energetycznych - produkcyjnym, magazynowym i przesyłowym. Ponadto pojęcie urządzenia lub instalacji nie odnosi się do obiektów kubaturowych takich jak budynki, czy też budowle wyszczególnione we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Nie są to w szczególności budynki, czy budowle, które mogłyby stanowić część składową urządzenia infrastruktury technicznej. W art. 61 ust. 3 u.p.z.p. jest mowa o urządzeniach, nie zaś o obiektach infrastruktury technicznej, albowiem odniesienie do obiektów dotyczy jedynie obiektów liniowych. W przypadku infrastruktury technicznej ustawodawca nie odniósł tego pojęcia do obiektów, co oznacza, że chodzi tu jedynie o urządzenia. W żadnym miejscu Prawo energetyczne nie używa pojęcia "urządzenie infrastruktury technicznej". Nie jest zatem uprawnione i uzasadnione traktowanie pojęcia "urządzenia" w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa energetycznego (urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych; red. Z. Muras, M. Swora, Prawo energetyczne. Komentarz, Wolterem Kluwer 2010, uw. 27, 40-44 do art. 3 pe) i pojęcia "urządzenie infrastruktury technicznej" w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jako pojęć tożsamych (wyrok WSA w Krakowie z 7.1.2013 r., II SA/Kr 1588/12). Natomiast Istota "infrastruktury technicznej" w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest zupełnie inna. Podstawową cechą infrastruktury jest to, że nie może ona istnieć sama dla siebie. Jej przeznaczeniem jest zawsze obsługa określonych jednostek przestrzenno – gospodarczych. Definicja "infrastruktury technicznej" sformułowana w encyklopedii powszechnej, na którą zasadnie powołał się Sąd I instancji wskazuje, że są to urządzenia, sieci przesyłowe i związane z nimi obiekty, świadczące niezbędne i podstawowe usługi dla określonej jednostki przestrzenno-gospodarczej, w zakresie energetyki, dostarczania ciepła, wody, usuwania ścieków i odpadów, transportu, teletechniki itp. (Popularna Encyklopedia Powszechna tom. VII, s. 238, Kraków 1995r.). Infrastruktura pełni więc funkcje usługowe w stosunku do np. działalności produkcyjnej. Czym innym jest usługa polegająca na dostarczaniu energii elektrycznej i związane z tym procesem urządzenia przesyłowe, a czym innym produkcja tej energii. Planowana inwestycja ma natomiast służyć produkcji energii elektrycznej i ciepła, z uprzednio wytworzonego biogazu rolniczego – co jednoznacznie wynika z wniosku o wydanie warunków zabudowy. Z wniosku tego wynika także, że na planowaną instalację składać się będą budynki i budowle o określonych funkcjach i zadaniach w procesie wytwórczym. Obiekty te są funkcjonalnie ze sobą powiązane i każdy z nich ma swoje przeznaczenie w cyklu produkcyjnym. Ponadto zestawiając wymienione wyżej definicje z treścią art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010r., Nr 102, poz. 651 ze zm.), zgodnie z którym przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych, należy przyjąć, że również ta regulacja nie obejmuje swym zakresem planowanej inwestycji jako całości. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione przez organ cechy zamierzenia inwestycyjnego, wynikające jednocześnie z opisu przedsięwzięcia, zawartego we wniosku inwestora, świadczą o prowadzeniu przez inwestora przedsiębiorstwa energetycznego w rozumieniu art. 3 pkt 12 ustawy Prawo energetyczne. Zgodnie z tym przepisem, jako przedsiębiorstwo energetyczne ustawodawca traktuje podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji paliw albo energii lub obrotu nimi. Ustawa ta przewiduje możliwość wytwarzania energii oraz ciepła z paliwa gazowego, w tym z biogazu rolniczego (art. 3 pkt 1, 2, 3 i 3a), co niniejszym wypełnia ustalony w sprawie stan faktyczny. Planowana inwestycja będzie zatem "zakładem produkcyjnym" przedsiębiorstwa energetycznego, ponieważ będzie służyć wytwarzaniu energii elektrycznej i cieplnej z uprzednio wyprodukowanego biogazu rolniczego. W procesie produkcji będzie powstawał biogaz rolniczy w rozumieniu art. 3 pkt 20a ustawy Prawo energetyczne, a następnie energia elektryczna i cieplna. Oznacza to jak słusznie ujął Sąd w zaskarżonym wyroku, że planowane zamierzenie należy zaliczyć do obiektów produkcyjnych, odpowiadających charakterowi zabudowy produkcyjnej, o której stanowi § 2 pkt 1 lit. d) rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się do powołanych w skardze kasacyjnej orzeczeń sądów administracyjnych należy podkreślić, że dotyczą one przede wszystkim elektrowni wiatrowych, których nie można utożsamiać, jak oczekuje tego skarżąca, z elektrociepłowniami na biogaz. Pogląd, że elektrownie wiatrowe są urządzeniami infrastruktury technicznej jest już utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2010r. sygn. akt II OSK 310/10, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu: z dnia 6 maja 2009r. sygn. II SA/Po 1003/08, z dnia 27 maja 2009r. sygn. II SA/Po 1000/08, z dnia 17 listopada 2010r. sygn. IV SA/Po 762/10, z dnia 1 grudnia 2010r. sygn. IV SA/Po 763/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 października 2009r. sygn. akt II SA/Bd 533/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, z dnia 30 listopada 2010r. sygn. II SA/Łd 650/10, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednakże inwestycje w postaci elektrowni wiatrowej, czy też stacji bazowej telefonii komórkowej, zasadniczo różnią się swoimi rozmiarami oraz charakterystyką od inwestycji polegających na budowie elektrociepłowni na biogaz. Z tych względów orzecznictwo sądów dotyczące elektrowni wiatrowych i przedstawiona tamże argumentacja prawna nie może stanowić uzasadnienia dla uznania elektrociepłowni na biogaz za urządzenie infrastruktury technicznej. Odnosząc się natomiast do przywołanego w skardze kasacyjnej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 listopada 2010r. o sygn. akt. II SA/Wr 273/10, który dotyczył rozumienia elektrociepłowni na biogaz w kontekście urządzenia infrastruktury technicznej według zapisów planu miejscowego - NSA podnosi, że nie podziela prezentowanej tamże wykładni pojęcia infrastruktury technicznej, bowiem pozostaje ona w opozycji z przeprowadzonym w niniejszym wyroku tokiem rozumowania, popartym przywołanymi normami prawa. Stanowisko tego Sądu jest odosobnione w orzecznictwie. W konsekwencji powyższych wywodów należy stwierdzić, że skoro elektrociepłownia na biogaz, obejmująca zamierzeniem kompleks obiektów budowlanych powiązanych ze sobą technologicznie i funkcjonalnie, to nie jest urządzeniem infrastruktury technicznej, o jakim mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p, to w rozpatrywanej sprawie znajdują zastosowanie, w związku z planowanym przedsięwzięciem, przepisy art. 61 ust. 1 tej ustawy. Brak jest też innej normy prawnej, zwalniającej objętą wnioskiem inwestycję od spełnienia wymogu kontynuacji funkcji zabudowy. Wiąże się to z koniecznością prowadzenia postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie istnienia przesłanek warunkujących wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Tym samym zarzut naruszenia wskazanych wyżej przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może być uwzględniony. Także drugi zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci § 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż budowle wchodzące w skład planowanej elektrociepłowni na biogaz nie stanowią budowli rolniczych w rozumieniu tego przepisu, nie jest usprawiedliwiony. Na wstępie należy wskazać, że wbrew tak postawionemu zarzutowi, Sąd pierwszej instancji nie zaprzeczył aby części budowli wchodzących w skład przedsięwzięcia stanowi budowle rolnicze w rozumieniu tego rozporządzenia. Uznał jednak, że nie jest taką budowla rolniczą całe przedsięwzięcie tj. elektrociepłownia. Sam fakt, że w skład elektrociepłowni wchodzą budowle rolnicze nie uzasadnia wniosku, że zamierzona inwestycja będzie służyła działalności rolniczej, a nie przemysłowej (por. np. wyrok WSA w Krakowie z 7 stycznia 2013 r., II SA/Kr 1588/12, Lex nr 1274546 i Z. Muras, M. Swora – op. cit., uw. 222, 223, 224, 226 do art. 3 prawa energetycznego). Sąd pierwszej instancji wskazał, że "niewątpliwie elementy, takie jak: zbiorniki na płynne odchody zwierzęce, płyty do składowania obornika, silosy na kiszonki, komory fermentacyjne i zbiorniki biogazu rolniczego stanowią część składową większości biogazowni lokalizowanych w Polsce. Rozporządzenie w § 3 uznaje właśnie takie budowle za budowle rolnicze". Jednak nie wystarczy, to jak zasadnie wskazał Sąd, uznanie tych budowli za rolnicze i na tej podstawie ustalenie, że planowana elektrociepłownia uczestniczy w produkcji rolniczej i jest budowla rolniczą. Taką produkcją rolniczą niewątpliwie jest jedynie produkcja biogazu rolniczego oraz masy pofermentacyjnej, która stanowi ekologiczny nawóz. Przez biogaz rolniczy zgodnie z art. 3 pkt 20a ustawy - Prawo energetyczne rozumieć należy paliwo gazowe otrzymywane w procesie fermentacji metanowej surowców rolniczych, produktów ubocznych rolnictwa, płynnych lub stałych odchodów zwierzęcych, produktów ubocznych lub pozostałości z przetwórstwa produktów pochodzenia rolniczego lub biomasy leśnej, z wyłączeniem gazu uzyskanego z surowców pochodzących z oczyszczalni ścieków oraz składowisk odpadów. Ale produkcją rolniczą nie jest już produkcja energii elektrycznej i cieplnej na potrzeby podmiotów trzecich i to na dużą skalę. Należy podzielić stanowisko Sądu Wojewódzkiego, że cechy zamierzenia inwestycyjnego, niewątpliwie świadczą o zamiarze podjęcia przez skarżącą działalności przemysłowej w rozumieniu art. 4 pkt 26 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz prowadzeniu przez inwestora przedsiębiorstwa energetycznego w rozumieniu art. 3 pkt 12 ustawy – Prawo energetyczne. Natomiast przepisy o warunkach technicznych dla budowli rolniczych odnoszą się, co należy podkreślić, do budowli a nie do zakładów przemysłowych. Okoliczność, że wśród tych budowli wymienia się biogazownie, nie uzasadnia wniosku, że zamierzona przez skarżącą inwestycja będzie służyła działalności rolniczej, a nie przemysłowej i nie zmieni rolniczego charakteru terenu. W orzecznictwie sądowym trefnie zwraca się także uwagę, na legalną definicję zabudowy zagrodowej, zawartą w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). I tak przez użyte w tym rozporządzeniu pojęcie "zabudowy zagrodowej", należy rozumieć budynki mieszkalne, gospodarcze i inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Rozróżnienie wprowadza też art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i jako wyjątek od zasady z ust. 1 pkt 1, dotyczy także zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. W niniejszej sprawie inwestycja nie dotyczy zabudowy zagrodowej w rozumieniu § 3 pkt 3 rozp. z dnia 12 kwietnia 2002 r., ponieważ nie dotyczy ona rozbudowy rodzinnego gospodarstwa hodowlanego. Planowany obiekt ma powstać na cele produkcyjne. Przy ocenie warunków zabudowy nie ma znaczenia, że produkcja biogazu będzie ściśle związana z rolnictwem poprzez wytwarzanie masy pofermentacyjnej, wykorzystywanej jako nawóz. To, że w ramach zamierzenia inwestycyjnego będą zlokalizowane takie budowle rolnicze, nie przesądza przy ocenie całego zamierzenia, że mamy do czynienia z zabudową rolniczą. Podsumowując powyższe jeszcze raz należy podkreślić, że planowane przedsięwzięcie - elektrociepłownię na biogaz należy oceniać pod kątem spełnienia wymogów przewidzianych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym całościowo a nie w rozbiciu na poszczególne jej elementy. Zatem w sytuacji przyjęcia, że planowana inwestycja tj. elektrociepłownia obejmująca budowę biogazowni jest działalnością przemysłową w rozumieniu art. 3 pkt 12 u.p.e., konieczne było badanie spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa, zawartego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.z.p.z. W konsekwencji Sąd nie naruszył § 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Z uwagi na to, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił zaskarżoną decyzję, zasadnie zastosował art. 151 p.p.s.a. i oddalił skargę nie naruszając art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a i 135 p.p.s.a. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.