I SA/Lu 446/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (sprawozdawca), Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, NSA Anna Kwiatek, Protokolant Referent Paulina Zając, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi P.H.U. A. G. i Wspólnicy Spółka Jawna z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2011r. - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm. dalej "Op.") - po rozpatrzeniu odwołania "A" Spółka Jawna z siedziby w B. (dalej także jako: "strona", "podatnik", "skarżąca", "Spółka") od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...].07.2012 r. nr [...] określającej za miesiąc listopad 2011 r. zobowiązanie w podatku od towarów i usług w kwocie 1.282.165 zł - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że w wymienionym okresie Spółka prowadziła stacje paliw, gdzie dokonywała sprzedaży benzyny, oleju napędowego, oleju opałowego, gazu oraz prowadziła sprzedaż artykułów spożywczych i przemysłowych w sklepach znajdujących się na stacjach paliw. Na stacji paliw w J. prowadzono również barek gastronomiczny. Decyzją Wojewody z dnia [...] grudnia 2010 r. znak: [...], wydano zezwolenie na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi krajowej nr 17 (12) na odcinku L. (węzeł "W") – P. (początek obwodnicy). Wobec powyższego działka o nr 251 o pow. 0,7528 ha zabudowana stacją paliw, położona w obrębie geodezyjnym 6 – B. A UKAZ gmina P., stanowiąca własność "A", została przejęta w całości na potrzeby realizacji ww. inwestycji. Następnie, decyzją z dnia [...] października 2011 r. znak: [...], Wojewoda ustalił na rzecz "A" odszkodowanie w wysokości 5.929.387,90 zł z tytułu przejęcia na rzecz Skarbu Państwa prawa własności ww. nieruchomości oraz na rzecz "B" Oddziału w Polsce z siedzibą w K. odszkodowanie w wysokości 514.612,10 zł celem zaliczenia tego odszkodowania na spłatę świadczenia głównego wierzytelności zabezpieczonej hipoteką wraz z odsetkami. W związku z otrzymanym odszkodowaniem firma "A" wystawiła dla Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w L. – dalej "A": - fakturę VAT nr 535/11 z dnia 8.11.2011 r. na wartość 6.444.000 zł - jako sprzedaż zwolnioną na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm., dalej jako "ustawa o VAT") - wykazaną w deklaracji VAT-7 za listopad 2011 r. (poz. 13 rejestru sprzedaży za ten miesiąc), - fakturę korygującą VAT nr 2/12 z dnia 9.03.2012 r. zmniejszającą sprzedaż zwolnioną z kwoty 6.444.000 zł do kwoty 0,00 zł oraz zwiększającą sprzedaż opodatkowaną netto wg stawki VAT 23 % do wysokości 5.239.024,39 zł, podatek VAT do wysokości 1.204.975,61 zł, sprzedaż brutto do wysokości 6.444.000 zł. Jako podstawę korekty podano zmianę stawki VAT. Fakturę korygującą wykazano w złożonej w dniu 15.03.2012 r. deklaracji korygującej VAT-7 za listopad 2011 r. (poz. 1 rejestru korekt sprzedaży za marzec 2012 r.). Spółka dokonała zapłaty różnicy zobowiązania podatkowego wynikającej z korekty deklaracji VAT-7 za listopad 2011 r. w wysokości 1.204.976 zł wraz z należnymi odsetkami. W piśmie wyjaśniającym do korekty deklaracji z dnia 15.03.2012 r. stwierdziła, że podstawą do złożenia korekty była uzyskana interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].02.2012 r. znak: [...] wydana w odpowiedzi na zapytanie spółki, w której stwierdzono, że otrzymane przez stronę odszkodowanie jest formą wynagrodzenia za przeniesienie własności nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, stanowiące dostawę towaru, które nie może korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a ustawy o podatku VAT i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT wg stawki 23 %. Następnie, w dniu 5.04.2012 r. Spółka złożyła kolejną korektę deklaracji VAT-7 za listopad 2011 r., w której zmniejszyła wartość netto sprzedaży wg stawki 23 % o 5.239.024,00 zł i kwotę podatku VAT należnego o 1.204.976 zł oraz zmniejszyła zobowiązanie podatkowe o 1.204.976 zł. Kwota zobowiązania podatkowego po korekcie z dnia 5.04.2012 r. wyniosła 78.946 zł. W uzasadnieniu do złożonej w dniu 5.04.2012 r. korekty deklaracji strona powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.03.2012 r. sygn. akt I FSK 815/11, na podstawie którego uznała, że do przejęcia przez Skarb Państwa w zamian za odszkodowanie stacji paliw - jako zorganizowanej części przedsiębiorstwa, w związku z art. 6 pkt 1 ustawy o VAT - nie stosuje się przepisów ustawy. Wraz z wyjaśnieniem do korekty deklaracji VAT-7 za listopad 2011 r. strona złożyła wniosek o zwrot nadpłaconego podatku w wysokości 1.204.976 zł wraz z odsetkami. Na podstawie zebranego materiału dowodowego Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego stwierdził, że przejęcie na rzecz Skarbu Państwa prawa własności ww. nieruchomości w zamian za odszkodowanie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług VAT na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Organ ten ustalił, że będąca przedmiotem przejęcia przez Skarb Państwa nieruchomość nie stanowi zorganizowanej części przedsiębiorstwa, więc transakcja jej zbycia nie podlega wyłączeniu, o którym mowa w art. 6 pkt 1 ustawy o VAT. Wobec tego stwierdzono zaniżenie podatku należnego za listopad 2011 r. o kwotę 1.204.976 zł i decyzją z dnia 12.07.2012r. organ I instancji określił Spółce zobowiązanie podatkowe w wysokości 1.282.165 zł (z uwzględnieniem kwoty nadwyżki wynikającej ze złożonej deklaracji korygującej VAT-7 za październik 2011 r. w wysokości 21.857 zł). Od powyższej decyzji pełnomocnik strony złożył odwołanie, w którym decyzji tej zarzucił naruszenie: - przepisów postępowania: art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Op. poprzez nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, błędną i dowolną jego ocenę, a w rezultacie dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego, - przepisów prawa materialnego: 1) art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie przeniesienie z mocy prawa własności nieruchomości zabudowanej stacją paliw w zamian za odszkodowanie jest objęte podatkiem od towarów i usług, w sytuacji, gdy w rzeczywistości przedmiotem transakcji była zorganizowana część przedsiębiorstwa w postaci stacji paliw, do której to transakcji, zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy o VAT nie stosuje się przepisów tej ustawy, 2) art. 6 pkt 1 w związku z art. 2 pkt 27e ustawy o VAT poprzez ich niezastosowanie skutkujące błędnym przyjęciem, iż w sprawie zastosowanie ma art. 7 ust. 1 pkt 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, podczas gdy stacja paliw jest zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa i transakcja jej dostawy nie podlega ustawie o VAT. Powołując się na powyższe zarzuty pełnomocnik strony wniósł o uchylenie w całości decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Po rozpatrzeniu odwołania oraz przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W pierwszej kolejności organ zwrócił uwagę, na istotę sporu w niniejszej sprawie, to jest ustalenie, czy w świetle zebranego materiału dowodowego przeniesienie własności nieruchomości w J. przez Spółkę na rzecz Skarbu Państwa w zamian za otrzymane odszkodowanie objęte jest dyspozycją art. 6 pkt. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Organ przywołał definicję zorganizowanej części przedsiębiorstwa zawartą w art. 2 pkt 27e ww. ustawy, zgodnie z którym : "rozumie się przez to organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania". Analizując ww. definicję organ wskazał, iż elementem kluczowym definicji jest zespół składników materialnych i niematerialnych (w tym zobowiązania), które w istocie rzeczy decydują o istnieniu lub braku zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Ten zespół składników materialnych i niematerialnych musi być wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie (organizacyjnie i finansowo) i przeznaczony do realizowania określonych zadań gospodarczych. Istotą zorganizowanej części przedsiębiorstwa jest bowiem to, iż może ona funkcjonować w sposób samodzielny zarówno w ramach przedsiębiorstwa, jak i poza nim. Stąd, w ocenie organu, ustawodawca oczekuje, iż przedmiotowy zespół składników materialnych i niematerialnych jest na tyle samodzielny, że może, jako odrębne przedsiębiorstwo, samodzielnie realizować zadania, do których zostało przeznaczone. Organ wskazał, że wyłączenie z opodatkowania zbycia majątku oparte jest na możliwości stworzonej przez art. 19 Dyrektywy 2006/112 ("W przypadku przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako aportu do spółki całości lub części majątku, państwa członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów nie miała miejsca i że w takim przypadku osoba, której przekazano towary, będzie traktowana jako następca prawny przekazującego (...)"), uprzednio art. 5 ust. 8 VI Dyrektywy, którego celem było umożliwienie krajom członkowskim zapewnienia całkowitej neutralności związanej z formą restrukturyzacji, jaką jest sprzedaż lub inna forma przeniesienia własności całości lub części majątku. Dyrektywa 2006/112 wprowadza dosyć szeroką opcję wyłączenia z opodatkowania - formuła "całość lub część majątku" pozwala w istocie rzeczy na dowolne określenie kryteriów, jakie owa "część majątku" powinna spełniać, aby jej zbycie zostało wyłączone z opodatkowania. Organ zwrócił jednak uwagę na rozstrzygnięcie Trybunału Sprawiedliwości UE (dalej jako: "TSUE") w sprawie C-497/01 (Zita Modes Sarl), w którym stwierdził on, iż przepis art. 5 ust. 8 VI Dyrektywy, odnoszący się do części zbywanego majątku, należy interpretować jako obejmujący wszelkie zbycie niezależnej części przedsiębiorstwa, obejmujący elementy majątku trwałego oraz ewentualnie wartości niematerialne, które razem tworzą przedsiębiorstwo bądź część przedsiębiorstwa, zdolne do prowadzenia niezależnej działalności gospodarczej. TSUE uznał, że pojęcie zbycia całości lub części majątku należy interpretować tak, iż obejmuje ono zbycie przedsiębiorstwa lub niezależnej części przedsiębiorstwa, włącznie z jego rzeczowymi składnikami oraz - w zależności od konkretnego przypadku - składnikami niematerialnymi, które łącznie stanowią przedsiębiorstwo lub jego część zdolną do prowadzenia niezależnej działalności gospodarczej, natomiast nie obejmuje ono zwykłego zbycia aktywów, takiego jak sprzedaż zapasów produktów. Wyłączenie nie ma zastosowania, gdy nabywca zamierza przedsiębiorstwo (jego część) natychmiast zlikwidować. Co istotne, TSUE podkreślił także, iż z prawa wspólnotowego nie wynika obowiązek, aby przedsiębiorca przed nabyciem całości lub części majątku prowadził ten sam typ działalności co zbywca. Natomiast w tezie wyroku TSUE z 10 listopada 2011 r. w sprawie C-444/10 (Finanzamt Lüdenscheid v. Christel Schriever ) wskazał, że: "Artykuł 5 ust. 8 VI Dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że przeniesienie własności zapasu towarów oraz wyposażenia sklepu z jednoczesnym oddaniem nabywcy w dzierżawę lokalu handlowego na podstawie umowy na czas nieoznaczony, ale możliwej do rozwiązania przez każdą ze stron z zachowaniem krótkiego terminu wypowiedzenia, stanowi przekazanie całości lub części aktywów w rozumieniu tego przepisu, pod warunkiem iż przekazane aktywa są wystarczające do prowadzenia przez nabywcę w sposób trwały samodzielnej działalności gospodarczej". Uwzględniając powyższe, organ odwoławczy podkreślił, że badając, czy w danym przypadku dochodzi do zbycia części majątku przedsiębiorstwa, czy też pojedynczych luźno ze sobą powiązanych składników majątkowych firmy należy oceniać każdy przypadek indywidualnie, uwzględniając przede wszystkim profil i specyfikę działalności danej firmy. Ze względu na trudność takiej oceny, zawsze należy kierować się przede wszystkim analizą przedmiotową, czyli funkcjonalną (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2012 r. sygn. akt I FSK 1223/11). Z ustaleń faktycznych sprawy wynika, iż Spółka na stacji paliw w "J" prowadziła sprzedaż paliw, posiadała sklep, w którym sprzedawała towary spożywcze i przemysłowe, jak również prowadziła bar gastronomiczny. Stacja paliw, w tym grunt i zabudowania były własnością Spółki. Sprzedaż paliw dokonywana była na podstawie posiadanej koncesji. Zakupu paliw samochodowych i środków smarnych Spółka dokonywała wyłącznie od "B" Sp. z o. o. i Spółka - Spółka Jawna na podstawie umowy z dnia 8 sierpnia 2000 r. o współpracy i dostawie paliw w sieci partnerskich stacji "B". Zgodnie z punktem 8.0 ww. umowy dostawca zobowiązał się dostarczyć i zainstalować na terenie stacji sprzęt, będący nośnikiem lub opatrzony znakiem towarowym dostawcy oraz zobowiązał się dostarczyć sprzęt innego rodzaju w ilości i na warunkach zawartych w tym punkcie umowy oraz na warunkach określonych w załączniku nr 4 do umowy. W załączniku nr 4 do umowy w punkcie 1 stwierdzono, że dostawca ("B") dostarczy i zamontuje na terenie stacji paliw: wykończenie wiaty (otok wiaty, słupy wiaty), system kasowy (dwie kasy fiskalne, komputer zarządzający), znaki doprowadzające do stacji, znaki informacyjne na terenie stacji, kompresor, odkurzacz, system elektronicznego pomiaru stanu paliw, podsufitka wiaty wraz z oświetleniem. Zgodnie z punktem 2 załącznika nr 4 cały dostarczony przez dostawcę sprzęt jest własnością "B". W przypadku wygaśnięcia lub rozwiązania umowy o współpracy i dostawie paliw z dnia 8 sierpnia 2000 r., dostawca jest uprawniony w każdej chwili zabrać sprzęt wyszczególniony w załączniku. W celu ustalenia odszkodowania rzeczoznawca majątkowy określił wartość rynkową nieruchomości. Sporządzona przez biegłego w dniu 19 stycznia 2011 r. inwentaryzacja na działce nr 251 objęła składniki budowlane oraz nasadzenia roślinne. Stan, w jakim została przekazana stacja paliw został odzwierciedlony w protokole zdawczo-odbiorczym sporządzonym w dniu 30 listopada 2011 r. W protokole przesłuchania strony z dnia 25 kwietnia 2012 r. A. G. zeznała, że towary i paliwo zostały przeniesione do innych stacji spółki, część wyposażenia, którego spółka nie była właścicielem została zwrócona, np. koncernowi "B". firmie "C", firmie "D". Pozostała część wyposażenia została również przeniesiona do pozostałych punktów handlowych spółki. Pracownicy zostali zwolnieni, spółka rozwiązała z nimi umowy o pracę, jeden pracownik został przeniesiony na inna stację paliw. Umowa z koncernem "B" przestała obowiązywać. W piśmie z dnia 21 września 2012 r. strona potwierdziła ww. zeznania. Natomiast w piśmie z dnia 10 listopada 2012 r. strona oświadczyła, że w związku z przejęciem stacji paliw w "J", na rzecz Skarbu Państwa zwrócono Spółce "B": system komputerowy wraz z oprogramowaniem oraz terminalami do obsługi kart flotowych "B", elementy reklamowe umieszczone na wiacie ochronnej zawierające logo i barwy "B" oraz elektroniczny system kontrolno pomiarowy paliw w paliwowych zbiornikach magazynowych. Przeprowadzone, w związku z wyjaśnieniami strony złożonymi w piśmie z dnia 21.09.2012r., postępowanie uzupełniające wykazało, że w stacji paliw w J., podatnik prowadził: - dla pracowników tej stacji odrębne listy płac, - ewidencję przychodów - łącznie dla wszystkich prowadzonych stacji tj. dla całej spółki. Sprzedaż na stacji w "J" ewidencjonowana była za pomocą dwóch kas rejestrujących. Losowo wybrane faktury VAT potwierdzają, że faktury VAT zawierają szczegółowe określenie sprzedawcy tj. dane sprzedawcy z określeniem miejsca dokonania transakcji sprzedaży tj. J. - ewidencję zakupu - łącznie dla całej spółki. Przy czym ewidencja zakupu prowadzona była w sposób umożliwiający przyporządkowanie poszczególnych faktur do prowadzonych przez podatnika stacji paliw, - zestawienia dające możliwość wyliczenia zysku ze sprzedaży towarów na stacji w "J", - dla towarów handlowych stacji paliw w "J" (towary, paliwo) - dziennik zakupów towarów handlowych, - dla baru w "J" - dziennik zakupów produktów dla baru, - do programu komputerowego używanego na stacji paliw w "J", spółka wprowadziła na stan wszystkie towary handlowe, a sprzedaż z tego programu również obejmowała wszystkie towary handlowe, - zestawienie obrotów i sald za 2011 r. z którego wynika, że oddzielnie dla stacji w "J" prowadzona była: a) gospodarka magazynowa, b) sprzedaż, c) środki trwałe w budowie. Natomiast wspólne konta bez utworzenia subkont dla poszczególnych stacji, w tym stacji paliw w "J" prowadzone były dla: - ustalenia kosztu własnego sprzedanych towarów, - kont kosztowych zespołu "4", - kont zespołu "2" dotyczących należności i zobowiązań spółki. Powyższe ustalenia doprowadziły organ do wniosku, że w okresie do zakończenia działalności stacja paliw w "J" mogła stanowić organizacyjnie i finansowo wyodrębnioną całość. Spółka "B" dodatkowo przedłożyła kserokopię protokołu odbioru wyposażenia odebranego z przedmiotowej stacji po rozwiązaniu umów o współpracy łączących spółkę "B" z firmą C. Protokół zawiera listę odebranych elementów wyposażenia. Są to m. in.: system kontrolno-pomiarowy i sondy pomiarowe, dwie tablice naprowadzające, urządzenie klimatyzacyjne, system monitoringu, kompresor, oświetlenie. W dniu 30 listopada 2011 r. Spółka wydała A. - protokołem zdawczo - odbiorczym przedmiotową nieruchomość, opróżnioną z rzeczy ruchomych. Biorąc pod uwagę ww. materiał dowodowy organ ustalił, iż strona przed przekazaniem A. stacji paliw w "J" wyłączyła ze stacji następujące składniki materialne i niematerialne stanowiące własność "B" i zwrócone "B": dystrybutory paliwowe, system komputerowy oraz oprogramowanie, terminale do obsługi kart flotowych "B", elektroniczne systemy kontrolnopomiarowe paliw w paliwowych zbiornikach magazynowych, elementy reklamowe umieszczone na wiacie ochronnej zawierające logo i barwy "B" oraz uprawnienia i obowiązki wynikające z umowy o współpracy i dostawie paliw zawartej z koncernem "B" w części dotyczącej stacji paliw w "J", towary handlowe w postaci paliwa, gazu, alkoholi, papierosów, i inne artykuły stanowiące towary handlowe stacji oraz towary handlowe baru, urządzenia myjni automatycznej, a nadto części wyposażenia jak: lodówki, które zostały przekazane właścicielom, tj. "D", "C", lady kasjerskie, biurka, wyposażenie pokoju socjalnego, regałów sklepowych i magazynowych, które zostały złożone w magazynie i będą lub zostały zlikwidowane, pozostałą część wyposażenia, które zostało przeniesione do innych stacji paliw spółki, dokumentację księgową i finansową, zobowiązania i należności spółki, pracowników stacji (w uzasadnieniu wypowiedzenia umów pracodawca podał, że przyczyną jest likwidacja stacji paliw, w związku z przejęciem nieruchomości przez Skarb Państwa pod budowę drogi S17). W konkluzji, Dyrektor Izby Skarbowej przyjął, że stacja paliw w "J" bez tych elementów nie była niezależnym przedsiębiorstwem realizującym zadania, do których była przeznaczona tj. do sprzedaży paliw, artykułów spożywczych i przemysłowych oraz prowadzenia baru gastronomicznego. Stan w jakim zbyto nieruchomość nie pozwalał i uniemożliwiał prowadzenie działalności w takim zakresie, w jakim działała ona w ramach Spółki. Strona nie dokonała zbycia tzw. niezbędnego minimum, z którym dane przedsiębiorstwo mogłoby realizować swoje zadania gospodarcze w takim zakresie w jakim działało w ramach "A". Organ podkreślił, że Spółka miała możliwość wyodrębnienia organizacyjnego, finansowego i funkcjonalnego stacji paliw w "J" i zbycia tej nieruchomości jako zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Jednak w momencie opróżnienia stacji paliw, zwolnienia pracowników w związku z likwidacją stacji, zerwania umów umożliwiających jej funkcjonowanie, zwrotu wyposażenia, komputerów i systemu komputerowego, który umożliwiał dokonywanie sprzedaży na stacji, wskazywał ilość wlewanego paliwa, cenę i przekazywał dane do dystrybutora, a następnie do kasy - stacja paliw stała się nieruchomością zabudowaną budynkami, niezdolną do samodzielnego funkcjonowania, nie spełniającą warunków do uznania jej za zorganizowaną część przedsiębiorstwa. W związku z tym organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 6 pkt 1 ustawy o VAT, natomiast ma zastosowanie art. 7 ust. 1 pkt 1 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Organ odwoławczy nie uznał również argumentu Spółki, że Skarb Państwa przejął zobowiązania spółki związane z przejmowaną stacją paliw spłacając zobowiązania wobec dostawcy paliwa "B" Europa w kwocie 514.612,10 zł, co wynika z decyzji o przyznaniu odszkodowania. Organ wywiódł, że Wojewoda wywiązując się z obowiązku nałożonego przepisami prawa, tj. art. 18 ust. Ib-ld ustawy z dnia 10.04.2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, ustalił na rzecz "B" Europa kwotę odszkodowania w wysokości 514.612,10 zł z tytułu wygaśnięcia hipoteki ustanowionej na przejętej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa oraz nałożył obowiązek zaliczenia odszkodowania w wysokości 514.612,10 zł na spłatę świadczenia głównego wierzytelności zabezpieczonej hipoteką wraz z odsetkami - co świadczy o tym, że A. nie przejęła zobowiązań spółki, lecz z przyznanego odszkodowania należnego spółce nałożyła obowiązek wypłaty należności na spłatę wierzytelności zabezpieczonej hipoteką. Odnosząc się do zarzutów odwołania w zakresie naruszenia przepisów postępowania organ odwoławczy stwierdził, iż materiał dowodowy niniejszej sprawy został zgromadzony i rozpoznany z zachowaniem reguł określonych w art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 Op., a w toku dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, dokonano czynności, które pozwoliły na ustalenie stanu faktycznego zaistniałego w przedmiotowej sprawie i uprawniły organ do wyciągnięcia wniosków zaprezentowanych w decyzji. Na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej strona reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania i materialnego prawa podatkowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenie: 1. art. 120, 121 § 1 i art. 191 Op. poprzez nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, błędną i dowolną jego ocenę, a w rezultacie dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego, podczas gdy z materiału tego bezsprzecznie wynika, iż Skarżąca dokonała zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy o VAT 2. art. 7 ust. 1 pkt 1 i art. 41 ust. 1 ustawy o VAT poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie odszkodowanie otrzymane za zabudowaną nieruchomość wywłaszczoną na rzecz Skarbu Państwa traktowane jest na równi z wynagrodzeniem z tytułu dostawy i transakcja taka nie podlega zwolnieniu od podatku VAT, a tym samym należy ją udokumentować fakturą VAT ze stawką VAT 23%, w sytuacji, gdy z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynikało, iż przedmiotem transakcji była zorganizowana część przedsiębiorstwa w postaci całej stacji paliw, do której to transakcji zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy o VAT przepisów tej ustawy nie stosuje się; 3. art. 6 pkt 1 w związku z art. 2 pkt 27e ustawy o VAT poprzez ich niezastosowanie skutkujące błędnym przyjęciem, iż w sprawie Skarżącej zastosowanie znajdą art. 7 ust. 1 pkt 1 i art. 41 ust. 1 ustawy o VAT podczas, gdy stacja paliw jest zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa i transakcja jej dostawy nie podlega opodatkowaniu. W oparciu o te zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W opinii skarżącej, w niniejszej sprawie przedmiotem umowy była nieruchomość zabudowana stacją paliw wraz z całą infrastrukturą. Nawet przyjęcie, że transakcja na rzecz A. nie obejmowała takich części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 k.c., jak np. zobowiązania czy wierzytelności nie świadczy, że nie został spełniany warunek zbycia wszystkich elementów materialnych i niematerialnych uprzednio wyodrębnionych organizacyjnie i finansowo w istniejącym przedsiębiorstwie, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych. Składniki te, zdaniem skarżącej, nie mają istotnego znaczenia dla funkcjonowania przedsiębiorstwa jako takiego. W celu ustalenia, czy mamy do czynienia ze zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa organy podatkowe zobowiązane są do przeprowadzenia stosownych analiz, wymaganych w każdym, indywidualnym przypadku. Zdaniem skarżącej, w sprawach tego rodzaju, należy zbadać - poprzez badania hipotetycznej zdolności samodzielnego funkcjonowania - czy nabyty zespół składników majątkowych mógłby stanowić samodzielnie działające przedsiębiorstwo. Co istotne, ze względu na nieostre pojęcia jakie zawiera definicja "możliwość stanowienia samodzielnie działającego przedsiębiorstwa" zasadne było nawet przeprowadzenie symulacji, czy zarówno "oderwana" część przedsiębiorstwa, jak i jego pozostałość mogą funkcjonować w obrocie samodzielnie i czy w związku z tym mamy do czynienia ze zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa. Skarżąca wskazała, że przepisy wspólnotowe nie zawierają żadnych wymogów, jeśli chodzi o sposób użytkowania przez nabywcę całości nabytych aktywów. Przedstawione w decyzji orzecznictwo, z którego wynika, iż celem a wręcz zamiarem nabywcy musi być dalsze prowadzenie nabytego przedsiębiorstwa lub jego części, a nie jego bezpośrednia likwidacja i sprzedaż zapasów, zdaniem skarżącej, nie może być zastosowane w niniejszej sprawie, jak również w większości tego typu spraw, gdyż ani cel, ani tym bardziej rzeczywisty zamiar nabywcy może nie być znany zbywcy. Skarżącej wiadome było jedynie, że w miejscu usytuowania stacji paliw będzie się znajdować miejsce obsługi podróżnych (tzw. MOP). Ponadto skarżąca wskazała, iż zgodnie z zaleceniami A. do dnia wydania nieruchomości zabudowanej stacją paliw miała być ona opróżniona ze wszystkich nienależących do niej rzeczy ruchomych, a pozostałe towary, w tym zapasy paliwa przeniesione zostały do innych punktów sprzedaży. Zdaniem skarżącej, jest rzeczą oczywistą, że wyposażenie, które nie wchodziło w skład nieruchomości, a tym samym w skład przedsiębiorstwa, należało przenieść do innych punktów sprzedaży. Nie mogło być przedmiotem dostawy na rzecz Skarbu Państwa (A.) to, co nie wchodziło w skład nieruchomości zabudowanej stacją, zwłaszcza, że były to rzeczy ruchome bądź należały do innych właścicieli. Dodatkowo skarżąca stwierdziła, iż będąca przedmiotem dostawy zorganizowana część przedsiębiorstwa bez problemu dałaby się wyodrębnić organizacyjnie i finansowo, a organy obu instancji nie przeprowadziły w tym zakresie dostatecznych wyjaśnień. Ponadto, wbrew temu co stwierdziły organy obu instancji, w rzeczywistości Skarb Państwa (kupujący) przejął zobowiązania Spółki związane z przejmowaną Stacją Paliw (zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa) spłacając zobowiązania wobec dostawcy paliwa "B" Europa w kwocie - 514.612,10zł. Uzasadniając zarzut naruszenia zasad ogólnych postępowania podatkowego, skarżąca wskazała na potrzebę zastosowania w niniejszej sprawie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika - in dubio pro tributario. Zdaniem skarżącej przedstawione działania organów podatkowych w sposób istotny naruszają również zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 Op.), która nakazuje takie wykonywanie obowiązków wynikających z przepisów, aby budziło ono zaufanie uczestników postępowania, co powinno być oczywistą cechą demokratycznego państwa prawnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja wydana została bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz bez naruszenia przepisów prawa materialnego, które stanowiły podstawę jej wydania. Istota sporu w sprawie sprowadza się do ustalenia, czy będąca przedmiotem wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa na realizację inwestycji drogowej nieruchomość w "J", na której znajdowała się stacja paliw należąca do skarżącej, stanowiła zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy o VAT i w konsekwencji, czy w sprawie miał zastosowanie art. 6 pkt 1 ustawy o VAT. Stosownie bowiem do przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów na terytorium kraju rozumie się, w myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie. Oczywistym jest, iż opodatkowanie będzie miało miejsce gdy czynność ta wykonana zostanie przez podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust 1 ustawy VAT. Jednocześnie na podstawie art. 6 pkt 1 tej ustawy, jej przepisów nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Wyłączenie z opodatkowania podatkiem od towarów i usług tego rodzaju transakcji jest konsekwencją postanowień art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. Nr 347, poz. 1 ze zm.), który stanowi, że w przypadku przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako aportu do spółki całości lub części majątku, państwa członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów nie miała miejsca i że w takim przypadku osoba, której przekazano towary, będzie traktowana jako następca prawny przekazującego. Definicja legalna "zorganizowanej część przedsiębiorstwa" zawarta jest w art. 2 pkt 27e ustawy o VAT. Stosownie do treści tego przepisu przez zorganizowaną część przedsiębiorstwa rozumie się organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania. W tym miejscu należy zauważyć, że zaprezentowana przez organ w zaskarżonej decyzji wykładnia ww. przepisu, nie została zakwestionowana przez stronę w ramach zarzutu. Jednak obszerną argumentację powiązaną z art. 2 pkt 27e ustawy o VAT strona podniosła w uzasadnieniu skargi w kontekście sformułowanego zarzutu naruszenia tego przepisu - w zw. z art. 6 pkt 1 – poprzez jego niezastosowanie. W związku z tym, jak również w związku z istotą sporu, zastosowaną przez organy interpretację art. 2 pkt 27e poddać należy merytorycznej ocenie. Na wstępie należy wskazać, że uzasadnione było odwołanie się w tej kwestii przez organy podatkowe do regulacji art. 19 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE.L.06.347.1) i orzecznictwa TSUE. Na powyższą okoliczność zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1001/11 (opubl. CBOSA). W wyroku tym stwierdzono, że interpretacji pojęć "przedsiębiorstwa" i "zorganizowanej części przedsiębiorstwa" należy dokonywać w ramach wykładni prowspólnotowej z uwzględnieniem normy art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE (poprzednio art. 5(8) VI Dyrektywy). Tej natomiast wykładni dokonał TSUE, m.in. w wyroku z 27.11.2003 r. w sprawie Zita Modes Sarl (C-497/01). W orzeczeniu tym stwierdził, że "(...) pojęcie zbycia, czy to za wynagrodzeniem, czy też bez lub w charakterze aportu wniesionego do spółki, całości aktywów lub jej części, należy interpretować tak, iż obejmuje ono zbycie przedsiębiorstwa lub niezależnej części przedsiębiorstwa, włącznie z jego rzeczowymi składnikami oraz, w zależności od konkretnego przypadku, składnikami niematerialnymi, które łącznie stanowią przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa zdolną do prowadzenia niezależnej działalności gospodarczej, natomiast nie obejmuje ono zwykłego zbycia aktywów, takiego jak sprzedaż zapasów produktów". Z orzeczenia tego wynika ponadto, że - w świetle tej normy dyrektywy - nabywca całości lub części majątku podatnika powinien mieć zamiar prowadzenia działalności nabytego przedsiębiorstwa lub jego części, a nie działać tylko w celu niezwłocznego zlikwidowania danej działalności oraz sprzedaży ewentualnych zapasów. Podobnie w wyroku z 10 listopada 2011 r., w sprawie C 444/10 Finanzamt Lüdenscheid przeciwko Christel Schriever, TSUE stwierdził, że "art. 5 (8) VI Dyrektywy Rady (obecnie art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE) należy interpretować w ten sposób, że przeniesienie własności zapasu towarów oraz wyposażenia sklepu z jednoczesnym oddaniem nabywcy w dzierżawę lokalu handlowego na podstawie umowy na czas nieoznaczony, ale możliwej do rozwiązania przez każdą ze stron z zachowaniem krótkiego terminu wypowiedzenia, stanowi przekazanie całości lub części aktywów w rozumieniu tego przepisu, pod warunkiem iż przekazane aktywa są wystarczające do prowadzenia przez nabywcę w sposób trwały samodzielnej działalności gospodarczej". Trybunał w powołanym wyroku przede wszystkim stwierdził, że pojęcie "przekazanie, odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako wkładu do spółki całości lub części aktywów", użyte w art. 5 (8) zdanie pierwsze VI Dyrektywy, jest terminem autonomicznym prawa Unii Europejskiej, który należy interpretować jednolicie na całym jej obszarze. Wobec braku definicji tego pojęcia w VI Dyrektywie oraz wyraźnego odesłania do prawa państw członkowskich znaczenie i zakres tego pojęcia należy ustalić z uwzględnieniem jego kontekstu oraz celu, jakiemu służy omawiane uregulowanie. Stwierdzenie, iż nastąpiło przekazanie przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części, w rozumieniu art. 5 (8) VI Dyrektywy, wymaga, by całość przekazanych składników pozwalała na prowadzenie samodzielnej działalności gospodarczej. Kwestię, czy całość ta musi obejmować określone dobra, zarówno ruchome, jak nieruchome, należy rozpatrywać z punktu widzenia charakteru prowadzonej działalności gospodarczej. Analiza powyższych wyroków prowadzi do wniosku, że pojęcia "przedsiębiorstwo" i "zorganizowana część przedsiębiorstwa" zawarte w art. 6 pkt 1 ustawy o VAT należy rozumieć w sposób funkcjonalny, a nie tylko werbalny, tzn. analizując, czy dany zespół aktywów (przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa), który jest przedmiotem zbycia, pozwalał na prowadzenie samodzielnej działalności gospodarczej, której służy (por. wyrok NSA z 15 maja 2012 r., sygn. akt I FSK 1223/11 i przywołany wyżej wyrok tego sądu z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1001/11 – dostępne w CBOSA). Dlatego też za całkowicie prawidłowy uznać należy wniosek organu, że dla zbycia "zorganizowanej części przedsiębiorstwa", konieczne jest przeniesienie minimum środków pozwalających na kontynuowanie realizowanej uprzednio w przedsiębiorstwie zbywcy działalności gospodarczej (zob. wyrok NSA z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt I FSK 815/11 - CBOSA). Jeżeli zatem przedmiotem spornej transakcji jest dostawa - jak twierdzi strona- zorganizowanej części przedsiębiorstwa w postaci stacji paliw to ustalenia faktyczne sprawy powinny zmierzać przede wszystkim do wyjaśnienia, czy całość przekazanych składników pozwala nabywcy na prowadzenie (w oparciu o te składniki) samodzielnej działalności gospodarczej w tym zakresie. Zdaniem Sądu, organy podatkowe bez naruszenia art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Op. ustalenia faktyczne poczyniły na podstawie wszystkich dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, rozważyły każdy dowód z osobna i we wzajemnej łączności, w sposób rzetelny i dokładny odniosły się do całości zebranego materiału dowodowego, w tym wyjaśnień strony skarżącej, co znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ocena materiału dowodowego, nie jest dowolna, bo wynikające z niej wnioski, mają pełne oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Analizując zarzut naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa procesowego tj. art. 120, art. 121 § 1, i art. 191 Op. stwierdzić należy, że zarzut ten nie został przez autora skargi uzasadniony. Nie można uznać za uzasadnienie powołanie się na definicję zasad postępowania: zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika (in dubio pro tributario i in dubio contra fiscum), zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, zasady odnoszące się do ciężaru dowodu, z odwołaniem się do orzecznictwa sądów administracyjnych - bez odniesienia się szczegółowo do realiów rozpoznawanej sprawy. Strona, wskazując na "nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego" oraz "błędną i dowolną jego ocenę, a w rezultacie dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego" tak w treści zarzutów, jak i w uzasadnieniu skargi nie wskazała na żadne elementy stanu faktycznego sprawy, które organ bezzasadnie pominął, a których uwzględnienie mogłoby prowadzić do jego odmiennego określenia. Wręcz przeciwnie, analiza całości argumentacji wniesionej skargi prowadzi do wniosku, iż skarżąca Spółka nie kwestionuje stanu faktycznego sprawy, a jedynie wywodzi z niego odmienne niż organ odwoławczy konsekwencje prawne. Nie sposób zasadnie podnosić, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, tylko i wyłącznie z tego powodu, że organ podatkowy, w rezultacie oceny materiału dowodowego, sformułował wnioski odbiegające od tych, których oczekiwała strona postępowania. Stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Jak ustalono, skarżąca przed przekazaniem na rzecz A. w dniu 30 listopada 2011 r. przedmiotowej stacji paliw, wyłączyła z niej istotne - z punktu widzenia specyfiki prowadzonej w ramach stacji działalności gospodarczej - składniki. Fakt ten wynika z materiału dowodowego - w tym - z oświadczeń strony. Usunięto wówczas ze stacji dystrybutory paliwa, towary handlowe w postaci paliwa, gazu oraz innych artykułów będących przedmiotem sprzedaży na stacji, jak też wyposażenie - w tym komputery i system komputerowy, który umożliwiał dokonywanie sprzedaży. Ponadto zwolniono kadrę pracowniczą zdolną wykonywać działalność polegającą na sprzedaży paliw i zerwano umowy na dostawę paliw. Biorąc pod uwagę zakres wyłączeń oraz rolę wyłączonych składników w funkcjonowaniu stacji paliw, trafnie organ ocenił, że przedmiotowa stacja bez tych elementów nie była zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa przystosowaną do realizacji zadań, do których była przeznaczona. Sąd podziela w pełni pogląd wynikający z cytowanych orzeczeń TSUE, zgodnie z którym, kwestię czy dany zespół składników musi obejmować określone dobra, należy rozpatrywać z punktu widzenia charakteru prowadzonej działalności gospodarczej. Wydaje się więc oczywiste, że dla funkcjonowania stacji paliw i wykonywania działalności w zakresie sprzedaży paliw, samo przekazanie nieruchomości wraz z budynkami pozbawionymi ww. wyposażenia, kadry pracowniczej i towarów handlowych, w tym paliw, jest niewystarczające. W tych okolicznościach, nie sposób zgodzić się z opinią strony wyrażoną w skardze, iż wyłączone składniki stacji nie mają istotnego znaczenia dla jej funkcjonowania (str. 4 skargi). Za nieuzasadnioną należy uznać również sugestię skarżącej, o potrzebie przeprowadzania dodatkowych analiz i symulacji w celu weryfikacji powyższych ustaleń organów. Poczynione przez organ odwoławczy ustalenia pozwoliły na stwierdzenie, że stacja paliw stanowiła w działalności strony zorganizowaną część przedsiębiorstwa jednak przedmiotem wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi krajowej nr 17 (12) była zabudowana nieruchomość, która nie stanowiła "zorganizowanej części przedsiębiorstwa" w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy o VAT. Przy czym, Sąd podziela pogląd strony, że oceny, czy mamy do czynienia z zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa, należy dokonywać indywidualnie, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności występujące w danym konkretnym przypadku. Taki obowiązek wykonał jednak Dyrektor Izby Skarbowej, co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Należy również zwrócić uwagę na bezpodstawne twierdzenie strony wyrażone w skardze, że organy obu instancji nie przeprowadziły dostatecznych wyjaśnień w zakresie możliwości wyodrębnienia organizacyjnego i finansowego przedmiotowej stacji. Jak wyżej wskazano, z akt sprawy wynika, iż dla wyjaśnienia właśnie tej okoliczności Dyrektor Izby Skarbowej zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiałów i dowodów w tym zakresie. Na podstawie tak zebranego materiału dowodowego organ uznał, że stacja paliw w "J" mogła stanowić organizacyjnie i finansowo wyodrębnioną całość (str. 15 zaskarżonej decyzji). Zestawienie materiału dowodowego z argumentacją skargi nie pozwala zatem uznać, że ustalenia organów podatkowych są sprzeczne z dowodami zgromadzonymi w aktach sprawy, a tym samym, że zaskarżona decyzja narusza art. 120, 121 § 1 i art. 191 Op. Końcowo należy wskazać, że mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa nie wprowadzają wymogu kontynuacji przez nabywcę określonego rodzaju działalności gospodarczej (w tym wypadku sprzedaży paliw i artykułów powiązanych w ramach stacji paliw) - zob. wyrok NSA z 1 marca 2013 r., sygn. akt I FSK 375/12, CBOSA. Taki obowiązek nie wynika również z przywołanego powyżej orzecznictwa TSUE. Z wyroku w sprawie Zita Modes Sarl (C-497/01) można jedynie wywodzić, iż nabywca powinien mieć zamiar prowadzenia działalności gospodarczej - w oparciu o nabyte składniki przedsiębiorstwa - a nie tylko dążyć do jej likwidacji. Samo ustalenie, że istniała możliwość kontynuowania tej działalności w oparciu o dany zespół składników pozwoliłoby uznać, iż mamy do czynienia ze zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa, co jednak - jak wykazało postępowanie - w niniejszej sprawie nie nastąpiło. W ocenie Sądu, w okolicznościach faktycznych sprawy, zasadnie organy podatkowe uznały, że nie doszło – jak twierdzi strona – do zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Brak wyodrębnienia funkcjonalnego majątku będącego przedmiotem opodatkowanej transakcji, dawał podstawy do rozstrzygnięcia jak w decyzji. W tej sytuacji, skoro zarzuty skargi są bezzasadne, a zaskarżona decyzja prawa nie narusza, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.