II GZ 275/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Robotowska po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt III SA/Gl 1017/13 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 25 lutego 2014 r. w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa [...] w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] marca 2013 r. w przedmiocie gier losowych, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 28 marca 2013 r. zaskarżono decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 18 marca 2013 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier o niskich wygranych. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniosła, że wykonanie decyzji wywoła nieodwracalne skutki w postaci odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa, utraty wartości eksploatowanych przez spółkę automatów, konieczności rozwiązania stosunków pracy i najmu lokali związanych z prowadzeniem działalności i uszczuplenie dochodów Skarbu Państwa z tytułu podatku od gier ponoszonych przez stronę skarżącą. Postanowieniem z 1 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie to zostało zaskarżone przez wnioskodawcę zażaleniem do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten postanowieniem z 12 września 2013 r. (sygn. akt II GZ 501/13) uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd postanowieniem z 9 października 2013 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Postanowienie to zostało zaskarżone zażaleniem przez organ odwoławczy. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 10 grudnia 2013 r. (sygn. akt II GZ 711/13) uchylił zaskarżone postanowienie ponownie przekazując sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonym postanowieniem Sąd odmówił wstrzymania wykonania decyzji. Sąd po obszernym omówieniu przepisów dotyczących wstrzymania wykonania decyzji, uznał iż wszystkie okoliczności sprawy i dowody zebrane na ich poparcie nie wskazują na wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd odnosząc się do podniesionego w treści skargi niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody stwierdził, że nie wskazano w uzasadnieniu wniosku żadnych danych potwierdzających ogólną kondycję finansową spółki, ani nie nadesłano żadnych dokumentów finansowych na poparcie tego elementu wniosku i w związku z tym Sąd nie mógł się odnieść do prognozowanych danych dotyczących jedynie województwa śląskiego do całości dochodu i majątku spółki. Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, iż spółka posiada ważne zezwolenia w siedmiu innych województwach, więc ewentualna likwidacja punktów gier na terenie samego województwa [...] nie spowoduje automatycznie zaprzestania działalności spółki w ogóle. Sąd, przechodząc do rozważenia przesłanki trudnych do odwrócenia skutków wykonania zaskarżonej decyzji podniósł, że zmiany wywołane wykonaniem zaskarżonej decyzji nie mają dla Spółki znaczenia istotnego, gdyż utrata pozwolenia na prowadzenie działalności odnosi się tylko do terenu województwa [...] co w stosunku do całej prowadzonej przez Spółkę działalności jest ilością niewielką. Sąd podsumowując pokreślił, iż strona skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., że wykonanie zaskarżonej decyzji rodziłoby skutek w postaci groźby wyrządzenia Spółce znacznej szkody lub że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Ponadto z analizy akt administracyjnych oraz akt sądowych nie wynika, aby istniały takie przesłanki do uwzględnienia wniosku. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyło Przedsiębiorstwo [...] w K. wnosząc o jego uchylenie o uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez; 1. jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że o kwalifikacji szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonej decyzji jako szkody "znacznej" można mówić tylko w razie, gdy wysokość start odnosi się do całego stanu majątkowego skarżącego, a o "trudnych do odwrócenia skutkach" tylko w razie ich znacznej istotności – wpływu na spółkę jako całość, a nie na poszczególne obszary jej działalności, 2. a przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na żądaniu udowodnienia przesłanek wstrzymania wykonalności, zamiast, jak wyraźnie stanowi przepis, ich uprawdopodobnienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Skoro Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa ciężar uprawdopodobnienia, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie zaskarżonego orzeczenia jest uzasadnione. Ponadto, twierdzenia strony powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi. Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji - po raz kolejny rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - prawidłowo przytoczył treść przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. i poprawnie przeanalizował treść wniosku skarżącej, badając go pod kątem możliwości wystąpienia przesłanek, o których mowa we wskazanym przepisie, tj. wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazane powyżej ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji należy rozumieć w ten sposób, że szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki, to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe, spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena argumentów skarżącej zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, w kontekście ustawowych przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, była prawidłowa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesione przez skarżącą okoliczności, takie jak likwidacja punktu gry oraz związane z tym działania logistyczne, mogące spowodować trudne do odwrócenia skutki, nie zostały w niniejszej sprawie wystarczająco uprawdopodobnione. Ma rację Sąd pierwszej instancji, iż strona skarżąca nie zobrazowała jaki wpływ będzie miało wykonanie zaskarżonej decyzji na działalność spółki jako całości. Spółka nie przedstawiła danych potwierdzających ogólną kondycję finansową spółki, a więc Sąd pierwszej instancji nie miał możliwości przeanalizowania sytuacji finansowej spółki. Sąd pierwszej instancji słusznie zwrócił uwagę na fakt, iż spółka posiada ważne zezwolenia w siedmiu województwach, więc likwidacja punktów gier na terenie województwa [...] nie spowoduje zaprzestania działalności spółki – jako całości. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z przedstawionych przez skarżącą argumentów nie wynika, aby w aktualnej sytuacji egzekwowanie wykonania zaskarżonej decyzji mogło wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu I instancji odpowiada prawu. Na marginesie dodać tylko można, że oddalenie określonej treści wniosku o wstrzymanie nie tworzy powagi rzeczy osądzonej i nie uniemożliwia ponowienia wniosku. Według art. 61 § 4 p.p.s.a. tego rodzaju postanowienia mogą być zmieniane lub uchylane w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.