II SA/Wa 485/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Sędziowie WSA Janusz Walawski Anna Mierzejewska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2013 r. sprawy ze skargi M. R. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1) uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny organu I instancji; 2) stwierdza, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości; 3) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz M. R. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania od rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., dotyczącego zwolnienia ze służby w Policji M. R., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687, z późn. zm.), utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, iż Komendant [...] Policji w dniu [...] października 2011 r., po powzięciu informacji o dopuszczeniu się przez [...] M. R. czynu o znamionach przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, określonego w art. [...] Kodeksu karnego oraz w art. [...] Kodeksu karnego, podjął decyzję o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia wymienionego funkcjonariusza ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Powyższe wynikało z faktu, iż [...] M. R. w dniu [...] września 2011 r. [...] dokonał uszkodzenia [...], czym spowodował szkodę [...], tj. o przestępstwo z art. [...] Kodeksu karnego, a także, iż w tym samym dniu [...] naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza Policji podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych [...]. W związku z powyższym Komendant [...] Policji, na podstawie art. 39 ust. 1 i art. 124 ust. 1 ustawy o Policji zawiesił [...] M. R. w czynnościach służbowych od dnia [...] października 2011 r. na okres trzech miesięcy. Następnie Komendant [...] Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji przedłużył okres zawieszenia [...] M. R. w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. Rozstrzygnięcie to zostało doręczone stronie w dniu [...] stycznia 2012 r. Policjant podał, że pojednał się już z poszkodowanym i naprawił wyrządzoną mu szkodę. Wskazał także, iż poszkodowany wycofał wniosek o ściganie. Pismem z dnia [...] października 2011 r. [...] na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji zwrócono się do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy [...] Policji o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia [...] M. R. ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 wskazanej ustawy. Jednocześnie Komendant [...] Policji, mając na uwadze treść art. 12 Kpa, zwrócił się o wyrażenie opinii w terminie 7 dni od dnia otrzymania danego pisma. Opinia w tym zakresie nie wpłynęła W dniu [...] października 2011 r. do Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy [...] Policji wpłynął wniosek strony o zawieszenie toczącego się postępowania w przedmiocie zwolnienia go ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji do czasu zakończenia postępowania karnego. Jednocześnie wymieniony poinformował organ, iż prowadzone przeciwko niemu postępowanie karne o przestępstwo z art. [...] Kodeksu karnego zostało przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. sygn. akt [...], na podstawie art. 17 § 1 pkt 10 Kodeksu postępowania karnego umorzone. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Komendant [...] Policji odmówił zawieszenia postępowania w przedmiocie rozwiązania z policjantem stosunku służbowego. Pismem z dnia [...] listopada 2011 r. sygn. akt [...] Zastępca Prokuratora Rejonowego [...] poinformował Komendanta [...] Policji, iż w dniu [...] października 2011 r. skierowany został do Sądu Rejonowego [...] wniosek o warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec [...] M. R. Raportem z dnia [...] grudnia 2011 r. [...] M. R. zwrócił się do Komendanta [...] Policji o pozostawienie w służbie. Jednocześnie w korespondencji tej wyraził ponownie "głęboki żal i skruchę'' za zaistniałą sytuację. Sąd Rejonowy [...] wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2012 r. sygn. akt [...], na mocy art. 66 § 1 i § 2 oraz art. 67 § 1 Kodeksu karnego warunkowo umorzył wobec [...] M. R. postępowanie karne o przestępstwo z art. [...] Kodeksu karnego na okres [...] próby. Wystąpieniem z dnia [...] października 2012 r. [...] M. R. ponownie zwrócił się do Komendanta [...] Policji o pozostawienie w służbie. Ponownie wyraził "głęboki żal i skruchę, że w ogóle incydent z dnia [...] września 2011 r. miał miejsce". Do wystąpienia dołączył złożoną do Sądu Okręgowego apelację z dnia [...] października 2012 r. od wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. sygn. akt [...] . Komendant [...] Policji po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego i stwierdzeniu, że policjant w sposób oczywisty dopuścił się popełnienia czynu o znamionach przestępstwa rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. zwolnił [...] M. R. ze służby w Policji z dniem [...] listopada 2012 r. Decyzji tej na podstawie art. 108 Kpa nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Od wskazanego rozkazu personalnego ww. wniósł odwołanie, w którym wskazał, iż kwestionuje rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. w całości. Uzasadniając powyższe, Komendantowi [...] Policji zarzucił naruszenie art. 7 Kpa, poprzez załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu strony art. 36 § 1 Kpa w związku z art. 35 § 3 Kpa, poprzez prowadzenie postępowania w tej sprawie przez około 13 miesięcy, art. 105 § 1 Kpa, poprzez uchylenie się od jego zastosowania zgodnie z wnioskiem [...] M. R., art. 107 § 1 i § 3 Kpa, poprzez uzasadnienie decyzji w sposób uniemożliwiający ustalenie wszystkich motywów, którymi się organ kierował wydając zaskarżone w sprawie rozstrzygnięcie, art. 108 § 1 Kpa, poprzez jego zastosowanie w sprawie bez wskazania okoliczności przemawiających za nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, art. 101 § 3 Kpa, poprzez błędne pouczenie strony w postanowieniu Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. co do przysługujących jej środków zaskarżenia, art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji wskutek arbitralnego i nieuzasadnionego przyjęcia, że w okolicznościach niniejszej sprawy zaistniały przewidziane w danym przepisie przesłanki umożliwiające zwolnienie [...] M. R. ze służby w Policji oraz art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, poprzez nieponowienie prośby do zakładowej organizacji związkowej przed wydaniem decyzji o wydanie opinii. Rozpatrując przedmiotową sprawę w postępowaniu odwoławczym organ wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Intencją ustawodawcy w danym przypadku było zatem dążenie do wyeliminowania z Policji osób niegodnych pozostawania w służbie. Podkreślił że art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie ustanawia katalogu przestępstw, których popełnienie uniemożliwia pozostawienie policjanta w służbie. Dlatego też w każdej sprawie obowiązkiem organu jest ustalenie i rozważenie, czy okoliczności przestępstwa, wysokość spowodowanej lub grożącej szkody majątkowej, także szkody innego rodzaju oraz pobudki działania sprawcy usprawiedliwiają wniosek, że dalsze jego pozostawanie w służbie jest niedopuszczalne. Przesłanka "oczywistości popełnienia przestępstwa musi być oceniana w każdej indywidualnej sprawie dotyczącej danego policjanta poprzez ustalenie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę danej sprawy oraz wykazanych w uzasadnieniu decyzji o zwolnieniu. Oczywistość popełnienia przestępstwa może być stwierdzona na podstawie oceny konkretnego zdarzenia, które nie pozostawia przestępstwo, bez względu na to, czy przestępstwo to będzie następnie ścigane i sprawca skazany. Przestępstwo jest zatem oczywiste, jeżeli nienasuwający wątpliwości stan faktyczny pozwala na pewne stwierdzenie, iż osoba dopuściła się czynu przestępczego zagrożonego sankcją karną przez ustawę (por. Kodeks pracy, komentarz pod redakcją W. Muszalskiego, wydanie II, Warszawa 2001, str. 203-204). W sytuacji natomiast zaistnienia prawomocnego wyroku uniewinniającego albo orzeczenia o umorzeniu postępowania z powodu niepopelnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego będzie miał zastosowanie art. 42 ustawy o Policji, który umożliwia takiemu funkcjonariuszowi powrót do służby w Policji. W przedmiotowej sprawie, na podstawie zeznań policjantów [...], które są spójne, rzeczowe i brak jest podstaw do kwestionowania ich wiarygodności, a także pism z dnia [...] grudnia 2011 r., z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz z dnia [...] października 2012 r., kierowanych przez stronę do Komendanta [...] Policji stwierdzono, iż [...] M. R. w dniu [...] września 2011 r. [...] naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza Policji podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych [...], tj. o przestępstwo z art. [...] Kodeksu karnego. Podkreślenia przy tym wymaga, że zwrot normatywny "narusza nietykalność cielesną" obejmuje, w istocie, wszelkie możliwe sposoby ingerencji sprawcy w nietykalność cielesną drugiej osoby, w tym również popchnięcie (odepchnięcie) (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 czerwca 2010 r. sygn. akt II KK 145/10, LEX nr 619619). Organ stwierdził, iż ochrona prawidłowej działalności instytucji państwowych i samorządowych wymaga, aby ich funkcjonariusze wolni byli od napaści podczas wykonywania obowiązków służbowych. [...] M. R. jako funkcjonariusz z prawie dziesięcioletnim stażem służby powinien więc mieć świadomość konsekwencji wynikających z podejmowanych przez siebie działań. Mimo to jednak popełnił czyn, który bezpośrednio wiąże się z celowym działaniem przeciwko innemu funkcjonariuszowi Policji, podczas wykonywania przez niego nałożonych na formację w ustawie o Policji zadań, a więc wbrew rocie złożonego ślubowania. Uwzględniając wyżej wskazane okoliczności, a także postawę i złożone w tej sprawie wyjaśnienia przez wymienionego należy stwierdzić, że fakt popełnienia przez [...] M. R. czynu o znamionach przestępstwa jest oczywisty. W świetle powyższego zaznaczyć należy, że z zawodem policjanta wiąże się szczególny stopień społecznego zaufania i w związku z tym od policjantów wymaga się, aby przestrzegali szczególnych reguł godnego i zgodnego ze społecznym zaufaniem zachowania się. Odnosi się to zarówno do sfery służby, jak i postawy osobistej. Zachowanie natomiast [...] M. R. w sposób istotny ujemnie wpłynęło na jego prestiż oraz dobre imię Policji i świadczy o lekceważącym stosunku funkcjonariusza do przepisów prawa, zwłaszcza, gdy z racji pełnionej funkcji powinien on stać na straży praworządności. W kontekście powyższego organ stwierdził, że przedstawiony stan faktyczny sprawy uniemożliwia pozostawanie [...] M. R. w służbie. Zgodnie z art. 25 cytowanej ustawy służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Policjant więc jako osoba powołana do egzekwowania przepisów prawa sam musi przestrzegać lego prawa w najwyższym stopniu. Wszelkie niepraworządne działania policjanta, jak również uzasadnione podejrzenie o takie działanie, rodzić muszą zdecydowane kroki zmierzające do odsunięcia od wykonywania czynności służbowych, a w konsekwencji do wykluczenia z szeregów Policji. Przytoczone powyżej argumenty wypełniają nie tylko pojęcie ważnego interesu służby, ale szerzej – ważnego interesu społecznego. W interesie służby, a więc interesie społecznym leży bowiem, aby ustawowe zadania Policji były realizowane przez osoby w pełni spełniające wymagania stawiane przez przepisy ustawy o Policji. Instytucja jaką jest Policja ma gwarantować każdemu człowiekowi ochronę przed przemocą, brutalnością i innymi zachowaniami naruszającymi dobro chronione przez prawo. Z uwagi na cele realizowane przez Policję, służbę w niej może pełnić tylko osoba o nieposzlakowanej opinii, zdolna nawet z narażeniem życia do strzeżenia porządku prawnego i bezpieczeństwa innych. Podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się bezwzględnie na treść "ważnego interesu służby" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt OSK 1738/07). Przechodząc natomiast do kwestii konsultacji decyzji o zwolnieniu [...] M. R. ze statutowymi organami Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów wskazał, że zgodnie z treścią art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnienie ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 tej ustawy może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Podkreślenia wymaga, iż opinia ta nie jest dla organu wiążąca, nie stanowi ona także dowodu w sprawie. Strona zatem nie może skutecznie powoływać się na treść opinii w odwołaniu, bowiem nie może z niej wywodzić skutków prawnych. Zauważyć także należy, że cytowany przepis zawiera zwrot "może nastąpić", który jednoznacznie wskazuje, że zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji może, lecz nie musi być poprzedzone opinią organizacji zakładowej związku zawodowego policjanta (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 lipca 2009 r. sygn. akt II SA/Sz 245/09 ). Jak ustalono, dokonując analizy akt sprawy w toku postępowania administracyjnego Komendant [...] Policji w dniu [...] października 2011 r. wystąpił do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy [...] Policji celem wydania opinii, który jednak do dnia [...] listopada 2012 r. nie udzielił. Organ podkreślił, iż stan fatyczny sprawy nie był sporny co do zaistnienia zdarzenia w dniu [...] września 2011 r. i jego okoliczności, co wynika wprost z pism kierowanych do Komendanta [...] Policji przez [...] M. R. z dnia [...] grudnia 2011 r., z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz z dnia [...] października 2012 r. brak jest podstaw do przyjęcia tezy, iż koniecznym do wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było dysponowanie przez organ I instancji uzasadnieniem do wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. sygn. akt [...], tym bardziej, iż została włączona do akt postępowania apelacja od powyższego wyroku złożona przez wymienionego w tej sprawie. Podkreślenia przy tym wymaga, iż całość materiałów zgromadzonych w niniejszym Wskazał, że w przepisach ustawy o Policji, brak jest znanej prawu karnemu i wyrażonej w art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej instytucji domniemania niewinności do chwili prawomocnego skazania wyrokiem sądu. Poza tym stosowanie tak rozumianej instytucji domniemania niewinności byłoby oczywiście sprzeczne z normami zawartymi w art. 41 ustawy o Policji. Celem bowiem jakiemu służy zastosowany w sprawie przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jest właśnie umożliwienie zwolnienia policjanta ze służby, bez czekania na wynik innych, toczących się postępowań, gdy niemożliwe jest jego pozostanie w służbie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt 1 OSK 317/08). Zwolnienie więc policjanta ze służby w oparciu o cytowany przepis pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem tego postępowania, pozostaje ono bowiem bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby. W takiej sprawie właściwy organ nie ma także obowiązku wykazania winy funkcjonariusza, a tym samym gromadzić dowodów na okoliczność potwierdzenia popełnienia przez policjanta zarzucanego mu przestępstwa. Udowodnienie bowiem faktu popełnienia przez wymienionego zarzucanego mu czynu należy do organów ustawowo powołanych do ścigania i następuje w ramach prowadzonego w konkretnej sprawie postępowania w danym przypadku o występek z art. 222 § 1 Kodeksu karnego. Powyższe uwagi mają na celu wyjaśnienie, że nie jest rolą organu administracji w sprawie dotyczącej zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustaw)' o Policji przeprowadzanie dowodów mających potwierdzić zasadność prowadzonego przeciwko policjantowi postępowania karnego. Uwzględniając powyższe stwierdził iż w niniejszej sprawie inna ocena danego stanu faktycznego niż dokonana przez Komendanta [...] Policji nie może mieć miejsca. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego. Zarzucił naruszenia: ← art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 140 kpa; ← art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 140 kpa, a także art. 77 § 1 kpa, przez niedopełnienia przez Komendanta Głównego Policji, będącego organem odwoławczym zobowiązanym do merytorycznego zbadania sprawy skarżącego, obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpoznania dowodów w sprawie, w szczególności przez nie uwzględnienie wniosków dowodowych ujawniających okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zawartych w odwołaniu skarżącego z dnia [...] grudnia 2012 r. oraz odwołaniu od opinii o skarżącym z dnia [...] grudnia 2012 r., w tym także dowodów powstałych po wydaniu rozkazu [...] z dnia [...] listopada 2012 r., świadczących o tym, że teczka służbowa skarżącego była niekompletna; ← art. 107 § 1 i § 3 kpa w zw. z art. 140 kpa, a także art. 11 kpa, wskutek opatrzenia przez Komendanta Głównego Policji zaskarżonego rozkazu z KGP z dnia [...] stycznia 2013 r. uzasadnieniem, które nie spełnia elementarnych standardów uzasadnień decyzji o uznaniowym charakterze, zwłaszcza w przypadku aktów mających przekreślać całe dotychczasowe życie funkcjonariusza o nienagannej, wieloletniej służbie, albowiem ww. decyzja administracyjna został sporządzona niestarannie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja w ocenie Sądu narusza przepisy prawa. Na wstępie przypomnieć należy , że w sprawie indywidualnej, w której wydano decyzję o "zwolnieniu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji postępowanie dowodowe prowadzi się w kierunku, czy zwalniany funkcjonariusz popełnił czyn zabroniony, i czy fakt popełnienia tego czynu można uznać za "oczywisty". Dodatkowo ocenie podlega również, czy popełnienie czynu zabronionego przez funkcjonariusza uniemożliwia jego pozostawanie w służbie. Podkreślić jednak należy, że art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, stanowi fakultatywną podstawę zwolnienia funkcjonariusza ze służby. W przypadku fakultatywnej podstawy zwolnienia funkcjonariusza ze służby, mamy do czynienia z tzw. decyzja uznaniową Rozpatrując skargę w takiej sprawie, Sąd bada, czy organ wydając decyzję nie naruszył granic uznania administracyjnego. Szczególnie istotne jest aby uzasadnienie takiej decyzji spełniało wymagania z art. 107 § 3 kpa. Tylko wówczas adresat takiej decyzji, a następnie Sąd w przypadku zaskarżenia decyzji, może skontrolować słuszność argumentów, jakimi kierował się organ przy podjęciu decyzji. W sprawie niniejszej okoliczności zajścia nie budzą wątpliwości. Jednak organ nie wziął pod uwagę dotychczasowej nienagannej służby skarżącego, okoliczności, iż wielokrotnie okazywał skruchę, naprawił szkodę oraz pojednał się z poszkodowanym. Wskazać również należy, że w stosunku do skarżącego została zastosowana bardzo dolegliwa kara zwolnienia ze służby. Sąd nie neguje, iż organ ma prawo wpływać na kształtowanie kadr w tak istotnej formacji jaką są szeregi Policji, to jednak powinien wziąć przy podejmowaniu decyzji wszystkie okoliczności sprawy, w tym również podnoszone przez skarżącego, co powinno znaleźć się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 ust 1 pkt c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.