II SA/Rz 278/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Paweł Zaborniak Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 lipca 2013 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych -skargę oddala- Sygn. II SA/Rz 278/13 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r. Nr [...] nakładającą obowiązek wykonania określonych robót budowlanych i jednocześnie nakazał A. R. doprowadzić budynek mieszkalny zlokalizowany na działce nr 2144/2 położonej w K. do stanu zgodnego z prawem - w terminie do 31 marca 2013r. - poprzez wykonanie robót budowlanych polegających na wykonaniu na balkonie na piętrze od strony południowej budynku balustrady o wysokości co najmniej 0,9 m, której odległość dolnej ramy balustradowej od płyty balkonu nie powinna przekraczać 0,12m, o konstrukcji zapobiegającej możliwości wypadnięcia dziecka oraz uniemożliwiającej wspinanie się dzieci, w przypadku zastosowania płyt jako wypełnienia balustrad dopuszczalne jest użycie materiałów nie kruszących się (np. ze szkła zbrojonego) oraz zapewnienie takiego umocowania płyt, które by zabezpieczało przed ich wypadaniem. W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Z uzasadnienia i akt administracyjnych wynika, że na skutek zawiadomienia B. S., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził kontrolę w toku której ustalił, że na działce nr 2144/2 położonej w K., własności A. R., znajduje się budynek mieszkalny zrealizowany w sposób istotnie odbiegający od warunków pozwolenia na budowę. Ustalono, że przedmiotowy budynek został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] czerwca 1988r. (L.dz. [...]) udzielonego przez Naczelnika Gminy [...] dla A. R. Inwestycję rozpoczęto w 1989 r. a zakończono w 2004 r. Ustalono również, że w dniu 29 kwietnia 2004 r. inwestor złożył zawiadomienie o zakończeniu budowy w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego. Organ ten pismem z dnia 19 maja 2004 r. potwierdził przyjęcie zawiadomienia o zakończeniu budowy tego budynku mieszkalnego. Zgodnie z uzyskanym pozwoleniem, budynek mieszkalny (o wymiarach 10,08m x 10,41m bez podpiwniczenia - według projektu budowlanego) winien być usytuowany w odległości 15,00m od strony południowej (od drogi wiejskiej), 4,0m od granicy działki od strony wschodniej, 5,0m od granicy działki od strony zachodniej. Podczas realizacji inwestycji odstąpiono od warunków udzielonego pozwolenia i zmieniono lokalizację obiektu budowlanego na działce zbliżając budynek do granicy działki od strony zachodniej oraz wykonano częściowe podpiwniczenie w narożniku od strony północno-wschodniej. PINB ustalił, że od czasu zakończenia budowy przedmiotowego budynku wykonano także inne roboty budowlane, mianowicie w latach 2009-2010 docieplono budynek mieszkalny styropianem bez wymaganego zgłoszenia zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 4 tej ustawy. Roboty te nie miały charakteru budowy gdyż nie doprowadziły do powstania nowego budynku lub jego nowej części. Organ uznał, że z uwagi na fakt, że roboty budowlane przy budynku mieszkalnym zostały zakończone zastosowanie znajduje art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane i nie zachodzi potrzeba wstrzymywania robót budowlanych. Wobec powyższego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2012r. znak: [...] nałożył na A. R. obowiązek wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót przy budynku mieszkalnym zlokalizowanym na działce nr 2144/2 w K. do stanu zgodnego z prawem polegających na: wykonaniu balustrady przy schodach wejściowych do budynku od strony północnej, wykonaniu balustrady na balkonie na piętrze od strony południowej. Wysokość balustrad powinna wynosić 0,9m i nie powinna mieć ostro zakończonych elementów. Powyższe roboty należało wykonać w terminie do 31 grudnia 2012 r. Odwołanie od tej decyzji złożył B. S. – zastępowany przez pełnomocnika G. R. wnosząc o jej zmianę poprzez nałożenie na A. R. dodatkowego obowiązku zamurowania w ścianie budynku od strony zachodniej 6 otworów okiennych. Odwołujący zarzucił nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności nieustalenie w jakiej odległości A. R. wybudował dom od granicy poprzednika prawnego B. S.; naruszenie prawa materialnego, w szczególności § 12 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, poprzez niewłaściwą jego wykładnię. Zawnioskował o dopuszczenie dowodu z odpisów przedłożonych dokumentów. Po rozpoznaniu powyższego odwołania powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję organu I instancji i jednocześnie nakazał A. R. doprowadzić budynek mieszkalny zlokalizowany na działce nr 2144/2 w K. do stanu zgodnego z prawem - w terminie do 31 marca 2013r. - poprzez wykonanie robót budowlanych polegających na wykonaniu na balkonie na piętrze od strony południowej budynku balustrady o wysokości co najmniej 0,9 m, której odległość dolnej ramy balustradowej od płyty balkonu nie powinna przekraczać 0,12 m, o konstrukcji zapobiegającej możliwości wypadnięcia dziecka oraz uniemożliwiającej wspinanie się dzieci, w przypadku zastosowania płyt jako wypełnienia balustrad dopuszczalne jest użycie materiałów nie kruszących się (np. ze szkła zbrojonego) oraz zapewnienie takiego umocowania płyt, które by zabezpieczało przed ich wypadaniem. WINB podał, że ustalony przez organ I instancji stan faktyczny obligował do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodziła potrzeba wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych w myśl art. 50 ustawy Prawo budowlane. Roboty budowlane polegające na budowie przedmiotowego budynku zostały zakończone, inwestor złożył zawiadomienie o zakończeniu budowy, a organ I instancji nie wniósł sprzeciwu. Również roboty budowlane polegające na dociepleniu budynku zostały zakończone. WINB zaznaczył, że w tej sytuacji należało przeprowadzić procedurę określoną w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 i rozważyć wydanie jednej z dwóch decyzji przewidzianych w art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 ww. ustawy, aby doprowadzić obiekt do stanu zgodnego z prawem. Organ odwoławczy podał, że w dacie budowy przedmiotowego budynku obowiązywało rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm.). Zgodnie z § 12 ust. 1 tego rozporządzenia budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolno stojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. Stosownie do § 12 ust. 2 przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4 m od granicy działki, odległości określone w ust. 1 mogą ulec zmniejszeniu, z tym że odległość między budynkiem istniejącym a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8 m. Przepisy te wskazują, że warunki w zakresie minimalnych odległości z § 12 ust. 1 mogły ulec zmniejszeniu przy zachowaniu odległości z § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie odległość między budynkiem mieszkalnym, a istniejącym wcześniej budynkiem mieszkalnym znajdującym się na działce sąsiedniej nr 2148 od strony zachodniej wynosi 12,77m. Zachowana jest wymagana odległość 8 m i w tej sytuacji odległości określone w § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia mogły ulec zmniejszeniu, co pozwalało na usytuowanie przedmiotowego budynku ścianą posiadającą otwory okienne w odległości mniejszej od 4 metrów od granicy z działką sąsiednią nr 2148. WINB podał, że w tej sytuacji brak jest podstaw do nałożenia obowiązku zamurowania 6 otworów okiennych w ścianie zachodniej przedmiotowego budynku mieszkalnego (czego domaga się odwołujący). Odnosząc się do stwierdzonego przez organ I instancji braku balustrad na balkonie na piętrze i schodach prowadzących do budynku mieszkalnego WINB wskazał, że zgodnie z § 56 ust. 1 wyżej powołanego rozporządzenia, pochylnie i schody zewnętrzne, które mają więcej niż 5 stopni i których szerokość nie przekracza 1,5 m, powinny być zaopatrzone w poręcz jednostronną; jeżeli szerokość pochylni lub biegu schodów jest większa niż 1,5 m, poręcze powinny być dwustronne, zamocowane w ścianie lub na balustradzie. Według ust. 2 schody zewnętrzne, które mają więcej niż 5 stopni i nachylenie powyżej 35%, oraz pochylnie przeznaczone dla wózków osób niepełnosprawnych powinny mieć obustronne poręcze na wysokości 0,9-1,1 m. Zgodnie z § 60 ust. 1 rozporządzenia balustrady balkonów, loggii, portfenetrów, galerii i tarasów powinny w zakresie wysokości i odstępów między piętrami odpowiadać warunkom określonym w § 57 ust. 1. Zgodnie z ust. 2 przepis ust. 1 nie dotyczy budynków jednorodzinnych, pensjonatowych i służących celom turystyki i wypoczynku do dwóch kondygnacji, w których wysokość balustrad powinna wynosić co najmniej 0,9 m. Według ust. 3 odległość dolnej ramy balustradowej od płyty balkonu, loggii, galerii i tarasu nie powinna przekraczać 0,12 m. Według ust. 4 balustrady w budynkach powinny mieć konstrukcję zapobiegającą możliwości wypadnięcia dziecka. Ponadto w budynkach mieszkalnych oraz przeznaczonych na pobyt dzieci, a także w budynkach służby zdrowia konstrukcja balustrad powinna uniemożliwiać wspinanie się dzieci. Według ust. 5 stosowanie płyt jako wypełnienia balustrad jest dopuszczalne wyłącznie z użyciem materiałów nie kruszących się (np. ze szkła zbrojonego) oraz zapewnieniem takiego umocowania płyt, które by zabezpieczało przed ich wypadaniem. W okolicznościach sprawy schody zewnętrzne przedmiotowego budynku mieszkalnego mają szerokość 1,10 m oraz 5 stopni. Organ podał, że biorąc pod rozwagę treść ww. § 56 ww. rozporządzenia brak jest podstaw do nakładania obowiązku wykonania balustrady przy schodach wejściowych do budynku od strony północnej. Natomiast mając na uwadze § 60 powyższego rozporządzenia koniecznym jest nałożenie obowiązku wykonania na balkonie na piętrze od strony południowej przedmiotowego budynku mieszkalnego balustrady o wysokości co najmniej 0,9 m, której odległość dolnej ramy balustradowej od płyty balkonu nie powinna przekraczać 0,12 m, o konstrukcji zapobiegającej możliwości wypadnięcia dziecka oraz uniemożliwiającej wspinanie się dzieci, w przypadku zastosowania płyt jako wypełnienia balustrad dopuszczalne jest użycie materiałów nie kruszących się (np. ze szkła zbrojonego) oraz zapewnienie takiego umocowania płyt, które by zabezpieczało przed ich wypadaniem. Reasumując organ podał, że brak balustrady na balkonie na piętrze budynku mieszkalnego stanowi, że przypadek określony w art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, mianowicie, że roboty budowlane zostały wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Jednocześnie podkreślono, że organ I instancji stwierdził, że docieplenie przedmiotowego budynku wykonane zostało zgodnie ze sztuką budowlaną i mimo braku wymaganego zgłoszenia właściwemu organowi o przystąpieniu do tych robót nie zachodzi potrzeba do wydania w stosunku do tych robót decyzji na podstawie art. 51 Prawa budowlanego. Organ stwierdził, że w takiej sytuacji właściwym jest wydanie decyzji nakazującej doprowadzenie przedmiotowego budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z prawem w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Koniecznym było jednak zreformowanie sentencji zaskarżonej decyzji. Skargę na powyższą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie B. S. – zastępowany przez pełnomocnika G. R. i wniósł o jej uchylenie. Decyzji zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a wobec braku orzeczenia co do istoty sprawy, art. 28 k.p.a. poprzez wezwanie do udziału w sprawie J. R. i W. M., którzy nie mają interesu prawnego w sprawie. Zarzucił także naruszenie art. 50, art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez ich niewłaściwą interpretację oraz § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r. poprzez ich niewłaściwą interpretację i zastosowanie. W uzasadnieniu podał, że domagał się wydania decyzji dotyczącej zamurowania okien istniejących po zachodnie stronie budynku. Organy natomiast rozstrzygnęły kwestię, która nie była przedmiotem jego wniosku. Zwrócił uwagę na błędną interpretację § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r. Przepis ten dotyczy sytuacji, gdy odległość 8m jest zachowana między budynkiem istniejącym a projektowanym. Umieszczenie otworów okiennych przez A. R. na zachodniej ścianie budynku stanowi samowolę budowlaną. W ocenie skarżącego organ winien nakazać wyżej wymienionemu zamurowanie otworów okiennych. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje; Stosownie do treści art 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje, postanowienia i akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.. 270/ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. uchylająca na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzję organu 1 instancji w całości i nakazująca A. R. doprowadzenie budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr 2144/2 w K. do stanu zgodnego z prawem, w terminie do 31 marca 2013 r., poprzez wykonanie robót budowlanych polegających na wykonaniu na balkonie na piętrze od strony południowej budynku balustrady o wysokości co najmniej 0,9 m, której odległość dolnej ramy balustradowej od płyty balkonu nie powinna przekraczać 0,12 m, o konstrukcji zapobiegającej możliwości wypadnięcia dziecka oraz uniemożliwiającej wspinanie się dzieci, w przypadku zastosowania płyt jako wypełnienia balustrad dopuszczalne jest użycie materiałów nie kruszących się oraz zapewnienie takiego mocowania płyt, które zabezpieczałoby przed ich wypadnięciem. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia orzekający w sprawie organ powołał art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm./. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji na wstępie podnieść należy, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało zainicjowane pismem skarżącego z dnia 8 czerwca 2012 r. zawiadamiającym, że A. R. wybudował ma działce nr 2144/2 w K. budynek mieszkalny niezgodnie z wydanym przez Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1988 r pozwoleniem na budowę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 3 lipca 2012 r. działając na podstawie art. 81 ust. 4 w/w ustawy Prawo budowlane, przeprowadził czynności kontrolne tego obiektu sporządzając protokół wraz ze szkicem sytuacyjnym /k.12/ oraz sporządzając z dokonania tej czynności materiał fotograficzny. Przeprowadzone czynności kontrolne doprowadziły do ustalenia, że podczas realizacji decyzji Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1988 r. w przedmiocie zezwolenia na budowę budynku mieszkalnego inwestor w sposób istotny odstąpił od warunków udzielonego pozwolenia zmieniając jego lokalizację poprzez zbliżenie jego posadowienia w stronę zachodnią oraz wykonując jego częściowe podpiwniczenie od strony północno-wschodniej. W dniu 29 kwietnia 2004 r. inwestor złożył zawiadomienie o zakończonej budowie w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego. Nadto ustalono, że w latach 2009 -2010 inwestor wykonał docieplenie budynku bez stosownego powiadomienia. Ten stan faktyczny obligował organ do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego określonego art. 50 - 51 Prawa budowlanego, co w tym konkretnym stanie faktycznym doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy. Zestawiając stan faktyczny sprawy oraz możliwości zastosowania przepisu art 50 - 51 prawa budowlanego organ przyjął, że skoro w dacie budowy przedmiotowego budynku obowiązywało rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, to dla odległości sytuowania budynków zastosowanie znajdzie § 12 tego rozporządzenia. Jakkolwiek ust. 1 tego przepisu wyznacza tę odległość na co najmniej 4 m , zaś w przypadku ściany bez otworów od tej działki 3 m , to jednak ustęp 2 dopuszcza przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4 m od granicy działki, zmniejszenie tej odległości w sytuacji gdy odległość między budynkiem istniejącym a projektowanym wynosi co najmniej 8 m. Skoro więc w realiach rozpoznawanej sprawy odległość ta wynosi 12,77 m; a bezspornym jest, że budynek posadowiony na działce nr 2148 istniał w chwili budowy budynku przez inwestora — brak jest podstaw do wydania w tym zakresie stosownego nakazu, w tym również zamurowania otworów okiennych /tak wyrok Sądu najwyższego z dnia 6 lipca 1995 r. III ARN 17/95 OSNP 1996/3/37/. Rozstrzygnięcie wydane w skarżonej decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, jako roboty budowlane wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, wywiedzione zostało z uregulowania zawartego w § 60 wyżej cytowanego rozporządzenia. W sprawie docieplenia budynku, jakkolwiek wykonanego bez stosownego zgłoszenia to z uwagi na wykonanie zgodnie ze sztuką - brak jest podstaw do wydania w stosunku do tych robót decyzji w trybie art. 51 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu, z przyczyn wyżej naprowadzonych zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Odnosząc się do zarzutu skargi w przedmiocie nierozpoznania zawiadomienia skarżącego inicjującego postępowanie w całości przede wszystkim wskazać należy uregulowanie zawarte w art. 84 ust. 1 ustawy Prawo budowlane taksatywnie wymieniające zadania organów nadzoru budowlanego, w tym również kontrole przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego /pkt 1/. Stosownie zaś do treści art. 84a ust. 1 tej ustawy kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego obejmuje między innymi kontrolę zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę /pkt 1/. Natomiast z treści art. 81 ust. 4 ustawy Prawo budowlane wynika, że organy nadzoru budowlanego przy wykonywaniu obowiązków określonych przepisami prawa budowlanego mogą dokonywać czynności kontrolnych, a protokolarne ustalenia dokonane w toku tych czynności stanowią podstawę do wydania decyzji oraz podejmowania innych środków przewidzianych w przepisach prawa budowlanego. Z ugruntowanego poglądu doktryny i judykatury na kanwie przytoczonych wyżej uregulowań wynika, że postępowanie kontrolne prowadzone przez organ nadzoru budowlanego nie jest równoznaczne z wszczęciem postępowania administracyjnego /Komentarz do ustawy - Prawo budowlane, pod red. Z Niewiadomskiego, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 701, a także wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2009 r., II OSK 1108/09, wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2010 r., II OSK 1500/09 http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. Z punktu usytuowania i roli organów nadzoru budowlanego w przepisach w/w ustawy nie ma więc prawnego znaczenia to, czy organ nadzoru budowlanego czynności kontrolne podjął z własnej inicjatywy, czy też tak jak w rozpoznawanej sprawie w wyniku interwencji obywatela, bowiem przepisy art. 48, art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego mają zastosowanie jedynie wówczas, gdy w wyniku tych czynności, organ stwierdza naruszenie norm prawa budowlanego. Dopiero stwierdzenie w wyniku przeprowadzonej kontroli naruszenia przepisów prawa budowlanego, daje podstawę organowi nadzoru budowlanego do wszczęcia postępowania i dopiero wówczas stosownie do treści art. 81 ust. 4 Prawa budowlanego dokumentacja z postępowania kontrolnego winna współtworzyć materiał dowodowy w postępowaniu administracyjnym i stanowić podstawę rozstrzygnięcia. Oznacza to więc, że sygnał obywatela w przedmiocie naruszenia przepisów Prawa budowlanego daje podstawę organowi nadzoru budowlanego do przeprowadzenia czynności kontrolnych w sposób wyżej opisany, natomiast dopiero stwierdzenie w wyniku tych czynności naruszenia przepisów budowlanych obliguje ten organ do wszczęcia postępowania z urzędu. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skarżącego w zakresie wadliwego oznaczenia stron postępowania. Przepis bowiem art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, naruszenia którego dopatruje się skarżący, stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a. i jako taki może mieć zastosowanie wyłącznie w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, a zatem nie jest dopuszczalne stosowanie wykładni rozszerzającej. Natomiast postępowanie prowadzone w trybie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego nie jest tego rodzaju postępowaniem, a zatem przymiot strony winien być określany zgodnie z art. 28 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek /tak wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2009 r., II OSK 616/08, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 8 marca 2011 r., II SA/Wr 519/10 .Oznacza to więc, że w świetle przytoczonych wyżej uwag, organ prawidłowo oznaczył strony postępowania - właścicieli działek sąsiadujących: J. R. - właścicielkę działki nr 2144/1 oraz W. M. - właściciela działki nr 2143. Wbrew natomiast zarzutom skargi W. M. nie jest stroną postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Z przyczyn wyżej naprowadzonych, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270/ Sąd, działając na podstawie art. 151 tej ustawy, orzekł jak w sentencji.