II SA/Sz 433/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.),, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 lipca 2013r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze , zwane dalej "Kolegium", po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania dotyczącego zbadania zgodności z prawem decyzji Burmistrza z dnia [..] r., nr [...] , wydanej na rzecz Ośrodka Hodowli "[...] " Spółka z o.o. z siedzibą , zwanego dalej "OHP [...] ", stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie stawów pstrągowych na działkach nr [...] i [...] w obr. [...] , stwierdziło brak przesłanek do stwierdzenia nieważności tej decyzji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że wnioskiem z dnia [...] r. OHP [...] zwrócił się do Burmistrza o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stawów pstrągowych o łącznej powierzchni 0,65 ha i powierzchni odstojnika 0,64 ha, w oparciu o wody rzeki [...] , przy czym z załączonej do wniosku karty informacyjnej przedsięwzięcia wynikało, że spółka posiada już pozwolenie wodnoprawne oraz pozwolenie na budowę stawów pstrągowych o pow. 0,25 ha i powierzchni odstojnika 0,29 ha, czyli wniosek dotyczył rozszerzenia przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1271 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku", Burmistrz stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Następnie, decyzją z dnia [..] r., organ ten również stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Po wydaniu tej decyzji do Burmistrza wpłynęły dwa wnioski o wznowienie postępowania w sprawie złożone przez A. Spółkę z o.o. z siedzibą i Polski Związek , a jako przesłankę wznowienia postępowania w obu wnioskach wskazano art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." Do Burmistrza zwrócił się także Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska z wnioskiem o rozważenie możliwości wznowienia postępowania w sprawie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. wskazując, iż przy wydaniu opinii o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko kierował się informacjami zawartymi w tzw. karcie informacyjnej przedsięwzięcia, która nie zawierała informacji, że wykonane będą prace budowlane polegające na odcięciu naturalnego odcinka rzeki i tym samym przerwaniu naturalnego korytarza migracyjnego dla ryb. Postanowieniem z dnia [...] r. Burmistrz wznowił z urzędu postępowanie, a następnie po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, postanowieniem z dnia [...] r. uchylił postanowienie własne z dnia [...] r. i stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia oraz określił zakres raportu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpoznaniu odwołania OHP [...] , uchyliło to postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji wskazując, że skoro organ wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, to po zakończeniu tego postępowania winien zakończyć je również decyzją. Burmistrz postanowieniem z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, ponownie stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...]r. uchyliło to postanowienie i umorzyło postępowanie organu I instancji wskazując, że dotknięte było wadą nieważności, określoną w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Postanowieniem z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie zbadania zgodności z prawem decyzji Burmistrza z dnia [..] r. Po zbadaniu zgodności z prawem tej decyzji uznało, że brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności. Kolegium wyjaśniło, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Wada nieważności określona w art. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. dotycząca rażącego naruszenia prawa powoduje, że decyzja nią dotknięta pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu prawa, a charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może pozostać w obrocie prawnym. Rażące naruszenie prawa występuje w przypadku naruszenia przepisu prawa, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu, tj. takim, który nie wymaga dalszych wyjaśnień. Rażące naruszenie prawa jest wadą kwalifikowaną i nie może być utożsamiane z każdym naruszeniem. Z przepisów zawartych w art. 82-85 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku wynika, że wydawane są dwa rodzaje decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, tj. decyzje których wydanie musi być poprzedzone postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, oraz te, które nie wymagają przeprowadzenia takiej oceny. W art. 80-82 ustawy ustawodawca precyzyjnie określił, jakiego rodzaju rozstrzygnięcia mogą i powinny znaleźć się w sentencji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku, gdy decyzja poprzedzona jest postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku w art. 84 określa, co powinno składać się na decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach w sytuacji, gdy postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko nie zostało przeprowadzone. Ustawodawca dość lakonicznie określił, że w decyzji organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia takiego postępowania, a załącznikiem do decyzji jest charakterystyka przedsięwzięcia. Oba rodzaje decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymagają uzasadnienia (art. 85 ustawy), przy czym w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena, uzasadnienie decyzji winno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 tej ustawy. W obu rodzajach decyzji organ winien zawrzeć wyniki badania zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu, a więc jakie są ustalenia planu (ogólne i szczegółowe) i czy funkcja planowanego przedsięwzięcia jest zgodna z przeznaczeniem terenu wynikającym z planu miejscowego. Mimo, iż w art. 84 ustawy jest mowa o decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to oprócz stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, decyzja taka nie stwierdza obowiązku ustalania żadnych środowiskowych uwarunkowań. Wprawdzie celem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest uzyskanie następnie decyzji ustalającej warunki zabudowy czy pozwolenie na budowę, przy czym wiąże ona organy wydające te decyzje, to w jej sentencji raczej powinny znaleźć się te uwarunkowania, które stanowić będą podstawową charakterystykę inwestycji powtarzaną w każdej z wydanych następnie decyzji, tj. miejsce lokalizacji, rodzaj i skala, rodzaj technologii oraz uwarunkowania dotyczące ochrony środowiska (poszczególnych jego elementów) w fazie budowy i produkcji, w tym rozwiązania powodujące ograniczenie uciążliwości dla terenów sąsiednich konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Jednakże, wobec braku w art. 82 ust. 1 ustawy odniesienia do decyzji wydawanej bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i braku takiego zapisu również w art. 84 ustawy, Kolegium uznało, że ostateczna decyzja Burmistrza z dnia [..] r. jest zgodna z prawem. W rozstrzygnięciu tej decyzji organ zawarł tylko to, co ustawodawca wskazał w art. 84 ustawy, tj. brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a załącznikiem do tej decyzji jest charakterystyka przedsięwzięcia. Miejsce lokalizacji, rodzaj i skala, rodzaj technologii oraz uwarunkowania dotyczące ochrony środowiska w jego poszczególnych elementach, w fazie budowy i produkcji, w tym rozwiązania powodujące ograniczenie uciążliwości dla terenów sąsiednich konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, zawarto w uzasadnieniu tej decyzji. Zdaniem Kolegium, brak jest podstaw do uznania, że decyzja ta rażąco narusza prawo. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy A. Spółka z o.o. z siedzibą zarzuciła wydanie decyzji z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., przez jego błędną interpretację i uznanie, że w sprawie brak podstaw do stwierdzenia nieważności. Ponadto, zarzuciła naruszenie art. 9, 11 i 107 § 1 i 3 K.p.a., poprzez uzasadnienie decyzji w sposób ogólnikowy bez szczegółowego odniesienia się do istoty sprawy, tj. tego, czy rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Burmistrza o braku konieczności sporządzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest zgodne z prawem. Spółka wskazała, że organ w uzasadnieniu decyzji wskazał na wątpliwości interpretacyjne dotyczące przepisów ustawy, co nie ma większego znaczenia dla rozstrzygnięcia sedna sprawy, ponieważ istotą dotychczas podnoszonych zarzutów nie był aspekt formalny związany z brakami w treści decyzji, ale to, czy Burmistrz prawidłowo ocenił, iż w przedmiotowej sprawie ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie musi zostać przeprowadzona, oraz to, czy organ ten dokonał wszelkich czynności koniecznych do podjęcia tego rozstrzygnięcia. W tym zakresie Kolegium nie zbadało decyzji Burmistrza , w sytuacji gdy organ ten ostatecznie uznawał, że ocena oddziaływania na środowisko powinna być sporządzona. Po wznowieniu bowiem postępowania i ponownej analizie akt, organ ten uchylił swoje dotychczasowe postanowienie wydane na podstawie art. 63 ust. 2 ww. ustawy i stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Kolegium wprawdzie uchyliło to postanowienie, ale nie dlatego, że Burmistrz dokonał błędnej oceny materiału dowodowego, ale z przyczyn formalnych polegających na wydaniu postanowienia w sprawie zakończonej decyzją. Co więcej, po ponownym rozpoznaniu sprawy organ ten ponownie wydał postanowienie o konieczności oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a Kolegium ponownie unieważniło to postanowienie nie podważając merytorycznej strony tego rozstrzygnięcia. Także obecnie analizując zgodność z prawem decyzji, która rozstrzyga o braku konieczności dokonania oceny oddziaływania na środowisko, według wnoszącej o ponowne rozpoznanie sprawy, Kolegium zupełnie pominęło analizę zgodności z prawem samego rozstrzygnięcia, mimo jasnej intencji organu gminy, że ocena taka winna być wykonana. Taka postawa Kolegium jest nieuzasadniona także z tego względu, że planowana budowa stawów pstrągowych na dz. [...] i [...] oraz późniejsza ich eksploatacja wiąże się z odprowadzaniem wód pohodowlanych do rzeki, stanowiącej dopływ do ośrodka hodowli prowadzonego przez A. sp. z o.o. A więc każda ingerencja w środowisko wodne rzeki, powyżej ujęcia wody dla stawów Spółki, szczególnie w tak bliskiej odległości, dotyczy bezpośrednio A.sp.zo.o. Ponadto, zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć poświadczoną za zgodność przez właściwy organ, kopię mapy ewidencyjnej obejmującej właściwy teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Burmistrz w decyzji z dnia [...] r. wskazał, że "założony projekt nie wykazuje negatywnego oddziaływania na środowisko we wszystkich elementach wpływających na zanieczyszczenie środowiska", jednakże stwierdzenia tego nie poparł żadnymi dowodami. Sam charakter planowanej inwestycji, zaliczanej zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 88 lit. e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko świadczy, w ocenie A. sp. z o.o., że przedsięwzięcie co do zasady może środowisku zagrażać. W punkcie decyzji dotyczącym emisji i występowania innych uciążliwości Burmistrz ograniczył się do lakonicznych ocen wpływu przedsięwzięcia na etapie realizacji oraz oceny wpływu eksploatacji obiektu tylko na powietrze atmosferyczne. W toku postępowania prowadzonego przez Burmistrza nie została przeprowadzona żadna analiza dotycząca oddziaływania przebudowanego ośrodka na jakość wód odpływu (w stosunku do obecnego stanu). Sama informacja inwestora, że "ochrona wód powierzchniowych przed zanieczyszczeniem poprzez zastosowanie systemu sieci osadników dennych z przepompownią odprowadzającą osady na poletko osadowe oraz odstojnika wód poprodukcyjnych o pow. 6400 m, co zapewni zachowanie dopuszczalnych wartości zanieczyszczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska", nie poparta żadna analizą, nie wyczerpuje poruszanej problematyki i nie określa ewentualnego wpływu przedsięwzięcia na jakość wód rzeki [...] . Niepokojąca, zdaniem A. sp. z o.o., jest również informacja zawarta w uzasadnieniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, dotycząca przedłożenia przez inwestora nowej karty informacyjnej przedsięwzięcia w toku prowadzonego postępowania. W decyzji nie wskazano powodu takiej zmiany, co nie pozwala wywnioskować czy zaistniały istotne ku temu powody, np. zmiana koncepcji lub rozwiązań projektowych, czy też miało to na celu przedstawienie informacji w "karcie informacyjnej przedsięwzięcia" w taki sposób, aby uniknąć obowiązku oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Na tę okoliczność zwracał także uwagę Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we wniosku o wznowienie postępowania. Z decyzji tej wynika także, że na rzece [...] brak jest innych ośrodków hodowli pstrąga. Informacja ta nie przedstawia obiektywnie stanu faktycznego, ponieważ A.Sp. z o.o. posiada ośrodek hodowli, zlokalizowany poniżej [..] korzysta z wód spływowych rzeki [...] , na potrzeby tego ośrodka. Oznacza to, że karta informacyjna zawiera informacje podane w sposób wybiórczy. Takie postępowanie organu naruszyło zasady ogólne zawarte w art. 7 i 9 K.p.a., które zobowiązują organy administracji do stania na straży praworządności i do podejmowania z urzędu lub na wniosek stron, wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy są zobowiązane do wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Ponadto, w myśl art. 21 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, dane o dokumentach zawierających informacje o środowisku i jego ochronie, w tym wnioskach o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanych dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zamieszcza się w publicznie dostępnych wykazach. Do prowadzenia tych wykazów obowiązane są organy administracji właściwe w tych sprawach. Publicznie dostępny wykaz danych zamieszczony w BIP Urzędu Miejskiego e, nie zawiera informacji o złożeniu takiego wniosku, co dodatkowo utrudniło powzięcie informacji o postępowaniu które się toczyło, a także naruszyło zasadę wyrażoną w art. 8 K.p.a., zobowiązującą organy do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej. Zarząd Okręgowy Polskiego Związku [...] we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wskazał, że jako użytkownik obwodu rybackiego rzeki [..] podnosi, iż decyzja wydana przez Kolegium w I instancji nie uwzględniła bardzo wielu elementów sprawy, z powodu których należy stwierdzić nieważność decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Mianowicie, od wydania pierwszego pozwolenia wodnoprawnego na budowany ośrodek pstrągowy, zmieniło się wiele aktów prawnych np. NATURA 2000. Ponadto, Burmistrz przed wydaniem decyzji środowiskowej, uzyskał stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko postanowieniem z dnia [...] r., stwierdzającym konieczność takiej oceny. Jednakże w dniu [...] r. Burmistrz ponownie wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, przedstawiając nową kartę informacyjną, na podstawie której organ ten uchylił swoje postanowienie z dnia [...] r. i tym razem stwierdził brak konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Spowodowało to protest licznych organizacji pozarządowych takich jak Polski Związek [...] , Towarzystwo Miłośników [...] , Towarzystwo Miłośników[...] , zaniepokojonych tą sytuacją, którzy wykazywali negatywny wpływ inwestycji na środowisko, gdyż w miejscu planowanej inwestycji na rzece [...] występują największe tarliska określonych gatunków ryb. W piśmie PZW Oddział wskazano, że przy realizacji przez OHP [...] stawów pstrągowych, nastąpiło przegrodzenie koryta rzeki [...] w okresie tarłowym wielu gatunków ryb dziko żyjących (o czym nie ma informacji w karcie informacyjnej przedsięwzięcia), co spowodowało ogromne straty w przyrodzie. W związku z tym Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska .decyzją z dnia [...] r. nałożył na Spółkę "[...] " obowiązek przeprowadzenia działań naprawczych, w tym likwidację przegrody rzeki [...] i przywrócenie koryta rzeki do stanu pierwotnego, zarybienia i odtworzenia naturalnych tarlisk niektórych gatunków ryb. W dniu [...] r. do Kolegium wpłynęło także pismo Towarzystwa Miłośników Rzeki [...] i zwracające uwagę, że decyzja Burmistrza obarczona jest błędem prawnym, ponieważ inwestycja zaliczana jest do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko i w związku z tym, w myśl rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, istniał obowiązek wykonania raportu oddziaływania na środowisko. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja z dnia[...] ., nr[...] , utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] r. wskazując, że istotą postępowania w sprawie zbadania zgodności z prawem ostatecznej decyzji administracyjnej, prowadzonego na podstawie art. 156 § 1K.p.a., o którym mowa w art. 127 § 3 tej ustawy, jest tylko i wyłącznie weryfikacja postępowania pierwszoinstancyjnego, a więc ustalenie, czy w tym postępowaniu organ I instancji prawidłowo orzekł, iż brak jest przesłanek wyszczególnionych w art. 156 § 1 K.p.a. Zatem, przedmiotem postępowania jest wyłącznie decyzja Kolegium z dnia [...] r. W postępowaniu poprzedzającym wydanie tej decyzji Kolegium skupiło się na zbadaniu, czy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, wydana dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, bez przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko (bez raportu oddziaływania na środowisko), zawiera w swej treści uwarunkowania, chroniące środowisko w obszarze jego lokalizacji uznając, iż brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza . Rozpoznając sprawę ponownie Kolegium uznało, że poprzednio wydana decyzja z dnia [...]r. została oparta na podstawie prawidłowo dokonanych ustaleń. Wskazało, że istotne w sprawie jest to, iż przedsięwzięcie objęte decyzją Burmistrza jest wyszczególnione w § 3 ust. 1 pkt 88 e rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jako budowa zbiorników lub stawów o powierzchni mniejszej niż 0,5 ha, na obszarach objętych formami ochrony przyrody, czyli zaliczane jest ono do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy u udostępnianiu informacji o środowisku, dla którego w myśl art. 63 ust. 1 ustawy, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (w przepisach Prawa ochrony środowiska obowiązek ten dotyczył sporządzenia raportu), stwierdza w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej (lub nie stwierdza takiego obowiązku). Postanowienie to wydawane jest po uzyskaniu opinii dwóch organów, tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (art. 64 ustawy). Przy czym opinie organów współdziałających nie są wiążące dla organu wydającego decyzję. W aktach sprawy znajduje się postanowienie Burmistrza z dnia [...]r., stwierdzające brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pod nazwą budowa stawów pstrągowych na działkach o nr [...] i [...] w obrębie ewidencyjnym [...] . Postanowienie to zostało wydane po dwukrotnym wystąpieniu Burmistrza do organów współdziałających, ze względu na zmianę karty informacyjnej przedsięwzięcia. Wszystkie opinie organów współdziałających oraz obydwie karty informacyjne załączone przez inwestora do wniosku znajdują się w aktach sprawy, w tym postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...]r. o nieistnieniu potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, oraz postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. o niestwierdzeniu potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku w art. 84 i 85 określa, co powinna zawierać decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, wydana w przypadku, gdy dla przedsięwzięcia nie została przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko. Z art. 84 ustawy wynika, że w sentencji takiej decyzji organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny, a załącznikiem do niej jest charakterystyka przedsięwzięcia. Z art. 85 ustawy wynika, że decyzja taka wymaga uzasadnienia zawierającego uwarunkowania wymienione w art. 63 ust. 1 ustawy, które zostały wzięte pod uwagę przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. W decyzji organ winien nadto odnieść się do zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli taki obowiązuje (art. 80 ust. 2 ustawy). W przedmiotowej sprawie teren inwestycji nie jest objęty planem. Decyzja Burmistrza z dnia [..] r. spełnia wymogi określone w art. 84 i 85 ustawy. Treść sentencji tej decyzji odpowiada art. 84 ust. 1 ustawy, a załącznikiem do decyzji jest charakterystyka przedsięwzięcia, zgodnie z art. 84 ust. 2 ustawy. Uzasadnienie decyzji spełnia wymogi określone w art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy. Organ szeroko opisał w uzasadnieniu decyzji czynności, które dokonał zgodnie z przepisami art. 63-65 ustawy, a następnie wskazał te uwarunkowania, które przesądziły o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, określając m. in. szczegółowo charakterystykę techniczną przedsięwzięcia, wykorzystanie zasobów naturalnych w ramach eksploatacji przedsięwzięcia, wskazał jaką uciążliwość stanowić będzie przedsięwzięcie dla środowiska, przy jego realizacji i eksploatacji, w odniesieniu do terenu jego usytuowania objętego formą ochrony Natura 2000 "[..] , [...] i i [..] ", oraz projektowanych terenów przyrodniczych: Obszar Chronionego Krajobrazu "Dolina [...] i" i [...] Park Krajobrazowy stwierdzając, że realizacja planowanego przedsięwzięcia nie wpłynie negatywnie na ochronę przyrody. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Kolegium podtrzymało dotychczasowe stanowisko, że decyzji Burmistrza nie można zarzucić żadnej z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana została w wyniku rozpatrzenia wniosku złożonego przez inwestora i karty informacyjnej o określonych treściach, co powoduje, że organ związany był żądaniem zawartym we wniosku i nie mógł go zmienić bez zgody wnioskodawcy. Także w postępowaniu mającym na celu ustalenie, czy decyzja ta zawiera wadę powodującą jej nieważność, Kolegium było związane treścią wniosku. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu przez A.Spółkę z o.o. Kolegium zauważyło, że przedmiotem postępowania nieważnościowego jest badanie decyzji objętej tym postępowaniem, a nie procedury administracyjnej poprzedzającej wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. To, że inwestor w karcie informacyjnej przedsięwzięcia nie zawarł wszystkich informacji mających wpływ na istotę rozstrzygnięcia (m. in. o przegrodzeniu koryta rzeki), nie może stanowić powodu stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa. Z pewnością stanowi natomiast przesłankę wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. i takie działania zostały już podjęte przez Burmistrza . Także zarzut dotyczący dwukrotnego uchylania przez Kolegium postanowienia Burmistrza może być rozpatrywany wyłącznie w postępowaniu wznowieniowym. Natomiast brak wyznaczenia obszaru oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko lub nie zbadanie przez organ w toku postępowania oddziaływania przedsięwzięcia na jakość wód, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, może natomiast skutkować koniecznością uzupełnienia materiału dowodowego w postępowaniu wznowieniowym. Odnosząc się do zarzutu o braku w BIP Urzędu Miejskiego e informacji o wniosku i wydanej decyzji Kolegium stwierdziło, że zarzut ten jest niezasadny, ponieważ w aktach sprawy znajduje się wydruk z dnia [...] r.zBIP z obwieszczeniem o wydaniu przedmiotowej decyzji. Złożenie natomiast wniosku przez inwestora nie wymaga umieszczenia o tym informacji w BIP. Zapisy zaś decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zawierające lakoniczne stwierdzenia, że projektowana inwestycja nie wykazuje negatywnego oddziaływania na środowisko, wynikały z treści złożonego wniosku i nie mogą być uznane za rażące naruszenie prawa. Odnośnie zarzutów przedstawionych przez Polski Związek [...] Okręg dotyczących szkód poczynionych w środowisku przez Spółkę "[...] " w związku z robotami budowlanymi na gruntach, na których planowana jest budowa stawów pstrągowych Kolegium stwierdziło, że okoliczności te nie stanowią podstawy do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji, ale uzasadniają wznowienie postępowania z urzędu. Ponadto, prowadzenie na podstawie decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] r. postępowania naprawczego wobec Spółki "[...] ", stawia pod znakiem zapytania prowadzenie postępowania dotyczącego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, do dnia [..] r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. decyzję A. Spółka z o.o. powtórzyła takie same zarzuty jak podniesione we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Spółka ponownie wskazała, że Burmistrz przed wydaniem decyzji nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, w szczególności nie zweryfikował danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, że na rzece [...] nie ma innych ośrodków hodowli pstrąga, mimo tego, że skarżąca Spółka informowała ten organ, że prowadzi hodowlę na tej rzece w ośrodku zlokalizowanym poniżej [..] i korzysta z wód spływowych tej samej rzeki. Zdaniem Spółki, wbrew twierdzeniu Kolegium, uchybienie to nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] sygn. akt II SA/Sz 878/12, uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium z dnia [...] r. nr[...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że nie można zaskarżonej decyzji postawić zarzutu naruszenia art. 9, 11 i 107 § 3 K.p.a. Nadto Sąd stwierdził, że nadzwyczajne postępowanie administracyjne jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności ogranicza się do badania prawidłowości badanej decyzji pod kątem zaistnienia przesłanek nieważności wymienionych w art.156 § 1 K.p.a. W postępowaniu tym nie prowadzi się postępowania dowodowego, strony tego postępowania w jego toku nie mogą ponieść szkody z powodu nieznajomości prawa, a decyzja wydana przez Kolegium w pierwszej instancji zawiera stosowne pouczenia co do możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, z czego strona skarżąca skorzystała. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 K.p.a. Jak wynika z treści uzasadnienia skargi, skarżąca oczekiwała raczej, że zaskarżona decyzja po raz kolejny dokona merytorycznego rozpoznania sprawy z wniosku "o wydanie decyzji środowiskowej", co jest sprzeczne z założeniami rozpoznania sprawy w trybie nadzwyczajnym. Sąd nie miał wątpliwości, że decyzja Burmistrza , z dnia [..] r., wydana została przez organ właściwy, nie dotyczy sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby będącej stroną w sprawie, jej wykonanie nie wywoła czynu zagrożonego karą, nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa i została wydana na podstawie obowiązujących i właściwie wskazanych przepisów prawnych, zatem w przedmiotowej sprawie analizować należało tę decyzję pod kątem zaistnienia przesłanek unormowanych w art.156 § 1pkt 2 Kpa in fine, tj. pod kątem rażącego naruszenia prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze , wydając zaskarżoną decyzję, skupiło się na tej właśnie przesłance. Decyzja Burmistrza , z dnia [..] r. została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz.1227 ze zm.). Przepisy tej ustawy w sposób szczegółowy ustalają: co określa decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 71), kiedy jest wydawana taka decyzja (art. 72), sposób wszczęcia postępowania (art. 73), wymogi wniosku i załączniki do niego (art. 74), organy właściwe do rozpatrzenia wniosku (art. 75 ), kwestie uzgadniania decyzji (art. 77 i 78), zawartość decyzji, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 84 i 85). Kwestię odrębną stanowi natomiast ustalenie Burmistrza odnośnie do obowiązku przeprowadzenia przez wnioskującego o wydanie decyzji środowiskowej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska wskazują kiedy istnieje obowiązek takiej oceny oraz kiedy istnieje możliwość wydania postanowienie o nie przeprowadzaniu takiej oceny (art. 59 - 65 ustawy). Do wydania postanowienia, tak stwierdzającego potrzebę dokonania oceny, jak i postanowienia nie stwierdzającego takiej potrzeby, niezbędne jest uwzględnienie łącznie uwarunkowań wynikających z art. 63 ust. 1 ustawy, a także uzyskanie stosownych opinii (art. 64). Burmistrz uwzględnił wszystkie te uwarunkowania, uzyskał opinie i wydał postanowienie, a następnie decyzję z dnia [...] r. (o środowiskowych uwarunkowaniach), w której stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Prawidłowo zaskarżonej decyzji podkreślono, że dwukrotnie inwestor składał kartę informacyjną (w złożonej pierwotnie dokonał zmian), co było przyczyną dwukrotnego wydawania opinii przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Żaden z wyżej wymienionych przepisów ww. wymienionej ustawy nie został naruszony w sposób rażący decyzją Burmistrza z dnia [...] r. i w tym zakresie, sąd podzielił stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego . Choć wydana decyzja do końca nie wyjaśnia wszystkich kwestii związanych z oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko (np. pkt 3 lit. d decyzji), oparta była o dokumenty przedłożone przez inwestora, co powoduje, że nie narusza w sposób rażący obowiązujących przepisów. Nadto, kwestia podstaw wznowienia postępowania, czy też sposobu załatwiania wniosku o wznowienie postępowania nie podlegała rozpoznaniu w tym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd zauważył, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium zawarło, między innymi, stwierdzenie "Zarzut naruszenia prawa o braku w BIP Urzędu Miejskiego e informacji o wniosku i o wydanej decyzji jest niezasadny, gdyż akta zawierają wydruk z dnia [...] r. z BIP-u U.M.e z obwieszczeniem o wydaniu przedmiotowej decyzji natomiast złożenie wniosku przez inwestora nie wymaga umieszczenia informacji o nim na stronie BIP." Zgodnie z art. 21 ust. 2 pkt 9 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w publicznie dostępnych wykazach zamieszcza się dane o wnioskach o wydanie decyzji i o decyzjach o środowiskowych uwarunkowaniach. Publicznie dostępne wykazy prowadzi się w formie elektronicznej, a organ administracji obowiązany do prowadzenia wykazu udostępnia go w Biuletynie Informacji Publicznej (art. 23 ww. ustawy). Równocześnie na podstawie art. 85 ust. 3 powyższej ustawy organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach podaje do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy, w tym z uzgodnieniem dokonanym z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz opinią organu, o którym mowa w art. 78. Sąd zgodził się z Kolegium, że w aktach sprawy znajduje się obwieszczenie Burmistrza dotyczące zamieszczenia informacji wymaganej art. 85 ust. 3, zarówno w Biuletynie Informacji Publicznej (dalej "BIP"), jak i na tablicy ogłoszeń, jednak stanowisko tego organu odnośnie do informacji o wniosku jest niezgodne z art. 21 ust. 2 pkt 9 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Fakt zamieszczenia informacji o wniosku w BIP nie znalazł potwierdzenia w aktach sprawy. Kolegium nie zbadało tej kwestii pod kątem rażącego naruszenia prawa, co uniemożliwiło sądowi ostateczną ocenę zaskarżonej decyzji, a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr[..] , utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] r. Kolegium ponownie analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy stwierdziło, że w aktach administracyjnych sprawy brak jest dowodu na okoliczność, iż po wpłynięciu wniosku inwestora OHP [...] Spółki z o.o. z siedzibą organ umieścił informację o tym w publicznie dostępnym wykazie. Zdaniem Kolegium uchybienie przepisom art. 21 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 23 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji o środowisku poprzez nieumieszczenie informacji o wniosku inwestora, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, albowiem niezamieszczenie tej informacji nie ma wpływu na istotę rozstrzygnięcia w przeciwieństwie do rodzaju i skali przedsięwzięcia wskazanych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, opinii i uzgodnień organów współdziałających jak i zgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Kolegium wskazało, że nie bez znaczenia pozostaje, iż ustawodawca w art. 21 ust. 2 pkt 9 w związku z art. 23 ust. 1 rozdziału 3 pod nazwą "Publicznie dostępne wykazy" w Dziale II ustawy zaznaczył, że organ jest obowiązany podać do publicznej wiadomości informację zarówno o wniosku inwestora jak i o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Natomiast w przepisach art. 71-85 Działu V ustawy, dotyczącego trybu wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ustawodawca powtórzył przepis o decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Gdyby wolą ustawodawcy było przydanie istotnej roli podaniu do publicznej wiadomości informacji o wniosku inwestora, powtórzyłby ten obowiązek w przepisach art. 71-85 Działu V ustawy, tak jak to uczynił w odniesieniu do decyzji. A.Spółka z o.o. z siedzibą wniosła skargę na decyzję Kolegium z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zarzucając decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 21 ust. 2 pkt 9 ustawy o dostępie do informacji o środowisku poprzez uznanie, że naruszenie ww. przepisu nie stanowi rażącego naruszenia prawa skutkującego unieważnieniem postępowania, naruszenie art. 156 §1 pkt 2 K.p.a. w związku z § 8 ust. 1 pkt 88 lit. e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez nie zastosowanie przez Burmistrza wymienionego przepisu rozporządzenia, którego to naruszenia Kolegium nie uznało za rażące naruszenie prawa skutkujące unieważnieniem wydanej decyzji, naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a w związku z art. 7 i 77 K.p.a. poprzez niezastosowanie przez Burmistrza wymienionych przepisów, zwłaszcza w przedmiocie wpływu realizacji inwestycji na jakość i ilość wód odpływowych, - skarżąca wniosła w uwzględnienie skargi w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W niniejszej sprawie, co szczegółowo opisano powyżej, ocena działania organów administracji publicznej była już kontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Konkluzją tej kontroli jest wniosek o konieczności zastosowania się przez organy administracji publicznej do oceny prawnej zawartej w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 7 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 878/12. Stosownie bowiem do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Potwierdza to także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjny z dnia 8 października 2009r., sygn. akt II OSK 427/09. W szczególności zaś w wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że wyrażoną w art. 153 P.p.s.a. zasadę należy rozumieć w ten sposób, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawa i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Związanie sądu oceną prawną oznacza, że nie może formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz jest zobowiązany do podporządkowania się temu poglądowi w pełnym zakresie. To samo dotyczy organu administracji ponownie rozstrzygającego sprawę administracyjną. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych, a także po wzruszeniu wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie. W rozpoznawanej sprawie WSA w powołanym wyżej wyroku z dnia 7 listopada 2012 r. dokonał oceny prawnej decyzji wydanej w trybie nieważnościowym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sprawie zakończonej decyzją Burmistrza z dnia [..] r. stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia "Budowa stawów pstrągowych na dz.[...] i [...] w obrębie ewidencyjnym [...] gmina e" przez inwestora OHP [...] Spółkę z o.o. z siedzibą . Odnosząc się do zarzutu skargi Spółki A., że publicznie dostępny wykaz danych zamieszczony w BIP Urzędu Miejskiego e nie zawiera informacji o złożeniu przez OHP [...] wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanych, co dodatkowo utrudniło powzięcie informacji o postępowaniu które się toczyło, Sąd w ww. wyroku stwierdził, że fakt zamieszczenia informacji o wniosku w BIP nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy oraz, że Kolegium nie zbadało tej sprawy pod kątem rażącego naruszenia prawa, co uniemożliwiło Sądowi ostateczną ocenę zaskarżonej decyzji, a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kolegium, którego decyzja z dnia 4 marca 2013 r., na skutek skargi Spółki A., została poddana ocenie w niniejszym postępowaniu stwierdziło, że jakkolwiek informacja o złożeniu przez inwestora wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie została zamieszczona, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 21 ust. 1 pkt 9 ustawy o dostępie do informacji o środowisku, to jednak zaniechanie wykonania tego obowiązku nie ma wpływu na istotę rozstrzygnięcia badanej decyzji, tym bardziej, że inne przepisy ustawy gwarantują zainteresowanym podmiotom udział w postępowaniu. Oceniając decyzję Kolegium w oparciu o kryterium legalności, jak również dokonując oceny zarzutów skargi przypomnieć należy, że przedmiotem tej oceny jest decyzja administracyjna wydana w trybie nadzwyczajnym – w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji. Przedmiot tej oceny skoncentrowany jest na zarzucie naruszenia, decyzją Burmistrza z dnia [..] r., art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., tzn. na przesłance rażącego naruszenia prawa jako przyczynie nieważności tej decyzji. Badaniem pod kątem przesłanki rażącego naruszenia prawa zostało poddane zaniechanie przez organ wykonania obowiązku wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 23 powołanej ustawy, polegającego na niezamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie (Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta e) informacji o złożonym przez inwestora – OHP [...] wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z treści powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że na organie ciąży obowiązek zamieszczenia informacji, o której mowa w art. 21 ust, 1 pkt 9, albowiem realizacja tego obowiązku związana jest z szeroko pojętym, mocno akcentowanym w tej ustawie, informowaniem społeczeństwa o podejmowanych działaniach z zakresu ochrony środowiska. Niezamieszczenie informacji o wniosku, wbrew obowiązkowi ustawowemu niewątpliwie stanowi naruszenie prawa, jednakże - zdaniem Sądu - naruszenie to nie ma postaci naruszenia kwalifikowanego, które miałoby wpływ na legalność całego postępowania zainicjowanego tym wnioskiem. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd, że przy ocenie naruszenia prawa jako "rażące" należy brać pod uwagę ustalenia wynikające z teorii gradacji wad decyzji administracyjnej. Przy rażącym naruszeniu prawa chodzi niewątpliwie o tego rodzaju wady, które powodują konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego z racji istnienia w nich wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym (por. Łaszczyca, Martysz, Matan - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II Lex 2010). Naruszenie przepisu o obowiązku informowania o złożonym wniosku nie należy do tej kategorii naruszeń prawa, którym należałoby przypisać szczególnie duży ciężar gatunkowy ze względu na wpływ tego naruszenia na cały proces decyzyjny. Przepis, którego rażące naruszenie zarzuca skarżący, ma niewątpliwie charakter informacyjny, albowiem organ ma obowiązek opublikowania w Biuletynie Informacji Publicznej informacji o jego złożeniu, czyli zainicjowaniu postępowania w sprawie. Skarżący upatruje w zaniechaniu organu w tym zakresie nierealizowanie celu ustawy o dostępie do informacji o środowisku jakim jest udział i świadomość lokalnych społeczności w postępowaniach mających wpływ na środowisko. Nadto wskazuje, że konsekwencją braku informacji jest poinformowanie społeczeństwa po wydaniu decyzji przez organ I instancji, co uniemożliwiło udział społeczeństwu w pierwszym etapie postępowania. Niewątpliwie udział społeczeństwa w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w trybie zwyczajnym, wskutek braku informacji o złożonym wniosku, mógł zostać na etapie wstępnym ograniczony, jednakże późniejsze działania organu, już niewadliwe, spowodowały, że udział ten jednak został zapewniony i każdy, kto był zainteresowany toczącym się postępowaniem mógł zgłosić w nim swój udział na warunkach określonych ustawą. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i jego wpływ na sposób załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym (wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995 r., sygn. akt II SA 1531/94, ONSA 1996, Nr 1, poz. 37, wyrok NSA z dnia 13 września 2012 r. II GSK 1206/11, wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 grudnia 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 1326/11- dostępne w Internecie - http://orzecznictwo.nsa.gov.pl ). Jak już wyżej Sąd stwierdził, organ nie zastosował przepisu art. 29 ust. 1 pkt 9 i nie ogłosił informacji o złożeniu przez inwestora wniosku, o którym mowa w tym przepisie, czym naruszył prawo, jednakże naruszenie to nie miało postaci kwalifikowanego naruszenia prawa (rażącego) i z tego powodu pozostało bez wpływu na treść decyzji Burmistrza z dnia [..] r. jak i uprawnienia podmiotów, które mogły w tym postępowaniu uczestniczyć. Decyzja z [..] r. została zamieszczona w Biuletynie Informacji Publicznej i na tablicach ogłoszeń, a zatem udział w dalszym postępowaniu uzależniony był wyłącznie od inicjatywy zainteresowanych podmiotów. Brak informacji o wniosku nie przesądzał bowiem o tym, że przystąpienie do postępowania na dalszym jego etapie i korzystanie ze wszystkich uprawnień, jakie ustawodawca przyznał stronom, jest niemożliwe. Zarzut naruszenia pozostałych przepisów powołanych w skardze był już przedmiotem oceny Sądu w postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia [...] r. i zarówno skład orzekający w niniejszej sprawie jak i organ - Samorządowe Kolegium Odwoławcze są tym wyrokiem związane. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 P.p.s.a skargę oddalił.