II FSK 1925/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Grażyna Nasierowska, Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia WSA (del.) Jacek Niedzielski (sprawozdawca), Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa [...] "E." sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 654/13 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa [...] "E." sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 28 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Przedsiębiorstwa [...] "E." sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w P. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach kwotę 2400 (słownie: dwa tysiące czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1.1 Wyrokiem z dnia 27 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 654/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę E. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 28 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. 1.2. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego w przedmiocie prawidłowości rozliczania z budżetem państwa z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2008, organ podatkowy stwierdził, że E. Sp. z o.o. zawyżyła koszty uzyskania przychodu za okres od stycznia do listopada 2008 r. Zaliczyła bowiem w koszty faktury wystawione przez "J.", "T." na zakup towaru oraz usług transportowych, które nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu transakcji pomiędzy kontrahentami. W odniesieniu zaś do przychodów Spółki za okres od stycznia do listopada 2008 roku w kwocie ogółem 5.443.083,45 zł organ uznał, że są one zgodne z wysokością przychodów wynikających z dokumentów księgowych i podatkowych Spółki. Decyzją z dnia 27 września 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. określił Spółce wysokość odsetek za zwłokę z tytułu nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za poszczególne miesiące 2008 roku w łącznej wysokości 13.263 zł. 1.3. W odwołaniu Spółka zarzuciła organowi podatkowemu naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1 art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 192, art. 197, art. 199a Ordynacji podatkowej w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu podniosła, że istotne w sprawie jest to, czy kwoty widniejące na fakturach zostały poniesione w celu uzyskania przychodu, a tym samym nie to, kto figuruje na nich jako wystawca. W rzeczywistości nie ma wątpliwości, że kwoty wynikające z tych faktur zostały faktycznie wydatkowane na zakup miału, który następnie został sprzedany, a środki w ten sposób uzyskane zostały opodatkowane. Z tej przyczyny, wydatki poniesione na zakup miału powinny stanowić koszty uzyskania przychodu. Poprzez odrzucenie kosztów zakupu jako kosztów podatkowych organ podatkowy pierwszej instancji musiał przyjąć, że nie zostały one poniesione, co oznacza, że miał węglowy podatnik otrzymał za darmo albo go ukradł. W takiej sytuacji, w ocenie Spółki, powinien mieć zastosowanie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, który stanowi, że przepisów tej ustawy nie stosuje się do przychodów wynikających z czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy. 1.4. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach podtrzymał stanowisko organu I instancji wyrażone w decyzji z dnia 27 września 2012 roku. Podniósł, że zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazuje wyraźnie, że opisane na zakwestionowanych fakturach zdarzenia gospodarcze nie miały żadnego odzwierciedlenia w rzeczywistości, zatem nie mogły stanowić dowodu dokumentującego poniesienie kosztu podatkowego. Zarówno z zeznań B. M., jak i czynności sprawdzających przeprowadzonych w jego firmie wynika, że podatnik ten nie współpracował z E. Sp. z o.o. a opisane na fakturach transakcje nie miały miejsca. Z kolei, z informacji uzyskanej od Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. wynika, że J. H. nigdy nie dokonał formalnego zgłoszenia swojej działalności gospodarczej prowadzonej pod nazwą J. H., a widniejący na fakturach adres w J. okazał się nieaktualny od 1999 roku. Fikcyjność faktur potwierdził także Prezes skarżącej Spółki A. S. podczas składania zeznań w charakterze podejrzanego w dniu 30 kwietnia 2010 roku, a także pozostałe osoby biorące udział w tym procederze, tzn. A. T. i J. H.. Powyższe dowodzi, że skarżąca Spółka była świadoma otrzymywania od firmy J. faktur nieodzwierciedlających faktycznie przeprowadzonych transakcji. Organ podkreślił, że wskazane wyżej okoliczności sprawy znalazły potwierdzenie w wyroku skazującym Sądu Rejonowego w R. z dnia 17 marca 2011 roku, sygn. akt [...], prawomocnym od dnia 25 marca 2011 roku, którym to A. S. uznany został za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów zabronionych i skazany z art. 62 § 2 kks, z art. 76 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks, a także 233 § 1 kk. Z kolei, w stosunku do J. H. i A. T. Sąd Rejonowy w W. wydał w dniu 14 października 2010 roku wyrok skazujący, sygn. akt [...], który stał się prawomocny z dniem 22 października 2010 r., przy czym J. H. został uznany winnym, że w lipcu 2007 r. podpisał in blanco faktury VAT i opieczętował je pieczęcią firmową pomimo że nie prowadził działalności gospodarczej pod firmą J. z/s w J., a następnie przekazał je A. T. pomagając mu w ten sposób wystawić nierzetelne faktury VAT o wskazanych numerach - celem udokumentowania zdarzeń gospodarczych, które nie zaistniały. Z kolei A. T. został uznany winnym tego, że w okresie od 11 września 2007 roku do dnia 22 lipca 2009 roku wystawił i przekazał nierzetelne faktury VAT firmy J. oraz podrobił na nich podpis J. H. Były to m.in. faktury wystawione w 2008 r. o wskazanych numerach, które opisywały niezaistniałe zdarzenia gospodarcze pomiędzy firmami J., a E. Sp. z o.o., wykazane następnie przez A. S. w deklaracjach VAT-7 złożonych w Urzędzie Skarbowym w R. celem wprowadzenia w błąd pracowników tego Urzędu co do wartości naliczonego podatku od towarów i usług, narażając na nienależny zwrot tego podatku. W konsekwencji powyższego organ odwoławczy stwierdził, że przepis art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p. nie może mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie, albowiem zgodnie z jego treścią - przepisów tej ustawy nie stosuje się do przychodów wynikających z czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy. 2.1. Spółka wywiodła skargę od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach do WSA. Zarzucając naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 78, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania wg norm przepisanych. Dodała, że "wadliwe dokonanie przez organ ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji, skutkuje brakiem możliwości zarzucenia organowi naruszenia przepisów prawa materialnego, co może być skutecznie podniesione tylko, gdy stan faktyczny jest niewątpliwy". W uzasadnieniu Spółka podniosła, że organ I instancji zakwestionował część kosztów uzyskania przychodu wynikających z faktur wystawionych przez "J." oraz T., pomimo wyjaśnienia przez podatnika przyczyn i okoliczności związanych z tymi zdarzeniami. Strona skarżąca podała, że udokumentowanie tych transakcji faktycznie nastąpiło w sposób naganny i nieprawidłowy, ale w takiej sytuacji nie może być ona pozbawiona całkowicie możliwości odliczenia poniesionych kosztów. W tym kontekście zarzuciła organowi pierwszej instancji, że odmówił on dopuszczenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność oszacowania kosztów jakie Spółka poniosła tytułem nabycia towarów w celu uzyskania przychodów, a także odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka A. T. posiadającego wiedzę o okolicznościach nabywania przez Spółkę towarów i talonów. Na zakończenie, przywołała interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 12 września 2012 roku, sygn. akt [...], oświadczając, że na tej właśnie podstawie Spółka sporządziła prawidłowe zastępcze dowody księgowe, których celem było potwierdzenie dokonania w roku podatkowym zakupu towarów od osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej. Jej zdaniem dokumenty te spełniając wymogi dowodu księgowego w myśl przepisów ustawy o rachunkowości uprawniają podatnika do zaliczenia opisanych na nich wydatków do kosztów podatkowych. 2.2. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie zaprezentowane wcześniej stanowisko. 2.3. Wojewódzki Sąd Administracyjny motywując oddalenie skargi podniósł, że w wyniku przeprowadzonego w sprawie postępowania organy podatkowe, przy całej złożoności zebranego materiału dowodowego, prawidłowo ustaliły, że zakwestionowane faktury, wskazane w zaskarżonej decyzji, nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu transakcji w nich opisanych. W szczególności wykazały, że wystawcy zakwestionowanych faktur nie wykonali, ale też nie mogli wykonać czy świadczyć usług czy sprzedaży towarów, nimi dokumentowanych. Podkreślił, że ustaleń tych organy dokonały na podstawie treści spornych faktur, opisu usług i towarów w nich ujętych, a nade wszystko pozyskanych informacji od współkontrahentów. Powyższe potwierdzenie znalazło w prawomocnych wyrokach skazujących: a) Sądu Rejonowego w R. z dnia 17 marca 2011 roku sygn. akt [...] wydanym w stosunku do A. S. - prezesa Spółki, b) Sądu Rejonowego w W. z dnia 14 października 2010 roku sygn. akt [...] wydanym wobec J. H. i A. T. Skoro zatem sporne faktury nie odzwierciedlały rzeczywistości gospodarczej w zakresie którego dotyczyły, a więc faktu nabycia konkretnych usług (towarów) od konkretnego podmiotu (wystawcy) za konkretną cenę i w konkretnych warunkach niezbędnych do wykonania usługi (towaru) w nich wymienionych, przy uwzględnieniu tego, że podatnik nie wskazał konkretnych danych czy informacji dotyczących zakupu wymienionych w nich usług i towarów, pozwalających na stwierdzenie ich rzeczywistego zakupu na określonych warunkach, za tą samą lub inną cenę, to tym samym organy podatkowe miały uzasadnienie podstawy do ustalenia, że wykazane w fakturach wydatki nie miały miejsca, a przez to nie pozostawały w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, co wyklucza ich kwalifikowanie do kosztów podatkowych. Nadto, w ocenie Sądu, organy podatkowe słusznie uznały, że szacowanie podstawy opodatkowania nie ma zastosowania, gdy faktury nie odzwierciedlają stanu faktycznego, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. W takich sytuacjach organ podatkowy nie ma obowiązku badania ich związku z przychodem podatnika, ponieważ opisane na tych fakturach kwoty nie mogą być kosztem uzyskania przychodu. Wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów dotyczyło zatem tylko tych wydatków, które nie spełniały przesłanek ustawy podatkowej, a podatnik nie przedstawił żadnych wiarygodnych dowodów, które w sposób odmienny określałyby te koszty (bądź ich wysokość) powodując, że mogłyby stanowić koszt podatkowy, w tym podlegający oszacowaniu. Jednocześnie Sąd podkreślił, że odsetki są nieodzowną konsekwencją i następstwem decyzji wymiarowej za rok 2008. Ponadto Sąd wyjaśnił, że przedmiotem oceny organów podatkowych nie była świadomość podatnika co do formalnej lub materialnej prawdziwości spornych faktur, gdyż ocena ta z uwagi na stosowane w sprawie przepisy prawa materialnego (podatek dochodowy) oraz okoliczności istotne dla jej rozstrzygnięcia (brak wykonania przez wystawców opisanych w fakturach czynności) była bezprzedmiotowa. Niemniej jednak owa świadomość została stwierdzona prawomocnym wyrokiem skazującym, który w myśl art. 11 P.p.s.a., wiąże sąd administracyjny. Dodał przy tym, że ustalenia skazującego wyroku wydanego w stosunku podmiotów wystawiających przestępczo określoną ilość faktur, poświadczając w nich zakup usług i towarów, których w rzeczywistości nie było, w rozpoznawanej sprawie stanowiły element (nie całość) oceny stanu faktycznego rozważanej odpowiedzialności podatkowej podatnika. Na zakończenie Sąd wskazał, że stanowisko zbieżne z prezentowanym wyraził w wyrokach z dnia 27 listopada 2013 roku, sygn. akt I SA/Gl 652/13, sygn. akt I SA/Gl 653/13 zapadłych także w sprawie podatnika. 3.1. Skarżąca Spółka nie zgodziła się z wyrokiem WSA i w złożonej skardze kasacyjnej zarzuciła Sądowi: 1) naruszenie prawa materialnego: - art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. 1992 r. Nr 21 poz. 86 z późn.zm.) przez błędną ich wykładnię, - art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i art. art. 9 ust. 1 oraz art. 15 ust. 4e ww. ustawy przez niewłaściwe ich zastosowanie, poprzez uznanie że nie są kosztami uzyskania przychodów koszty poniesione przez podatnika w celu osiągnięcia przychodów na rzecz osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej i udokumentowane w formie zastępczych dowodów księgowych 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 106 § 3 i § 5 , art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w związku z art. 151 ppsa poprzez oddalenie przez WSA skargi w sytuacji, gdy decyzja Dyrektora Izby Skarbowej wydana została z naruszeniem art. 121, art. 122, art. 181, art. 187 § 1 i art. 197 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania w szczególności polegające na błędnym ustaleniu przez organy podatkowe stanu faktycznego w sprawie, nieprzeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów w sytuacji, gdy było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przepisów przez organ w toku postępowania administracyjnego. W oparciu o powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. 3.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że przedmiotem niniejszej sprawy jest określenie odsetek za zwłokę od zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy od osób prawnych za 2008 r., w oparciu o art. 53a Ordynacji podatkowej, i w tym zakresie Spółka nie precyzuje żadnych zarzutów, ani w stosunku do Sądu, ani pośrednio do organów podatkowych. Podważa z kolei wysokość określonego jej zobowiązania podatkowego i fakt zaaprobowania ustaleń organów przez Sąd, co jest przedmiotem sporu w odrębnym postępowaniu podatkowym dotyczącym określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r., zakończonym wydaniem przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach decyzji z dnia 28 lutego 2013 r., nr [...]. Skarga na ww. decyzję została oddalona (wyrok z dnia 27 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/G1 653/13). Na orzeczenie to podatnik wniósł skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4.1. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. 4.2. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej: "P.p.s.a."). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art.183 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Co do zasady przyjmuje się, że gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać te drugie z zarzutów. 4.3. Przed przystąpieniem do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów niezbędne jest jednak przypomnienie, że podstawą prawną wydanych przez organy podatkowe decyzji był art. 53 a Ordynacji podatkowej. Art. 53a Ordynacji podatkowej wprowadza upoważnienie dla organów podatkowych do wydania decyzji, w której określa się wysokość odsetek za zwłokę, w sytuacji gdy po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego organ ten wykryje, że nie były płacone zaliczki albo ich wysokość była zaniżona. Przepis ten podkreśla określoną wcześniej pewną niezależność (samodzielność) świadczenia z tytułu odsetek i możliwość orzekania o ich wysokości w odrębnej i niezależnej od wymiarowej (art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej) decyzji. Przepis ten powiązany jest również z rozwiązaniem zawartym w art. 21 § 4 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym, jeżeli organ podatkowy stwierdzi, że podatnik - mimo ciążącego na nim obowiązku - nie zapłacił w całości lub w części zaliczki na podatek, nie złożył deklaracji albo wysokość zaliczki na podatek jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zaliczki. Oznacza to, że w przypadku podatków dochodowych istnieje możliwość wydawania takich decyzji także po zakończeniu roku podatkowego. Jest przy tym istotne, że w związku z tym, iż wysokość odsetek nalicza się na dzień wydania decyzji, to w sytuacji gdy podatnik w dalszym ciągu pozostaje w zwłoce, zachodziłaby konieczność pouczenia go o tym, że biegną one nadal i podatnik zobowiązany jest naliczać je samodzielnie, zgodnie z regułą wynikającą z art. 53 § 3. Przesłankami wydania decyzji z tytułu odsetek są: 1) wszczęcie postępowania podatkowego po zakończeniu roku podatkowego (innego okresu rozliczeniowego), 2) brak wpłaty zaliczek na podatek w całości albo w części lub niezłożenie (wbrew obowiązkowi) deklaracji podatkowej albo stwierdzenie, iż wysokość zaliczek jest inna niż wykazana w deklaracji. Wysokość odsetek powinna być określona na dzień złożenia zeznania podatkowego, a w przypadku niezłożenia zeznania w terminie, na ostatni dzień terminu złożenia zeznania. Nie ma tu więc znaczenia ani moment powstania zaległości podatkowej, ani też moment powstania straty. Okolicznością konieczną zaś do wykazania w decyzji wydawanej obok decyzji wymiarowej albo odrębnej po przeprowadzeniu odrębnego postępowania, jeżeli dotyczyć będzie innego podmiotu niż decyzja wymiarowa, będzie obliczenie prawidłowej wysokości zaliczek na podatek, jeżeli ich wysokość będzie inna niż wykazana w deklaracji, a także w razie jej braku. Istotne jest to, że postępowanie w sprawie zobowiązania w podatku dochodowym za rok podatkowy powinno obejmować także kontrolę poprawności deklarowanych zaliczek na podatek. Ustalenie zaś, że zaliczek tych nie zapłacono bądź też zaniżono ich wysokość stanowi podstawę faktyczną do zastosowania określenia stosownych odsetek za zwłokę (S. Babiarz, Komentarz do art. 53a Ordynacji podatkowej, LEX). Z przepisu art. 53a Ordynacji podatkowej wynika zatem, że decyzja w przedmiocie odsetek od niezapłaconych zaliczek nie ma charakteru samoistnego, a jest - w sferze ustaleń faktycznych - prostą pochodną wyniku postępowania podatkowego, prowadzonego w stosunku do podatnika za okres roku podatkowego (lub innego okresu rozliczeniowego). Ustalenia tego postępowania stanowią więc podstawę faktyczną, w oparciu którą organ dokonuje odpowiedniego przypisania tych ustaleń do okresów płatności zaliczek, a w konsekwencji - obliczenia wysokości odsetek od kwot nieuiszczonych lub uiszczonych w zbyt niskiej wysokości zaliczek, za określony czas. Oznacza to, że decyzja wydana w zakresie odsetek od zaliczek nie wymaga powtórzenia wszystkich ustaleń faktycznych postępowania podatkowego, a organ nie ma obowiązku ponownego ich oceniania, ani odnoszenia się do zarzutów proceduralnych, czy materialnoprawnych, dotyczących postępowania "wymiarowego". Wystarczającym jest powołanie się na ustalenia tego postępowania, znajdujące wyraz w decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w innej niż zadeklarowana wysokości. Decyzja ta ma bowiem wiążący charakter dla organu podatkowego i tak długo jak obowiązuje w obrocie prawnym, stanowi dostateczną podstawę faktyczną decyzji "odsetkowej" (por. wyrok NSA z 23 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1388/13, dostępny w: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić należy, że Sąd I instancji wyrokiem z 27 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 653/13 oddalił skargę Skarżącej Spółki na decyzje określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r., będącą podstawą do wydania decyzji określającej wysokość odsetek od nieuiszczonych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 2008 r. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 19 sierpnia 2016 r., sygn. akt II FSK 1924/14 oddalił skargę kasacyjną od wskazanego wyroku WSA. 4.4. Odnosząc powyższe uwagi do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów stwierdzić należy, że zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i prawa procesowego nie mogły odnieść zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku. Wszystkie podniesione zarzuty odnoszą się bowiem do postępowania "wymiarowego". Takie stanowisko z uwagi na niesamoistny charakter decyzji "odsetkowej" jest całkowicie nieuprawnione z przyczyn, o których była mowa w części 4.3. uzasadnienia. 4.5. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. 4.6. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.