IV SA/Po 755/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 06 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania p o s t a n a w i a odrzucić skargę Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej: "SKO") uchyliło wydane przez Prezydenta Miasta G. (dalej: "Prezydent Miasta") postanowienie z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], którym zawieszono postępowanie dotyczące wydania odpisów decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Prezydent Miasta wniósł o uchylenie postanowienia SKO oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie wskazując, że skarga jest niedopuszczalna, gdyż strona skarżąca wydała rozstrzygnięcie w I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest, co do zasady, pod względem zgodności z prawem. Przystępując do tak rozumianej kontroli sąd w pierwszej kolejności zobligowany jest zbadać, czy skarga złożona w danej sprawie jest dopuszczalna, a więc czy w szczególności została wniesienie przez podmiot, któremu w myśl art. 50 § 1 lub 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") przysługuje legitymacja do jej wniesienia. W niniejszej sprawie skargę na postanowienie SKO wniósł Prezydent Miasta, który rozpoznawał sprawę i wydał postanowienie w I instancji. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Podstawę legitymacji procesowej strony (jej interesu prawnego) musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z 19 maja 2003 r., OPS 1/03 (ONSA 2003/4/115), powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji zachodzi brak legitymacji skargowej, skutkujący odrzuceniem skargi z powodu jej niedopuszczalności. Także w późniejszym orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że organ administracji publicznej, który wydał w pierwszej instancji decyzję administracyjną w danej sprawie, nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w tej sprawie na decyzję administracyjną wydaną w wyniku odwołania, nie ma bowiem interesu prawnego we wniesieniu skargi (por. wyrok NSA z 29.11.2005 r., FSK 2631/04; wyrok NSA z 09.07.2008 r., II OSK 804/07; postanowienie NSA z 17.01.2008 r., II GSK 342/07 – orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Zgodność z art. 165 Konstytucji RP takiej wykładni przepisów art. 33 i art. 50 § 1 p.p.s.a. potwierdził również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 29 października 2009 r., K 32/08, (OTK-A 2009, nr 9, poz. 139). Mając powyższe na uwadze należało uznać, że skoro Prezydentowi Miasta powierzono w przedmiotowej sprawie rolę organu pierwszej instancji, to organ ten nie posiadał legitymacji do złożenia skargi na postanowienie wydane w wyniku rozpatrzenia zażalenia na postanowienie tego organu przez organ drugiej instancji (SKO). Z powyższych względów Sąd, na postawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę jako niedopuszczalną, przy czym stosownie do art. 58 § 3 p.p.s.a uczynił to postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym.