VII SA/Wa 204/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2013 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2012 r., znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala I. Stan sprawy 1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania J. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. znak: [...], stwierdzającej, po wszczęciu postępowania na wniosek J. M., nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. K. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego oraz muru oporowego wraz z ogrodzeniem na działce nr ewid. [...], przy ul. [...] - uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. 2. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przywołał przepisy art. 16 § 1, art 156 kpa, art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j-t. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) - według stanu na dzień wydania badanej decyzji. Podał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że inwestor – J. K. wraz z wnioskiem z dnia [...] maja 2006 r. o wydanie pozwolenia na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną, tj. działką nr ewid. [...], na cele budowlane. Działka ta w dniu wydania pozwolenia na budowę objęta była zakresem obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2004 r. Nr [...] (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z 2004 r. Nr [...], poz. [...] z późn. zm.). Tym samym, zdaniem organu, inwestor nie był zobowiązany do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, bowiem taka decyzja wymagana jest wyłącznie w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wynika z treści art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z póżn. zm) - według stanu na dzień wydania badanej decyzji, a zatem, zdaniem organu, nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3Prawa budowlanego. Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowe przedsięwzięcie inwestycyjne przewidziano na nieruchomości położonej w obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...], co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy wyrys z planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego gminy [...] oraz sporządzony przez Wójta Gminy [...] wypis z planu z dnia [...] maja 2006 r. W myśl § 68 planu miejscowego, powyższy obszar przeznaczono dla lokalizacji zabudowy rezydencjonalnej i sezonowej. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego sporne przedsięwzięcie nie uchybia w stopniu rażącym wymogom dotyczącym przeznaczenia terenu inwestycyjnego. Nie można zarzucić rażącego naruszenia ustaleń planu w zakresie dopuszczalnego przeznaczenia terenu, jak również co do gabarytów i architektury projektowanego budynku gospodarczego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że nie podziela stanowiska Wojewody [...], który stwierdził, że kontrolowana decyzja organu stopnia podstawowego została wydana z rażącym naruszeniem § 68 pkt 7 planu miejscowego w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Przepis § 68 pkt 7 planu miejscowego, nakazujący "maksymalne zachowanie istniejących przejść pieszych, dojazdów, przejazdów, cieków, drzewostanu, ukształtowania terenu", nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, ponieważ jest to przepis ogólny, który odwołuje się do pojęć nieostrych. Nie sposób zarzucić Staroście [...], że wydając kontrolowaną decyzję o pozwoleniu na budowę w sposób rażący naruszył przepis, który posługuje się pojęciami niedookreślonymi, których nie sposób zdefiniować. Tym bardziej, ze w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego dopuszczalnym jest rozumienie zwrotu "maksymalne zachowanie ukształtowania terenu", jako ukształtowanie zbliżone do istniejącego ukształtowania terenu, w stopniu możliwie najbliższym, przy uwzględnieniu warunków konkretnego przypadku. W sytuacji gdy brzmienie przepisu nasuwa jakiekolwiek wątpliwości interpretacyjne, lub też przepis nie rozstrzyga wprost spornej kwestii, to nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 kwietnia 2008 r. II OSK 404/08, rażące naruszenie prawa występuje w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. O rażącym naruszeniu prawa można mówić w razie oczywistego naruszenia prawa, to jest takiego, gdy dane rozstrzygnięcie stoi w oczywistej sprzeczności z jasno sformułowanym przepisem prawa, to jest takim, który nie wymaga dalszych wyjaśnień. Tam natomiast, gdzie zastosowanie przepisu prawa wymaga jego interpretacji i subsumcji do konkretnego stanu faktycznego, nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa. Organ dodał, że z projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego kontrolowaną decyzją o pozwoleniu na budowę nie wynika, aby wskutek realizacji spornego muru oporowego doszło do zmiany rzędnych terenu. Z porównania analizowanej dokumentacji projektowej oraz mapy do celów projektowych przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] marca 2000 r., uwzględniającej stan sprzed realizacji projektowanej inwestycji, wynika, że rzędne terenu nie ulegną zmianie. Brak zatem podstaw do uznania, zdaniem organu, że doszło do zmiany ukształtowania terenu. Nawet w przypadku uznania, że doszło do zmiany ukształtowania terenu, to i tak nie sposób byłoby uznać, iż doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Z akt sprawy nie wynika, aby sporne przedsięwzięcie powodowało szczególnie negatywne skutki dla otaczających je nieruchomości. Zatwierdzone rozwiązania projektowe nie przewidują zmiany spływu wód opadowych na sąsiednie nieruchomości, a dodatkowo zaplanowano zbieranie wód opadowych i odprowadzanie ich rynienką do studni chłonnej. Dotychczas takich możliwości nie było. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r. po uzyskaniu upoważnienia Ministra Transportu i Budownictwa, wyraził zgodę na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690) - według stanu na dzień wydania badanej decyzji, umożliwiające wykonanie, w projektowanym budynku gospodarczym ścian bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości od bezpośrednio przy granicy do 3,0 m i w odległości od 0.5 m do 3,0 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ewid. [...]; ściany z otworem drzwiowym w odległości od bezpośrednio przy granicy do 0,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ewid. [...]. Zgodnie z § 14 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonej w przepisach odrębnych. Stosownie do art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z póżn. zm.), przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że działka inwestycyjna nr ewid. [...] aktualnie ma zapewniony dojazd do drogi publicznej przez działki drogowe nr ewid. [...] i [...], których współwłaścicielem jest inwestor – J. K.. Organ zauważył, że w dacie wydania decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. inwestor nie posiadał tytułu prawnego do działki drogowej nr ewid. [...] a tym samym działka inwestycyjna nie miała zapewnionego dostępu do drogi publicznej. Oznacza to, że kontrolowana decyzja organu stopnia podstawowego niewątpliwie wydana została z naruszeniem § 14 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. 3. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - czyli skutki które wywołuje decyzja. O tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" należy uznać wyłącznie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem jest wadliwe, ponieważ nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony Przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii naruszenia rażącego chodzi nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać. Ponadto o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 1999 r., sygn. akt V SA 876/99; wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92; wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 października 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1610/06; wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1059/05; wyrok NSA z dnia 25 września 2007 r.. sygn. akt II OSK 11 11/06). W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego powyższe przesłanki nie zostały spełnione na gruncie niniejszej sprawy. Wprawdzie naruszony przepis § 14 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego jest przepisem, którego stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsprzeczne, tym niemniej należy stwierdzić, że skutki analizowanego uchybienia nie mogą być uznane za niemożliwe do zaakceptowania. Należy bowiem zauważyć, że chociaż inwestor, w dacie wydania kontrolowanej decyzji organu stopnia podstawowego, nie miał zapewnionego dostępu do drogi publicznej, to jednak dostęp ten uzyskał później, nabywając udział we współwłasności działki drogowej nr ewid. [...], co potwierdza treść Księgi Wieczystej nr [...]. Organ dodał, że wprawdzie w postępowaniu nieważnościowym badanie prawidłowości decyzji przeprowadzane jest w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący na dzień jej wydania, to jednak powyższa zasada nie znajduje zastosowania w odniesieniu do oceny społeczno-gospodarczych skutków stwierdzonego uchybienia. Ponieważ skutki danego aktu, jak również skutki obciążających go uchybień, mają ze swej istoty charakter następczy względem podjętego rozstrzygnięcia, przy ich ocenie nie tylko dopuszczalnym, ale wręcz koniecznym jest uwzględnienie również tych okoliczności, które nastąpiły po wydaniu kontrolowanego rozstrzygnięcia. Skutki aktu administracyjnego obarczonego naruszeniem prawa, ujawniają się bowiem dopiero od momentu jego wydania. W konsekwencji, ze względu na brak skutków społeczno-gospodarczych stwierdzonego naruszenia, niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności nie ma podstaw do uznania, że w analizowanej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Analiza decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. prowadzi do stwierdzenia, że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Ponadto decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej niewykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. 4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron 1. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. M.; zarzucając naruszenie: 1. przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 7, 8 i 77 § 1 kpa poprzez nie przeprowadzenie prawidłowego postępowania wyjaśniającego; 2. art. 75 § 1 kpa poprzez nieuwzględnienie całości materiału dowodowego przedstawionego przez stronę oraz naruszenie art. 80 kpa poprzez niewywiązanie się z obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; 3. art. 138. § 1 pkt 1 kpa poprzez niezastosowanie tego przepisu w stanie faktycznym i prawym, który przepis ten powinien być zastosowany - -wniósł - o uchylenie w całości decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2012 r. 2. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy Przez prawo należy rozumieć prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. stwierdzającą, po wszczęciu postępowania na wniosek J. M., nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. K. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego oraz muru oporowego wraz z ogrodzeniem, na działce nr ewid. [...], przy ul. [...] - i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 3.1 Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek J.M. z dnia [...] stycznia 2012 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. K. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego oraz muru oporowego wraz z ogrodzeniem, na działce nr ewid. [...], przy ul. [...]. 3.2 W pierwszej kolejności stwierdzić zatem należy, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym, stanowi formę nadzoru. Przedmiotem tego postępowania jest wyłącznie ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi w nadzwyczajnym trybie jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. A zatem, w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu administracji jest wyłącznie rozpatrzenie sprawy w granicach określonych w art. 156 § 1 kpa, co oznacza, że w postępowaniu tym organ administracji nie jest władny rozstrzygnąć sprawę co do istoty, jak może to uczynić w postępowaniu odwoławczym, organ nadzoru może działać tylko jako organ kasacyjny. Tak więc w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej organ bada jedynie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, a nie orzeka co do istoty sprawy, jak w postępowaniu zwykłym. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 kpa. Przesłanki stwierdzenia nieważności zostały wymienione wyczerpująco w art. 156 § 1 kpa, powinny być interpretowane dosłownie, a nie rozszerzająco. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji administracyjnej jest jednoznacznie sprzeczna z treścią przepisu prawa, i gdy taka decyzja nie może być zaakceptowana przez organy praworządnego państwa i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Nie jest rażącym naruszeniem prawa rozstrzygnięcie wynikające z odmiennej interpretacji przepisu, nawet jeżeli później zostanie ono uznane za nieprawidłowe. Rażącym naruszeniem prawa nie jest również błąd w wykładni przepisu, który, nawet przy zastosowaniu wszelkich zasad poprawnej interpretacji, może być interpretowany odmiennie. Rażącym naruszeniem prawa jest przekroczenie prawa, czyli naruszenie w sposób oczywisty i jednoznaczny przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Jeśli zastosowanie przepisu prawa wymaga interpretacji i subsumpcji do konkretnego stanu faktycznego - nie ma rażącego naruszenia prawa. Słusznie organ wskazał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo- administracyjnym o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - czyli skutki, które wywołuje decyzja. O tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" należy uznać wyłącznie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem jest oczywiście wadliwe. Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii naruszenia rażącego chodzi nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać. Ponadto o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli zasada ogólna postępowania administracyjnego wyrażona w art. 16 § 1 kpa - zasada stabilności ostatecznej decyzji administracyjnej 3. Niezależnie zaś od tego, czy postępowanie administracyjne toczy się w postępowaniu zwykłym czy nadzorczym, obowiązkiem organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie, jest przestrzeganie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, wyrażonych m. in. w art. 7 i 12 kpa. Zgodnie z art. 7 kpa, obowiązkiem organu administracji publicznej jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, natomiast stosownie do art. 12 § 1 kpa, organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko. Organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, stosownie do art. 77 § 1 kpa, a następnie, zgodnie z art. 80 kpa, ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. 4. Jak wynika z akt sprawy, kwestionowana decyzja z dnia [...] czerwca 2006 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca J. K. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego oraz muru oporowego wraz z ogrodzeniem, na działce nr ewid. [...], przy ul. [...], w [...] została wydana na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.). Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa inwestycja znajduje się w jednostce planu o symbolu "[...] ", dla której przeznaczenie ustalono: "teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o charakterze rezydencjonalnym oraz sezonowym, letniskowym.", a projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy nr [...] z dnia [...] września 2004 r., oraz z wymaganiami ochrony środowiska. Z akt sprawy wynika również, że inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zauważyć jednakże należy, że w dniu [...] czerwca 2006 r. działka inwestycyjna nie miała zapewnionego dostępu do drogi publicznej, bowiem inwestor nie posiadał tytułu prawnego do działki nr ewid. [...], obecnie zaś działka ta ma zapewniony dostęp do drogi publicznej przez działki drogowe nr ewid. [...] i [...], których współwłaścicielem jest J.K., o czym świadczy treść księgi wieczystej. Podzielić należy pogląd organu, że wprawdzie naruszenie § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jest bezsprzeczne, jednakże skutki tego uchybienia nie mogą być uznane za niemożliwe do zaakceptowania, ponieważ wprawdzie inwestor, w dacie wydania kontrolowanej decyzji organu stopnia podstawowego, nie miał zapewnionego dostępu do drogi publicznej, to jednak dostęp ten uzyskał później, nabywając udział we współwłasności działki drogowej nr ewid. [...], co potwierdza treść Księgi Wieczystej nr [...]. Słusznie organ zauważył, że w postępowaniu nieważnościowym badanie prawidłowości decyzji dokonywane jest w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dniu jej wydania, to jednak zasada ta nie znajduje zastosowania w odniesieniu do oceny społeczno-gospodarczych skutków uchybienia. Ponieważ skutki danego aktu jak również skutki obciążających go uchybień, mają charakter następczy względem podjętego rozstrzygnięcia, przy ich ocenie konieczne jest uwzględnienie również tych okoliczności, które nastąpiły po wydaniu kontrolowanego rozstrzygnięcia. Skutki aktu administracyjnego obarczonego naruszeniem prawa, ujawniają się bowiem dopiero od momentu jego wydania. W niniejszej sprawie zatem, ze względu na brak skutków społeczno-gospodarczych stwierdzonego naruszenia, niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności nie ma podstaw do uznania, że w analizowanej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Sad podziela to stanowisko organu w zupełności, i zauważa, co słusznie podniósł organ, że nie można również stwierdzić rażącego naruszenia przepisu ogólnego, który odwołuje się do pojęć niedookreślonych, nieostrych - np. § 68 pkt 7 planu miejscowego, nakazującego "maksymalne zachowanie istniejących przejść pieszych, dojazdów, przejazdów, cieków, drzewostanu, ukształtowania terenu". IV. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. V. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.