VII SA/Wa 347/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r., znak [...] w przedmiocie wydania decyzji z naruszeniem prawa i braku dopuszczalności uchylenia decyzji z uwagi na upływ terminu skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98. poz. 1071. ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania K. K. - utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. znak [...] stwierdzającą wydanie własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r., znak: [...] z naruszeniem prawa i orzekającą o braku dopuszczalności uchylenia tejże decyzji z uwagi na upływ terminu określonego w art. 146 § 1 k.p.a. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy omówił stan faktyczny sprawy i wskazał, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku K. K. z dnia 17 listopada 2011 r., postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...] wznowił postępowanie zakończone własną decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2002 r., znak:[...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2002 r. znak: [...], nakazującą I. i J. B. rozbiórkę wiatrołapu przy budynku z nadbudowanym piętrem oraz rozpoczętej budowy ogrodu zimowego na nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...] [...] WINB, działając na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 1 k.p.a., stwierdził, że decyzja własna z dnia [...] grudnia 2002 r., znak: [...] została wydana z naruszeniem prawa i orzekł o braku dopuszczalności uchylenia ww. decyzji z uwagi na upływ terminu określonego w art. 146 § 1 k.p.a. Wskutek rozpatrzenia odwołania K. K. od ww. decyzji organu wojewódzkiego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję [...] WINB i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji wskazując, że niedopuszczalne było wszczęcie postępowania wznowieniowego z uwagi na oddalenie prawomocnym wyrokiem WSA w Szczecinie z dnia 18 listopada 2004 r., sygn. akt: SA/Sz 478/03 skargi I. i J. B., na będącą przedmiotem postępowania wznowieniowego, decyzję [...] WINB z dnia [...] grudnia 2002 r., znak: [...]. Prawomocnym wyrokiem z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1126/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił ww. decyzję GINB z dnia [...] marca 2012 r., podnosząc w uzasadnieniu, że wznowienie postępowania na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zakończonego ostateczną decyzją, która uprzednio była poddana kontroli sądów obu instancji, nie jest niedopuszczalne. Zatem, po ponownym rozpatrzeniu odwołania K. K. od decyzji [...] WINB z dnia [...] lutego 2012 r., mając na względzie ocenę prawną wyrażoną w ww. wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 września 2012 r. organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiada przepisom prawa i nie zachodzą przesłanki do jego uchylenia. Następnie podkreślił, że wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną, jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej, wyrażonej w art. 16 k.p.a. i stanowi instytucję procesową, polegającą na stworzeniu prawnych możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i ponownego wydania rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej już wydaniem decyzji ostatecznej. Podstawą wniosku K. K. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją [...] WINB z dnia [...] grudnia 2002 r., znak: [...] stanowiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie Wnioskodawcy, jako spadkobiercy po zmarłej H. A. K. (użytkownik wieczysty nieruchomości przy ul. [...] w [...], na terenie której zrealizowano sporną inwestycję), nie brał on udziału w postępowaniu zakończonym ww. decyzją wydaną w przedmiocie rozbiórki części obiektu budowlanego, usytuowanego na terenie ww. działki. Rozpatrując wniosek o wznowienie postępowania organ wojewódzki prawidłowo we wstępnej fazie postępowania stwierdził, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania i postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...] wznowił postępowanie zakończone własną decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2002 r. Zauważył jednak, na co również słusznie wskazał organ wojewódzki, że przepis art. 146 § 1 k.p.a., wprowadza przesłankę negatywną, ograniczającą dopuszczalność uchylenia decyzji administracyjnej w trybie wznowienia postępowania. Zgodnie z powyższym przepisem uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, decyzja [...] WINB z dnia [...] grudnia 2002 r., znak: [...] została doręczona stronom postępowania: I. i J. B. w dniu 30 stycznia 2003 r., E. i J. P. w dniu 7 stycznia 2003 r., Pracowniczym Ogrodom Działkowym "[...]" w dniu 6 stycznia 2003 r. Zatem, od dnia doręczenia ww. decyzji do dnia wydania postanowienia [...] WINB z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...] o wznowieniu postępowania minęło więcej jak pięć lat. Mając zatem na względzie dyspozycję przepisu art. 151 § 2 k.p.a., zgodnie z którym w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 k.p.a., organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji - organ pierwszej instancji prawidłowo zatem stwierdził, że wydanie własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2002 r. nastąpiło z naruszeniem prawa, z uwagi na okoliczność niezapewnienia udziału w postępowaniu stronie postępowania, tj. K. K. oraz wskazał, że uchylenie ww. decyzji nie może nastąpić, z uwagi na upływ pięciu lat od dnia jej doręczenia. W zaistniałych okolicznościach, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił stanowisko zawarte w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...]. Mając na względzie powyższe ustalenia oraz stan prawny przedmiotowej sprawy, organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty odwołania pozostają bez wpływu dla oceny zgodności z prawem podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. złożył K. K. wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: -art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), poprzez nie podporządkowanie się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1126/12; -art. 10 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie skarżącego - przed wydaniem decyzji - możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiału oraz głoszonych żądań, pomimo że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, zaś naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu stanowi przesłankę uchylenia decyzji, bez względu na to, czy uchybienia to miało, czy też nie miało wpływu na wynik sprawy (wyrok NSA z 25 marca 1988 r. IV SA 1040/96; wyrok NSA z 26 stycznia 1999 r. III SA 979/98); -art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez przyjęcie braku dopuszczalności uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na upływ terminu pięciu lat od dnia doręczenia decyzji. W skardze wskazał również, że wyrażenie przez sąd administracyjny swojej oceny w zakresie dopuszczalności wznowienia postępowania w okolicznościach niniejszej sprawy powinno być wystarczające i zakres tej oceny nie powinien być przedmiotem kolejnego rozpoznania. Bez wątpienia zatem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając zaskarżoną decyzję nie podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez Sąd w wyroku z dnia 6 września 2012 r. naruszając tym samym art. 153 p.p.s.a. Naruszenie zasady związania oceną prawną skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ dokonał także błędnego ustalenia daty, od której należy liczyć termin, po upływie którego niedopuszczalne jest uchylenie decyzji wydanej z naruszeniem prawa. Uprzednio wydana decyzja nakazująca rozbiórkę została zaskarżona przez uczestników postępowania, I. i J. B., wpierw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a następnie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny dopiero wyrokiem z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt: I FSK 755/10 oddalił skargę kasacyjną na wydane w sprawie orzeczenie. Dopiero zatem ten dzień – 12 maja 2011 r. stanowi ostateczny termin, od którego należy liczyć pięcioletni okres po upływie, którego niedopuszczalne jest uchylenie zaskarżonej decyzji. Przyjąć bowiem należy, iż dopiero z tą datą nastąpiło ostateczne rozpatrzenie przedmiotu postępowania, a droga odwoławcza uczestników postępowania wyczerpana. Tym samym dopiero z dniem 12 maja 2011 r. ustalony został stan sprawy, który cechuje się niezmiennością, i w stosunku do którego nie zachodzi już możliwość zmiany w drodze orzeczenia sądowego. Nadto organ wbrew treści art. 10 § 1 k.p.a. -przed wydaniem decyzji - pozbawił skarżącego możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiału oraz zgłoszonych żądań. Nie wyznaczył skarżącemu terminu oraz nie umożliwił skorzystania z uprawnienia wyrażonego w art. 10 k.p.a. Uchybienie to w sposób oczywisty stanowi przesłankę będącą podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji, bez względu na to, czy uchybienie to miało, czy też nie miało wpływu na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie zaś skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd uznał, iż przy ich podejmowaniu nie doszło do naruszenia prawa. W niniejszym postępowaniu Sąd kontrolował decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. wydaną we wznowionym postępowaniu, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. stwierdzającą wydanie własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r., znak: [...] z naruszeniem prawa i orzekającą o braku dopuszczalności uchylenia tejże decyzji z uwagi na upływ terminu określonego w art. 146 § 1 k.p.a. Z kolei decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. utrzymała w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2002 r. znak [...] nakazującą I. i J. B. rozbiórkę wiatrołapu przy budynku z nadbudowanym piętrem oraz rozpoczętej budowy ogrodu zimowego na nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Przypomnieć zatem trzeba, że wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej, wyrażonej w art. 16 k.p.a. Po wznowieniu postępowania następuje faza rozpoznawcza, w której organ przeprowadza postępowanie, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Wznowione postępowanie polega na ewentualnym ponowieniu niezbędnych czynności procesowych i ponownej ocenie materiału dowodowego poprzez dokonanie analizy umożliwiającej nowe rozstrzygnięcie sprawy, co do istoty na podstawie art. 151 § 1 k.p.a. Paragraf 2 tego przepisu zastrzega jednak, że jeżeli analiza materiału doprowadzi do oceny, iż z przyczyn wymienionych w art. 146 k.p.a. nie można uchylić decyzji, organ ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, oraz wskazania okoliczności, dla których nie uchylił decyzji. Z kolei treść 146 § 1 k.p.a. wskazuje wprost, że nie uchyla się decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie niniejszej stwierdzono, że ostateczna decyzja z dnia [...] grudnia 2002 r. została wydana z naruszeniem prawa, jednakże należy odmówić jej uchylenia, z uwagi na upływ terminu określonego w art. 146 § 1 k.p.a.. W świetle przedstawionej wyżej argumentacji oraz okoliczności faktycznych i prawnych niniejszej sprawy stanowisko organu II instancji należało ocenić jako prawidłowe. Błąd w postaci pozbawienia skarżącego udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. został bowiem naprawiony, a jednocześnie zachodziły przesłanki, o którym mowa w. art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie inicjator postępowania wznowieniowego – K. K. - jako przyczynę wznowienia postępowania podał art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. znak [...], została doręczona stronom postępowania w dniach: I. i J. B. w dniu 30 stycznia 2003 r., E. i J. P. w dniu 7 stycznia 2003 r., Pracowniczym Ogrodom Działkowym "[...]" w dniu 6 stycznia 2003 r. Zatem, od dnia doręczenia ww. decyzji do dnia wydania postanowienia [...] WINB z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...] o wznowieniu postępowania minęło więcej jak pięć lat. Oceniając zaskarżoną decyzję Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdził, że prawidłowo organy orzekły, że wydanie decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2002 r. nastąpiło z naruszeniem prawa, z uwagi na okoliczność niezapewnienia udziału w postępowaniu stronie postępowania, tj. K. K. oraz wskazał, że uchylenie ww. decyzji nie może nastąpić, z uwagi na upływ pięciu lat od dnia jej doręczenia. Niezasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przepis art. 146 § 1 stanowi, że "Uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat." Treść tego przepisu jednoznacznie wskazuje, iż termin, od którego należy liczyć 5-oletni okres, to dzień doręczenia lub ogłoszenia decyzji. Długość tego terminu nie budzi wątpliwości, natomiast przepis ten nie wskazuje adresata tego doręczenia. Z ukształtowanego orzecznictwa sądowego wynika, że doręczenie decyzji o jakiej mowa w tym przepisie, to skierowanie decyzji do którejkolwiek ze stron biorących udział w postępowaniu i doręczenie im tej decyzji. Nie chodzi zatem o doręczenie decyzji stronie pominiętej, biorącej udział w postępowaniu wznowieniowym. Faktu doręczenia decyzji nie można domniemywać ( wyr. NSA z 19 listopada 2003 r., II SA/Gd 1861/100 Lex nr 299267). Powyższe oznacza, że pięcioletniego terminu o jakim mowa w art. 146 §1 1 k.p.a. nie liczy się również od dnia orzeczenia wydanego przez NSA po rozpoznaniu skargi kasacyjnej. Wniesienie skargi do sądu oraz następnie do NSA nie wstrzymuje biegu terminu pięcioletniego, biegnącego od daty doręczenia lub ogłoszenia decyzji. Wskazać należy, że takie rozwiązanie prawne jest wyrazem dążenia do stabilności stosunków prawnych ukształtowanych decyzją i ich nienaruszalności. Jest zatem, wyrazem kompromisu pomiędzy zasadą praworządności a zasadą trwałości decyzji administracyjnej, na korzyść zasady trwałości decyzji administracyjnej. Uzasadnione jest ponadto tym, iż upływ czasu powodować może niemożliwość osiągnięcia celu, jakiemu ma służyć instytucja wznowienia postępowania ze względu np. na trudności dowodowe, wykonanie decyzji i nieodwracalność skutków prawnych, jakie wywołał. Niedopuszczalność uchylenia decyzji z powodu upływu terminu sanuje decyzję w obrocie prawnym. (vide B.Adamiak, J.Borkowski: Kodeks Postępowania Administracyjnego Komentarz, wyd. 8, z 2006 r., Duże Komentarze Becka, str. 665). Skarżący ponadto podnosi zarzut naruszenia przez organ art. 10 k.p.a. i wyjaśnia w skardze, że organ przed wydaniem decyzji nie wyznaczył Skarżącemu terminu do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów. Przyznając, iż w tym zakresie doszło rzeczywiście do naruszenia prawa przez organ, należy stwierdzić, iż naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Skarżący był reprezentowany w postępowaniu przez profesjonalnego pełnomocnika. Postępowanie w istocie toczyło się od dnia wydania postanowienia tj. od dnia [...] lutego 2012 r. o wznowieniu postępowania i niewątpliwie pełnomocnik w nim uczestniczył. Można domniemywać, iż Skarżący domaga się prowadzenia wznowionego postępowania, by zmienić treść wydanej w 2002 r. decyzji w przedmiocie rozbiórki. Zważyć jednak należy, że w postępowaniu po wznowieniu, w którym ustalono, że zachodzi przesłanka z art. 146 §1 k.p.a. nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania merytorycznego zmierzającego do zmiany decyzji będącej przedmiotem tego postępowania. "Treść art. 146§ 1 k.p.a. wskazuje w sposób jednoznaczny, że upływ określonych w nim terminów, jako negatywnej przesłanki do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji, jest bezwarunkowy. Upływ okresu przedawnienia oznaczonego w przepisie art. 146 §1 k.p.a. oznacza bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie. Po upływie okresu przedawnienia w sprawie rozpoznawanej w trybie wznowienia organ administracji publicznej traci kompetencje nie tylko do uchylenia decyzji, lecz także do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej wydanej w postępowaniu zwyczajnym, z powodu stwierdzenia przez organ administracji braku podstaw do jej uchylenia, gdyż jest to rozstrzygnięcie co do istoty spawy (wyr. WSA w Warszawie z dnia 9 listopada 200 r. sygn. akt VII SA/Wa 464/05). Powyższe oznacza, że gdyby nawet doszło do złożenia dowodów dotyczących meritum decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r nakazującej rozbiórkę wiatrołapu przy budynku z nadbudowanym piętrem oraz rozpoczętej budowy ogrodu zimowego na nieruchomości przy ul. [...] w [...], to nie miałyby one żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. I wreszcie, za niezasadny należy również uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się organu odwoławczego do wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1126/12, którym sąd wyraźnie wskazał, że wznowienie postępowania na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zakończonego ostateczną decyzją, która uprzednio była poddana kontroli sądów obu instancji, nie jest niedopuszczalne. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania K. K. od decyzji [...] WINB z dnia [...] lutego 2012 r., rzetelnie stosując się do oceny prawnej wyrażonej w ww. wyroku WSA w Warszawie (przecież postępowanie w niniejszej sprawie wznowiono, a wyeliminowano z obrotu prawnego orzeczenie organu umarzające postępowanie wznowieniowe jako niedopuszczalne) organ odwoławczy prawidłowo rozpoznał sprawę i w orzeczeniu stwierdził, że rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2002 r. nie odpowiada przepisom prawa, lecz nie zachodzą przesłanki do jego uchylenia. Zdaniem Sądu organy orzekające w postępowaniu wznowieniowym podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwiły sprawę mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony (art. 7 k.p.a.) i choć uzasadnienie organu odwoławczego można uznać za nieco lakoniczne to jednak uwzględniające najważniejsze zasady jego sporządzenia. Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i stwierdzając, że prawidłowo we wznowionym postępowaniu organy stwierdziły zaistnienie przesłanki negatywnej (czasowej) do uchylenia decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r., nie stwierdza, by zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem przepisów prawa. Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.