II SAB/Op 47/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska– spr. Sędziowie WSA Teresa Cisyk WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant St. inspektor sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi A. O. na bezczynność Miejskiego Zarządu Dróg w Opolu w przedmiocie informacji publicznej 1) zobowiązuje Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w Opolu do wydania aktu lub dokonania czynności załatwiających wniosek A. O. z dnia 25 marca 2013 r., uzupełniony pismem z dnia 25 kwietnia 2013 r., w zakresie żądania wskazania numerów uchwał zaliczających określone we wniosku drogi do kategorii dróg publicznych, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego, 2) w pozostałym zakresie oddala skargę, 3) stwierdza, że bezczynność określona w pkt 1 niniejszego wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4) zasądza od Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w Opolu na rzecz A. O. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 25 marca 2013 r. A. O. - powołując się na art. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. nr 112, poz. 1198, z późn. zm.), zwanej dalej udip, zwróciła się do Miejskiego Zarządu Dróg w Opolu o przesłanie drogą elektroniczną skanów uchwał Rady Miasta Opola, w których postanowiono, że określone we wniosku ulice i place w Opolu zostały zaliczone do kategorii dróg publicznych. Odpowiadając na ten wniosek zastępca Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w Opolu poinformował A. O. pismem z dnia 12 kwietnia 2013 r., że wszystkie żądane uchwały są dostępne na stronie Urzędu Miasta Opola, na podstronie Biuletyn Informacji Publicznej (w skrócie: BIP), w zakładce - prawo, uchwały. Nawiązując do tego pisma A. O. w dniu 25 kwietnia 2013 r. uzupełniła swój pierwotny wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wnosząc o wskazanie numerów przedmiotowych uchwał. Jednocześnie wyraziła dezaprobatę dla podejmowanych przez Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w Opolu działań w związku z niedochowaniem terminu załatwienia jej wniosku. Wyraziła przekonanie, że w sytuacji braku identyfikacji poszczególnych uchwał nie może być uznane za udzielenie informacji publicznej odesłanie jej do BIP Urzędu Miasta Opola. W piśmie z dnia 21 maja 2013 r. Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w Opolu podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i dodatkowo poinformował, że podstawę prawną do pobierania opłat parkingowych i nakładania opłat dodatkowych stanowi ustawa o drogach publicznych oraz uchwała Nr XXI/193/03 Rady Miasta Opola z dnia 10 grudnia 2003 r. (ze zmianami). Pismem z dnia 5 czerwca 2013 r. A. O. wniosła skargę na bezczynność Miejskiego Zarządu Dróg w Opolu, zarzucając naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej K.p.a., przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy. Jednocześnie domagała się zobowiązania Miejskiego Zarządu Dróg w Opolu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od doręczenia organowi akt; zobowiązania Prezydenta Miasta Opola do ukarania karą porządkową Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w Opolu oraz zasądzenia kosztów postępowania. Uzasadniając skargę wskazała, że podmiot zobowiązany do udzielenia żądanych przez nią informacji publicznych, posiadający te informacje, przez ograniczenie się tylko do wskazania BIP, jako ich źródła, de facto odmówił udzielenia informacji, przy czym w prawnie ustalonym terminie nie wydał decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności, tj. nie udzielił wnioskowanej informacji. Naruszono też określony w art. 35 K.p.a. termin załatwienia sprawy oraz zasadę zaufania do organów administracji i zasadę szybkości postępowania (art. 8 i art. 12 K.p.a.). W związku z tym zasadne jest ukaranie Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w Opolu, na podstawie art. 38 K.p.a. Odpowiadając na skargę pełnomocnik Miejskiego Zarządu Dróg w Opolu wniosła o oddalenie skargi oraz zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Argumentowała, że nie doszło do rażącego naruszenia wskazanych w skardze przepisów K.p.a. W przedmiotowej sprawie istotne znaczenie mają przepisy art. 7 ust. 1 pkt 1 i art. 10 ust. 1 udip, z których należy wywieść wniosek, że w sytuacji udostępnienia informacji w BIP nie jest ona udzielana na wniosek. W konsekwencji, w takim przypadku nie znajduje zastosowania art. 13 ust. 1 udip, a więc nie jest uzasadniony zarzut bezczynności w związku z nierozpatrzeniem wniosku skarżącej w prawnie ustalonym terminie. Podkreśliła również, że skarga została wniesiona bez uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, tj. wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Na rozprawie pełnomocnik Miejskiego Zarządu Dróg w Opolu wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę. Wyjaśniła dodatkowo, że Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w Opolu faktycznie posiada żądane przez stronę uchwały, a więc i ich numery. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na częściowe uwzględnienie. Na wstępie odnotować należy, że stosownie do przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przy czym - na zasadzie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. - rozpoznają skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a, a więc gdy przedmiotem skargi jest decyzja administracyjna; postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inny niż określony w pkt 1-3 akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego wydawana w indywidualnych sprawach. Istotną kwestią z punktu widzenia tego rodzaju skargi jest przede wszystkim występowanie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec przedstawionego żądania strony. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do sprawdzenia, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. W myśl bowiem art. 149 § 1 P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W kwestii dopuszczalności skargi dodać należy, że wniesienie skargi na bezczynność organów nie zostało przez ustawodawcę ograniczone żadnym terminem. Ponadto odnotować trzeba, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej, wbrew innemu stanowisku Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w Opolu, nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela odmiennego poglądu zawartego w cytowanym w odpowiedzi na skargę wyroku tut. Sądu z dnia 27 maja 2004 r., sygn. akt II SAB/Op 1/04, uznając, że dla skutecznego wniesienia skargi A. O. nie była zobowiązana do wcześniejszego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść do sądu administracyjnego dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, zaś po myśli art. 52 § 3 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a. można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia prawa. Z kolei według art. 52 § 4 P.p.s.a., w przypadku innych aktów należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Już tylko z wykładni gramatycznej wskazanych przepisów wynika, że dotyczą one aktów i czynności, a nie bezczynności zobowiązanego podmiotu, jaka stanowi przedmiot skargi. W konsekwencji należało przyjąć, że zasady określone w art. 52 P.p.s.a., na które powołano się w odpowiedzi na skargę, nie znajdują zastosowania w przypadku skargi na bezczynność (por. wyrok NSA z 8 czerwca 2011 r., I OSK 285/11; postanowienie NSA z 31 marca 2008 r., I OSK 262/08; postanowienie NSA z 3 października 2007 r., I OSK 1382/07; wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05 - dostępne na stronie internetowej: http://www.nsa.gov.pl). Dodać można, że środki zwalczania bezczynności w postępowaniu administracyjnym wskazuje art. 37 K.p.a., wedle którego na niezałatwienie sprawy w określonym terminie lub na przewlekłe prowadzenie sprawy służy zażalenie do organu wyższego stopnia. Jednak według art. 16 ust. 1 i 2 udip przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się wyłącznie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz do decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Przyjąć zatem należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej jest ustawą szczególną wobec Kodeksu postępowania administracyjnego i to jej uregulowania decydują o trybie postępowania w tego rodzaju sprawach, natomiast przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy tak stanowią przepisy uidip. Dlatego w rozpoznawanym przypadku nie znajdował zastosowania art. 37 K.p.a. (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05 oraz wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r. o sygn. I OSK 851/10 - dostępne na stronie internetowej: http://www.nsa.gov.pl), a także wskazany w skardze art. 35 K.p.a. oraz art. 38 K.p.a., na podstawie którego A. O. domagała się zobowiązania Prezydenta Miasta Opola do ukarania karą porządkową Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w Opolu (dalej: Dyrektor MZD w Opolu). Z powiedzianego dotąd wynika, że skarga złożona w niniejszej sprawie jest dopuszczalna. Odnotowania jeszcze wymaga, że przepisy nie określają, na czym polega stan bezczynności, zatem w odkodowaniu znaczenia tego pojęcia celowe jest sięganie do poglądów doktryny i orzecznictwa. Zdaniem Sądu, trafne jest stanowisko, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ (podmiot zobowiązany) nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Przy czym dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu (podmiotu zobowiązanego), że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2011 r., s. 109-110; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 kwietnia 2007 r., II SAB/Wa 71/06, LEX nr 334271). Przechodząc do oceny zasadności przedmiotowej skargi celowe jest przypomnienie, że kontroli Sądu poddane zostało działanie Dyrektora MZD w Opolu, do którego wpłynął wniosek A. O. z dnia 25 marca 2013 r. o udzielenie informacji publicznej przez nadesłanie skanów uchwał Rady Miasta Opola uznających za drogi publiczne wskazane we wniosku ulice i place. W uzupełnieniu tego wniosku A. O. domagała się zindywidualizowania tych uchwał przez podanie ich numerów. Odnosząc się do obu żądań organ poinformował wnioskodawczynię pismami, że przedmiotowe uchwały są udostępnione w BIP Urzędu Miasta Opola. Skarżąca zakwestionowała taki sposób działania, dopatrując się w nim bezczynności w rozpatrzeniu jej wniosku, i stanowisko to po części należy podzielić. W sprawie jest okolicznością niesporną, że informacje, o udostępnienie których wystąpiła skarżąca - jako że zostały wytworzone przez organ władzy publicznej i dotyczą jego działalności, tj. numerów i treści aktów prawnych o charakterze normatywnym, czyli odnoszących się do spraw publicznych - posiadają walor informacji publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 udip, i dlatego podlegają udostępnieniu. Nie budzi również wątpliwości, że adresat wniosku skarżącej jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, gdyż po myśli art. 4 ust. 1 udip obowiązane do jej udostępnienia są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym m.in. jednostki pomocnicze organów władzy publicznej (np. organów gminy) nieposiadające osobowości prawnej, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 i 4 udip. Niewątpliwie do takich jednostek należy Dyrektor MZD w Opolu, który - co Sądowi wiadomo z urzędu - reprezentuje tę jednostkę organizacyjną Gminy działającą w formie jednostki budżetowej, realizując zadania publiczne z zakresu zarządzania drogami, na zasadach określonych w statucie (por. uchwała Nr XV/215/11 Rady Miasta Opola z dnia 29 września 2011 r. w sprawie nadania statutu Miejskiemu Zarządowi Dróg w Opolu - dostępna na stronie internetowej MZD w Opolu). Ponadto dodać trzeba, że na rozprawie pełnomocnik Dyrektora MZD w Opolu wyraźnie oświadczyła, że skarżony podmiot dysponuje żądanymi przez A. O. informacjami, co jest o tyle istotne, że powinność udzielenia informacji publicznych spoczywa tylko na podmiocie, o jakim mowa w ustawie i który jednocześnie takie informacje posiada (art. 4 ust. 3 udip). Istotę sporu stanowiła natomiast kwestia, czy organ podjął wymagane prawem działanie, czy też pozostaje w bezczynności. W związku z tym wskazać należy, że udostępnienie informacji publicznej następuje na zasadach i w trybie określonych w udip. Realizacja wniosku o udostępnienie informacji publicznej przybiera formę: 1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; 2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nie jest to informacja publiczna, nie dysponuje informacją albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać; 3) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji. Komentowana ustawa przewiduje również przypadki, które wymagają załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej, o czym stanowi art. 16 ust. 1 udip. Wedle tego przepisu, odmowa udostępnienia informacji oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w jej art. 14 ust. 2, następują w tej właśnie formie. Odnośnie żądania doręczenia drogą elektroniczną skanów konkretnych uchwał Rady Miasta Opola, czyli ich treści, pisemnie poinformowano skarżącą, w jaki sposób może się z nimi zapoznać. Wyjaśniono mianowicie, że wskazane przez nią uchwały są dostępne w BIP na stronie Urzędu Miasta Opola (okoliczność niekwestionowana w niniejszej sprawie), uszczegóławiając jednocześnie, że są zamieszczone "w zakładce prawo, uchwały". W ocenie Sądu, taka forma załatwienia tej części żądania A. O. była prawidłowa. Z treści art. 7 ust. 1 udip, określającego środki umożliwiające dotarcie do informacji publicznej, wynika, że podstawowym sposobem jest ich ogłoszenie w BIP. Natomiast po myśli art. 10 ust. 1 udip, informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Mówiąc inaczej, tylko informacja publiczna niezamieszczona w Biuletynie udostępniana jest w trybie wnioskowym. Z kolei zgodnie z art. 8 ust. 1 udip tworzy się urzędowy publikator teleinformatyczny - BIP - w celu powszechnego udostępniania informacji publicznej, w postaci ujednoliconego systemu stron w sieci teleinformatycznej. Niewątpliwie jest to najszersza z form udostępniania informacji pozwalająca na najprostszy i nieuciążliwy sposób jej uzyskania. Każdy, dysponując dostępem do Internetu, może pozyskać w dowolnym czasie zamieszczone tam informacje bezpłatnie, w najszerszym zakresie (tak: WSA w Łodzi w wyroku z 10 stycznia 2008 r., II SAB/Łd 29/07 - zamieszczony na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wykładnia wskazanych przepisów pozwala na przyjęcie, że w przypadku informacji udostępnionej w BIP podmiot zobowiązany nie ma obowiązku dokonywania skanów czy wydruków z Biuletynu i przesyłania ich zainteresowanemu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechnie przyjmuje się, że jest to rozwiązanie racjonalne, ponieważ nie jest celowe ponowne udostępnianie informacji udostępnionej w BIP, pozwala ono na przetwarzanie informacji na różne sposoby (kopiowanie, wydruk, przesłanie oraz przeniesienie na odpowiedni nośnik informacji), co - zgodnie z art. 12 ust. 2 udip - ma umożliwić podmiot udostępniający informację publiczną. W tych okolicznościach domaganie się przez skarżącą przesłania na jej wniosek skanów uchwał było bezprzedmiotowe; niezasadny okazał się również zarzut o nieudzieleniu żądanej informacji. Postępowanie podmiotu zobowiązanego powinno bowiem ograniczyć się jedynie do pisemnego poinformowania skarżącej o tym, że żądane informacje zostały umieszczone na stronach internetowych BIP Urzędu Miasta Opola. W konsekwencji, Dyrektorowi MZD w Opolu nie można postawić zarzutu, że nie dopełnił obowiązku udzielenia odpowiedzi w omawianym zakresie i pozostawał tym samym w bezczynności. Bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej ma bowiem miejsce wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie podejmuje stosownych czynności, tj. nie udostępnia informacji w sposób przewidziany w ustawie m.in. w sposób wskazany w art. 10 ust. 1 udip, a nie w sytuacji, gdy odmawia przekazania informacji, która została już udostępniona w drodze umieszczenia w BIP, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Stąd, skargę w tym zakresie należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a. Inaczej natomiast należy ocenić realizację wniosku A. O. w części, w której zwróciła się o podanie numerów przedmiotowych uchwał. Rację ma skarżąca gdy twierdzi, że ograniczenie się tylko do wskazania BIP, jako źródła tej informacji, świadczy de facto o odmowie udzielenia wnioskowanej informacji publicznej, przy czym w prawnie ustalonym terminie podmiot zobowiązany nie wydał żadnego aktu oraz nie podjął stosownej czynności. Podkreślenia wymaga, iż Dyrektor MZD w Opolu miał możliwość udzielenia wskazanej informacji, skoro ją posiadał i w tej sytuacji bez znaczenia jest, że dotyczyła ona aktów prawa, które podjął inny podmiot, czyli Rada Miasta Opola, tym bardziej że Rada nie była adresatem wniosku. W ocenie Sądu, z treści pisma skarżącej z dnia 25 kwietnia 2013 r., które stanowiło uzupełnienie jej wniosku z dnia 25 marca 2013 r., wyraźnie wynika, że przedstawione w nim żądanie nie dotyczyło tylko nadesłania treści uchwał, określonych przez wskazanie ich przedmiotu, lecz również podania numerów tych uchwał. Tymczasem w odpowiedzi na tak sprecyzowane żądanie adresat wniosku powiadomił skarżącą, że podtrzymuje dotychczasowe stanowisko w sprawie, choć zostało ono wyrażone jedynie co do pierwotnego żądania, czyli przesłania drogą elektroniczną skanów uchwał. Wydaje się rzeczą oczywistą, że "podtrzymanie stanowiska" w kwestii udostępnienia informacji w BIP nie mogło dotyczyć takiego zbioru danych, jak tylko numery opisanych przez wnioskodawczynię uchwał. Z akt sprawy nie wynika, by takie konkretnie dane, identyczne z żądaniem, zostały wprost ogłoszone w PIB. Wprawdzie udostępnione na stronie internetowej informacje w postaci treści aktów prawa miejscowego obejmują również numery poszczególnych uchwał, jednak nie świadczy o prawidłowym załatwieniu wniosku odesłanie do Biuletynu w przypadku, gdy zainteresowana musi podjąć szereg czynności związanych z zapoznaniem się z licznymi dokumentami źródłowymi, by dopiero w ten sposób uzyskać (zebrać i wytworzyć) oczekiwane informacje. Dlatego nie można przyjąć, że pisemne wyjaśnienia podmiotu zobowiązanego stanowiły prawidłową formę załatwienia tej części wniosku. Podkreślić trzeba, że analizowane żądanie było precyzyjne i nie budziło żadnych wątpliwości, jednak Dyrektor MZD w Opolu nie przedstawił wyraźnego stanowiska w kwestii możliwości jego spełnienia, zwłaszcza w formie do tego przewidzianej. Tylko formalnie skarżąca otrzymała w tej sprawie odpowiedź, jednak ta nie korespondowała z wnioskiem. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie odpowiedział w pełni na wniosek skarżącej, bo zupełnie pominął drugie z żądań w zakresie udzielenia informacji publicznej. W tym miejscu odnotowania wymaga, że o realizacji przedmiotowego wniosku i podjęciu czynności materialno-technicznej udzielenia oczekiwanej przez zainteresowaną informacji publicznej nie może świadczyć i to, że w piśmie z dnia 21 maja 2013 r. wskazano na uchwałę Nr XXI/193/03 Rady Miasta Opola z dnia 10 grudnia 2003 r. (ze zmianami) dotyczącą opłat parkingowych i opłat dodatkowych, ponieważ o nadesłanie uchwały w tym przedmiocie, czy też o podanie jej numeru skarżąca nie występowała. W świetle powyższego za zasadny trzeba uznać zarzut skargi o pozostawaniu organu w stanie bezczynności, choć tylko w przedstawionym wyżej zakresie. W wymaganym prawem terminie organ nie rozpatrzył w pełni wniosku skarżącej, nie odniósł się bowiem do całości żądania w jeden ze sposobów określonych przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 udip, udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 udip. Komentowana ustawa nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej i dlatego jej udostępnienie następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Sygnalizowano już wcześniej, że forma decyzji przewidziana została w art. 16 ust. 1 udip dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 udip. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje m.in. w przypadku faktycznego "milczenia" adresata wniosku - podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, i z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, ponieważ - jak wykazano wyżej - Dyrektor MZD w Opolu, posiadający żądaną informację, nie podjął w terminie 14 dni odpowiednich czynności, tj. nie udostępnił przedmiotowej informacji w formie czynności materialno-technicznej, ani też nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia. Reasumując, w sprawie konieczne stało się zobowiązanie Dyrektora MZD w Opolu do rozpatrzenia wniosku A. O. w zakresie podania numerów uchwał zaliczających do kategorii dróg publicznych wskazane przez skarżącą ulice i place, w trybie przewidzianym przepisami udip. O powyższym orzeczono na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. Zdaniem Sądu, stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej odpowiadał na każde pismo skarżącej, informując ją o swoim stanowisku w sprawie, a pisma z wyjaśnieniami doręczał ze stosunkowo niewielkim opóźnieniem. Sąd miał na względzie, że co do pierwotnego żądania udzielono skarżącej odpowiedzi, natomiast pewna nieporadność w realizacji całego wniosku może być traktowana jako skutek małego doświadczenia w rozpatrywaniu spraw o udzielenie informacji publicznej. Z tych powodów Sąd nie uznał też za zasadne nałożenie z urzędu na Dyrektora MZD w Opolu grzywny, na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. Orzeczenie o kosztach uzasadnia przepis art. 200 P.p.s.a.