II OSK 2750/13

Dnia 18 lutego 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Stahl /spr./ sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Mariola Kowalska Protokolant starszy asystent sędziego Iwona Ścieszka po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wojewody Łódzkiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 401/13 w sprawie ze skargi Wojewody Łódzkiego na uchwałę Rady Miejskiej w Bełchatowie z dnia 29 listopada 2012 r. nr XXXI/258/12 w przedmiocie zatwierdzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta Bełchatowa, obszaru ograniczonego ulicami: Staszica, 1 Maja, Kwiatową, pasem zabudowy po południowej stronie Placu Wolności, ulicą Czyżewskiego i Wiosenną oraz rzeką Rakówką 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Miasta Bełchatów na rzecz Wojewody Łódzkiego kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 401/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu sprawy ze skargi Wojewody Łódzkiego na uchwałę Rady Miejskiej w Bełchatowie z dnia 29 listopada 2012 r., nr XXXI/258/12 w sprawie zatwierdzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta Bełchatowa, obszaru ograniczonego ulicami: Staszica, 1 Maja, Kwiatową, pasem zabudowy po południowej stronie Placu Wolności, ulicą Czyżewskiego i Wiosenną oraz rzeką Rakówką, w punkcie 1. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej tereny o symbolach C21MN(u)/r/ oraz C22MN(u)/r/ ; w punkcie 2. oddalił skargę w pozostałej części. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zaskarżając przedmiotową uchwałę Rady Miejskiej w Bełchatowie na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. Nr 142 z 2001 r., poz. 1591 ze zm.) Wojewoda Łódzki wniósł o stwierdzenie nieważności tej uchwały w części obejmującej tereny o symbolach: C21MN(u)/r/, C22MN(u)/r/ i D3MN(u). W opinii Wojewody przedmiotowy plan narusza zasady uchwalania aktu planistycznego określone w art. 15 ust. 2 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) oraz w § 4 pkt 1 i 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587). Wskazał, że dla terenów o symbolach: C21MN(u)/r/, C22MN(u)/r/ oraz D3MN(u) w planie ustalono przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, usługi, a także zabudowę zagrodową. Dla wyżej wymienionych terenów miejskich, wszystkie trzy funkcje przewidziane są łącznie, co zdaniem organu nadzoru, stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania aktu planistycznego. Podniósł, że zasady kształtowania zabudowy dla terenów pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną różnią się w zasadniczy sposób od zasad kształtowania zabudowy zagrodowej. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu, w planie miejscowym obowiązkowo określa się liniami rozgraniczającymi, tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Wojewoda wskazał też, że w uchwalonym planie miejscowym dla terenów o symbolu: C21MN(u)/r/ i C22MN(u)/r/, dla zabudowy zagrodowej, nie określono parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy. Jeżeli w planie miejscowym dopuszcza się możliwość realizacji zabudowy zagrodowej, to winny zostać ustalone dla tych terenów niezbędne parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy. Obowiązek określenia wszystkich parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy, dla każdego typu zabudowy, wynika z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., a ich brak jest naruszeniem zasad uchwalania aktu planistycznego. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta w Bełchatowie wniosła o jej oddalenie. Zdaniem organu przepis art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera ograniczeń (nakazów, względnie zakazów) co do określenia rodzaju przeznaczenia terenu, gdyż jest to kompetencja organu stanowiącego. Tym bardziej takich ograniczeń nie zawiera rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587). Przeznaczenie terenu może wynikać z określonej specyfiki danych terenów, ale nie można wykluczyć ustalenia mieszanego przeznaczenia. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że dopuszczalne z punktu widzenia obowiązującego prawa jest również takie określenie w planie miejscowym przeznaczenia terenów, które umożliwia realizację na tym samym terenie zadań o różnych funkcjach, pod warunkiem, że wzajemnie się one nie wykluczają. Wyjaśnił, że w przypadku przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przeznaczeniu terenów pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną lub zabudowę jednorodzinną i zabudowę zagrodową z jednoczesną możliwością adaptacji nieograniczonej istniejących siedlisk zabudowy zagrodowej powstał jedynie dla terenów oznaczonych symbolami C21MN(u)/r/, C22MN(u)/r/ i D3MN(u). Na tych terenach, przy wykonywaniu inwentaryzacji urbanistycznej istniejącego zagospodarowania, stwierdzono istnienie funkcjonujących gospodarstw rolnych. Na terenie miasta Bełchatowa obserwowana jest tendencja do przekształcania terenów gospodarstw rolnych w tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Taki kierunek zmian w zagospodarowaniu przestrzeni miejskiej jest odpowiedzią na występujące zapotrzebowanie. Bełchatów jest miastem ludzi młodych, szukających miejsca do zamieszkania, co powoduje "rozrastanie się" miasta, powiększanie terenów przeznaczonych pod zabudowę kosztem terenów upraw polowych. Proces ten odbywa się sukcesywnie, stopniowo - stąd istniejąca zabudowa zagrodowa przemieszana jest z istniejącą zabudową mieszkaniową jednorodzinną. Organ podniósł, że często na terenie istniejących nieruchomości prowadzona jest działalność związana z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, ogrodniczego będąca jedynym źródłem utrzymania i jednocześnie część terenów przeznaczonych dotychczas pod uprawy polowe dzielona jest na działki budowlane, zgodnie z zapotrzebowaniem. Wyjaśnił, że to specyfika istniejącego zagospodarowania terenów zdeterminowała ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto, celem sporządzenia miejscowego planu było stworzenie aktu prawa miejscowego odpowiadającego potrzebom właścicieli nieruchomości oraz pozostałych mieszkańców miasta. Dokonywanie ciągłych zmian miejscowego planu byłoby ekonomicznie nieuzasadnione. Z wyników przeprowadzonej, przed sporządzeniem projektu zmiany planu, inwentaryzacji urbanistycznej wynika, że na terenach oznaczonych symbolami C21MN(u)/r/, C22MN(u)/r/ zabudowa zagrodowa występuje w formie budynków mieszkalnych oraz gospodarczych - i dla takiego typu zabudowy w zapisach planu zostały ustalone niezbędne parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy: dla terenu oznaczonego symbolem C21MN(u)/r/ - w § 31 ust. 21 pkt 2 lit. h, a dla terenu oznaczonego symbolem C22MN(u)/r/ - w § 31 ust. 22 pkt 2 lit. g - zgodnie z wymogami art.15 ust.2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Ponadto wskazał, że zgodnie z brzmieniem § 14 pkt 6 przedmiotowego planu na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zakazuje się hodowli zwierząt gospodarskich - i faktycznie na przedmiotowym terenie takiej hodowli nie ma, a nowa nie może powstać, zatem nie było potrzeby ustalania parametrów dla budynków inwentarskich. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga w części znajduje swoje uzasadnienie. W pierwszej kolejności Sąd dokonując merytorycznego badania zaskarżonej uchwały stwierdził, że procedura planistyczna wymagana przy jej podjęciu została przeprowadzona prawidłowo, tj. zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co znajduje odzwierciedlenie w dokumentach akt sprawy. Przechodząc następnie do kontroli zaskarżonej uchwały pod kątem zarzutów ujętych w skardze Sąd podkreślił, że przedmiotem skargi jest żądanie stwierdzenia nieważności zmiany planu w części dotyczącej terenów o symbolach C21MN(u)/r/, C22MN(u)/r/ i D3MN(u), ze względu na naruszenie zasad uchwalania aktu planistycznego określonych w art. 15 ust. 2, pkt 1 i 6 u.p.z.p. oraz w § 4 pkt 1 i 6 ww. rozporządzenia. Szczegółowe ustalenia dla wskazanych przez Wojewodę terenów zostały ujęte w zaskarżonej uchwale w § 31 ust. 21 (teren oznaczony symbolem C21MN(u)/r/), w § 31 ust. 22 (teren oznaczony symbolem C22MN(u)/r/) oraz § 32 ust. 3 (teren oznaczony symbolem D3MN(u)). Strona skarżąca wyjaśniła, że dla terenów tych przewidziane zostały trzy funkcje zabudowy: mieszkaniowa jednorodzinna, usługi oraz zabudowa zagrodowa. Zdaniem Wojewody zasady kształtowania zabudowy dla terenów pod zabudowę mieszkaniową różnią się od zasad kształtowania zabudowy zagrodowej i w tym upatruje istotne naruszenie zasad sporządzania aktu planistycznego, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p i § 4 pkt 1 rozporządzenia. Sąd stanowiska tego nie podzielił. Wskazał zatem, że określone w planie miejscowym przeznaczenie terenu powinno być jednoznaczne i nie może budzić wątpliwości co do sposobu zagospodarowania danego terenu. O ile zasady kształtowania zabudowy na terenach o różnym przeznaczeniu mogą się od siebie różnić, to nie znaczy, że ten sam teren nie może mieć w planie zagospodarowania różnego przeznaczenia. Jedna strefa może być bowiem przeznaczona w planie dla realizowania więcej niż jednej funkcji. Oznacza to, że w miejscowym planie możliwe jest ustanowienie mieszanego przeznaczenia konkretnych terenów w zależności od ich specyfiki. Podkreślono, że przepis art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wprowadza żadnych ograniczeń co do określenia rodzaju przeznaczenia terenu, a jedynie nakazuje określić linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Zaskarżona uchwała na wymienionych w skardze terenach przewiduje różne przeznaczenie, jednakże obszary te zostały wyraźnie oddzielone liniami rozgraniczającymi. Na obszarze objętym jednym symbolem możliwe jest realizowanie alternatywnie określonych dwu lub wielorodzajowych funkcji, co uznać należy za dopuszczalne w ramach władztwa planistycznego gminy, a co za tym idzie za nienaruszające prawa, w szczególności w zakresie zasad określonych przepisami art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. i § 4 pkt 1 rozporządzenia. Powyższe, zdaniem Sądu, czyni niezasadnym zarzut skargi w tym zakresie. Za trafny Sąd uznał drugi zarzut strony skarżącej, wedle którego zaskarżona uchwała nie określa wszystkich parametrów kształtowania zabudowy dla zabudowy zagrodowej na terenach C21MN(u)/r/) i C22MN(u)/r/). Zdaniem Wojewody zaskarżona uchwała w zapisach dotyczących wskazanych terenów narusza art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powoływanego jako rozporządzenie. W tej mierze Sąd podkreślił, że istotą planowania przestrzennego w gminie jest wprowadzanie norm precyzujących m.in. parametry określonego rodzaju zabudowy na konkretnie wskazanych obszarach objętych planem miejscowym. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że przepis art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. należy interpretować w ten sposób, że jeżeli w planie przewiduje się teren przeznaczony do zabudowy, to parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu należy określić obowiązkowo. Jak zauważył Sąd, dla terenu C21MN(u)/r/ zaskarżona uchwała przewiduje jako podstawowe przeznaczenie terenu – zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, jako dopuszczalne – usługi, a tymczasowe – użytkowanie rolnicze. W zagospodarowaniu terenu dopuszcza realizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zabudowy usług komercyjnych nieuciążliwych, towarzyszącej zabudowie mieszkaniowej zabudowy gospodarczej i garażowej oraz zabudowy zagrodowej. Dla terenu C22MN(u)/r/ zaskarżona uchwała przewiduje z kolei jako podstawowe przeznaczenie terenu – zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę zagrodową, jako dopuszczalne – usługi, a tymczasowe – użytkowanie rolnicze. W zagospodarowaniu terenu dopuszcza realizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zabudowy usług komercyjnych nieuciążliwych, towarzyszącej zabudowie mieszkaniowej zabudowy gospodarczej i garażowej oraz zabudowy zagrodowej. Przywołując powyższe postanowienia aktu planistycznego, Sąd wskazał, że zaskarżona uchwała nie zawiera definicji zabudowy zagrodowej. Definicji tej nie sposób odnaleźć również w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ani w przepisach wykonawczych do tej ustawy. Co należy rozumieć pod pojęciem zabudowy zagrodowej wyjaśnia w § 3 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przez zabudowę zagrodową należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Zaskarżona uchwała określając dla terenów C21MN(u)/r/ i C22MN(u)/r/ parametry dotyczące wysokości zabudowy i kształtu dachu odnosi się jedynie do zabudowy mieszkaniowej, mieszkaniowo-usługowej, gospodarczej, garażowej i usługowej. Brak jest zatem parametrów dla budynków inwentarskich. Przewidując zatem istnienie zabudowy zagrodowej na wskazanych terenach, organ planistyczny nie określił parametrów dla mogących powstać tam budynków inwentarskich. Powyższe wyklucza zatem konkluzję organu stanowiącego o kompletności, zupełności i samodzielności wspomnianej regulacji w zakresie dotyczącym terenów C21MN(u)/r/ i C22MN(u)/r/. Dla terenu C21MN(u)/r/ plan przewiduje zabudowę zagrodową jako przeznaczenie podstawowe, zaś dla obszaru oznaczonego C22MN(u)/r/ dopuszcza zabudowę zagrodową. Nie ma przy tym zasadniczego znaczenia obecny stan zagospodarowania tych terenów, jeżeli na przyszłość przewiduje się taki sposób ich zagospodarowania, który nie wyklucza zabudowy inwentarskiej. Bowiem mimo, że § 14 uchwały w pkt 6 zawiera zakaz hodowli zwierząt gospodarskich na terenach o przeznaczeniu podstawowym zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i wielorodzinna, to pkt 7 tego samego paragrafu dopuszcza hodowlę zwierząt gospodarskich na terenach zabudowy zagrodowej, a takie są przewidziane w jednostkach C21MN(u)/r/ i C22MN(u)/r/. Wobec powyższego Sąd podzielił stanowisko organu nadzoru, iż zaskarżona uchwała w części odnoszącej się do tych terenów narusza przepisy art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Naruszenie zaś zasad sporządzania planu powoduje nieważność uchwały w tej części, na co wskazuje regulacja art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku Wojewoda Łódzki zaskarżając wyrok ten w punkcie 2. podniósł następujące zarzuty: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 15 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną interpretację, że dopuszczalne jest w planie miejscowym dowolne łączenie terenów o różnym przeznaczeniu i różnych zasadach zagospodarowania bez wyznaczania liniami rozgraniczającymi poszczególnych terenów o różnych funkcjach, 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 141 § 4 zdanie 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi poprzez brak oceny faktycznej i prawnej w zakresie wzajemnego współistnienia połączonych funkcji na terenie oznaczonym symbolem D3MN(u), a w szczególności oceny czy funkcje te się wzajemnie nie wykluczają. Ustalenie, że funkcje są ze sobą sprzeczne ma istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem winna być stwierdzona nieważność uchwały w tym zakresie. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w punkcie 2 i stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej w Bełchatowie Nr XXXI/258/12 z dnia 29 listopada 2012 r. w sprawie zatwierdzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta Bełchatowa, obszaru ograniczonego ulicami: Staszica, 1 Maja, Kwiatową, pasem zabudowy po południowej stronie Placu Wolności, ulicą Czyżewskiego i Wiosenną oraz rzeką Rakówką, w części obejmującej teren o symbolu D3MN(u), ewentualnie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt 2 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto zwrócono się o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miejska w Bełchatowie wniosła o oddalenie tej skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie ma miejsca (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Zgodzić się należy z autorem skargi kasacyjnej, iż Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W świetle tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Podkreślić zatem trzeba, że sąd administracyjny ma obowiązek – w każdym przypadku – szczegółowo uzasadnić swoje stanowisko, zwłaszcza w sytuacji, gdy podzielając ocenę sprawy dokonaną przez organ w postępowaniu administracyjnym, nie podziela argumentów skarżącej. Nie wystarczy w tym procesie stwierdzenie, że nie doszło do naruszenia prawa. Za takim stwierdzeniem musi iść jak najbardziej szczegółowa analiza całej sprawy, łącznie z wyjaśnieniem podstawy prawnej i argumentami przemawiającymi za jej zastosowaniem (patrz: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. pod redakcją prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, wyd. BECK Warszawa 2011, str. 522). W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada w pełni stawianym tym przepisem wymogom. Zauważyć przede wszystkim należy, że wnosząc skargę do Sądu I instancji Wojewoda Łódzki zakwestionował legalność zapisów zaskarżonej uchwały w części obejmującej tereny o symbolach: C21MN(u)/r/, C22MN(u)/r/ oraz D3MN(u) przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, usługi, a także zabudowę zagrodową. Podnoszone w tej kwestii argumenty organu nadzoru zostały prawidłowo przez Sąd I instancji przytoczone w uzasadnieniu wyroku. Stwierdzić jednak należy, że Sąd w niewystarczającym stopniu odniósł się do wszystkich podnoszonych przez Wojewodę kwestii podważających prawidłowość przyjętych w uchwale ustaleń. O ile bowiem stwierdzając w punkcie 1 wyroku nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej tereny o symbolach C21MN(u)/r/ oraz C22MN(u)/r/ Sąd w uzasadnieniu wyroku zawarł stosowną w tej mierze argumentację przedstawiając swoje stanowisko w zakresie wadliwości zapisów zaskarżonego planu w odniesieniu do wskazanych terenów, o tyle brak jest jakiejkolwiek argumentacji dla uznania za prawidłowe ustaleń dotyczących terenów oznaczonych symbolem D3MN(u). Powyższa wadliwość nie pozwala na ustalenie kryteriów oceny, według których Sąd uznał za prawidłowe ustalenia odnoszące się do terenów o symbolu D3MN(u). Brak uwidocznionych w tej mierze motywów rozstrzygnięcia oznacza, że Sąd nie wyjaśnił podstawy prawnej swego rozstrzygnięcia. W żaden bowiem sposób nie można odczytać, z jakich powodów ustalenia dla tego obszaru - w świetle art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - wbrew twierdzeniom organu nadzoru są dopuszczalne, a zatem nie zachodzi przesłanka do stwierdzenia nieważności tych postanowień. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.