I SA/Gl 368/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie WSA Wojciech Organiściak (spr.), Teresa Randak, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej SKO lub Kolegium) działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej Ordynacja podatkowa lub O.p.) decyzją z dnia [...] (Nr [...]) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta S. z dnia [...] (Nr [...]) w sprawie określenia A Spółki z o. o. z siedzibą w S. (dalej zwana spółką lub podatnikiem) wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2012 w kwocie [...] zł. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Burmistrz Miasta S. postanowieniem z dnia [...] wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2012, stwierdził bowiem, że podatniczka zarówno do złożonych deklaracji podatkowych na podatek od nieruchomości jak i w odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego z dnia 6 lipca 2012 r. nie udokumentowała tytułu do zastosowania zwolnienia podatkowego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613, ze zm. dalej: u.p.o.l.). Po przeprowadzeniu postępowania organ pierwszej instancji wydał ww. decyzję z dnia [...], określającą wysokość zobowiązania we wskazanej wyżej wysokości. Jako podstawę prawną powołał art. 207 i art. 210 w związku z art. 21 § 1 i § 3 oraz art. 143 ustawy Ordynacja podatkowa, a także art. 1a, art. 2-7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i uchwałę Rady Miejskiej w S. Nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości na rok 2012. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji przedstawił cały przebieg postępowania i przyjęte za podstawę wydanej decyzji przepisy prawa oraz zasady dotyczące przedmiotu opodatkowania w zakresie gruntów (str. od 5 do 13), budynków (str. od 13 do 14), budowli (str. od 14 do 15). W dalszej części swoich rozważań organ pierwszej instancji analizował kwestię spornych zwolnień w podatku od nieruchomości zawartych w przepisie art. 7 ust. 1 pkt. 1 u.p.o.l. (str. od 16 do 27). W tym zakresie organ pierwszej instancji odnosząc się do spornej w sprawie kwestii tj. tego czy spółka jest zarządcą infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94 ze zm., dalej: u.t.k.) przytoczył stanowisko Urzędu Transportu Kolejowego, zawarte w piśmie z dnia 13 września 2012 r. i podkreślił, że wynikało z niego, iż spółka do dnia 11 września 2012 r. nie występowała do tego organu i nie posiada autoryzacji bezpieczeństwa, która – stosownie do art. 18 ust. 1 u.t.k. – jest dokumentem uprawniającym zarządcę do zarządzania infrastrukturą kolejową. Wyjaśniono, że ww. Urząd nadmienił, iż w końcowej fazie opiniowania znajduje się wniosek spółki (jako użytkownika bocznicy kolejowej) o wydanie dokumentu Świadectwo Bezpieczeństwa, o którym mowa w art. 19 ust. 1 u.t.k. W uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji zaakcentowano, że okoliczność, iż spółka nie jest zarządcą infrastruktury kolejowej potwierdził sam podatnik występując z wnioskiem z dnia 7 września 2012 r. o zawieszenie postępowania. Organ akcentował ponadto, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykazał, iż spółka nie spełnia przesłanek do zastosowania zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. a) u.p.o.l., albowiem infrastruktura, której zwolnienia od podatku dokonała spółka nie ma charakteru infrastruktury kolejowej, a teren bocznicy kolejowej obsługującej przedsiębiorstwo nie jest obszarem kolejowym (str. od 16 do 21). W zakresie spornego zwolnienia opartego o przepis art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. c) u.p.o.l. organ pierwszej instancji podkreślił, że uwzględniając przedmiotowy charakter tego zwolnienia ma ono zastosowanie wyłącznie do budowli oraz zajętych pod nie gruntów na obszarze przebiegu linii nr [...], który szczegółowo zobrazowano w tabeli (str. od 22 do 23), podkreślając, że za budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej tworzące linie kolejowe nie mogą zostać uznane terminale przeładunkowe, ani bocznice kolejowe. Organ wskazał przy tym, że użytkowana przez Spółkę bocznica [...] jest położona poza obszarem linii kolejowej nr [...] oraz że bocznice nie zostały zaliczone do kategorii linii kolejowych, lecz do drogi kolejowej, a co wyklucza możliwość zastosowania zwolnienia, o którym mowa w przepisie art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. c) u.p.o.l. Odnosząc się do przywoływanego przez stronę dowodu w postaci decyzji Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji organ pierwszej instancji wywiódł, że z uwagi na brak precyzji w określeniu przedmiotu inwestycji (raz nazywanej budową toru szerokiego, raz jako łącznicy, to znów bocznicy szerokotorowej po której oprócz rudy żelaza transportowana będzie węgiel i że zakłada się intensywność ruchu 8 pociągów po bocznicy kolejowej) ww. dowód nie podważa ustaleń faktycznych organu poczynionych w 2012 r. Dla poparcia swojego stanowiska organ pierwszej instancji odwołał się do wyroku WSA w Gliwicach z dnia 12 czerwca 2012 r. (sygn. akt I SA/Gl 149/12), podkreślając, że Sąd uznał za prawidłowe stanowisko w zakresie braku podstaw do zastosowania zwolnienia w trybie art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. a) u.p.o.l. dla B S.A., której spółka jest następcą prawnym. W efekcie organ pierwszej instancji określił spółce na podstawie art. 21 § 3 O.p. wysokość zobowiązania za rok 2012 na kwotę [...] zł. (według zestawienia na str. 2 decyzji). Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika wniosła odwołanie od powyższej decyzji w części obejmującej zwolnienia podatkowego (brak jego uznania) na podstawie art. 7 pkt 1 ust. 1 lit. a) i c) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu odwołania spółka podkreśliał, że spełnia wszystkie warunki do zastosowania obu zwolnień, w tym wskazała, że szeroki tor (o prześwicie 1520 mm) od stacji C [...] do D [...] jest przedłużeniem linii kolejowej ([...]) H.– S. o odcinek o długości 3,7 km (liczony między osiami stacji), a część tej linii stanowi łącznica kolejowa o długości 2 km, a co oznacza że część tej linii na długości 1,7 km przebiega przez teren byłego D, a obecnego A. Spółka zarzucała przy tym organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 122 i art. 124 Ordynacji podatkowej. Odwołująca potwierdziła prawidłowość ustalonych przez organ podatkowy wyliczeń dotyczących powierzchni gruntów, powierzchni użytkowej budynków i wartości budowli, natomiast nie zgodziła się ze stanowiskiem organu w sprawie nie uznania zwolnienia spółki od podatku od nieruchomości. Innych ustaleń organu pierwszej instancji spółka nie kwestionowała. Jej pełnomocnik stwierdził m. in., że niewątpliwie strona zarządza opisaną infrastrukturą jak również, że jest zobowiązania do udostępniania jej licencjonowanym przewoźnikom kolejowym. Zdaniem pełnomocnika spółki - podstawę do zastosowania zwolnienia na podstawie art. 7 ust. 1 pkt lit. c) stanowi ww. decyzja Wojewody [...] z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji (budowy szerokiego toru od stacji C [...] do D, od 2004 roku funkcjonujący jako Oddział A B S.A.). Pełnomocnik podnosi w związku z tym, że w dacie wydania decyzji część torów miała charakter bocznicy, jednak na skutek rozbudowy wszystkie tory znajdujące się w zarządzie strony utraciły charakter bocznicy i od co najmniej 2007 r. spełniają warunki do uznania A za stację kolejowa. W ocenie pełnomocnika A stanowi stację przeładunkową, a nie bocznicę kolejową. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. ww. decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]) utrzymało w mocy od decyzję Burmistrza Miasta S. z dnia [...] (Nr [...]) w sprawie określenia spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2012 w kwocie [...] zł. Organ odwoławczy po zaprezentowaniu stanu faktycznego i prawnego sprawy, w tym wywodów opartych o przepisy art. 7 ust. 1 u.p.o.l. oraz art. 4, 5, 18 i 29 u.t.k. uznał, że organ podatkowy pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) i lit c) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i odniósł ją do ustalonego w trakcie postępowania stanu faktycznego. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji zasadnie odmówił spółce zastosowania przedmiotowego zwolnienia z tego powodu, że nie przedstawiła żadnego dokumentu, z którego wynikałby obowiązek udostępniania przez nią infrastruktury licencjonowanym przewoźnikom. Kolegium akcentowało, że spółka nie udowodniła też, że jest podmiotem wykonującym działalność polegającą na zarządzaniu infrastrukturą kolejową na zasadach określonych w ustawie o transporcie kolejowym (art. 29 ust. 1). Zdaniem Kolegium stan ten potwierdza fakt, iż strona nie wystąpiła nawet do Urzędu Transportu Kolejowego z wnioskiem o wydanie tzw. "autoryzacji bezpieczeństwa". Dla poparcia swojego stanowiska Kolegium przywołało pogląd Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 1 września 2010 roku (sygn. akt II FSK 330/09), że przesłanka do nabycia zwolnienia podatkowego, polegająca na udostępnieniu przez zarządcę infrastruktury licencjonowanemu przewoźnikowi kolejowemu, ma charakter faktyczny co oznacza, iż nie chodzi w niej o hipotetyczną możliwość udostępnienia zarządzanej infrastruktury kolejowej, lecz o możliwość faktycznego udostępnienia budowli wchodzących w skład infrastruktury kolejowej skonkretyzowanemu co do tożsamości podmiotowi. Zdaniem SKO dopiero wniosek składany zgodnie z regulaminem przydzielania tras pociągów przez konkretnego - licencjonowanego przewoźnika kolejowego - wywołuje w dalszej kolejności konsekwencje związane z obowiązkiem udostępnienia infrastruktury kolejowej temu konkretnemu podmiotowi. W rozpatrywanym przypadku taka sytuacja nie ma miejsca. SKO akcentowało, że z wyjaśnienia Urzędu Transportu Kolejowego w W. przesłanego do Burmistrza Miasta S. (pismo z dnia 13 września 2012 roku) wynikało wprost, że spółka nie jest zarządcą infrastruktury kolejowej, natomiast podmiot ten (jako użytkownik bocznicy kolejowej) złożył wniosek o wydanie świadectwa bezpieczeństwa - dokumentu, o którym mowa w art. 19 ust. 3 ustawy o transporcie kolejowym. Jednocześnie Kolegium podkreśliło, że bocznica kolejowa nie stanowi elementu infrastruktury kolejowej. Dla poparcia swojego stanowiska organ odwołał się do orzecznictwa (por. wyrok WSA w Łodzi z 24 września 2009 roku, sygn. akt I SA/Łd 439/10, czy wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2012 roku, sygn. akt II FSK 130/11). Zdaniem Kolegium za bezzasadny uznało zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 1 lit a) i lit c) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także zarzut naruszenia przepisów art. 122 i art. 124 Ordynacji podatkowej. SKO podkreśliło, że w sprawie przeprowadzono szczegółowe postępowanie, w którym organ podatkowy pierwszej instancji zapewnił stronie czynny udział, a w jego trakcie wyjaśniał przesłanki, którymi się kierował (np. w wezwaniu z dnia 6 lipca 2012 roku Nr [...]), a czemu dał też wyraz w uzasadnieniu decyzji. Odnosząc się do przywoływanej przez pełnomocnika spółki decyzji Wojewody [...] z 1994 r. (dotyczącej lokalizacji inwestycji obejmującej budowę toru szerokiego od stacji C [...] do D w [...], budowę łącznicy szerokotorowej, z której wynika - miedzy innymi - że budowa ta pozwoli na utrzymanie istniejącego stanu zatrudnienia na bocznicy kolejowej D [...], a zakładana intensywność ruchu pociągów na bocznicy kolejowej wynosi 8 pociągów na dobę) SKO wskazało, że nie ma ona wpływu na poczynione ustalenia dotyczące stanu faktycznego w 2012 roku. Kolegium podkreśliło również, iż z wyjaśnień organu pierwszej instancji wynika, że informacyjne powołanie się na linię Nr [...] miało swoje uzasadnienie, bowiem jest to jedyna linia szerokotorowa przebiegająca przez gminę S., którą obejmuje zwolnienie wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Odnosząc się zaś do przywołanego wyroku NSA w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2012 r. (sygn. akt II FSK 2014/10), Kolegium wskazało, że dotyczy on innego stanu faktycznego. W skardze na decyzję SKO z dnia [...] (Nr [...]), którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Miasta S. z dnia [...] (Nr [...]) w sprawie określenia A Spółka z o. o. (dalej zwana skarżącą) wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2012 w kwocie [...] zł. spółka zarzuciła naruszenie art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego, w szczególności poprzez oparcie decyzji na piśmie Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego (UTK) z dnia 12 września 2012 r. oraz nie uwzględnienie dowodów, na które zwracała uwagę skarżąca spółka; naruszenie art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. a) u.p.o.l. poprzez odmowę zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości infrastruktury kolejowej skarżącej, oparte na błędnym uznaniu, że A nie jest zarządcą infrastruktury kolejowej i nie jest zobowiązany do udostępniania takiej infrastruktury licencjonowanym przewoźnikom kolejowym; naruszenie art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. c) u.p.o.l. poprzez błędne uznanie, iż część infrastruktury kolejowej skarżącej tworząca linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm, nie podlega zwolnieniu przewidzianemu w tym przepisie, ponieważ stanowi ona bocznicę kolejową, która nie jest częścią infrastruktury kolejowej i nie stanowi linii kolejowej. W uzasadnieniu skargi po zaprezentowaniu dotychczasowego przebiegu postępowania skarżąca argumentowała, że jej zdaniem Kolegium naruszyło przepis art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez brak zebrania materiału dowodowego w sprawie oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez nieprawidłową ocenę zebranego materiału dowodowego. Zdaniem skarżącej Kolegium w szczególności naruszyło powyższe przepisy poprzez: oparcie swojego rozstrzygnięcia na piśmie Prezesa UTK, brak zbadania i odniesienia się do powołanej przez skarżącą w odwołaniu z 8 czerwca 2012 r. ww. decyzji o lokalizacji inwestycji z 1994 r., która wskazuje, iż infrastruktura kolejowa należąca do skarżącej stanowi linie kolejową w rozumieniu u.t.k. Skarżąca podkreślała, że aby określić czy dany podatnik jest upoważniony do skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania, organ podatkowy w toku postępowania powinien: dokonać prawidłowej wykładni przepisu ustawy zawierającego zwolnienie; zbadać stan faktyczny, w sposób pozwalający na prawidłowe ustalenie, czy podatnik ma prawo do skorzystania z danego zwolnienia; dokonać subsumpcji i określić czy podatnikowi przysługuje prawo do zwolnienia. Zdaniem skarżącej powyższy proces nie może odbyć się prawidłowo, jeśli stan faktyczny danej sprawy nie zostanie zbadany w sposób prawidłowy (tj. pozwalający określić rzeczywisty obraz sytuacji). W takim przypadku podważenie prawa podatnika do skorzystania z danego zwolnienia może okazać się niezasadne. Zdaniem skarżącej, SKO nie przeprowadziło prawidłowej analizy stanu faktycznego oraz stwierdziło udowodnienie okoliczności faktycznych na podstawie niepełnego materiału dowodowego, co w efekcie wpłynęło na odmówienie spółce prawa do skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) u.p.o.l. W dalszej części skargi spółka wywodziła, że SKO w K. w zaskarżonej decyzji argumentuje, iż skarżąca nie ma prawa skorzystania ze zwolnienia zawartego w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., ponieważ nie jest zarządcą infrastruktury kolejowej ani nie udostępnia jej licencjonowanemu przewoźnikowi, a wniosek ten Kolegium opiera na piśmie Prezesa UTK z 13 września 2012 r. Skarżąca wyjaśniała, iż pismo to było odpowiedzią na zapytanie organu pierwszej instancji z dnia 27 sierpnia 2012 r., czy A jest zarządcą infrastruktury kolejowej, udostępniającym infrastrukturę licencjonowanym przewoźnikom kolejowym (zgodnie z u.t.k.). W odpowiedzi UTK stwierdził, iż A w świetle u.t.k. nie jest zarządcą infrastruktury kolejowej ani nie udostępnia jej licencjonowanym przewoźnikom, przy uwzględnieniu zasad określonych w powyższej ustawie. UTK uzasadnił to stwierdzeniem, że A"nie posiada autoryzacji bezpieczeństwa" . Kolegium na tej podstawie oparło swój wniosek, iż A nie jest uprawniona do skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., ponieważ nie spełnia obu wymaganych w tym przepisie przesłanek. W ocenie Skarżącej takie działanie stanowi naruszenie prawa, ponieważ SKO faktycznie nie zbadało przesłanek umożliwiających skorzystanie z przedmiotowego zwolnienia, którymi są: bycie zarządcą infrastruktury kolejowej oraz udostępnianie jej licencjonowanemu przewoźnikowi. Zdaniem skarżącej SKO zamiast dokonać samodzielnej wykładni przepisów prawa wyręcza się w tym zakresie pismem UTK i uznaje to za podstawowy dowód w sprawie. Pismo UTK jest jedynie opinią, zawierająca wykładnię przepisów prawa (z którą zresztą skarżąca się nie zgadza). Dodatkowo, jest to opinia dotycząca interpretacji przepisów u.t.k., a zatem nie aktu prawnego stanowiącego podstawę rozstrzygania w zakresie zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości. Skarżąca podkreślała przy tym, iż w toku postępowania podatkowego to organ podatkowy jest podmiotem odpowiedzialnym za dokonanie i uzasadnienie wykładni przepisów prawa. Niedopuszczalna jest sytuacja, w której organ podatkowy powołuje jako dowód, na którym opiera swoje rozstrzygnięcie, opinię prawną innego podmiotu. Skarżąca zwracała również uwagę, iż pismo UTK jest dokumentem, o którym nie wspominają przepisy dotyczące reguł zbierania materiału dowodowego, określone w Ordynacji podatkowej. Również przepisy dotyczące zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości infrastruktury kolejowej nie wspominają o wpływie, jaki opinie UTK miałyby mieć na zakres zwolnienia infrastruktury kolejowej z przedmiotowego opodatkowania. Zdaniem skarżącej w konsekwencji powyższego należy uznać, iż pismo UTK nie może zostać uznane za decydujący dowód w sprawie. Skarżąca wyjaśniła, że wystąpiła do UTK pismem z 7 września 2012 r. o stwierdzenie, że jest zarządcą infrastruktury kolejowej właśnie dlatego, iż za takiego zarządcę się uważa i że potwierdza to stan faktyczny. W ocenie spółki fakt ten potwierdza jedynie bezsporną sprawę braku autoryzacji bezpieczeństwa i niczym nie jest uzasadnione wyciąganie przez SKO wniosku, że skarżąca nie jest zarządcą infrastruktury kolejowej. Jednocześnie skarżąca podkreślała, że nie rozumie postępowania SKO, które za podstawowy dowód (a w zasadzie jedyny) w sprawie, uznaje stanowisko UTK zawarte w powołanym piśmie, a jednocześnie nie zawiesiło z urzędu postępowania przez siebie prowadzonego, do czasu zakończenia kontroli przez UTK. Skarżąca przyznała przy tym, że nie posiada autoryzacji bezpieczeństwa oraz jednocześnie podkreśliła, że nie ma to żadnego wpływu na przedmiotowe zwolnienie, ponieważ ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, odnosząc się do zarządcy infrastruktury kolejowej, nie odsyła do u.t.k. Skarżąca podkreśliła, że w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji wskazała, że łącznica szerokiego toru, która została przez spółkę zwolniona z opodatkowania, została wykonana zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji z dnia [...] 1994 r. oraz podała, że w ww. decyzji znajduje się szczegółowa informacja, dotycząca szczegółów technicznych tej łącznicy (będącej przedłużeniem linii kolejowej szerokotorowej, ale nie jej częścią). Skarżąca zwracała uwagę, że zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 18 lipca 2005 r. w sprawie ogólnych warunków prowadzenia ruchu kolejowego i sygnalizacji, łącznica kolejowa stanowi część linii kolejowej (§ 2 pkt 3 analizowanego aktu stanowi, iż "linia kolejowa łącząca dwie inne linie kolejowe z pominięciem stacji węzłowej stanowi łącznicę"). Zdaniem skarżącej przedmiotowe rozporządzenie zostało wydane na postawie art. 17 ust. 1 pkt 7 u.t.k., a co oznacza, że dla oceny czy skarżącej przysługuje zwolnienie niezbędne jest odniesienie się do definicji obowiązujących na gruncie u.t.k., to niewątpliwie powinien on odnieść się do powyższego dokumentu, a brak powyższy uzasadnia naruszenie art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej. W dalszej części uzasadnienia skargi spółka podkreślała, że stoi na stanowisku, iż Kolegium naruszyło przepis art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., poprzez błędną interpretację pojęć "zarządca infrastruktury" i "udostępnianie infrastruktury", co w efekcie spowodowało naruszenie prawa, poprzez odmówienie przyznania skarżącej prawa do skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości przewidzianego w powyższym przepisie. Zdaniem skarżącej dokonując wykładni przepisów, należy w pierwszej kolejności odwołać się do znaczenia, jakie terminom użytym w akcie prawnym nadaje język powszechny (tzw. domniemanie języka powszechnego). Odwołanie się do definicji z innej ustawy jest dopuszczalne jedynie wyjątkowo, tj. w sytuacji, w której ustawa podatkowa wprost odsyła do definicji terminu, zawartej w innym akcie prawnym (tzw. definicja obca). W omawianym przypadku, przepis art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. odnosi się do u.t.k. jedynie na potrzeby zdefiniowania pojęcia "infrastruktury kolejowej", a nie w celu określenia znaczenia innych pojęć, takich jak "zarządca infrastruktury" czy "udostępnianie infrastruktury". W odróżnieniu zatem od pojęcia "infrastruktury kolejowej", ustawodawca nie definiuje pojęcia "zarządcy infrastruktury kolejowej" i "udostępnienia infrastruktury" poprzez odwołanie do przepisów u.t.k. W związku z tym, zdaniem skarżącej, powyższe terminy należy rozumieć w świetle ich znaczenia słownikowego, funkcjonującego na gruncie języka powszechnego. Skarżąca wywodziła, że nie można w celu interpretacji powyższych pojęć na potrzeby u.p.o.l. odwoływać się do definicji zawartych w u.t.k. Gdyby zamiarem ustawodawcy było, aby te terminy były interpretowane na potrzeby podatku od nieruchomości w świetle przepisów u.t.k., to w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. znalazłoby się odpowiednie odwołanie do u.t.k. (np. analogiczne do tego, którym ustawodawca posługuje się w przypadku infrastruktury kolejowej stanowiąc: "(...) budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym (...)"). Takie odwołanie nie znalazło się jednak w przepisie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., co oznacza, że ustawodawca nie odsyła do u.t.k. na potrzeby ustalenia znaczenia pojęcia "zarządca infrastruktury" oraz "udostępnienie infrastruktury". Dla poparcia swojego stanowiska skarżąca przywoływała wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 listopada 2007 r. (sygn. akt K 47/04) oraz uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego (uchwała z dnia 29 listopada 1999 r. sygn. akt FPK 4/99), a także poglądy doktryny, co do tego, że ze względu na podwyższony standard legislacyjny obowiązujący w przypadku prawa podatkowego, posługiwanie się definicjami z innych aktów prawnych na potrzeby prawa podatkowego, jest dopuszczalne wyłącznie w sytuacji, w której ustawa podatkowa wprost do takiej definicji odsyła. Z powyższych wywodów skarżąca wyciągnęła wniosek, że za błędne należy uznać podstawowe założenie przyjęte przez SKO, które w zaskarżonej decyzji na stronie 2 i 3 stwierdza, iż "z uwagi na fakt, że w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych brak jest definicji pojęć użytych w tym przepisie, uzasadnione jest tu odwołanie się do regulacji zawartych w ustawie z dnia 28 marca 2003 roku o transporcie kolejowym (...)". Zdaniem skarżącej powyższe argumenty nakazują ustalanie znaczenia słownikowego funkcjonującego na gruncie języka powszechnego takich pojęć "zarządcy infrastruktury kolejowej" oraz "udostępniania infrastruktury kolejowej". W oparciu o słownik języka polskiego skarżąca podawała, że zarządca to "ten, kto zarządza czymś, administrator", natomiast udostępnienie to "uczynić (czynić) dostępnym, ułatwić (ułatwiać), umożliwić (umożliwiać) odbiór, przyswojenie, poznanie czegoś, uprzystępnić (uprzystępniać)". W oparciu o powyższe, skarżąca wywodziła, że zarządca infrastruktury kolejowej, to podmiot, który administruje infrastrukturą kolejową oraz że udostępnianie infrastruktury kolejowej polega na umożliwieniu dostępu do takiej infrastruktury. Skarżąca mając powyższe na uwadze akcentowała również, iż spółka jako właściciel infrastruktury kolejowej zajmuje się jej administrowaniem oraz że spółka udostępnia infrastrukturę kolejową licencjonowanym przewoźnikom kolejowym i w związku z tym jest uprawniona do skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości infrastruktury kolejowej, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit a) u.p.o.l. W związku z powyższym, w ocenie skarżącej, Kolegium w sposób niezasadny odmówiło jej prawa do skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania części infrastruktury kolejowej na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit a) u.p.o.l. Skarżąca podkreślała ponadto, że wbrew opinii SKO, spółka udostępnia zarządzaną przez siebie linię kolejową, która ma początek od stacji [...] , a koniec na terenie A, wszystkim licencjonowanym przewoźnikom, skonkretyzowanym co do tożsamości, którzy o takie udostępnienie występują, na co posiada stosowne dokumenty. Podkreślono także, że spółka umożliwia tym przewoźnikom również korzystanie z niezbędnej infrastruktury kolejowej. Skarżąca zaznaczyła, że organy obu instancji nie przeprowadziły w czasie postępowania podatkowego żadnych czynności, mających na celu udowodnienie powyższych twierdzeń. Zdaniem skarżącej również stwierdzenie Kolegium, że infrastruktura kolejowa, którą faktycznie zarządza spółka, nie jest taką infrastrukturą, albowiem drogi kolejowe szeroko i normalnotorowa zarządzane przez spółkę nie są liniami kolejowymi, ale wyłącznie bocznicami kolejowymi (SKO błędnie pisze o linii kolejowej i o bocznicy kolejowej w liczbie pojedynczej, ponieważ w tym przypadku pomija milczeniem fakt, że A został utworzony na połączeniu dwóch linii kolejowych) zostało wysnute przez SKO bez przeprowadzenia odpowiedniego postępowania dowodowego, albowiem faktycznie skarżąca nie objęła zwolnieniem infrastruktury służącej tylko i wyłącznie własnym celom i zadaniom, a zgłosiła do zwolnienia infrastrukturę kolejową, wykorzystywaną przez licencjonowanych przewoźników. Zarzucając naruszenie art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. c) skarżąca po przywołaniu stanowiska SKO nawiązała do swoich wcześniejszych rozważań na temat wykładni prawa i definicji ustawowych oraz podkreśliła, że nie można w celu interpretacji pojęcia "linia kolejowa" na potrzeby u.p.o.l. odwoływać się do definicji tego terminu zawartej w u.t.k.. Zdaniem skarżącej, gdyby zamiarem ustawodawcy było, aby termin "linia kolejowa" był interpretowany na potrzeby podatku od nieruchomości w świetle przepisów u.t.k., to w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit.c) znalazłoby się odpowiednie odwołanie do u.t.k. Takie odwołanie nie znalazło się jednak w ww., co oznacza, że ustawodawca nie odsyła do u.t.k. na potrzeby ustalenia znaczenia pojęcia "linia kolejowa". Zdaniem skarżącej termin "linia kolejowa" na potrzeby podatku od nieruchomości powinien być interpretowany słownikowo, t. j. w świetle jego rozumienia przyjętego w języku powszechnym. Skarżąca wywodziła, że w myśl słownika języka polskiego, linia to m. in. "droga, trasa wytyczona dla różnych środków lokomocji", a "kolejowy" oznacza tyle co: "dotyczący kolei, kolejnictwa, zwłaszcza związany z ruchem pociągów (...). Tym samym, dokonując połączenia tych dwóch definicji, należy uznać, że "linia kolejowa" to droga, trasa wytyczona dla środków lokomocji w szczególności pociągów oraz wszystkie obiekty, które są funkcjonalnie związane z taką trasą i zapewniają możliwość prawidłowego jej użytkowania i wykorzystania. W ocenie skarżącej składniki majątkowe objęte deklaracjami, złożonymi przez A, podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości w oparciu o przepis art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. c) ponieważ: są to linie kolejowe, wśród których znajdują się trasy ruchu pociągów oraz obiekty związane z tymi trasami, zapewniające możliwość ich wykorzystania; szerokość tras ruchu pociągów przekracza 1435 mm. Z ostrożności skarżąca zaznaczyła, że powołana decyzja Wojewody [...] z 1994 r. wyraźnie stwierdza, że mająca być wybudowana na jej podstawie droga kolejowa szerokotorowa, jest linią kolejową o określonej w tej decyzji długości 3,7 km, z której częścią jest "łącznica szerokotorowa" o długości 2 km, o oznaczonym w tej decyzji początku na stacji C [...] i końcu na terenieówczesnego D, a obecnie A, a więc spełnia ona definicję linii kolejowej w rozumieniu przepisów u.t.k., a co zdanie spółki Kolegium pominęło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślono, że SKO nie odnosi się zupełnie do wyraźnego stwierdzenia zawartego w decyzji, iż budowany "szeroki tor" jest przedłużeniem istniejącej linii [...] oraz, że powstająca linia ma za podstawowe zadanie przeładunek rudy na linie normalnotorowe. Zatem budowa tej linii miała na celu usprawnienie transportu kolejowego w ogólności, a nie tylko obsługę D. Skarżąca zgadzając się z poglądem SKO, że ustalenia z 1994 r. nie mają wpływu na ustalenia faktyczne z 2012 r., podkreśliła, że Kolegium nie przeprowadziło w zasadzie ustaleń faktycznych i nie wzięło pod uwagę faktu, że od 1994 r. działalność prowadzona na tym terenie uległa znacznej rozbudowie i rozwinęła się w taki sposób, że A pełni w zasadzie funkcję stacji kolejowej. W ocenie Skarżącej, elementy infrastruktury kolejowej, zwolnione przez spółkę z opodatkowania, stanowią infrastrukturę kolejową. Na gruncie u.p.o.l. poprzez infrastrukturę kolejową należy rozumieć (zgodnie z definicją zawartą w u.t.k.) "linie kolejowe oraz inne budowle, budynki i urządzenia wraz z zajętymi pod nie gruntami, usytuowane na obszarze kolejowym, przeznaczone do zarządzania, obsługi przewozu osób i rzeczy, a także utrzymania niezbędnego w tym celu majątku zarządcy infrastruktury". Jest to zatem definicja obejmująca swoim zakresem wiele obiektów. Zdaniem spółki organ podatkowy w celu udowodnienia, że określone składniki majątkowe skarżącej nie mogą podlegać zwolnieniu, powinien każdy z nich przeanalizować odrębnie pod kątem uzasadnienia, iż nie są one objęte zakresem przedmiotowej definicji. Nie wystarczające jest w szczególności określenie, że składniki majątkowe skarżącej stanowią bocznicę kolejową i z tego powodu nie można ich zaliczyć do infrastruktury kolejowej. Skarżąca wskazała ponadto, że powołany w uzasadnieniu odwołania wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2012 r., (sygn. akt II FSK 2014/10) został przez nią powołany ze względu na zawarte w uzasadnieniu wyroku zasady, dotyczące interpretacji przepisów u.p.o.l., w związku z przepisami ustawy o transporcie kolejowym. Zasady te mają istotne znaczenie w każdym postępowaniu dotyczącym zwolnienia od podatku na podstawie przepisów art. 7 ust. 1 u.p.o.l. Końcowo skarżąca podkreśliła, że w toku prowadzonego postępowania nie przeprowadzono gruntowego postępowania dowodowego, co powinno mieć miejsce, zwłaszcza w świetle dowodu wynikającego z decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji. Postępowanie dowodowe w tej sprawie powinno być przeprowadzone przez Kolegium w sposób wnikliwy i dokładny, ponieważ jego rezultat istotnie wpływa na wynik sprawy, a co winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2013 r. pełnomocnik podtrzymał stanowisko zaprezentowane w skardze oraz podkreślił, że organy bezkrytycznie przyjęły, iż fragment infrastruktury kolejowej jest bocznicą kolejową. Zdanie pełnomocnika organy winny były powołać biegłego, który bezstronnie wskazałby czym jest ten fragment kolejowy, który we wszystkich dokumentach traktowany jest jako łącznica kolejowa. Pełnomocnik dodatkowo wskazał, że warunkiem dofinansowania trwającej od 2005 r. modernizacji A było udostępnienie linii kolejowej innym przewoźnikom. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje. Na wstępie zasadnym jest wskazanie, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. . Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej też p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji – w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami Sąd stwierdził, iż decyzja ta nie narusza prawa. Stan faktyczny sprawy jest po części sporny i został zaprezentowany przy okazji opisywania stanowiska spółki oraz organów podatkowych. W ocenie Sądu brak jest zatem konieczności jego ponownego prezentowania. Sąd jako prawidłowe uznał ustalenia jak w tym zakresie poczyniły organy podatkowe. Przedmiotem sporu jest w niniejszej sprawie prawo skarżącej do skorzystania w 2012 roku ze zwolnienia podatkowego, przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w odniesieniu do budowli i gruntów, wykazanych przez nią w deklaracji podatkowej jako objęte tym zwolnieniem. Mając na uwadze zakreślony w sprawie spór przyjdzie w pierwszej kolejności wskazać, że zgodnie z art. 7 ust. 1 u.p.o.l. "Zwalnia się od podatku od nieruchomości: 1) budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym oraz zajęte pod nie grunty, jeżeli: a) zarządca infrastruktury jest obowiązany do jej udostępniania licencjonowanym przewoźnikom kolejowym lub b) są przeznaczone wyłącznie do przewozu osób, wykonywanego przez przewoźnika kolejowego, który równocześnie zarządza tą infrastrukturą bez udostępniania jej innym przewoźnikom, lub c) tworzą linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm;". Zdaniem Sądu analiza powyższego uregulowania, przy jednoczesnym stwierdzeniu, że w omawianej ustawie podatkowej brak jest zdefiniowania pojęć użytych w tym przepisie, prowadzi do wniosku, że dla prawidłowej oceny istnienia przesłanek zwolnienia podatkowego niezbędne jest posłużenie się przepisami o transporcie kolejowym. Sąd podkreśla, że nie podziela przy tym poglądów strony skarżącej co do braku podstaw prawnych do takiego zdefiniowania spornych pojęć w oparciu o przepisy ustawy o transporcie kolejowym i posłużenia się w tym celu powszechnym znaczeniem językowym (słownikowym) tych pojęć. Nie ulega przy tym wątpliwości, że art. 7 ust. 1 u.p.o.l. w tym zakresie odsyła do u.t.k. Analiza tego przepisu pokazuje, że poprawne jego stosowanie wymaga sięgnięcia do ustawy o transporcie kolejowym. W akcie tym zawarte są poszczególne pojęcia, którymi posłużył się ustawodawca podatkowy. Ustawa ta określa także m. in. zasady korzystania z infrastruktury kolejowej, zarządzania infrastrukturą kolejową i jej utrzymania, zasady prowadzenia ruchu kolejowego i wykonywania przewozów kolejowych oraz zasady i instrumenty regulacji transportu kolejowego (por. wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2012 r. sygn. akt II FSK 130/11). Tym samym trzeba przedstawić te przepisy ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, które mogą być przydatne w procesie wykładni powołanego wyżej przepisu prawa podatkowego. I tak w art. 4 u.t.k. (zawierającym definicje ustawowe) ustalono, że użyte w ustawie określenia oznaczają: 1) infrastruktura kolejowa - linie kolejowe oraz inne budowle, budynki i urządzenia wraz z zajętymi pod nie gruntami, usytuowane na obszarze kolejowym, przeznaczone do zarządzania, obsługi przewozu osób i rzeczy, a także utrzymania niezbędnego w tym celu majątku zarządcy infrastruktury; 1a) droga kolejowa - nawierzchnia kolejowa wraz z podtorzem i budowlami inżynieryjnymi oraz gruntem, na którym jest usytuowana; 2) linia kolejowa - droga kolejowa mająca początek i koniec wraz z przyległym pasem gruntu, na którą składają się odcinki linii, a także budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do prowadzenia ruchu kolejowego wraz z zajętymi pod nie gruntami; 4) sieć kolejowa - układ połączonych ze sobą linii kolejowych, stacji i terminali kolejowych oraz wszystkich rodzajów stałego wyposażenia niezbędnego do zapewnienia bezpiecznej i ciągłej eksploatacji systemu kolei, będący własnością zarządcy infrastruktury lub zarządzany przez zarządcę infrastruktury; 5) odcinek linii kolejowej - część linii kolejowej zawartą między stacjami węzłowymi albo między punktem początkowym lub końcowym linii kolejowej i najbliższą stacją węzłową; 7) zarządca infrastruktury - podmiot wykonujący działalność polegającą na zarządzaniu infrastrukturą kolejową, na zasadach określonych w ustawie; funkcje zarządcy infrastruktury kolejowej lub jej części mogą wykonywać różne podmioty; 8) obszar kolejowy - powierzchnia gruntu określona działkami ewidencyjnymi, na której znajduje się droga kolejowa, budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do zarządzania, eksploatacji i utrzymania linii kolejowej oraz przewozu osób i rzeczy; 10) bocznica kolejowa - droga kolejowa połączona z linią kolejową i służąca do wykonywania załadunku i wyładunku wagonów lub wykonywania czynności utrzymaniowych pojazdów kolejowych lub postoju pojazdów kolejowych oraz przemieszczania i włączania pojazdów kolejowych do ruchu po sieci kolejowej; w skład bocznicy kolejowej wchodzą również urządzenia sterowania ruchem kolejowym oraz inne urządzenia związane z bezpieczeństwem ruchu kolejowego, które są na niej usytuowane; 10a) użytkownik bocznicy kolejowej - podmiot działający w obrębie bocznicy kolejowej, będący jej właścicielem lub władającym na podstawie innego tytułu prawnego; 18) świadectwo bezpieczeństwa - dokument potwierdzający zdolność bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego i wykonywania przewozów kolejowych, wydawany podmiotom zwolnionym z obowiązku uzyskania certyfikatu bezpieczeństwa i autoryzacji bezpieczeństwa; 18a) certyfikat bezpieczeństwa - dokument potwierdzający posiadanie przez przewoźnika kolejowego zaakceptowanego systemu zarządzania bezpieczeństwem oraz zdolność spełniania przez niego wymagań bezpieczeństwa; 18b) autoryzacja bezpieczeństwa - dokument potwierdzający ustanowienie przez zarządcę infrastruktury systemu zarządzania bezpieczeństwem oraz zdolność spełniania przez niego wymagań niezbędnych do bezpiecznego projektowania, eksploatacji i utrzymania infrastruktury kolejowej; 36c) terminal kolejowy - budynek lub budowlę wraz z urządzeniami specjalistycznymi umożliwiające załadunek, wyładunek lub zestawianie pociągów towarowych lub integrację usług towarowego transportu kolejowego z innymi rodzajami transportu; Z kolei zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 u.t.k. zarządzanie infrastrukturą kolejową polega na: 1) budowie i utrzymaniu infrastruktury kolejowej; 2) prowadzeniu ruchu pociągów na liniach kolejowych; 3) utrzymywaniu infrastruktury kolejowej w stanie zapewniającym bezpieczne prowadzenie ruchu kolejowego; 4) udostępnianiu tras pociągów dla przejazdu pociągów na liniach kolejowych i świadczeniu usług z tym związanych; 5) zarządzaniu nieruchomościami wchodzącymi w skład infrastruktury kolejowej. Zarządca infrastruktury, zwany dalej "zarządcą", zarządza infrastrukturą kolejową oraz zapewnia jej rozwój i modernizację. Zgodnie z art. 18 ust. 1 i 2 u.t.k. dokumentem uprawniającym: 1) zarządcę do zarządzania infrastrukturą kolejową jest autoryzacja bezpieczeństwa; 2) przewoźnika kolejowego do uzyskania dostępu do infrastruktury kolejowej jest certyfikat bezpieczeństwa; 3) zarządców do zarządzania infrastrukturą kolejową, o której mowa w ust. 2, przewoźników kolejowych do wykonywania przewozów, o których mowa w ust. 3, i użytkowników bocznic kolejowych do eksploatacji tych bocznic, jest świadectwo bezpieczeństwa; Z obowiązku uzyskania autoryzacji bezpieczeństwa zwolnieni są: 1) zarządcy: a) których linie kolejowe są funkcjonalnie oddzielone od reszty systemu kolei i są: – przeznaczone do prowadzenia pasażerskich przewozów aglomeracyjnych i wojewódzkich przewozów pasażerskich w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym lub – wpisane do rejestru zabytków lub do inwentarza muzealiów, b) których linie turystyczne są eksploatowane w celach wykonywania przewozów rekreacyjno-wypoczynkowych i okolicznościowych, w tym kolei wąskotorowych, c) których linie wąskotorowe są eksploatowane w celu przewozu rzeczy; 2) zarządcy infrastruktury kolejowej, która jest wyłącznie użytkowana przez właścicieli do prowadzenia własnych przewozów towarowych (zarządcy prywatnej infrastruktury kolejowej). Zgodnie zaś z art. 19 ust. 3 u.t.k. Prezes UTK wydaje świadectwo bezpieczeństwa użytkownikowi bocznicy kolejowej, jeżeli przedstawi on: 1) wykaz uzyskanych świadectw dopuszczenia do eksploatacji typu budowli przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego oraz świadectw dopuszczenia do eksploatacji typu urządzeń przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego; 2) wykaz przepisów wewnętrznych, określających warunki techniczne oraz zasady i wymagania dotyczące bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego i utrzymania infrastruktury kolejowej, oraz zasady i wymagania organizacyjne związane z utrzymaniem i eksploatacją pojazdów kolejowych, albo oświadczenie o stosowaniu zatwierdzonych przepisów wewnętrznych zarządcy, z którym bocznica jest połączona lub przewoźnika kolejowego obsługującego bocznicę; 3) wykaz uzyskanych świadectw dopuszczenia do eksploatacji typu pojazdów kolejowych; 4) oświadczenie o posiadaniu świadectw sprawności technicznej eksploatowanych pojazdów kolejowych; 5) oświadczenie potwierdzające, że na stanowiskach maszynisty i na stanowiskach bezpośrednio związanych z prowadzeniem i bezpieczeństwem ruchu kolejowego, prowadzeniem określonych rodzajów pojazdów kolejowych oraz prowadzeniem pojazdów kolejowych metra zatrudnia pracowników spełniających warunki określone w niniejszej ustawie i wydanych na jej podstawie przepisach; 6) regulamin pracy bocznicy kolejowej uzgodniony przez zarządcę infrastruktury kolejowej, z którą bocznica kolejowa jest połączona. Art. 29 ust. 1 i 2 u.t.k. przewiduje, że udostępnianie infrastruktury kolejowej polega na przydzielaniu przewoźnikowi kolejowemu trasy pociągu na liniach kolejowych oraz umożliwieniu mu korzystania z niezbędnej infrastruktury kolejowej, z zastrzeżeniem ust. 2, gdzie zapisano, że zarządca jest obowiązany do udostępniania infrastruktury kolejowej na podstawie wniosków składanych zgodnie z regulaminem przydzielania tras pociągów i korzystania z przydzielonych tras pociągów przez licencjonowanych przewoźników kolejowych, o którym mowa w art. 32, zwanym dalej "regulaminem", z zachowaniem zasady równego ich traktowania. W ramach tak zarysowanego stanu prawnego należy wskazać, iż skład orzekający w niniejszej sprawie w podziela poglądy prawne jakie zostały wyrażone w prawomocnym wyroku tutejszego Sądu z dnia 12 czerwca 2012 r. (sygn. akt I SA/Gl 149/12), a dotyczącego skargi poprzednika prawnego skarżącej w sprawie określenia wysokości podatku od nieruchomości za rok 2010 i traktuje je jak własne. W pierwszej kolejności przyjdzie zatem wskazać, że zwolnienie podatkowe z art. 7 ust. pkt 1 lit a), b) i c) u.p.o.l. ma zróżnicowany charakter. O ile bowiem nie budzi wątpliwości, że zwolnienie wynikające z pkt 1 lit c) jest zwolnieniem czysto przedmiotowym (linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1 435 mm), o tyle dwa pozostałe zwolnienia, w tym zwolnienie z pkt 1 lit. a), mają charakter przedmiotowo-podmiotowy. Ze zwolnienia z pkt 1 lit. a) może bowiem korzystać tylko zarządca infrastruktury kolejowej, a z pkt 1 lit. b – przewoźnik (obaj – pod określonymi w tych przepisach warunkami). Powyższa konstatacja prowadzi wprost do wniosku, że organ podatkowy, dla prawidłowego zastosowania przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., jest nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany do ustalenia, czy podmiot zamierzający korzystać ze zwolnienia podatkowego jest - po pierwsze zarządcą infrastruktury kolejowej, a po drugie – czy jest obowiązany do udostępniania jej licencjonowanym przewoźnikom kolejowym, a w zasadzie – czy faktycznie ją udostępnia według zasad wynikających z ustawy o transporcie kolejowym. W ocenie Sądu zarzut strony skarżącej, kwestionujący powyższe uprawnienie organu podatkowego, jest całkowicie chybiony. Raz jeszcze trzeba podkreślić, że organ podatkowy musiał w tej sprawie zbadać istnienie wszystkich przesłanek, wymienionych w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., poprzez odwołanie się do przepisów ustawy o transporcie kolejowym i ich odpowiednie zastosowanie z wykorzystaniem istniejących w tej ustawie definicji, a nie poprzez posłużenie się słownikowym znaczeniem spornych pojęć, w tym przede wszystkim infrastruktury kolejowej, zarządcy infrastruktury kolejowej, a w zakresie zwolnienia o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. c) - linii kolejowej . Sąd podzielił przy tym ustalenia organów podatkowych. Poczynione przez organy ustalenia faktyczne doprowadziły do jednoznacznego stwierdzenia, że skarżąca spółka nie jest zarządcą infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym. Przesądza o tym treść przytoczonych wyżej przepisów tej ustawy, a w szczególności art. 4 pkt 7 oraz art. 18 ust. 1 pkt 1. Skarżąca nie dysponowała autoryzacją bezpieczeństwa, która jest jedynym dokumentem uprawniającym zarządcę do zarządzania infrastrukturą kolejową (pomijając wyjątek z art. 18 ust. 2 u.t.k., nie mający w niniejszej sprawie zastosowania). W ocenie Sądu już ten fakt jest wystarczającym powodem do uznania, że skarżąca nie mogła korzystać ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. Nie do zaakceptowania jest bowiem wywód strony skarżącej, że niespełnienie przez nią wymogów formalnych (brak autoryzacji bezpieczeństwa), nie jest przeszkodą do uznania jej za zarządcę infrastruktury kolejowej i odmówienia jej prawa do zwolnienia podatkowego. Przypomnieć trzeba, że zarządcą infrastruktury jest podmiot wykonujący działalność polegającą na zarządzaniu infrastrukturą kolejową, na zasadach określonych w ustawie (art. 4 pkt 7 u.t.k.). Zatem podmiot, który zasad określonych w ustawie nie spełnia, nie jest zarządcą w rozumieniu jej przepisów, a w konsekwencji – w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. W tym miejscu trzeba odnieść się do zarzutu, że organ podatkowy posłużył się, w celu ustalenia statusu podatnika, informacją Urzędu Transportu Kolejowego, który to Urząd – zdaniem strony skarżącej – nie jest upoważniony do wydawania oświadczeń w przedmiocie stwierdzenia, czy dany podmiot jest zarządcą infrastruktury kolejowej czy nie. W ocenie Sąd, zarzut powyższy jest całkowicie bezpodstawny. Zgodnie bowiem z art. 18a ust. 1 u.t.k. to Prezes UTK wydaje autoryzację bezpieczeństwa dla zarządcy mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ podatkowy, w ramach prowadzonego postępowania przeprowadził między innymi dowód z informacji urzędowej, jaką otrzymał od organu państwowego, do którego wyłącznej kompetencji należy m. in. "wydawanie, przedłużanie ważności, zmiana i cofanie autoryzacji bezpieczeństwa, certyfikatów bezpieczeństwa i świadectw bezpieczeństwa, o których mowa w art. 18, oraz prowadzenie i aktualizacja rejestrów tych dokumentów" (art. 1a u.t.k.). Tak więc jedynym źródłem wiarygodnego potwierdzenia, czy skarżąca spełnia ustawowe wymogi, jakim musi odpowiadać zarządca infrastruktury kolejowej, było uzyskanie informacji z Urzędu Transportu Kolejowego, a to m. in. ze względu na fakt, że na wezwanie organu podatniczka dokumentu takiego sama nie przedstawiła. UTK przedstawił w swym piśmie obowiązuję w tym zakresie przepisy oraz informacje zgodne ze stanem faktycznym. Mając na uwadze zarzuty skargi, w szczególności wskazać przyjdzie, że wśród 8 zarządców infrastruktury kolejowej w Polsce według UTK, na co zasadnie powołano się w decyzji organu pierwszej instancji, nie znajduje się A , który zresztą w odpowiedzi na pismo organu podatkowego z dnia 6 lipca 2012 r. przyznał, że jest zarządcą infrastruktury kolejowej bez autoryzacji. Przyjdzie także podkreślić, że celem jednoznacznego wyjaśnienia tego czy spółka jest zarządcą infrastruktury kolejowej organ podatkowy pierwszej instancji przy piśmie z dnia 27 sierpnia 2012 r. zwrócił się do Prezesa UTK z wnioskiem o udostępnienie danych w zakresie tego czy spółka jest zarządcą infrastruktury kolejowej, a w szczególności czy został jej wydany dokument uprawniający do zarządzania infrastrukturą kolejową w postaci tzw. "Autoryzacji Bezpieczeństwa" (art. 18 ust. 1 pkt. 1 u.t.k.). W odpowiedzi z dnia 11 września 2012 r. Prezes UTK m. in. wskazał, że do dnia 11 września 2012 r. spółka nie wystąpiła o wydanie ww. autoryzacji. Jednocześnie Prezes UTK wskazał, że w końcowej fazie opiniowania znajduje się wniosek spółki o wydanie tzw. Świadectwa Bezpieczeństwa dla skarżącej, ale jako użytkownika bocznicy kolejowej, o którym mowa w art. 19 ust. 3 u.t.k. Mając na uwadze powyższe, a także to, że sama spółka zwracając się z wnioskiem z dnia 7 września 2012 r. o zawieszenie postępowania do czasu ustalenia czy faktycznie jest czy nie jest zarządcą infrastruktury kolejowe, a jeżeli tak to w jakim zakresie i przeprowadzenie przez UTK kontroli (art. 13 ust. 6, 17a, 18a u.t.k.) potwierdziła w istocie brak dokumentów potwierdzających możliwość bycia zarządcą infrastruktury kolejowej, przyjdzie podzielić stanowisko organów podatkowych, że w 2012 r. brak było podstaw do uznania spółki za zarządcę infrastruktury kolejowej, a tym samym brak było możliwości uznania zasadności zastosowanego przez spółkę zwolnienia podatkowego opartego na zapisach art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. a) u.p.o.l. Mając na uwadze to że A wystąpił do Prezesa UTK, ale tylko jak użytkownik bocznicy kolejowej, o wydanie dokumentu "Świadectwo Bezpieczeństwa" o którym mowa w art. 19 ust. 3 u.t.k. przyjdzie podtrzymać stanowisko organów podatkowych co do braku zastosowania przedmiotowego zwolnienia oraz podkreślić, że bocznica kolejowa nie jest częścią linii kolejowej (por. przytoczone wyżej zawarte w art. 4 pkt 2 u.t.k. definicje "linii kolejowej", art. 4 pkt 1a u.t.k. "drogi kolejowej" oraz art. 4 pkt. 10 u.t.k. "bocznicy kolejowej". Wobec brzmienia art. 4 pkt. 1 u.t.k., zawierającego określenie infrastruktury kolejowej, jest jasne, że bocznica kolejowa, która nie została określona jako linia kolejowa, ale droga kolejowa połączona z linią kolejową, nie jest taką linią. Nie stanowi więc infrastruktury kolejowej. Stanowisko takie zajął również SN w wyroku z dnia 23 października 2008 r., V CSK 121/08, LEX nr 479335, dotyczącym wprawdzie zwolnienia gruntów zajętych pod infrastrukturę kolejową od opłat z tytułu użytkowania wieczystego (art.8 u.t.k.), ale co do wniosków w pełni adekwatnym do zwolnienia od podatku od nieruchomości określonego w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Stanowisko takie artykułowane jest też w piśmiennictwie, gdzie stwierdza się wprost, że budowle wchodzące m. in. w skład bocznic kolejowych wraz z gruntami pod tymi budowlami nie korzystają ze zwolnienia od podatku od nieruchomości, gdyż nie można ich uznać za wchodzące w skład infrastruktury kolejowej (por. B. Pahl, "Finanse Komunalne" 2008, z. 9, s. 22). W tych okolicznościach wszelkie inne rozważania i zarzuty w powyższym zakresie pozostają bez wpływu na legalność kontrolowanego rozstrzygnięcia. Przyjdzie przy tym wskazać, że w ocenie Sądu poprawnie organy oceniły, że skarżąca nie wykazała, aby prowadziła działalność polegającą na udostępnianiu posiadanej infrastruktury kolejowej licencjonowanym przewoźnikom kolejowym. Szersze analizowanie ustaleń organów w tym zakresie Sąd uznał za zbędne, stwierdzając z jednej strony, że są one poprawne, a z drugiej – wskazując, że ich dokonanie nie było w zasadzie konieczne, wobec oczywistości braku przymiotu zarządcy infrastruktury kolejowej po stronie podatnika. Konkludując tę część rozważań przyjdzie wskazać, że skoro skarżąca spółka nie była w roku podatkowym 2012 zarządcą infrastruktury kolejowej, co organy podatkowe ustaliły w sposób całkowicie prawidłowy, to nie było podstaw prawnych do przyznania jej prawa do zwolnienia w podatku od nieruchomości w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. a) u.p.o.l. Jeżeli idzie o zwolnienie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. c) u.p.o.l., to mając na uwadze brzmienie ww. przepisu przyjdzie wskazać, że warunkiem jego zastosowania jest łączne wystąpienie dwóch okoliczności w postaci wchodzenie budowli (oraz zajętych pod nie gruntów) w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów u.t.k. oraz tworzenia przez nie linii kolejowych o szerokości torów większej niż 1435 mm. Skoro zatem w sprawie zasadnie wykazano, a co Sąd ocenił już wyżej, że budowle, których zwolnienia dokonała spółka nie wchodzą w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów u.t.k. oraz wykazano, że nie tworzą one linii kolejowej o szerokości torów większej niż 1435 mm, to brak było podstaw prawnych do zastosowania spornego zwolnienia opartego o ww. jednostkę redakcyjną art. 7 u.p.o.l. W szczególności przyjdzie wskazać, że z pisma Prezesa UTK z dnia 13 września 2012 r. jednoznacznie wynika, że spółka nie jest zarządcą infrastruktury kolejowej oraz że spółka złożyła, jako użytkownik bocznicy kolejowej, wniosek o wydanie świadectwa bezpieczeństwa, przy czym bocznica kolejowa nie jest linią kolejową. Odnosząc się zaś do zarzutów mających związek z dowodem w postaci decyzji Wojewody[...] z dnia [...] 1994 r. Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji pod nazwą: "Budowa toru szerokiego od stacji C [...] do D w [...] przyjdzie po pierwsze wskazać, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, organy podatkowe odniosły się do tego dowodu. Sąd podziela przy tym stanowisko organów podatkowych, że dowód ten w żaden sposób nie zmienia poczynionych w trakcie trwania postępowania ustaleń w zakresie ustaleń faktycznych poczynionych w 2012 r., jak i prawidłowego określenia co do takich kwestii jak zarządca infrastruktury kolejowej, użytkownik bocznicy kolejowej, linii kolejowej, drogi kolejowej, a w konsekwencji przedmiotowych zwolnień opartych o zapisy art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. a) i c) u.p.o.l. Przyjdzie zauważyć, że przywoływana przez spółkę decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji ma charakter planistyczny, a zatem wszystkie wywody i cała argumentacja skarżącej o nią oparta, w tym twierdzenia, że mamy do czynienia z linia kolejową (przedłużeniem istniejącej i korzystającej ze zwolnienia linii nr [...]), którą stanowi łącznicą, a nie bocznicą kolejową należy już tylko z tego powodu uznać za chybione. Niezależnie od tego można tylko zauważyć, że w ww. decyzji mowa jest jedynie o budowie toru szerokiego, który w pkt. 1.1 określa się zamiennie mianem "bocznicy szerokotorowej" lub "bocznicą kolejową" na której zakłada się intensywność ruchu pociągów w liczbie 8 na dobę. Z kolei w pkt. 1.2 ww. decyzji wyraźnie rozróżnia się przedmiot inwestycji tj. "szeroki tor" od linii kolejowej tzw. [...] [...], bowiem ustala się, że "projektowany szeroki tor" od stacji C [...] do D [...] jest przedłużeniem istniejącej linii kolejowej [...], a z czego nie można wysnuć wniosku, że jest to już linia kolejowa, tym bardziej, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że linia kolejowa szerokotorowa nr [...] ma swój koniec na stacji [...][...], a nie na terenie A, a dawnego D, a czego dowiódł już organ pierwszej instancji. W ocenie składu orzekającego ze względów wyżej już wyrażonych, także oparta o powyższą argumentację próba wykazania przez skarżącą, że mamy do czynienia z łącznicą (mowa jest o niej w pkt. 1.2, 1.3, 2.8 ww. decyzji), która jest linią kolejową, nie mogła zmienić stanowiska Sądu. Biorąc zatem pod uwagę powyższe i uwzględniając przedmiotowy charakter zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. c) u.p.o.l., Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych co do tego, że ma ono zastosowanie wyłącznie do budowli oraz zajętych pod nie gruntów na terenie gminy Sławków jedynie na obszarze przebiegu linii kolejowej nr [...]. Przyjdzie także wskazać, że skarżąca pełni funkcję terminala przeładunkowego (logistycznego), a także podkreślić, że spółka nie jest zarządcą infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, a co przesądza o braku możliwości zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. a) u.p.o.l. Ze względów wyżej już wyrażonych za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty proceduralne, w tym naruszenia art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu działające w sprawie organy podatkowe zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy a także oceniły na podstawie całego zebranego materiału dowodowego dane w sprawie okoliczności, które podlegały udowodnieniu. W ocenie Sądu w sprawie przeprowadzono szczegółowe postępowanie dowodowe, w toku którego zapewniono stronie czynny udział, a także wyjaśniano stronie przesłanki, którymi kierowano się w toku postępowania, a ustalenia organów znalazły swój wyraz w obszernej decyzji organu pierwszej instancji jak i utrzymującej ją w mocy decyzji organu odwoławczego. Mając powyższe ustalenia i wywody na uwadze Sąd wobec braku dopatrzenia się takich naruszeń prawa, w tym norm wskazanych w skardze, które winny skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.