II FSK 3601/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia WSA del. Bogusław Woźniak (sprawozdawca), Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 sierpnia 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 447/13 w sprawie ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 18 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązanie pieniężnego za 2012 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 18 marca 2013 r. nr [...], 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie na rzecz W. B. kwotę 435 (czterysta trzydzieści pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym Wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 447/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 18 marca 2013 r. w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a." Przedstawiając stan faktyczny sprawy sąd I instancji podał, że Burmistrz Gminy K. decyzją z dnia 4 grudnia 2012 r. ustalił W. B. łączne zobowiązanie pieniężne na 2012 r. w kwocie 708,00 zł (podatek rolny w kwocie 155,00 zł, podatek od nieruchomości w kwocie 553,07 zł). Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ podatkowy I instancji na podstawie wypisu z rejestru gruntów i budynków ustalił, iż W. B. jest właścicielem działek w obrębie M. P. o nr 133/1 (użytki rolne zabudowane, B-Rllla) o powierzchni 0,0185 ha, nr 132 (użytki rolne zabudowane, B-RIIIa) o powierzchni 0,18 ha, nr 131 (grunty orne, RIIIa) o powierzchni 0,1094 ha, nr 130 (grunty orne, RIIIa) o powierzchni 0,11 ha. Na działce nr 133/1 posadowiony jest budynek z opisaną funkcją jako produkcyjny, usługowy i gospodarczy dla rolnictwa. Na działce nr 132 posadowione są dwa budynki, z których jeden jest mieszkalny, natomiast drugi z opisaną funkcją jako produkcyjny, usługowy i gospodarczy dla rolnictwa. Organ odnotował także, że dokonano pomiaru: pomieszczeń budynku gospodarczego na działce 133/1 ustalając, że mają one powierzchnię łączną 106,02 m2 oraz pomieszczeń budynku produkcyjno-usługowego i gospodarczego dla rolnictwa na działce 132 ustalając, że mają one powierzchnię łączną 45,16 m2. Ponadto wskazano, że z kopii umowy dzierżawy zawartej w dniu 24 lutego 2005 r. wynika, że A. O. wydzierżawił W. B. grunty rolne położone w Z. (działka nr 347) o powierzchni 1,17 ha na okres 10 lat, tj. do dnia 24 lutego 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie po rozpoznaniu odwołania W. B. od decyzji Wójta Gminy K. decyzją z dnia 18 marca 2013 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji W ocenie organu odwoławczego, organ podatkowy I instancji prawidłowo ustalił powierzchnię gruntów, które winny zostać opodatkowane podatkiem rolnym. Łączna powierzchnia gruntów rolnych będących własnością W. B. wynosi bowiem 0,4179 ha fizycznych i nie stanowi gospodarstwa rolnego - nie spełnia warunku wskazanego w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2006 r. nr 136, poz. 969 ze zm., zwana dalej: "u.p.r."). Organ odwoławczy zaznaczył, że brak jest możliwości uznania strony za podatnika w przypadku gruntów wydzierżawionych od A. O.. Nie mieści się on bowiem w katalogu osób wymienionych jako podatnicy podatku rolnego w art. 3 ust. 1 u.p.r., gdyż nie jest właścicielem bądź użytkownikiem tych gruntów, a jako dzierżawca gruntów od osoby fizycznej jest posiadaczem zależnym nieruchomości. W związku z tym, podmiotem zobowiązanym w zakresie podatku od nieruchomości gruntów dzierżawionych jest A. O.. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze. z.) i wywiódł, że budynki będące własnością W. B. nie spełniają warunków niezbędnych do skorzystania ze zwolnienia statuowanego w ww. przepisie. Wyjaśniono, że posadowienie budynków na gruntach rolnych nie zwalnia ich z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, zaś W. B. nie jest posiadaczem gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów ustawy o podatku rolnym. W. B. zaskarżył decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych a istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. naruszenie art. 6, art. 7, art. 10 , art. 77 i art. 80 K.p.a. 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że budynki gospodarcze nie są położone na gruntach gospodarstwa rolnego; 3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 u.p.r. poprzez przyjęcie, że gospodarstwo nie jest gospodarstwem rolnym. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 447/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę W. B.. W uzasadnieniu wskazano, że w stanie faktycznym sprawy spór koncentrował się wokół faktu, czy skarżącemu można było przypisać status podatnika w rozumieniu przepisu art. 3 u.p.r. w odniesieniu do gruntów dzierżawionych. Zauważono, że z art. 3 ust. 1 pkt 1-3 u.p.r. wynika, że podatnikami tego podatku są właściciele i posiadacze samoistni nieruchomości lub obiektów budowlanych oraz użytkownicy wieczyści gruntów, przy czym reguła ta nie ma zastosowania do nieruchomości i obiektów budowlanych stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. Zasadnie zatem organ podatkowy wskazał, że do tej kategorii podmiotów nie są zaliczeni dzierżawcy gruntów rolnych od osób fizycznych, z wyjątkiem - jak to wyżej wskazano - wydzierżawienia w całości lub w części tych gruntów na podstawie umowy zawartej stosownie do przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników. Jak wynika z zawartej pomiędzy skarżącym a A. O. umowy dzierżawy działki nr 347, właścicielem dzierżawionego gruntu jest osoba fizyczna (rolnik). Prawidłowo zatem organ podatkowy do ustalenia wymiaru podatku rolnego nie ujął tej działki, ponieważ podatnikiem podatku rolnego jest właściciel a nie dzierżawca. Posiadacze zależni płacą bowiem podatek rolny tylko wówczas, gdy posiadają grunty Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Nadto, z akt sprawy wynika, że łączna powierzchnia gruntów rolnych będących własnością skarżącego wynosi 0,4179 ha i nie stanowi gospodarstwa rolnego, bowiem nie spełnia warunku wskazanego w art. 2 ust. 1 u.p.r., tj.: jego powierzchnia nie ma łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy. Za bezzasadny uznano zatem zarzut naruszenia art. 2 u.p.r. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.r., grunty nie stanowiące gospodarstwa rolnego traktuje się jak grunty pozostałe i do podstawy opodatkowania przyjmuje się liczbę hektarów wynikającą z ewidencji gruntów i budynków. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. sąd I instancji zgodził się z organem, że gospodarstwo rolne, dla celów stosowania niniejszego przepisu, powinno odpowiadać definicji zawartej w ustawie o podatku rolnym, co oznacza, że zwolnieniu od podatku od nieruchomości podlegają jedynie budynki posadowione na gruntach sklasyfikowanych jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych. Jest to rozwiązanie spójne z ustawą o podatku rolnym, bowiem wyłącza z zakresu opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynki znajdujące się na gruntach nie podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Budynki będące własnością skarżącego nie zaliczają się do żadnej z wymienionych w tym przepisie kategorii budynków, co powoduje brak możliwości zwolnienia ich z opodatkowania. Budynki te prawidłowo zakwalifikowano do kategorii budynków pozostałych. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od wyroku sądu I instancji, wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi w trybie art. 188 P.p.s.a., uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię: a) art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. poprzez błędne uznanie, że przepis ten w ogóle nie dopuszcza możliwość uznania za gospodarstwo rolne gruntów wydzierżawionych od osoby fizycznej na podstawie umowy dzierżawy zawartej na okres 10 lat. W ocenie autora skargi kasacyjnej przepis ten należy rozumieć literalnie, jako obowiązek organu do zwolnienia budynków gospodarczych położonych na gruntach gospodarstw rolnych. Świadczy o tym nie tylko wykładnia gramatyczna przepisu art. 7 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, lecz również i przede wszystkim prawidłowe odczytanie przepisu oraz § 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2011 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. nr 38, poz. 254); b) art. 2 ust. 1 u.p.r., polegającą na mylnym uznaniu, że w świetle treści tego przepisu jedynie podatnik podatku rolnego może być uznany za posiadacza gospodarstwa rolnego. Tymczasem, takie rozumienie przepisu stałoby w sprzeczności z gramatycznym brzmieniem art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., a przede wszystkim nie uwzględniałoby brzmienia wyżej cytowanego przepisu, który expressis verbis wskazuje, że zwolnieniu od podatku od nieruchomości podlegają budynki położone na gruntach gospodarstw rolnych, a nie gruntach podatników podatku rolnego. Naczelny Sąd Administracyjni zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, zatem zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie podlega uchyleniu. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta tylko na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. W związku z powyższym podstawę rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowić będzie stan faktyczny ustalony przez organy podatkowe i zaakceptowany przez sąd I instancji. Z uzasadnienia wyroku sądu I instancji wynika, że W. B. jest właścicielem działek w obrębie M. o nr 133/1 (użytki rolne zabudowane, B-Rllla) o powierzchni 0,0185 ha, nr 132 (użytki rolne zabudowane, B-RIIIa) o powierzchni 0,18 ha, nr 131 (grunty orne, RIIIa) o powierzchni 0,1094 ha, nr 130 (grunty orne, RIIIa) o powierzchni 0,11 ha. Na działce nr 133/1 posadowiony jest budynek z opisaną funkcją jako produkcyjny, usługowy i gospodarczy dla rolnictwa. Na działce nr 132 posadowione są dwa budynki, z których jeden jest mieszkalny, natomiast drugi z opisaną funkcją jako produkcyjny, usługowy i gospodarczy dla rolnictwa. Wskazano, że z umowy dzierżawy zawartej w dniu 24 lutego 2005 r. wynika, że A. O. wydzierżawił W. B. grunty rolne położone w Z. (działka nr 347) o powierzchni 1,17 ha na okres 10 lat, tj. do dnia 24 lutego 2015 r. Istota podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów sprowadza się do podważenia prawidłowości oceny sądu I instancji, który zaakceptował stanowisko organów podatkowych, zgodnie z którym będące w posiadaniu podatnik grunty nie stanowią gospodarstwa rolnego; uznano, że nie jest on podatnikiem podatku rolnego w odniesieniu do gruntów dzierżawionych, zaś grunty stanowiące własność podatnika nie spełniają normy obszarowej określonej w definicji gospodarstwa rolnego. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, sąd I instancji błędnie ocenił, że będące w jego posiadaniu budynki gospodarcze nie podlegają zwolnieniu od podatku od nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. Stosownie do art. 1 u.p.r. opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części. Z powyższego wynika, że budynki znajdujące się na gruntach sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych dla celów zwolnienie statuuje następujące warunki konieczne i wystarczające: budynek musi być budynkiem gospodarczym, musi być położony na gruncie gospodarstwa rolnego, musi służyć wyłącznie działalności rolniczej. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojęcia gospodarstwa rolnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodzić należy się z sądem I instancji, że dla celów stosowania niniejszego przepisu, powinno ono odpowiadać definicji zawartej w ustawie o podatku rolnym. Za gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 2 ust. 1 u.p.r. uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. Podstawowym warunkiem uznania gruntów za gospodarstwo rolne jest ich łączna powierzchnia, określana mianem normy obszarowej. Jeżeli łączna powierzchnia gruntów stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu jednej osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej przekracza 1 ha użytków rolnych jest to gospodarstwo rolne w rozumieniu komentowanego artykułu. W przypadku gdy grunt nie spełnia normy obszarowej, nie może być uznany za gospodarstwo rolne i w konsekwencji będzie opodatkowany podatkiem rolnym, ale według wyższych stawek, nawet wówczas, gdy jest wykorzystywany do prowadzenia typowej działalności rolniczej (Etel. L. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz. LEX 2013). Analizując treść definicji gospodarstwa rolnego zawartej w art. 2 ust. 1 u.p.r. trzeba zauważyć, że ma ona charakter wyczerpujący. Nie wynika z jej treści jak, i z treści innych przepisów ustawy o podatku rolnym konieczność jej uzupełniania lub modyfikowania. Stąd też użyte w tej definicji pojęcia powinny być rozumiane zgodnie z ich brzmieniem. Naczelny Sąd Administracyjny podziela zatem pogląd sądu I instancji w części w jakiej stwierdza on, że ustawa o podatku rolnym posługuje się pojęciem "posiadania", który to termin jest techniczno - prawnym pojęciem z kodeksu cywilnego. Wobec faktu, że wspomniana ustawa nie zawiera odmiennego uregulowania znaczenia tego terminu, a także nic innego nie wynika z jej treści i celu to, w myśl wykładni systemowej, w pełni uzasadnionym jest pogląd, iż chodzi o instytucję prawną unormowaną i zdefiniowaną w art. 336 k.c. Pogląd taki z odwołaniem się do zasady jednolitości systemu prawnego, która zakłada nadawanie jednakowego znaczenia takim samym pojęciom użytym w różnych aktach prawnych, wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10 marca 1977 r. (sygn. akt IV CR 52/77 OSNCP 1977, z. 12, poz. 140) oraz w uchwale z dnia 21 października 1983 (sygn. akt III CZP 48/83 OSNCP 1984, z. 5, poz. 71) na tle ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych. Nawiązując do cywilistycznej konstrukcji posiadania należy wskazać, iż posiadanie jest stanem faktycznym, polegającym na faktycznym władztwie, przez które rozumie się samą możność władania rzeczą. Zakres tego władztwa ustawodawca sprecyzował w art. 336 Kodeksu cywilnego, poprzez odwołanie się do definicji posiadacza jako podmiotu wykonującego określone władztwo nad rzeczą cudzą. Jak stanowi przepis, posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela jednak podglądu sądu I instancji w części, w jakiej sąd ten zawęża pojęcie posiadania zawarte w art. 2 ust. 1 u.p.r. do tylko posiadania samoistnego. Nic takiego bowiem z treści tego przepisu nie wynika. Zarówno w literaturze przedmiotu jak i w orzecznictwie wskazuje się, że nie tylko element własności statuuje pojęcie gospodarstwa dla potrzeb podatku rolnego. Równorzędne znaczenie należy przypisywać także posiadaniu gruntów, które zostały określone w przedmiocie opodatkowania podatkiem rolnym. W wyroku z dnia 4 stycznia 2006 r., sygn.. akt I SA/Sz 526/05 WSA w Szczecinie podkreślił, że gospodarstwo rolne tworzą zarówno grunty, które stanowią własność, jak i te, które znajdują się w posiadaniu osoby prawnej lub fizycznej, bez rozróżniania jakiego rodzaju ma być to posiadanie (za: S. Presnarowicz. Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz. ABC 2008). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rekonstruowanie definicji gospodarstwa rolnego w powiązaniu z przepisem określającym zakres podmiotowy ustawy o podatku rolnym jest nieuzasadnione, chociażby już z tego powodu, że brak jest stosownej wypowiedzi ustawodawcy, która taki zabieg interpretacyjny by uzasadniała, a jest to o tyle istotne, że art. 2 ust. 1 u.p.r. i art. 3 u.p.r. regulują odrębne rodzajowo kategorie. Ponadto należy powtórzyć, że konstrukcja definicji gospodarstwa rolnego zawarta w art. 2 ust. 1 u.p.r. jest na tyle jasna, spójna i wyczerpująca, że wyklucza konieczność uzupełniania czy też modyfikowania jej treści. Także treść art. 4 ust. 1 u.p.r. nie może mieć znaczenia dla wykładni art. 2 ust. 1 u.p.r. Według tego przepisu podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi: 1) dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego; 2) dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Ustalenie podstawy opodatkowania jest więc konsekwencją uznania poszczególnych gruntów rolnych za wchodzące w skład gospodarstwa rolnego bądź nie, nie wpływa jednak na sposób rozumienia pojęcia "gospodarstwo rolne". Przedstawione wyżej uwagi należy uzupełnić poprzez przytoczenie treści art. 3 ust. 5 i 6 u.p.r., które stanowią odpowiednio: (ust. 5) jeżeli grunty, o których mowa w art. 1, stanowią współwłasność lub znajdują się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowią odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (posiadaczach), z zastrzeżeniem ust. 6 i (ust. 6) jeżeli grunty, o których mowa w ust. 5, stanowią gospodarstwo rolne, obowiązek podatkowy ciąży na tej osobie będącej współwłaścicielem (posiadaczem), która to gospodarstwo prowadzi w całości. Trzeba podkreślić, że ustawodawca nie powołuje w treści wymienionych przepisów art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.r., w którym mówi się o posiadaczu samoistnym, ale używa pojęcia "posiadacz", które nie jest tożsame z pojęciem "posiadacz samoistny" Nawiązując do zakazu wykładni synonimicznej, zgodnie z którym różnym zwrotom nie należy nadawać tego samego znaczenia, należy uznać za niewłaściwą wykładnie, która wyraźnie i konsekwentnie używanym w różnych kontekstach przez ustawodawcę zwrotom "posiadacz" i "posiadacz samoistny", nadaje to samo znaczenie to jest znaczenie równoważne pojęciu "posiadacz samoistny". Mając na uwadze powyższe uwagi należy przyjąć, że grunty będące w posiadaniu W. B. spełniały warunki opisane w art. 2 ust. 1 u.p.r. i w konsekwencji powinny zostać uznane za gospodarstwo rolne. W konsekwencji, o ile zaistniały pozostałe warunki zwolnienia od podatku od nieruchomości określone w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. budynki znajdujące się na gruntach gospodarstwa rolnego powinny zostać zwolnione z podatku od nieruchomości. Konkludując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że sąd administracyjny I instancji, kontrolując zaskarżony akt administracyjny dokonał błędnej interpretacji art. 2 ust. 1 u.p.r. i art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. W tym stanie rzeczy, zarzuty skargi kasacyjnej uznać należało za uzasadnione. Uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 uchylił zaskarżony wyrok w całości i uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie. O zwrocie kosztów postępowania sądowego w sprawie orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 203 pkt 1) p.p.s.a.