III SA/Lu 342/13

Dnia 4 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, po rozpoznaniu w dniu 4 września 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi V. I.C.-T. a. L.-T. G. [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...] 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2013 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Pismem z dnia [...] maja 2013 r. radca prawny M. C. ustosunkował się do powyższego zarzutu organu wskazując na nieprawidłowe zdaniem pełnomocnika strony doręczenie decyzji Dyrektora Izby Celnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, że decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2013 r. została doręczona w dniu [...] marca 2013 r. Termin do wniesienia skargi upływał zatem w dniu [...] kwietnia 2013 r. Tymczasem pełnomocnik strony skarżącej złożył skargę dopiero w dniu [...] kwietnia 2013 r. W świetle powyższych ustaleń jednoznacznie wynika, że skarga została wniesiona z uchybieniem trzydziestodniowego ustawowego terminu wynikającego z art. 53 § 1 p.p.s.a. Odnosząc się do wyjaśnień zawartych w piśmie z dnia [...] maja 2013 r. wskazujących na nieprawidłowe zdaniem pełnomocnika strony skarżącej doręczenie decyzji Dyrektora Izby Celnej, sąd ich nie podzielił. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w piśmie z dnia [...] lipca 2012 r. radca prawny M. C. zgłaszając swój udział jako pełnomocnik w sprawach dotyczących [...] wskazał adres: [...] Sp.k., ul. B. [...], [...] W. (k.41 akt administracyjnych). W toku postępowania pełnomocnik nie kwestionował prawidłowości ani terminowości doręczania pism na jego nazwisko i na adres kancelarii. Zaskarżona decyzja nadana została przez organ odwoławczy na adres pełnomocnika – radcy prawnego M. C. W dniu [...] marca 2013 r. przesyłka zawierająca tę decyzję została odebrana w Urzędzie Pocztowym W. [...] przez G. G.-T. Z akt sprawy wynika, że G. G.-T. jest pracownikiem kancelarii [...] Sp.k. W zakresie jej obowiązków jest m.in. wykonywanie tłumaczeń dokumentów, techniczne przygotowywanie pism, prowadzenie akt oraz obsługa recepcji. Pełnomocnik zarzuca, że decyzja nie została doręczona do rąk adresata, a osoba odbierająca korespondencję nie dysponowała pełnomocnictwem pocztowym upoważniającym do odbioru pism w jego imieniu. Generalną zasadą doręczenia pism osobom fizycznym, wynikającą z art. 42 k.p.a., jest doręczanie pism w mieszkaniu lub miejscu pracy (§ 1), a także w lokalu organu administracji publicznej (§ 2) bądź w każdym miejscu gdzie adresata zastanie (§ 3). Jest to tzw. doręczenie właściwe. Jednocześnie przepisy k.p.a. nie regulują kwestii dotyczących sposobu doręczenia pism na adres wskazany do korespondencji lub dla doręczeń. Wskazanie takiego adresu jest wiążące dla organu. W niniejszej sprawie pełnomocnik wskazał adres kancelarii [...] Sp.k. w której wykonuje swoją działalność zawodową, a więc stanowi ona jego miejsce pracy. W ocenie sądu jeżeli doręczenia dokonuje się w miejscu pracy, można doręczyć pismo osobie upoważnionej do odbioru pism, przy czym upoważnienie takie jest czynnością, której dokonanie nie wymaga zachowania żadnej szczególnej formy, a udzielenia takiego upoważnienia można domniemywać na podstawie innych czynności i zachowań (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OZ 248/11). Umocowanie osoby fizycznej do odbioru pism kierowanych na adres jednostki, w której zatrudniony jest adresat może być dorozumiane. Nie jest konieczne posiadanie przez odbierającego korespondencję pisemnego upoważnienia do dokonania tej czynności i okazywania go w chwili działania. Umocowanie wynika niejednokrotnie z charakteru pełnionej przezeń funkcji, określonej w regulacjach dotyczących sposobu organizacji i działania danej jednostki (por. postanowienie NSA z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II GZ 113/06). Skoro zatem przesyłkę odebrał w Urzędzie Pocztowym pracownik kancelarii [...] Sp.k. i jednocześnie osoba odbierająca nie kwestionowała swojego uprawnienia należy przyjąć zdaniem sądu, że była to osoba upoważniona do odbioru przesyłek kierowanych na adres miejsca pracy pełnomocnika. Jednocześnie wymaga podkreślenia, że pełnomocnik strony skarżącej nie kwestionował prawidłowości doręczenia przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję, a więc odbioru z Urzędu Pocztowego przez G. G.-T. do chwili podniesienia przez organ okoliczności wniesienia skargi z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Potwierdzenie odbioru zawierało adnotację wskazującą na rodzaj pisma (decyzje z podaniem ich numerów), a zatem osoba odbierająca miała świadomość czego dotyczy korespondencja. Argumentacji pełnomocnika odnosząca się do błędnej daty odbioru przesyłki jaką wskazała G.G.-T. pozostaje poza oceną sądu. Podobnie przyjął Naczelny Sąd Administracyjny, uznając że wewnętrzny obieg pisma w urzędzie, a także fakt, iż pełnomocnik organu zapoznał się z nim ponad tydzień po doręczeniu, nie ma znaczenia dla ustalenia daty doręczenia tegoż pisma (zob. postanowienie z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 873/11). W świetle powyższych okoliczności przyjąć należy, że skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu, w związku z czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skargę odrzucił.