I SA/Gl 930/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej (spr.), Sędziowie WSA Bożena Pindel, Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2013 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. 1. A S.A. w W., reprezentowana przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym, wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy J. z dnia [...] roku nr [...], określającą skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. w wysokości [...] zł. 2. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: 2.1. Wójt Gminy J. postanowieniem z dnia [...] wszczął wobec skarżącej Spółki postępowanie w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2008. Powodem było złożenie przez Spółkę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2008 r., w której pominięta została kwota podatku z tytułu linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej. Po przeprowadzeniu postępowania i wyznaczeniu stronie 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego organ podatkowy, działając na podstawie przepisów art. 207 § 1 w związku z art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 oraz art. 47 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: O.p.) oraz art. 1a, art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.; dalej w skrócie: u.p.o.l.), a także § 1 uchwały nr XII/51/07 Rady Gminy Jejkowice z dnia 26 listopada 2007 r. w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2008 (Dz. Urz. Woj. Śląskiego z dnia 7 grudnia 2007 r. nr 204 poz. 4024), decyzją z dnia [...]określił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2008 w wysokości [...]zł. Wymiar podatku obejmował podatek od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w kwocie [...] zł oraz od budowli związanych z tą działalnością w kwocie [...]zł. Wartość budowli w postaci linii kablowych organ ustalił w oparciu o deklarację podatkową Spółki za 2007 r., w której wykazała te nieruchomości do opodatkowania. Powyższa decyzja została uchylona przez S.K.O., lecz z innych powodów niż podniesione w odwołaniu strony. Ujawniono bowiem, że inna jednostka organizacyjna Spółki złożyła odrębną deklarację w podatku od nieruchomości za ten sam rok podatkowy (obejmującą budki telefoniczne, zgłoszone jako budynki i grunty pod tymi obiektami), co winno obligować organ pierwszej instancji do wydania jednej decyzji, obejmującej wszystkie nieruchomości danego podatnika, podlegające opodatkowaniu w tym samym okresie. Po uzupełnieniu postępowania, decyzją z dnia [...], organ pierwszej instancji określił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie [...] zł, na która złożyły się podatek za: - budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – [...] zł - grunty związane z działalnością gospodarczą – [...]zł - budowle związane z działalnością gospodarczą – [...]zł. Jako podstawę opodatkowania budowli organ przyjął wartość budowli wykazaną przez podatnika w deklaracji za rok 2007, a budki telefoniczne opodatkował zgodnie z deklaracją za rok 2008. Decyzja została doręczona zarówno pełnomocnikowi Spółki jak i jej Pionowi Administracji w K., który złożył deklarację podatkową. 2.2. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik Spółki zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie: 1) art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art.190 oraz art. 191 O.p., gdyż organ podatkowy nie przedstawił dowodów, że Spółka jest właścicielem budowli, które podlegają opodatkowaniu, a nie zostały zgłoszone do opodatkowania oraz, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli (tym samym nie ustalił, że zaistniał przedmiot opodatkowania), a ponadto – nie ustalił prawidłowo wartości tych budowli, a więc - podstawy opodatkowania, 2) art. 121 § 1, art. 124 i art. 210 § 4 O.p., gdyż uzasadnienie faktyczne decyzji nie zostało oparte na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, a uzasadnienie prawne pomijało przepisy wykonawcze do prawa budowlanego, których uwzględnienie prowadzi do wniosku, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie są obiektem budowlanym; powyższe wady uzasadnienia naruszają zasady ogólne postępowania podatkowego tj. zasadę zaufania podatnika do organów oraz zasadę przekonywania. W dalszym wywodzie skargi pełnomocnik zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., obszernie wywodząc, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie stanowią żadnego z przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania "w podatku od nieruchomości za rok 2008". 2.3 Kolegium, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. nr 198, poz. 1925) , utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu – powołując się m. in. na poglądy doktryny oraz orzecznictwo sądowe - organ odwoławczy obszernie wywiódł, że budowlą podlegającą opodatkowaniu są zarówno kable jak i kanały, w których są one usytuowane, połączone w całość techniczno-użytkową. Za chybiony Kolegium uznało zarzut pominięcia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. nr 219, poz. 1864). Wyjaśniło przy tym, że powołany akt prawny jest aktem wykonawczym prawa budowlanego wyłącznie na użytek procesu budowlanego, a nie dla celów podatkowych. Dokonało ponadto oceny treści opinii biegłego J. Chojeckiego, przedstawionej przez Spółkę w toku postępowania odwoławczego, wskazując iż nie zmienia ona oceny charakteru linii kablowych, objętych zaskarżoną decyzją, a nawet stanowi potwierdzenie prawidłowości zakwalifikowania ich jako budowli. Ustosunkowując się z kolei do zarzutu wadliwego ustalenia wartości spornych budowli organ wskazał, że podatnik odmówił podania informacji w tym zakresie, zatem posłużenie się jako dowodem w niniejszej sprawie deklaracją podatkową na rok 2007 i oparcie ustalenia wartości budowli na danych zawartych w tejże deklaracji. było uprawnione i prawidłowe. Ze względu zaś na fakt, że różnica pomiędzy deklaracją na rok 2007 i 2008 wynikała (jak to stwierdziła sama Spółka) wyłącznie z pominięcia w deklaracji na rok 2008, opodatkowanych w poprzednim roku, linii kablowych, a nie - kwestionowania ich wartości, żądanie przeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych, sformułowane w toku postępowania odwoławczego w piśmie z dnia 25 maja 2010 r., nie zostało uwzględnione, skoro wartość budowli została ustalona prawidłowo w oparciu o inny, wskazany wyżej, dowód. W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że organ pierwszej instancji nie naruszył przepisów postępowania podatkowego, jak również przepisów prawa materialnego. 3.1. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie decyzji S.K.O. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie przepisów: 1) art. 122 w zw. z art. 180, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 O.p. gdyż, pomimo obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organy podatkowe nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałoby, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej stanowią - wraz z kanalizacją kablową - całość techniczną (powiązanie techniczne) oraz całość użytkową (powiązanie funkcjonalne) i dlatego jako całość podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle, a ponadto przyjęcie, że ich wartość odpowiada wartości wykazanej przez podatnika w deklaracji za poprzedni rok; 2) art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; 3. art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.I., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; 4. art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż wartość określoną w tym przepisie; 5. art. 21 § 3 oraz art. 207 w związku z art. 165 § 1, § 2 i § 4 oraz w związku z art. 151 i art. 151a O.p., gdyż nie zostało wszczęte postępowanie podatkowe w sprawie podatku od nieruchomości za 2008 r., w związku z tym decyzja ta została wydana poza postępowaniem podatkowym. 3.2. Na podstawie tych zarzutów pełnomocnik wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. 3.3. W uzasadnieniu skargi wskazano, że decyzje obu instancji podatkowych wydane zostały bez przeprowadzenia postępowania dowodowego. Organy nie ustaliły, ani tego czy istniał przedmiot opodatkowania (czy sporne linie kablowe spełniają cechy budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości), ani jaka jest wartość spornych linii kablowych (nie określono podstawy opodatkowania). Zdaniem strony skarżącej, w postępowaniu podatkowym nie zgromadzono żadnych dowodów uzasadniających istnienie związku techniczno-użytkowego linii kablowych z kanalizacją kablową, a tym samym – zakwalifikowanie spornych obiektów jako budowli. Nieuprawnione było także przyjęcie za miarodajne danych zawartych w deklaracji dotyczącej roku 2007, stąd w aktach administracyjnych nie ma dowodów, które pozwalają określić wartość budowli. Organ nie przeprowadził w tym zakresie dowodu z ewidencji środków trwałych, który to dowód wnioskowała strona skarżąca w odwołaniu. 3.4. Wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji polegała w ocenie Spółki na braku wyjaśnienia powodów uznania linii kablowych za budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz na uznaniu za nieistotną dla określenia zakresu znaczeniowego pojęcia "budowla", treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r., które zalicza się do przepisów prawa budowlanego, a więc do przepisów, do których odsyła art. 1a ust. 1 pkt 2 powołana ustawa. 3.5. Konkludując skarżąca podała, że linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie stanowią samodzielnej budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie stanowią części składowej kanalizacji, ani nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym i zapewniającym jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem. W konsekwencji sporne linie kablowe nie stanowią budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Na poparcie powyższych wywodów skargi, powołano się na orzecznictwo i poglądy doktryny, cytowane w obszernych fragmentach. 3.6. Zarzut naruszenia art. 21 § 3 O.p. strona skarżąca oparła na twierdzeniu, że postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego zostało doręczone na adres, który nie jest siedzibą podatnika, zatem czynność ta nie była skuteczne, a decyzja podatkowa została wydana "poza postępowaniem podatkowym". Ponadto decyzja organu pierwszej instancji została doręczona pełnomocnikowi, który de facto nie był ustanowiony w sprawie, gdyż pełnomocnictwo zostało złożone w trakcie czynności sprawdzających, a więc przed wszczęciem postępowania podatkowego. Zdaniem strony skarżącej decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego. 4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. 5. Na rozprawie w dniu 4 września 2013 r. pełnomocnik złożył pismo procesowe w formie załącznika do protokołu rozprawy, w którym powtórzył zarzut niezasadnej odmowy przeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych oraz zarzut wadliwego ustalenia podstawy opodatkowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 6. Skarga nie może być uwzględniona, gdyż zaskarżona nią decyzja nie narusza prawa materialnego, a poprzedzające jej wydanie postępowanie podatkowe nie jest dotknięte uchybieniami, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. 7.1. Za bezzasadne należy przede wszystkim uznać zarzuty naruszenia przez organy podatkowe art. 122 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., wskutek nieprzedstawienia dowodów, z których wynikałaby nieprawidłowość złożonej przez Spółkę deklaracji podatkowej. Zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast art. 181 O.p. stanowi, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Organ podatkowy mógł zatem, w ramach najpierw czynności sprawdzających, a następnie - postępowania podatkowego, dotyczącego podatku od nieruchomości za 2008 r., oprzeć się na danych wskazanych w deklaracji za rok 2007 oraz porównać je z wartościami wskazanymi w deklaracji sporządzonej w 2008 r. Porównanie tych danych doprowadziło do oczywistego, i potwierdzonego wyjaśnieniami podatnika, wniosku, że deklaracja złożona w 2008 r. nie obejmowała części nieruchomości uprzednio opodatkowanych, a w ocenie organu – nadal podlegających opodatkowaniu. 7.2. Odnośnie zarzutu nieprzeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych trzeba na wstępie podkreślić, że pełnomocnik nie zakwestionował merytorycznie wartości przyjętej przez organ do podstawy opodatkowania, a wynikającej z deklaracji za 2007 r. (w odniesieniu do budowli kablowych), zarzucając jedynie, że ustalenia tej wartości organ nie dokonał samodzielnie. Warto w tym miejscu przywołać stanowisko zaprezentowane w wyroku NSA z dnia 6 grudnia 2012 r. sygn. sygn. akt II FSK 182/11 (dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), które Sąd podziela w całej rozciągłości. NSA podkreślił w tym wyroku, że podatek od nieruchomości należny od osób prawnych podlega samoobliczeniu, co wiąże się z koniecznością samodzielnego ustalenia przez podatnika wszystkich elementów składających się na zobowiązanie podatkowe, tj. przedmiotu, podstawy opodatkowania oraz – przy uwzględnieniu wynikającej z uchwały właściwej rady gminy stawki – obliczenia wysokości podatku. Reguła ta ma wpływ na ocenę zakresu obowiązków podatnika, w kontekście ustalania poszczególnych elementów konstrukcyjnych podatku. Co do zasady ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym, stosownie do art. 122 i art. 187 § 1 O.p., spoczywa na organie podatkowym, jednakże nie jest to obowiązek nieograniczony. W szczególności jeżeli podatnik usiłuje wywieść korzystne dla siebie rezultaty podatkowe, kwestionując zarazem ustalenia organów, na niego przechodzi obowiązek wykazania, że przyjęte przez organy ustalenia są nieprawidłowe lub niekompletne. W piśmiennictwie i orzecznictwie zwraca się też uwagę na obowiązek podatnika współdziałania z organem w ramach prowadzonego postępowania podatkowego. Wskazuje się również, że ustalenie niektórych faktów, zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie podatnik pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2166/09, dostępny: www.nsa.orzecznictwo.gov.pl). Obowiązki podatnika w tym zakresie w szczególności nabierają znaczenia, jeżeli organ musi skorzystać z danych, znajdujących się wyłącznie w dyspozycji podatnika. Tak jest właśnie przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w sytuacji gdy przedmiotem opodatkowania jest budowla. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2008 r., podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Sposób ustalania podstawy opodatkowania w przypadku budowli wymaga zatem szczególnej aktywności ze strony podatnika, która nie zawsze może zostać zastąpiona przez organ podatkowy. W toku całego postępowania podatkowego, a również sądowoministracyjnego strona w istocie nie zakwestionowała poprawności ustalenia podstawy opodatkowania przez organ podatkowy, poprzez wskazanie jej prawidłowej – w ocenie Spółki – wysokości, poza ogólnikowymi twierdzeniami o nieprawidłowościach, jakich dopuścił się w tym zakresie organ. W tych okolicznościach organ uprawniony był przyjąć wartość budowli, uwzględniając ich wartość zadeklarowaną przez spółkę za poprzedni rok podatkowy (2007 r.), bowiem przyjętej pierwotnie wartości tych budowli (stanowiącej całość funkcjonalno – techniczną) skarżąca spółka skutecznie nie podważyła. Tak wyliczona wartość budowli odpowiada dyspozycji art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Przypomnieć przy tym wypada, że spór nie dotyczył ilości obiektów czy ich wartości, a uznania części z nich za obiekty niepodlegające opodatkowaniu. 8. Brak jest także podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które ma polegać na błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji odniósł się do stanowiska Spółki, nie zgadzając się z prezentowanym przez nią poglądem, że telekomunikacyjne linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie podlegają opodatkowaniu. Wskazał przy tym na prawne regulacje stanowiące podstawę rozstrzygnięcia oraz wyjaśnił ich znaczenie. To, że organ zakwestionował stanowisko Spółki nie oznacza, że naruszył takim działaniem art. 201 § 4 O.p. W sytuacji bowiem, gdy uzasadnienie spełnia przesłanki określone w tym przepisie – a tak było w badanej sprawie – za pozbawiony racji uznać należy zarzut jego naruszenia. Organ nie ma przy tym obowiązku polemizowania z każdą podnoszoną przez stronę kwestią, czy z cytowanymi fragmentami orzeczenia lub literatury. 9. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., sprowadzający się do konkluzji, że obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organy obu instancji prawidłowo zdefiniowały przedmiot opodatkowania. W tym względzie Sąd podziela stanowisko zaprezentowane w innych wyrokach tut. Sądu m. in. w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 919/13, a które poniżej zostaje przypomniane. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. definiuje budowlę jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem. Stosownie do art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Zakres pojęcia "budowla" zawiera pierwsza część przepisu traktująca o "budowli", a więc jest nią każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Obiekt budowlany, jakim jest sieć techniczna służąca do przesyłu sygnału, nie ma z pewnością cech budynku ani obiektu małej architektury, jest zatem budowlą w rozumieniu prawa budowlanego, a tym samym w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Na budowlę liniową, a taką jest sieć telekomunikacyjna, składać się może wiele wzajemnie ze sobą funkcjonalnie powiązanych elementów, np. sieć kablowa umieszczona w przepuście technicznym. Zawarta w ustawie - Prawo budowlane definicja "obiektu budowlanego" wskazuje, że budowla stanowi całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Nie znajduje więc żadnego uzasadnienia "rozdzielanie" każdej budowli, również sieci kablowej, od przepustu technicznego, na poszczególne elementy, gdyż są one budowlą jako całość i to nawet wówczas, gdy odrębnie spełniają one definicję budowli. Wprawdzie niektóre z elementów tak zdefiniowanej budowli, być może nie mogłyby być uznane za budowlę, gdyby stanowiły niezależne, wolnostojące obiekty, ale w następstwie ich połączenia w jedną, zorganizowaną całość - sieć, status takiej budowli uzyskują. Dla celów opodatkowania wszystkie elementy sieci stanowią jedną całość i wartości tak ujętej całości stanowi podstawę opodatkowania, od której naliczany jest podatek. Jedynym odstępstwem od tej zasady są znajdujące się w budynkach instalacje wewnętrzne, które stanowią elementy wyposażenia budynku jako obiektu budowlanego. Po dniu 1 stycznia 2003 r. pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. z uwzględnieniem regulacji art. 3 pkt 3 i pkt 9 Prawa budowlanego, nie sięgając do przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, bowiem służą one innym celom. Nie ma też podstaw odwoływanie się do pojęcia budowli w znaczeniu słownikowym, gdyż znaczenie tego pojęcia wyjaśnia wystarczająco definicja z art. 3 pkt 3 i pkt 9 Prawa budowlanego, do którego odsyła art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Okoliczność, że linie telekomunikacyjne nie zawsze muszą być umieszczone w kanalizacji (mogą być umieszczane bezpośrednio w ziemi), nie oznacza, że nie są budowlą i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jest to bowiem sieć techniczna w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Natomiast w sytuacji występującej w przedmiotowej sprawie budowlą są zarówno kable, jak i kanały połączone w całość techniczno - użytkową. Podobne stanowisko prezentują inne Wojewódzkie Sądy Administracyjne (np. WSA w Krakowie w wyroku z 28 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Kr 1213/08; dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA; w sprawie zapadł wyrok utrzymujący orzeczenie sądu pierwszej instancji – patrz wyrok NSA z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt II FSK 809/09; LEX nr 745873) oraz WSA w Poznaniu w wyroku z 28 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/Po 730/08; dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; w sprawie zapadł wyrok utrzymujący orzeczenie sądu pierwszej instancji – patrz wyrok NSA z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 252/09; LEX nr 596342), uznając, że przepisy Prawa budowlanego traktują budynek wraz z urządzeniami i instalacjami technicznymi jako całość, to tak samo całość budowli tworzy kanał telekomunikacyjny wraz z kablem. Wobec powyższego nie można przy ustalaniu wysokości podatku od nieruchomości z podstawy opodatkowania wyłączyć kabla kanału telekomunikacyjnego, ponieważ zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego tworzą razem całość użytkowo - techniczną, a więc budowlę. Pogląd ten znajduje także potwierdzenie w innych wyrokach sądów administracyjnych (zob. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2006 r. sygn. akt FSK 2316/04, Lex nr 181362; wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 734/07; wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 749/05, wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 792/08). Raz jeszcze zatem warto odwołać się do wyroku NSA w którym jednoznacznie przyjęto: "W przypadku, gdy składające się na sieć uzbrojenia terenu przewody – linie kablowe umieszczone zostaną (w uzasadniony sposób) w odpowiedniej kanalizacji kablowej, przewody te i obejmujące je kanalizacje, spełniając samodzielnie przesłanki bycia odrębnymi budowlami, pozostawać będą w funkcjonalnym związku, tworząc całość techniczno – użytkową traktowaną jako jeden obiekt budowlany. (...) Całość techniczno – użytkowa powstała z funkcjonalnego związku budowli stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit b Prawa budowlanego. Z tego powodu powyższa całość techniczno - użytkowa stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., jako podlegający opodatkowaniu obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego" (wyrok z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1281/09). Podobną ocenę prawną przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 13 maja 2010 r. sygn. akt: II FSK 1932/09, II FSK 2142/09, II FSK 2167/08, II FSK 1117/09, II FSK 1581/09, II FSK 858/09, II FSK 1119/09, II FSK 1066/09, II FSK 252/09, II FSK 158/09, II FSK 1584/09, II FSK 1931/09, II FSK 2143/09 i II FSK 2168/08; z dnia 29 października 2010 r. sygn. akt: II FSK 867/09, II FSK 1010/09, II FSK 1343/09 i II FSK 1468/09. 10. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez przyjęcie wartości budowli (kabli) w wysokości wartości uznanej jako podstawa obliczenia amortyzacji ustalonej na dzień 1 stycznia 2007 r. w oparciu o dane wynikające z deklaracji podatkowej na rok 2007. Uzasadnienie tego stanowiska Sąd zawarł wyżej w pkt. 7.2. odnoszącym się do pierwszego zarzutu skargi. Dodatkowo trzeba wskazać, że - zgodnie ze wskazanym przepisem - ustaloną wartość na dzień 1 stycznia danego roku podatkowego, stanowiącą podstawę amortyzacji w tym roku – nie pomniejsza się o dokonane odpisy amortyzacyjne. W odniesieniu do podatku od nieruchomości, dokonane odpisy amortyzacyjne nie "przekładają" się na wartość budowli w podatku od nieruchomości, skoro wartość tę bierze się – dla określenia podstawy opodatkowania – w pełnej wysokości (bez dokonanych odpisów amortyzacyjnych). Przyjęcie zatem danych obrazujących wartość budowli w poprzednim roku podatkowym, o ile nie nastąpiły żadne zmiany ilościowe, stanowi wystarczający dowód w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania. 11. Chybiony okazał się również zarzut naruszenia art. 21 § 3 O.p. poprzez "wydanie decyzji poza postępowaniem podatkowym". Z akt podatkowych wynika bowiem, że organ pierwszej instancji wydał postanowienie z dnia [...]w sprawie określenia A S.A. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r., doręczając je pełnomocnikowi (karta nr 17 akt podatkowych). Wcześniej, przy piśmie z dnia 10 marca 2008 r., zawierającym stanowisko Spółki i podpisanym przez pełnomocnika, dołączone zostało pełnomocnictwo z dnia 25 stycznia 2008 r. do reprezentowania A S.A. przez tegoż doradcę podatkowego, a zakres tego pełnomocnictwa obejmował reprezentację "w sprawach z zakresu podatku od nieruchomości" (karta nr 13 i 14 akt). Po otrzymaniu powyższego postanowienia pełnomocnik podjął korespondencję z organem podatkowym, powołując się na udzielone pełnomocnictwo, a mianowicie – udzielił pisemnego wyjaśnienia różnicy w deklaracjach podatkowych (pismem z dnia 24 kwietnia 2008 r.) oraz skonkretyzował, kto jest podatnikiem tego podatku (pismem z dnia 5 września 2008 r.). Pełnomocnik reprezentował następnie Spółkę we wszystkich dalszych czynnościach aż po złożenie dwóch kolejnych odwołań do SKO i skargi do sądu. Dokonywanie wszystkich tych czynności przeczy, podniesionej dopiero na etapie skargi, argumentacji pełnomocnika jakoby nie był upoważniony do reprezentowania Spółki w postępowaniu w niniejszej sprawie. Z uwagi na treść pełnomocnictwa, którym Spółka upoważniła doradcę podatkowego do "reprezentowania A Polskiej S.A. przed organami podatkowymi oraz sądami administracyjnymi w sprawach z zakresu podatku od nieruchomości", organ podatkowy mógł uznać, że obejmuje ono wszystkie fazy postępowania związanego z tym podatkiem, a więc zarówno czynności sprawdzających jak i postępowania podatkowego. W przekonaniu tym utwierdził organ fakt, że pełnomocnik podjął czynności w imieniu podatnika i nigdy swego umocowania nie kwestionował. Sąd uznał, że poprawnym byłoby doręczenie postanowienia o wszczęciu postępowania samemu podatnikowi, ale w realiach niniejszej sprawy powyższą nieprawidłowość ocenił jako nie mającą nie tylko istotnego, ale nawet żadnego wpływu na wynik sprawy. Zważywszy zatem, że uchylenie decyzji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji, gdy naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a), a pełnomocnik nie wykazał, że błędy proceduralne miały wpływ istotny na wynik postępowania, okoliczność ta nie mogła stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji. 12. Z przedstawionych wyżej powodów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.