II OSK 2903/14

Dnia 8 września 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.) Sędziowie sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia del. NSA Andrzej Irla Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 8 września 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1521/13 w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz odmowy uchylenia decyzji oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz odmowy uchylenia decyzji. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z dnia 15 czerwca 2001 r. T. J., H. W. i M. W. wnieśli o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego we wsi K. N. na działkach nr ewid. nr [...] i [...]. Burmistrz Miasta i Gminy S. decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. Nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom pozwolenia na budowę. Wnioskiem z dnia 19 września 2012 r. J. C. wniosła o wznowienie postępowania w tej sprawie. Starosta [...], postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r., na podstawie art. 149 § 1 i 2 oraz art. 150 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wznowił postępowanie. T. J., w piśmie z dnia 13 lutego 2013 r., wskazał iż w jego ocenie nie jest stroną przedmiotowego postępowania, bowiem zbył nieruchomość w 2006 r., na której posadowiony jest obiekt. W piśmie z dnia 13 lutego 2013 r. M. W. również wskazał, iż w jego ocenie nie jest stroną w powyższym postępowaniu, gdyż zbył w 2006 r. nieruchomość, na której posadowiony jest obiekt. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Starosta [...] stwierdził wydanie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] lipca 2001 r. z naruszeniem prawa oraz odmówił uchylenia tej decyzji. Od powyższej decyzji J. C. złożyła odwołanie do Wojewody [...]. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2013 r. Organ II instancji podał, że decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] lipca 2001 r. odebrał inwestor, a organ I instancji nie wpisał w rozdzielniku decyzji innych stron przedmiotowego postępowania. Inwestor, tj. T. J. oraz małżeństwo H. i M. W. otrzymali pozwolenie na budowę zgodnie z ich oczekiwaniem, stąd oświadczenie inwestora o niewniesieniu odwołania i odnotowaniu informacji o jej ostateczności. Organ wskazał, że małżonkowie W. mają możliwość odebrania dokumentu jedno dla drugiego i przekazania współmałżonkowi zgodnie z art. 33 § 4 k.p.a. Według organu II instancji, małżeństwo H. i M. W. odebrało decyzję o pozwoleniu na budowę, która stała się ostateczna w dniu 19 lipca 2001 r. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że w związku ze zbyciem nieruchomości, na której zlokalizowany jest obiekt organ I instancji przeniósł ww. decyzję o pozwoleniu na budowę na innego inwestora, tj. K. D. i Ł. D. Organ wskazał, że jednorodzinny budynek mieszkalny z garażem na działkach nr ewid. [...] i [...] we wsi K. N. został usytuowany w odległości mniejszej niż 3,00 m, lecz lokalizacja obiektu nie przekroczyła odległości 1,5 m od granicy działki J. C. nr ewid. [...]. Z treści § 12 pkt 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm. dalej: warunki techniczne z 1994 r.) wynika, że usytuowanie obiektu było możliwe pod warunkiem wyrażenia zgody przez J. C., a w aktach sprawy brak jest ww. dokumentu. Zgodnie z oświadczeniem wnioskodawczyni dowiedziała się ona o istnieniu decyzji w dniu 24 sierpnia 2012 r., a w dniu 24 września 2012 r. złożyła wniosek o wznowienie postępowania. Zatem spełniła warunki określone w art. 147 i art. 148 k.p.a. Organ zaznaczył, że po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. organ administracji wydaje decyzję stosownie do treści art. 151 § 1 pkt 1, 151 § 1 pkt 2 bądź art. 151 § 2 k.p.a. Organ powołał się na regulację art. 146 § 1 k.p.a., który stanowi, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Organ I instancji słusznie zatem stwierdził wydanie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] lipca 2001 r. z naruszeniem prawa oraz odmówił jej uchylenia z powodu upływu terminu przewidzianego w art. 146 § 1 k.p.a. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła J. C., zarzucając organowi naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., art. 33 § 4 k.p.a. art. 75 § 1 k.p.a., art. 146 § 1 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Za prawidłowe Sąd uznał ustalenia organu, że skarżąca - jako właścicielka działki nr [...] - posiada przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Analiza projektu zagospodarowania działki nie pozostawia wątpliwości, że skarżąca powinna była brać udział w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. Wprawdzie ani na projekcie zagospodarowania działki, ani na mapie sytuacyjno – wysokościowej do celów projektowych znajdujących się w aktach sprawy, nie są naniesione odległości budynku będącego przedmiotem pozwolenia na budowę od działek sąsiednich, jednakże podanie skali mapy pozwala stwierdzić, że obiekt ten został zaprojektowany w odległości mniejszej niż 3 m od granicy z działką nr [...], stanowiącą własność skarżącej. Obowiązujące w dacie wydawania ostatecznej decyzji rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1995 r., Nr 10, poz. 46, ze zm., dalej: warunki techniczne z 1994 r.) w § 12 ust. 6 dopuszczały usytuowanie budynku, (...) bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej w ust. 4 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej i uzyskana pisemna zgoda jej właściciela. Jednocześnie w ust. 7 ustawodawca wskazał, że w razie braku zgody właściciela, właściwy organ może rozstrzygnąć, w drodze postanowienia, o dopuszczalności usytuowania budynku w odległościach, o których mowa w ust. 6, jeżeli nie spowoduje to istotnego utrudnienia w zagospodarowaniu działki sąsiedniej. Na postanowienie to przysługuje zażalenie. Powyższe oznacza, że – co do zasady - możliwe było usytuowanie obiektu ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości mniejszej niż 3 m. Nie może natomiast budzić wątpliwości, że właściciel nieruchomości, w pobliżu której ma być zrealizowany obiekt budowlany, posiada interes prawny w takim postępowaniu. W tej sprawie zaistniała więc przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Tym samym należało stwierdzić, że decyzja z dnia [...] lipca 2001 r. została wydana z naruszeniem przepisów prawa. Zdaniem Sądu, nie ma racji skarżąca, iż w niniejszej sprawie organ wadliwie ustalił zaistnienie przesłanki określonej w art. 146 § 1 k.p.a., a mianowicie, że upłynął pięcioletni okres od doręczenia lub ogłoszenia decyzji ostatecznej. Z rozdzielnika tej decyzji wynika, że organ potraktował jako strony postępowania jedynie inwestorów: T. J., H. W. i M. W. i jedynie tym podmiotom doręczył decyzję. Jednocześnie z adnotacji znajdującej się na tej decyzji wynika, że została ona osobiście przez nich odebrana. Wbrew zawartym w skardze zarzutom, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje czy rozstrzygnięcie to zostało skutecznie doręczone wszystkim stronom postępowania (inwestorom). Zgodnie z treścią art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło lat dziesięć, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 k.p.a. oraz w art. 145a k.p.a. i art. 145b k.p.a., jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, który w pełni podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, że przez "doręczenie" decyzji, o jakim mowa w art. 146 § 1 k.p.a., należy rozumieć doręczenie decyzji w odniesieniu do którejkolwiek ze stron biorących udział w danym postępowaniu, a więc gdy w ogóle doszło do doręczenia decyzji (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 20 marca 2009 r., w sprawie I OSK 433/08, dostępne na http://:orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak doręczenia decyzji jednej ze stron postępowania nie oznacza, że omawiany termin nie rozpoczyna biegu. Taka sytuacja powoduje jedynie, że podmiot, któremu decyzji nie doręczono, może wystąpić z wnioskiem o wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Odmienna interpretacja prowadziłaby do wniosku, że w przypadku niedoręczenia decyzji którejkolwiek ze stron postępowania, decyzja taka nie stałaby się ostateczna do czasu doręczenia decyzji, a w konsekwencji nie mogłaby podlegać wznowieniu, bowiem ten tryb postępowania zastrzeżony jest jedynie do decyzji ostatecznych, przez żaden z podmiotów pominiętych w postępowaniu. A zatem nie ma racji skarżąca, że kwestią mającą kluczowe znaczenie dla ustalenia początku biegu omawianego terminu jest ustalenie czy wszystkim inwestorom doręczono decyzję. Nawet jeśli podpisy pod decyzją w imieniu H. i M. W. zostały naniesione przez tę samą osobę (jak wskazuje skarżąca), to po pierwsze: dopiero w przypadku stwierdzenia wyrokiem sądu, że podpisy te są sfałszowane, okoliczność ta mogłaby stanowić przesłankę do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.a., po drugie zaś, jeśli decyzja została doręczona jednemu z małżonków (który faktycznie naniósł podpis na decyzji), to drugiemu przysługuje prawo do wznowienia postępowania, które to jednak postępowanie mogłoby się toczyć jedynie na wyraźny wniosek małżonka pominiętego. Skarżąca takiego zarzutu podnieść skutecznie nie może. Tym samym jako nieuzasadniony Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 75 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego grafologa na okoliczność, że podpis pod oświadczeniem widniejący na decyzji z 4 lipca 2001 r. H. i M. W. został naniesiony przez te samą osobę. W świetle powyższego, bez znaczenia również pozostaje, w jakiej dacie decyzja stała się ostateczna, skoro ustawodawca wiąże rozpoczęcie biegu terminu z art. 146 § 1 k.p.a. z datą jej doręczenia, a nie z datą, kiedy decyzja stała się ostateczna. Data doręczenia decyzji poszczególnym stronom postępowania miałaby znaczenie jedynie w przypadku, gdyby doręczenie to następowało w różnych datach. Wówczas omawiany termin rozpocząłby bieg od daty ostatniego (najpóźniejszego) doręczenia. Skoro organ stwierdził, że decyzja jest ostateczna od dnia 19 lipca 2001 r., to znaczy, że wszystkie faktyczne doręczenia nastąpiły najpóźniej 4 lipca 2001 r. Powyższe uzasadnia twierdzenie, że nie można skutecznie zarzucić organowi błędu w ustaleniach faktycznych. A zatem prawidłowo organ ustalił, że początek biegu pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a., nastąpił w dniu doręczenia decyzji stronie uczestniczącej w tym postępowaniu, to jest 4 lipca 2001 r., co oznacza, że upłynął 4 lipca 2006 r. Skoro zarówno wniosek o wznowienie postępowania, jak i przede wszystkim decyzja wydawana była po upływie tego terminu, organ nie mógł uchylić ostatecznej decyzji niezależnie od tego, czy decyzja ta dotknięta była innymi – poza naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. - wadami. Wydanie decyzji w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.a. naruszałoby zasadę trwałości decyzji ostatecznej, a to oznacza, że dotknięta ona byłaby wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd nie uwzględnił również wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania w związku ze złożeniem wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2001 r., albowiem wynik tego postępowania pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszego postępowania. Nie jest to również sytuacja opisana w art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła J. C., podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, 75, 80 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi pomimo niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności nieustalenie w sposób niebudzący wątpliwości daty doręczenia lub ogłoszenia decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] lipca 2001 r. poszczególnym osobom biorącym udział w tym postępowaniu, w konsekwencji odmowę uchylenia tej decyzji oraz wadliwe przyjęcie, że zaniechania te nie mają wpływu na wynik sprawy, - art. 3 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, 75, 80 k.p.a. polegające na wadliwym wykonaniu funkcji kontrolnych przez Sąd wobec zaskarżonego orzeczenia, polegające na nieuwzględnieniu skargi i uchyleniu decyzji, pomimo że organy obu instancji nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co doprowadziło do niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie niezbędnym do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, z którego nie wynika, aby Sąd dokonał wszechstronnej kontroli ustaleń faktycznych przyjętych przez organy w postępowaniu administracyjnym, w szczególności w kwestii ustalenia w sposób niebudzący wątpliwości kręgu osób, którym decyzja o pozwoleniu na budowę została doręczona w dniu 4 lipca 2001 r. oraz kręgu osób, którym decyzja została doręczona w późniejszym terminie, - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, z którego nie wynika, aby Sąd dokonał analizy wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, to jest nieodniesienie się do zarzutu naruszenia przez organ art. 33 § 4 k.p.a. poprzez wadliwe zastosowanie w sytuacji, gdy postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego z garażem nie stanowi sprawy mniejszej wagi w rozumieniu wspomnianego przepisu. W skardze kasacyjnej zawarto wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnika postępowania Ł. D. wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do tego, że - zdaniem pełnomocnika wnoszącej skargę kasacyjną - w rozpoznawanej sprawie pięcioletni termin od dnia doręczenia decyzji kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym nie rozpoczął swojego biegu z uwagi na nieprawidłowe doręczenie tej decyzji wszystkim stronom postępowania. W związku z tym przepis art. 146 § 1 k.p.a. został niewłaściwie zastosowany, były bowiem podstawy do uchylenia kwestionowanej decyzji, a nie tylko do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Zgodnie z treścią art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 k.p.a., nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że niedoręczenie decyzji któremukolwiek z podmiotów, które organ uznał za stronę postępowania, nie oznacza, że omawiany termin nie rozpoczyna biegu. Taka sytuacja powoduje jedynie, że podmiot, któremu decyzji nie doręczono, może wystąpić z wnioskiem o wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie rodzi to natomiast skutku w postaci nierozpoczęcia biegu terminów stanowiących negatywną przesłankę wznowieniową (m. in. wyroki NSA: z 17 września 2013 r., II OSK 932/12, z 18 lutego 2010 r., I OSK 561/09, z 12 stycznia 2009 r., II OSK 1776/07, z 19 listopada 2003 r., II SA/Gd 1861/00). Dla rozpoczęcia biegu terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. wystarczające jest więc skuteczne doręczenie decyzji co najmniej jednej ze stron postępowania, przy czym w przypadku większej liczby stron postępowania termin ten należy liczyć od daty ostatniego doręczenia. Ponieważ skarżąca nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy i nie doręczono jej ani nie ogłoszono kwestionowanej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S., to termin pięcioletni, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a., należy liczyć od daty doręczenia decyzji innym stronom, które brały udział w tym postępowaniu. Z akt sprawy wynika, że na decyzji z dnia [...] lipca 2001 r. widnieją podpisy inwestorów T. J., H. W. i M. W., potwierdzające jej otrzymanie w dniu 4 lipca 2001 r. oraz oświadczenie, że inwestorzy nie będą wnosić od niej odwołania. Bieg pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. należy więc liczyć od dnia 4 lipca 2001 r., gdyż została ona bezspornie skutecznie doręczona co najmniej jednej stronie postępowania, tj. T. J., a więc weszła do obrotu prawnego. Kwestia prawidłowości doręczenia tej decyzji małżonkom W. nie ma więc w tej sprawie istotnego znaczenia. Wniosek o wznowienie postępowania został złożony we wrześniu 2012 r., a więc po upływie ponad 11 lat od daty prawidłowego doręczenia tej decyzji jednemu z inwestorów. Sąd I instancji słusznie więc podzielił stanowisko organów, że w tej sprawie brak było podstaw do uchylenia decyzji z dnia [...] lipca 2001 r. na skutek upływu terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. Biorąc pod uwagę powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nietrafne zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, 77, 75 i 80 k.p.a. oraz art. 3 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, 77, 75 i 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności nieustalenie w sposób niebudzący wątpliwości daty doręczenia lub ogłoszenia decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] lipca 2001 r. poszczególnym osobom biorącym udział w tym postępowaniu. Nietrafny jest w związku z tym również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku, z którego nie wynika, aby Sąd dokonał wszechstronnej kontroli ustaleń faktycznych przyjętych przez organy w postępowaniu administracyjnym. Częściowo zasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 33 § 4 k.p.a., gdyż Sąd nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia tego przepisu. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, gdyż nawet gdyby przyjąć, że przepis art. 33 § 4 k.p.a. nie miał zastosowania w tej sprawie i jeden z małżonków na podstawie tego przepisu nie był uprawniony do odbioru decyzji w imieniu drugiego małżonka, to i tak nie miałoby to wpływu na treść decyzji, gdyż - jak już wskazano powyżej - bieg terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. należy liczyć od dnia 4 lipca 2001 r., gdyż została ona bezspornie skutecznie doręczona co najmniej jednej stronie postępowania, tj. T. J., a więc weszła do obrotu prawnego. Kwestia prawidłowości doręczenia tej decyzji małżonkom W. nie ma więc w tej sprawie istotnego znaczenia. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.