I SA/Bd 526/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 września 2013 r. sprawy ze skargi G.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2009 rok. 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz G. G. kwotę [...] zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją z dnia [...]. Burmistrz K. ustalił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2009r. w kwocie [...]zł. W podstawie opodatkowania organ wskazał budynki pozostałe o powierzchni użytkowej [...] m2, do której zastosował stawkę podatkową wynoszącą [...] zł/m2. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie żądając uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie o wymiarze podatku w wysokości przewidzianej dla budynków mieszkalnych. Skarżący zarzucił naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.,) - dalej: "O.p." poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania podatkowego w celu ustalenia właściwej stawki podatku, czego konsekwencją jest brak w zaskarżonej decyzji jakichkolwiek ustaleń dotyczących charakteru budynku. Rozpatrując odwołanie, decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że działka, na której znajduje się obiekt budowlany (altana) strony na terenie R. O. D. "P." położona jest na terenie Miasta K.. Potwierdza to jednoznacznie załącznik nr 1 do statutu Osiedlowego Komitetu Samorządu Mieszkańców nr 3 w K. będący jednocześnie załącznikiem do uchwały Nr XVII/195/08 Rady Miejskiej w Koronowie z dnia 27 lutego 2008r. w sprawie nadania Statutów Osiedli (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. z 2008 r. Nr 53, poz. 820), z którego wynika, że teren na którym położony jest ROD "P.", znajduje się w granicach Miasta K.. Powyższe oznacza, że ROD "P." położony jest na ternie Miasta K., a nie na terenie miejscowości P.. Nazwa P. jest nazwą występującą zwyczajowo - nie jest to wieś wchodząca w skład gminy wiejskiej K.. Potwierdzają to także dane z ewidencji gruntów i budynków, z których zapisów jednoznacznie wynika, że działki na których położony jest ROD "P.", o numerach ewidencyjnych: [...] przy ul. J. P. [...] znajdują się na terenie Miasta K.. Dla organów podatkowych wiążące są w tym zakresie dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Wypis z rejestru gruntów przy opisie władającego gruntem wskazuje jednoznacznie, że przedmiot opodatkowania położony jest na terenie jednostki ewidencyjnej Miasta K., w obrębie ewidencyjnym Miasto K.. Organ podał, że Krajowy Rejestr Urzędowy Podziału Terytorialnego Kraju funkcjonujący w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia, stosowania i udostępniania krajowego rejestru urzędowego podziału terytorialnego kraju oraz związanych z tym obowiązków organów administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 157, poz. 1031 ze zm.) nie identyfikuje nazwy miejscowości P., co wskazuje, iż jest to nazwa zwyczajowa pomocniczo używana dla określenia części Miasta K.. Wobec powyższego organ uznał, że Burmistrz K. zasadnie opodatkował należący do skarżącego obiekt budowlany (altanę) na terenie ROD "P." stosownie do § 1 pkt 2 lit. e uchwały Rady Miejskiej Koronowa Nr XXV/284/08 z dnia 29 października 2008r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. z 2008 r. Nr 155, poz. 2388) przyjmując stawkę 5,50 zł/m2 jak dla budynków pozostałych, ponieważ znajduje się on na terenie Miasta K. i nie korzysta ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) - dalej: "u.o.p.o.l." Odnosząc się natomiast do zarzutu dokonania nieprawidłowej klasyfikacji altany, ponieważ jest ona budynkiem mieszkalnym i powinna zostać opodatkowana według stawki podatkowej właściwej dla budynku mieszkalnego, a nie dla budynków pozostałych, organ podzielił w tym względzie stanowisko Burmistrza K. wskazując, że zgodnie z art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 8 lipca 2005r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz.U. Nr 169, poz. 1419 ze zm.) - dalej: "u.r.o.d.", działka w rodzinnym ogrodzie działkowym przeznaczona jest do zaspokajania potrzeb użytkownika i jego rodziny w zakresie wypoczynku i rekreacji oraz prowadzenia upraw ogrodniczych, z wyłączeniem potrzeb mieszkaniowych i wykonywania działalności gospodarczej. Wskazany przepis prawa powszechnie obowiązującego, jednoznacznie zakazuje wykorzystywania działek na terenie rodzinnych ogrodów działkowych na potrzeby mieszkaniowe. Zakaz ten powtórzony został w § 64 ust. 1 Statutu Polskiego Związku Działkowców, który jest wiążący dla właścicieli altan położonych na działkach wchodzących w skład rodzinnych ogrodów działkowych. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że wykorzystywanie altany działkowej do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych nie jest zgodne z przeznaczeniem działki określonym w art. 13 ust. 4 u.r.o.d. i narusza tę normę prawną. Orzecznictwo to jednocześnie dopuszcza zameldowanie osoby na terenie rodzinnego ogrodu działkowego, jeżeli faktyczne miejsce pobytu takiej osoby znajduje się w altanie rodzinnego ogrodu działkowego. Z tego jednak stwierdzenia, zdaniem organu, nie można wyciągać dalej idących wniosków, że fakt zamieszkiwania na terenie rodzinnego ogrodu działkowego i wykorzystywania altany niezgodnie z jej ustawowym przeznaczeniem obliguje organ podatkowy do zastosowania do opodatkowania takiej altany stawek właściwych dla budynków mieszkalnych. Rzeczywisty sposób korzystania z budynku ma istotne znaczenie dla jego klasyfikacji podatkowej, ale tylko w przypadku, gdy rzeczywisty sposób korzystania z budynku nie jest sprzeczny z ustawą, a w rozpatrywanej sprawie wykorzystywanie altany na cele mieszkaniowe jest sprzeczne z przeznaczeniem działki określonym w art. 13 ust. 4 u.r.o.d. Wobec powyższego, organ podatkowy I instancji nie miał obowiązku badać rzeczywistego sposobu wykorzystywania altany przez skarżącego i na tę okoliczność przeprowadzać dowodów w prowadzonym postępowaniu. Z tego względu organ uznał, że Burmistrz K. nie naruszył przepisów proceduralnych wskazanych przez skarżącego. W skardze strona wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzuciła naruszenie: 1) art. 233 § 1 pkt 4 O.p., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy decyzja ta winna zostać uchylona; 2) art. 122, art. 187 § 1 i art. 210 § 4 O.p., poprzez błędne zaakceptowanie nieprzeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania dowodowego w celu ustalenia właściwej stawki podatku, czego konsekwencją jest brak jakichkolwiek ustaleń dotyczących charakteru przedmiotu opodatkowania; 3) art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l., poprzez jego zastosowanie, podczas gdy w przedmiotowej sprawie zastosowanie winien znaleźć art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l., czego konsekwencją było zastosowanie przez organ niewłaściwej stawki podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że pogląd wyrażony przez organ odnośnie właściwej w niniejszej sprawie stawki podatku od nieruchomości jest błędny, albowiem będący przedmiotem opodatkowania obiekt stanowi budynek mieszkalny. Skarżący podkreślił, że budynek ten służy mu do zaspokajania własnych potrzeb mieszkaniowych w czasie pobytu w K., a okoliczność ta jest uważana w orzecznictwie sądów administracyjnych za kryterium decydujące o zaliczeniu budynku do poszczególnych kategorii budynków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. W budynku tym skarżący zamieszkuje stale w okresie wiosennym, letnim oraz wczesnojesiennym, czyli przez większą część roku. Skoro przedmiot opodatkowania stanowi domek, którego warunki techniczne (prąd, woda, kanalizacja) umożliwiają wykorzystywanie go na cele mieszkaniowe i jest on w ten sposób wykorzystywany przez większą część roku przez skarżącego, a ponadto możliwe jest zameldowanie w tym obiekcie, to zasadne jest zastosowanie stawki podatku jak dla budynków mieszkalnych. Ponadto skarżący podniósł, że z żadnego przepisu ustawy podatkowej nie wynika, aby dla celów opodatkowania nieruchomości znaczenie miały zapisy ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy są akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. Zatem sąd administracyjny rozpoznaje sprawę w zakresie stanu faktycznego, który legł u podstaw wydania zaskarżonej decyzji i znajduje się w nadesłanych aktach administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1533/07, LEX nr 488467). Wskazać dalej należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że decyzja będąca przedmiotem skargi narusza przepisy prawa procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Spór w sprawie związany jest z wysokością stawki podatkowej w podatku od nieruchomości dotyczącej budynku nazywanego przez organy podatkowe altaną, przez skarżącego zaś budynkiem mieszkalnym. Organy podatkowe twierdzą, że budynek ten należy zaliczyć do budynków pozostałych, o których mowa jest w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżący uważa natomiast, że jest to budynek mieszkalny i winien być opodatkowany stawką właściwą dla tego rodzaju budynków. Za nieusprawiedliwiony przepisami prawa należy uznać pogląd organów podatkowych odwołujący się do przepisów cyt. ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych, a konkretnie do jej art. 13 ust. 4 i uznanie, że jego treść ma przesadzające znaczenie w zakresie stawki podatkowej w podatku od nieruchomości. Zgodnie z powołanym przepisem działka w rodzinnym ogrodzie działkowym przeznaczona jest do zaspokajania potrzeb użytkownika i jego rodziny w zakresie wypoczynku i rekreacji oraz prowadzenia upraw ogrodniczych, z wyłączeniem potrzeb mieszkaniowych i wykonywania działalności gospodarczej. Prawne przeznaczenie działki w rodzinnym ogrodzie działkowym do zaspakajania potrzeb wypoczynku i rekreacji oraz prowadzenia uprawa ogrodniczych, z wyłączeniem potrzeb mieszkaniowych i wykonywania działalności gospodarczej, a inaczej mówiąc wyłączenie funkcji zaspakajania potrzeb mieszkaniowych na działkach w rodzinnym ogrodzie działkowym, nie ma przesądzającego znaczenia na gruncie opodatkowania podatkiem od nieruchomości, ze względu rozróżnienie w art. 5 u.p.o.l. budynków z uwagi na ich faktyczne przeznaczenie. W treści art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. zostało wyodrębnionych pięć stawek maksymalnych podatku od nieruchomości liczonych od powierzchni budynków, uzależnionych zarówno od przeznaczenia budynków, jak i od ich faktycznego wykorzystania (por. W. Morawski (red.), K. Lasiński-Sulecki, P. Majka: Komentarz do art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, stan prawny 1 października 2012 r., LEX). Dla ustalenia właściwej stawki podatku od nieruchomości organy podatkowe winny przede wszystkim ustalić podstawową funkcję użytkową budynku. Ta bowiem jego cecha pozwala na zaklasyfikowanie go do odpowiedniego rodzaju. W orzecznictwie NSA przyjął się wyrażany na gruncie omawianych przepisów pogląd, że o tym, czy budynek jest dla celów podatkowych budynkiem mieszkalnym, czy też należy do kategorii "pozostałych budynków" trzeba rozstrzygnąć na gruncie ustawy podatkowej bez posługiwania się definicjami zamieszczonymi w innych aktach prawnych oraz, że o zakwalifikowaniu budynku letniskowego do odpowiedniej kategorii decydujące znaczenie ma kryterium "zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich" (por. wyroki: z dnia 20 stycznia 2005r., sygn. akt FSK 1319/04; z dnia 19 lutego 2008r., sygn. akt II FSK 1726/06; z dnia 17 lutego 2009r., sygn. akt II FSK 883/08; z dnia 22 września 2009r., sygn. akt II FSK 542/08; z dnia 21 kwietnia 2011r., sygn. akt II FSK 2016/09, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – cbois.nsa.gov.pl. Warto też zwrócić uwagę na wyrok NSA z dnia 20 maja 2010r., sygn. akt II FSK 63/09, LEX nr 596546, w którym Sąd skonstatował, że o zaliczeniu mieszkalnego budynku letniskowego do kategorii budynków mieszkalnych w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.a u.p.o.l. decyduje kryterium zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich. W orzeczeniu tym NSA stwierdził, że ocena zasad opodatkowania domów letniskowych w orzecznictwie sądowoadministracyjnym została ustalona od dawna - vide powołana w uzasadnieniu skarżonego wyroku uchwała składu pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 lipca 2002r. sygn. akt FPK 3/02. Jej istota pozostaje aktualna zarówno po zmianach przepisów prawa podatkowego jak i po reformie sądownictwa administracyjnego dokonanej od 1 stycznia 2004r. Powracając do przywołanej uchwały NSA z dnia 1 lipca 2002r., sygn. akt FPK 3/02, stwierdzić należy zgodnie z jej treścią, że o zaliczeniu budynku letniskowego do kategorii budynków mieszkalnych w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) decyduje kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich (por. ONSA 2003/2/50, Pr.Gosp. 2002/11/39, Palestra 2003/7-8/235). W jej uzasadnieniu poszerzony skład uznał, że "budynek letniskowy" będzie mieścił się w pojęciu "budynku mieszkalnego" tylko wówczas, gdy będzie użytkowany faktycznie przez właściciela (jego bliskich), służąc tym samym zaspokojeniu podstawowych potrzeb mieszkalnych (nie rekreacyjnych, wypoczynkowych bądź w celu lokaty kapitału). Według uchwały, za taką wykładnią przemawia także to, że przepisy przewidujące preferencyjną stawkę opodatkowania podatkiem od nieruchomości "dla budynków mieszkalnych lub ich części", jako unormowania o charakterze szczególnym, nie powinny podlegać wykładni rozszerzającej. Stosowanie bowiem w tym wypadku wykładni rozszerzającej byłoby odstępstwem od zasady sprawiedliwego i równego opodatkowania. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że na słuszność stanowiska przyjętego w uchwale wskazują również wnioski wypływające z wykładni celowościowej. Wykładnia celowościowa art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych wykazuje, iż podatek od nieruchomości jest podatkiem typu majątkowego, wymagającym uwzględnienia sposobu wykorzystania majątku. Ustawodawca zatem, z przyczyn społecznych i gospodarczych, opodatkował niektóre kategorie nieruchomości różnymi stawkami. Najniższą stawkę podatkową przewidziano w art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, a więc dla budynków mieszkalnych lub ich części, albowiem zaspokajają one podstawowe potrzeby bytowe ludzi w zakresie zamieszkiwania. Znacznie wyższe stawki podatkowe przewidziano dla budynków pozostałych lub ich części (pkt 4 ust. 1 art. 5). Z najniższej stawki nie powinny korzystać budynki letniskowe wówczas, gdy są tam jedynie sezonowo, a więc ubocznie, zaspokajane potrzeby mieszkaniowe, związane z wypoczynkiem, rekreacją, spędzeniem urlopów. Na konieczność wyjaśnienia przepisów dotyczących podatku od nieruchomości za pomocą wykładni celowościowej wskazał Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 6 września 1995r., sygn. akt W 20/94, w sprawie wykładni art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Orzecznictwo TK z 1995 r. z. 1, poz. 6). W jej uzasadnieniu Trybunał Konstytucyjny stwierdził między innymi: "Wykładnia celowościowa wymaga przede wszystkim ustalenia istoty ekonomicznej podatku od nieruchomości. Podatek ten zaliczany jest do grupy podatków majątkowych. Normatywny sposób ujęcia przedmiotu podatku od nieruchomości pozwala zakwalifikować go do grupy podatków od posiadania majątku [por. H. Litwińczuk "Podatki majątkowe" (w:) "System instytucji prawnofinansowych PRL", t. III, Ossolineum 1985, s. 336]. Charakter i zadania podatków od posiadania majątku są zróżnicowane w zależności od sposobu wykorzystania majątku. Posiadacze majątku podlegającego opodatkowaniu podatkami majątkowymi uzyskują bowiem szczególnego rodzaju dochody, a mianowicie dochody w naturze polegające na zaspokajaniu potrzeb bytowych, socjalnych czy gospodarczych na wyższym poziomie niż osoby nieposiadające majątku. Tym - wyodrębnionym w doktrynie - cechom podatków obciążających posiadanie majątku w pełni odpowiada podatek od nieruchomości, w którym ciężar podatku został zróżnicowany w zależności od charakteru majątku. Cecha ta ujawnia się najwyraźniej w konstrukcji stawek podatkowych. Art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przewiduje bowiem, że w wypadku wykorzystywania majątku do prowadzenia działalności gospodarczej stawki podatku są wyższe, aniżeli w wypadkach wykorzystywania tegoż majątku do innych celów. Istotne zatem staje się podczas ustalania stawki opodatkowania – kwalifikacji konkretnego budynku do jednej z kategorii budynków wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a-e, jakie potrzeby zaspakaja dany budynek. Aby uznać dany budynek za budynek mieszkalny należy ustalić, czy zaspakaja on podstawowe potrzeby mieszkaniowe właściciela i osób mu bliskich. "Podstawowy" – według Nowego słownika języka polskiego pod redakcją Elżbiety Sobol to "będący zasadniczym elementem czegoś, punktem wyjścia; główny, najważniejszy" (por. E. Sobol red. Nowy słownik języka polskiego. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003r., s. 693). Oznacza powyższe, że budynek zaspakajający podstawowe potrzeby mieszkaniowe, to budynek, który będzie zaspakajał zasadnicze, najważniejsze potrzeby mieszkaniowe podatnika. Godzi się wskazać w tym miejscu na uchwałę NSA z dnia 17 października 2001r., sygn. akt FPK 9/0, ONSA 2002/2/64, w której Sąd w poszerzonym składzie skonstatował, że przechodząc do wykładni systemowej, należy podkreślić, że przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy nie wymienia kategorii domu letniskowego. W całym ust. 1 różnicuje się stawki podatku od poszczególnych konkretnych kategorii budynków (...) i od pozostałych budynków. W świetle art. 5 ust. 1 powołanej wyżej ustawy budynek może być zaliczony do kategorii budynków mieszkalnych, jeżeli jego parametry techniczne umożliwiają zamieszkanie w nim przez cały rok. Istotne zatem stają się podczas ustalania wysokości zobowiązania podatkowego parametry techniczne budynku oraz jakie potrzeby podatnika zaspakaja ten obiekt. W stanie faktycznym sprawy nie dokonano takich ustaleń. W aktach sprawy brak jest pełnych danych dotyczących parametrów technicznych budynku, jak również nie ustalono, czy budynek (altana) spełnia kryterium zaspakajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych podatnika i jego rodziny. Niezgromadzenie w zakresie istotnym dla sprawy odpowiedniego materiału dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy prowadzi do naruszenia przepisów postępowania podatkowego art. 122 i art. 187 O.p. W art. 122 O.p. uregulowana została zasada prawdy obiektywnej, zgodnie z którą obowiązkiem organu podatkowego jest podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Realizacja tej zasady następuje poprzez ustalenie, jakie fakty są istotne z punktu widzenia mogących mieć zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego oraz rozważenie jakie dowody należy w związku z tym przeprowadzić. Skonkretyzowanie zasady prawdy obiektywnej nastąpiło w art. 187 § 1 O.p. , który nakłada na organ obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Obowiązek ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności obciąża, co do zasady organ podatkowy (por. wyrok NSA z dnia 28 października 2010r., sygn. akt I GSK 718/09, LEX nr 744864). W ponownym postępowaniu organy podatkowe zobowiązane będą do ustalenia faktycznego sposobu wykorzystywania budynku, czy zaspakaja on podstawowe potrzeby mieszkaniowe skarżącego i jego rodziny, w szczególności poprzez uzyskanie stosownych informacji od strony postępowania, względnie poprzez jej przesłuchanie na tę okoliczność po wyrażeniu przez nią zgody. W zakresie parametrów technicznych cechujących przedmiotowy budynek niezbędne będzie dokonanie jego oględzin. Mając zatem na względzie przedstawioną argumentację Sąd dokonał rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W przedmiocie braku możliwości wykonania decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono w oparciu o art. 152 ustawy p.p.s.a. Natomiast o kosztach postanowiono zgodnie z art. 200 p.p.s.a.