II FZ 957/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf - Kalamala po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia i. sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 1124/13 w przedmiocie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi i. sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 18 lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 1124/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej i. sp. z o.o. w G. (zwanej dalej: "spółką") zmiany postanowienia w przedmiocie prawa pomocy. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi. W odpowiedzi na wezwanie do przedstawienia dodatkowych dokumentów obrazujących sytuację finansową strony, spółka nadesłała jedynie wypełniony formularz PPPr. Z oświadczenia o majątku i dochodach wynikało, że wysokość kapitału zakładowego spółki wynosi 6.000.000 zł, a wartość środków trwałych 2.024.729,36 zł. Skarżąca wyjaśniła, że poniosła w ostatnim roku obrotowym stratę w wysokości 373.575,72 zł, a ponadto oświadczyła, że wszystkie jej konta zostały zablokowane przez komorników. Postanowieniem z dnia 11 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Zażalenie spółki na przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny na mocy postanowienia z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II FZ 1029/13. Wobec powyższego skarżąca została wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 14 maja 2013 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. Strona mimo wezwania nie uiściła należnej opłaty, tylko złożyła pismo procesowe z dnia 14 lutego 2014 r., w którym ponownie wniosła o zwolnienie od wpisu sądowego z uwagi na trudną sytuację finansową. W świetle przedstawionych okoliczności spółka została ponownie wezwana do przedłożenia wypełnionego formularza PPPr. Skarżąca złożyła wypełniony formularz, powielając uprzednio przedstawione informacje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w motywach rozstrzygnięcia nie dostrzegł podstaw do zmiany wydanego w dniu 11 września 2013 r. postanowienia odmawiającego zwolnienia od wpisu sądowego w niniejszej sprawie. Skarżąca, składając ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie wskazała bowiem na żadną zmianę w jej sytuacji i nie przedstawiła żadnych nowych informacji. W formularzu PPPr powieliła jedynie informacje zawarte poprzednio, już ocenione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, jak również przez Naczelny Sąd Administracyjny. W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka wniosła o jego uchylenie i zwolnienie skarżącej od kosztów sądowych. Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Cytowany przepis przewiduje możliwość weryfikacji określonych rozstrzygnięć wojewódzkiego sądu administracyjnego pod warunkiem, że zmianie uległ stan faktyczny sprawy w sposób na tyle istotny, że zachodzą przesłanki do zmiany wydanego uprzednio orzeczenia. Do kategorii postanowień niekończących postępowania w sprawie, objętych zakresem przytoczonej regulacji, należą między innymi postanowienia wydane w przedmiocie prawa pomocy. Podkreślenia wymaga, że złożenie przez stronę kolejnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych (lub ewentualnie o przyznanie profesjonalnego pełnomocnika z urzędu) nie obliguje sądu do dokonywania ponownej oceny sytuacji materialnej wnioskującego w kontekście przesłanek z art. 246 p.p.s.a. Rolą sądu jest bowiem w takim przypadku zbadanie, czy strona powołała nowe (zmienione) okoliczności, które mogłyby wpłynąć na zmianę dotychczasowego stanowiska sądu (por. podobnie postanowienie NSA z dnia 29 marca 2012 r., sygn. akt II FZ 282/12 – treść orzeczenia dostępna w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.nsa.gov.pl). W tego typu sytuacjach nie jest więc możliwe dokonywanie odmiennych ocen kondycji finansowej strony na podstawie tożsamych elementów stanu faktycznego, tj. w oparciu o analogiczną do zawartej we wcześniejszym wniosku argumentację. W związku z tym, jeżeli podmiot ubiegający się o przyznanie prawa pomocy nie wskaże jakichkolwiek nowych okoliczności, bądź też podane przez niego fakty nie będą na tyle znaczące, aby mogły doprowadzić do odmiennych od dotychczasowych ocen, skorzystanie z art. 165 p.p.s.a. nie będzie możliwe. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należało, że skarżąca w złożonym powtórnie wniosku z dnia 1 kwietnia 2014 r. nie wskazała okoliczności, które uzasadniałyby odstąpienie od poglądu wyrażonego w postanowieniu z dnia 11 września 2013 r. Spółka powtórzyła bowiem argumentację zamieszczoną w pierwotnym wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 16 sierpnia 2013 r., dotyczącą wysokości kapitału zakładowego (6.000.000 zł), wysokości straty (373.575,72 zł) oraz wartości środków trwałych (2.024.729,36 zł) a także faktu zajęcia kont bankowych. Podkreślenia wymaga, że opisane okoliczności były już przedmiotem rozważań w ramach toczącego się wcześniej postępowania w przedmiocie prawa pomocy. Spółka nie podważyła natomiast w żaden sposób – również na etapie obecnie toczącego się postępowania zażaleniowego - okoliczności, które zadecydowały o odmowie przyznania prawa pomocy w niniejszej sprawie. W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia. Z tych względów w oparciu o art. 197 § 2 w związku z art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.