II SA/Wa 934/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Janusz Walawski Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2013 r. sprawy ze skargi S. L. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania nagrody rocznej za rok 2007 i 2008 – uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], – zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości. W dniu 5 października 2006 r. skarżący S. L. wystąpił do Komendanta Głównego Policji z raportem o zwolnienie ze służby w Policji nie wcześniej niż z dniem 17 stycznia 2007 r. i w dniu 10 stycznia 2007 r. ponownie złożył raport o zwolnienie ze służby z dniem 18 stycznia 2007 r. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], działając na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, z późn. zm.), zwolnił wymienionego ze służby z dniem 18 stycznia 2007 r. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji. Po wniesieniu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1038/07, stwierdził nieważność decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] uznając, że rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. wszedł do obrotu prawnego w dniu 5 lutego 2007 r. i wobec czego nie mógł być przed tą datą skutecznie zaskarżony, zaś powołany wyrok stał się prawomocny w dniu 3 lipca 2008 r. W tej sytuacji skarżący w dniu 23 kwietnia 2008 r. złożył do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odwołanie od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po przywróceniu terminu do wniesienia odwołania, wydał w dniu [...] września 2008 r. decyzję nr [...], którą uchylił rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i ustalił nowy termin zwolnienia ze służby w Policji na dzień 15 października 2008 r., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W wyniku złożonej przez skarżącego skargi na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1681/08 oddalił ją, a skargę kasacyjną wymienionego skarżącego na powołany wyrok oddalił Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 749/09. Tym samym prawomocnie zostało przesądzone, że zwolnienie skarżącego S. L. ze służby w Policji nastąpiło z dniem 15 października 2008 r., a podstawę zwolnienia stanowił przepis art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Następnie Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] października 2008 r. nr [...], przyznał skarżącemu nagrodę roczną za 2007 r. w wysokości [...] jednomiesięcznego uposażenia. Po złożeniu odwołania do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, wymieniony organ działając na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] przekazał odwołanie Komendantowi Głównemu Policji, jako organowi właściwemu w sprawie, zaś Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], utrzymał w mocy powołany rozkaz personalny nr [...]. Po złożeniu skargi na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 619/10, oddalił ją, zaś Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną skarżącego, wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1821/10, uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2010 r. i przekazał temu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2011 r. prawomocnym od dnia 8 listopada 2012 r., uchylił decyzję nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. oraz poprzedzający ją rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] października 2008 r. zobowiązując Komendanta Głównego Policji do ponownego rozpoznania sprawy przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2007 r. i jednocześnie zobowiązał organ do rozstrzygnięcia o jego prawie do nagrody rocznej za 2008 r. (od 1 stycznia do 15 października). W wyniku powyższego Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie przyznania skarżącemu S. L. nagrody rocznej za rok 2007 i 2008. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że zgodnie z art. 110 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w okresie, za który ma zostać ustalone prawo skarżącego do nagrody rocznej, jak również w aktualnym brzmieniu, policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Wysokość nagrody rocznej ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1 cytowanej ustawy. Zatem w świetle powyższego, policjant nie nabywa uprawnień do nagrody rocznej za okres, w którym pozostając w służbie nie wykonywał zadań służbowych i jednocześnie nie otrzymywał uposażenia, które gwarantuje mu przepis art. 121 ust. 1 ustawy o Policji. Określając prawo policjanta do nagrody rocznej organ ma zatem obowiązek ustalić, czy przyczyną niewykonywania w danym okresie obowiązków służbowych była jedna z okoliczności wymienionych w art. 121 ust. 1 cytowanej ustawy, a tym samym czy policjant w tym okresie miał prawo otrzymywać uposażenie, czy też prawo to mu nie przysługiwało. Racjonalny ustawodawca wykluczył więc możliwość, że policjantowi, któremu za dany okres służby z tytułu niewykonywania obowiązków służbowych nie przyznano uposażenia, będzie za ten sam okres przyznana nagroda roczna. Innymi słowy, pomiędzy uprawnieniem policjanta do nagrody rocznej a prawem tego policjanta do uposażenia za dany okres "pełnienia służby" istnieje ścisła zależność. Potwierdzeniem tej zależności jest dodatkowo przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859), który określa, że do okresu służby dla celów obliczania nagrody rocznej nie wlicza się między innymi okresów korzystania z urlopu bezpłatnego lub wychowawczego (za które uposażenie nie przysługuje) czy przerw w wykonywaniu obowiązków służbowych, za które policjant nie zachował prawa do uposażenia, wymienionych w art. 126 ust. 1-3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Wskazano dalej, że decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] Komendanta Głównego Policji, utrzymaną w mocy decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], skarżącemu odmówiono przyznania prawa do uposażenia za okres od dnia 1 lutego 2007 r. do dnia 15 października 2008 r. oraz przyznania prawa do innych należności pieniężnych za okres od dnia 19 stycznia 2007 r. do dnia 15 października 2008 r. i powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi S. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pod sygn. akt II SA/Wa 1926/12, w konsekwencji czego prawomocne rozstrzygnięcie o prawie wymienionego do uposażenia za wskazany okres zapadnie dopiero w wyniku rozpatrzenia przedmiotowej sprawy przez sąd administracyjny. Od rozstrzygnięcia tego, jak już wyżej wyjaśniono, zależy natomiast rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji dotyczącej uprawnień skarżącego do nagrody rocznej za rok 2007 i 2008. Podkreślono, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zobowiązany jest zawiesić postępowanie w przypadku, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przez pojęcie zagadnienia wstępnego rozumie się "sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Ocena zaś tego zagadnienia wstępnego, gdyby ono w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania, należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. Jest to poza tym zagadnienie otwarte, tzn. nie było przedtem prawomocnie przesądzone na właściwej drodze. Jego treścią może być wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo inne jeszcze okoliczności mające znaczenie prawne" (B. Graczyk, O niektórych zagadnieniach prejudycjalności w orzecznictwie administracyjnym, Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Łódzkiego, Nauki Humanistyczno – Społeczne, seria I, 1965 r., Nr 38, str. 91-92). Reasumując, kwestia prawomocnego przesądzenia o prawie skarżącego do uposażenia za okres od dnia 1 lutego 2007 r. do dnia 15 października 2008 r., mająca zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie sprawy o przyznanie wymienionemu prawa do nagrody rocznej za 2007 r. i 2008 r., stanowi w tejże sprawie zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a brak rozstrzygnięcia tego zagadnienia przez sąd administracyjny czasowo uniemożliwia prowadzenie postępowania w omawianej sprawie, determinując jego zawieszenie. Ponadto wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpatrując sprawy ze skarg Pana S. L. znajduje się w posiadaniu akt osobowych wymienionego, zawierających materiał dowodowy, który powinien zostać uwzględniony w postępowaniu dotyczącym przyznania Panu S. L. nagrody rocznej za rok 2007 i 2008. Brak zgody Sądu na wypożyczenie przedmiotowych akt (pismo z dnia 25 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1200/11) uniemożliwia prowadzenie wspomnianego postępowania w sposób ciągły, co dodatkowo potwierdza zasadność jego zawieszenia do czasu rozstrzygnięcia omówionego wyżej zagadnienia wstępnego. We wniosku z dnia 4 marca 2013 r. do Komendanta Głównego Policji o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, załatwienie sprawy zgodnie z obowiązującym prawem, w tym z wydanymi orzeczeniami sądów, spowodowanie ukarania osób odpowiedzialnych za wydanie powołanego postanowienia oraz poprzedzających je wadliwych decyzji, jak również naprawienie szkód "wyrządzonych podjętym przez pracowników KGP działaniem naruszającym prawo, zasady współżycia społecznego oraz dobre obyczaje" zarzucając, że postanowienie wydano z naruszeniem przepisów prawa, w tym w szczególności art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. (poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie), art. 170 P.p.s.a. (poprzez jego niezastosowanie), art. 110 ust. 1 i 2 oraz art. 121 ustawy o Policji (poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie), § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (poprzez jego niewłaściwe zastosowanie), jak również art. 24 § 1 pkt 1, 5, 6 i 7 oraz § 3 i 4 k.p.a. (poprzez brak wyłączenia od udziału w postępowaniu w sprawie Dyrektora BKiS KGP insp. B. J. i podległych mu pracowników). Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny i argumentację zawartą już w zaskarżonym postanowieniu – podał, że z uwagi na jasną wolę ustawodawcy w zakresie powiązania prawa do nagrody rocznej, która stanowi swoiste dodatkowe uposażenie za dany okres służby, oraz prawa do uposażenia należnego z tytułu służby (także w przypadku jej niepełnienia z przyczyn określonych w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji), niedopuszczalna jest sytuacja, w której dana osoba nabędzie prawo do nagrody rocznej za okres, za który nie nabyła prawa do uposażenia. Zatem kwestia prawomocnego przesądzenia o prawie skarżącego do uposażenia za okres od dnia 1 lutego 2007 r. do dnia 15 października 2008 r., mając zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie sprawy o przyznanie wymienionemu prawa do nagrody rocznej za 2007 r. i 2008 r., stanowi w tejże sprawie zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący S. L. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu nauszenie przepisów: – art. 6, art. 7, art. 8, art.9, art. 12, art. 77 § 1, art. 80, art. 81, art. 107 w zw. z art. 126 oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., – art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, – art. 170 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, – art. 110 ust. 1 i 2 ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowania, – art. 121 ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowania, – § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie – art. 24 § 1 pkt 1, 5, 6 i 7 oraz § 3 i 4 k.p.a. - poprzez brak wyłączenia od udziału w postępowaniu w sprawie Dyrektora BKiS KGP i podległych mu pracowników. Wobec powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego go postanowienia oraz stwierdzenie ich nieważności, zawarcie wskazań co do dalszego postępowania, dokonania sygnalizacji w trybie art. 155 § 1 P.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu podał, że od 6 lat organ nie przestrzega wskazanych już wyżej norm prawa administracyjnego, drwiąc sobie nie tylko z niego, ale też z Sądu, zaś zawarte w postanowieniach tezy stanowią rażące naruszenie prawa, bowiem przez rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego należy rozumieć, że dana kwestia stała się sporna w toku postępowania administracyjnego lub przepisy prawa wymagają ustalenia stanu prawnego w danej kwestii mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a w toku postępowania okaże się, iż ustalenie tego stanu może nastąpić w drodze rozstrzygnięcia innego organu lub sądu. Ponadto powołane przez organ okoliczności mające stanowić zagadnienie wstępne, były już przedmiotem rozważań w ostatecznych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1821/10, z dnia 8 listopada 2012 r. sygn. akt 247/12 oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1200/11. Zatem organ jest związany tymi wyrokami i skoro sądy rozstrzygnęły, że pomiędzy tymi samymi stronami i w tym samym stanie faktycznym, który nie uległ zmianie, iż skarżący pełnił służbę w Policji do dn. 15.10.2008 r., a okres 19.01.2007-15.10.2008 r., w którym nie wykonywał obowiązków służbowych z powodu choroby, zgodnie z art. 121 ustawy o Policji przysługuje mu prawo do uposażenia i nagrody rocznej, w sprawie nie stwierdzono żadnego z przypadków wymienionych w przepisie § 3 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dn. 21.12.2006 r., który wymienia okresy, których się nie wlicza do okresów służby dla celów obliczania nagrody rocznej (a więc także przytoczonego w § 3 ust. 1 pkt 2 przypadku dotyczącego przerw w wykonywaniu obowiązków służbowych, za które policjant nie zachował prawa do uposażenia, wymienionych w art. 126 ust. 1-3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, to fakty te nie mogą podlegać kolejnej ocenie i badaniu przez organ administracji publicznej, a tym bardziej nie mogą być interpretowane przez niego w sposób ewidentnie sprzeczny z prawomocnym wyrokiem sądu. Niezależnie od powyższego wypożyczenie akt osobowych do Sądu nie może stanowić przesłanki do zawieszenia postępowania, w dalszej zaś części odniósł się do wyłączenia od udziału w postępowaniu podległych organowi pracowników. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne podał, że we wskazanych przez skarżącego wyrokach wypowiedziano się co do treści art. 110 i art. 121 ustawy o Policji, jednakże pomiędzy stronami toczy się również spór o prawo do uposażenia za sporny okres, a nagroda roczna ma charakter pochodny w odniesieniu do tego prawa. Ponadto wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. II SA/Wa 1926/12 w dacie wydawania decyzji był nieprawomocny, zaś uchylenie decyzji tymże wyrokiem powoduje, że organ będzie ponownie rozstrzygał sprawę do uposażenia. Reasumując, poczyniona przez sądy wykładnia powyższych przepisów odnosi się wyłącznie do prawa do nagrody rocznej, nie zaś prawa do uposażenia, które jest prawem podstawowym i szerszym. W piśmie procesowym z dnia 28 maja 2013 r. podtrzymał swoje zarzuty ze skargi i dodał, że żaden z przepisów nie uzależnia wypłaty nagrody rocznej od uprzedniej wypłaty za ten sam okres uposażenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie z urzędu, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Natomiast zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. z 2011 r. Dz. U. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.), prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe, zaś według art. 100, uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Z kolei na podstawie art. 110 ust. 1 ustawy, policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia, a w myśl ust. 2, wysokość nagrody rocznej ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1 (w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym – z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość). Zatem przyznanie nagrody rocznej ustalane i uzależnione jest w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, zaś w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest i o co stwierdza również sam organ, że wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 749/09 przesądzono prawomocnie, iż zwolnienie skarżącego S. L. ze służby w Policji nastąpiło z dniem 15 października 2008 r. na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Skoro zaś tak, to w zestawieniu z faktem, iż skarżący nie wykonywał zadań służbowych z innych przyczyn, aniżeli wymienione w art. 121 ust. 1 ustawy, zawieszenie postępowania z w sprawie przyznania skarżącemu nagrody rocznej za rok 2007 i 2008, jest nieuzasadnione. Tym bardziej, że niewykonywanie obowiązków służbowych miało swoje źródło w chorobie. Reasumując, postępowanie co do nagrody rocznej może się toczyć niezależnie od postępowania dotyczącego uposażenia, bowiem są to dwie odrębne regulacje ustawowe. Dodać ponadto należy, że nagroda roczna nie jest składnikiem uposażenia, zaś fakt, iż akta administracyjne skarżącego znajdowały się w Sądzie, a ten z uwagi na toczące się postępowanie nie mógł ich wypożyczyć organowi, nie stoi na przeszkodzie rozpatrzenia sprawy, bowiem zawsze istnieje możliwość – co niejednokrotnie znajdowało swoje uzasadnienie w stanowisku judykatury – zapoznania się z aktami w siedzibie Sądu. Na koniec zaś dodać należy skarżącemu, że kwestia wyłączenia pracowników organu, nie jest przedmiotem niniejszej sprawy. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 152 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.