II OSK 1136/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 886/13 odrzucającego skargę K. B. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie likwidacji zakładu budżetowego- [...] w K. przy ul. [...] oraz utworzenia jednostki budżetowej pod nazwą [...] i nadania statusu jednostce postanawia: oddalić skargę kasacyjną POSTANOWIENIE Dnia 15 maja 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku K.B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi kasacyjnej K. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 886/13 odrzucającego skargę K. B. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie likwidacji zakładu budżetowego- [...] w K. przy ul. [...] oraz utworzenia jednostki budżetowej pod nazwą [...] i nadania statusu jednostce postanawia: odrzucić wniosek Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 886/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę K. B. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie likwidacji zakładu budżetowego- [...] w K. przy ul. [...] oraz utworzenia jednostki budżetowej pod nazwą [...] i nadania statusu jednostce. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w dniu 4 kwietnia 2013 r. do Kancelarii Rady Miasta i Dzielnic Krakowa wpłynęło pismo K. B., w którym wezwał on Radę Miasta Krakowa do usunięcia naruszenia interesu prawnego przez uchwałę z dnia [...] r. Pismem z dnia 24 kwietnia 2013 r. Przewodniczący Rady Miasta Krakowa przesłał K. B. stanowisko Prezydenta Miasta Krakowa odnośnie jego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Równocześnie Przewodniczący Rady Miasta Krakowa zastrzegł, że załączone stanowisko nie jest stanowiskiem Rady Miasta Krakowa. Pismo Przewodniczącego Rady Miasta Krakowa zostało doręczone K. B. w dniu 25 kwietnia 2013 r. Sąd podniósł, że w dniu 4 lipca 2013 r. do Urzędu Miasta Krakowa wpłynęła skarga K. B. z dnia 1 lipca 2013 r., która została zakwalifikowana jako skarga na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia [...] r. Razem ze skargą K. B. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 886/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi uznając, że został on złożony z uchybieniem terminu. Po rozpoznaniu zażalenia K. B., NSA postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OZ 342/14 uchylił powyższe postanowienie WSA w Krakowie. Postanowieniem z dnia 14 listopada 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 886/13 WSA w Krakowie ponownie odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi uznając, iż został on złożony z uchybieniem terminu. Postanowienie to zostało doręczone stronom w dniu 4 grudnia 2014 r. i nie wniesiono na nie zażalenia. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 16 stycznia 2015 r. WSA w Krakowie stwierdził następnie, że w niniejszej sprawie należy uznać, iż Rada Miasta Krakowa nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. W związku z powyższym skargę na uchwałę z dnia [...] r. skarżący winien był wnieść w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Termin ten, jak wskazał Sąd, rozpoczął bieg w dniu 4 kwietnia 2013 r. (data wpływu wezwania do organu), a upływał w dniu 3 czerwca 2013 r. Natomiast skarżący wniósł skargę w dniu 1 lipca 2013 r. (data stempla pocztowego), a więc po terminie. Z kolei złożony przez skarżącego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został przez Sąd odrzucony. Skoro więc, jak uznał Sąd, wniesienie skargi nastąpiło z uchybieniem terminu, to podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniósł K. B. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. : art. 178 w zw. z art. 83 § 3 p.p.s.a., polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że skarga została oddana w urzędzie pocztowym po upływie terminu do jej złożenia, a w konsekwencji przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż zachodzą podstawy do jej odrzucenia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że pomimo nieprzywrócenia terminu do wniesienia skargi, nie zostały wyjaśnione wszystkie wątpliwości związane z przyczynami przekroczenia terminu dla jej wniesienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.), dalej "u.s.g." stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem wydanymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może- po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia- zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 53 § 1 p.p.s.a. , skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Słusznie Sąd pierwszej instancji wskazał, że w sprawie ze skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. zastosowanie znajduje reguła zawarta w art. 53 § 2 p.p.s.a., który przewiduje, że skargę należy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeśli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia (uchwała NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt III OPS 2/07). W przedmiotowej sprawie skarżący wezwał Radę Miasta Krakowa do usunięcia naruszenia prawa wynikającego z zaskarżonej uchwały. Pismem z dnia 24 kwietnia 2013 r. Przewodniczący Rady Miasta Krakowa przesłał K. B. stanowisko Prezydenta Miasta Krakowa, dotyczące jego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, zastrzegając jednocześnie, że stanowisko to nie jest stanowiskiem Rady Miasta Krakowa. Słusznie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że Rada Miasta Krakowa nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w znaczeniu przyjętym w art. 53 § 2 p.p.s.a., co pociąga za sobą wniosek, że skarżący powinien wnieść skargę na uchwałę z dnia [...] r. w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jak prawidłowo wskazał Sąd pierwszej instancji, termin na wniesienie skargi rozpoczął bieg w dniu 4 kwietnia 2013 r. (data wpływu wezwania do organu), a upłynął bezskutecznie w dniu 3 czerwca 2013 r. Skarżący wniósł skargę w dniu 1 lipca 2013 r. , a zatem po terminie. W skardze kasacyjnej skarżący wskazał, że mimo odrzucenia przez Sąd jego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wciąż pozostają niewyjaśnione wszystkie okoliczności związane z przyczynami nieterminowego wniesienia skargi przez skarżącego. W niniejszej sprawie wymaga jednak wskazania, iż skarżący powinien wszelkie wątpliwości dotyczące kwestii rozstrzygniętych postanowieniem WSA z dnia 14 listopada 2014 r., którym to Sąd ponownie odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, sformułować w zażaleniu na to postanowienie. Skarżący nie wniósł jednak wskazanego środka zaskarżenia, a tym samym doprowadził do sytuacji, w której zasadność ponownych ustaleń poczynionych przez WSA w zakresie okoliczności przekroczenia terminu do wniesienia skargi nie została następnie skontrolowana przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wobec postanowienia WSA o odrzuceniu wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i braku wniesienia przez niego zażalenia na przedmiotowe postanowienie, Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę jako wniesioną z uchybienie terminu. Na marginesie jedynie wskazać należy, że w skardze kasacyjnej skarżący nie przytoczył żadnych nowych okoliczności, które rzutowałyby na ocenę WSA odnośnie przyczyn nieterminowego wniesienia skargi. Skarżący nie przedstawił również żadnych argumentów przemawiających za uwzględnieniem zarzutu naruszenia art. 83 § 3 p.p.s.a., polegającego- zdaniem skarżącego- na nieprawidłowym przyjęciu, że skarga została oddana w urzędzie pocztowym po upływie terminu do jej złożenia. Powyższe pozwala uznać, że wnoszący skargę kasacyjną nie zakwestionował skutecznie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 stycznia 2015 r. W wydanym postanowieniu Sąd nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia za zastępstwo wykonane na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), jest przyznawane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – 261 p.p.s.a. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 886/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę K. B. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie likwidacji zakładu budżetowego- [...] w K. przy ul. [...] oraz utworzenia jednostki budżetowej pod nazwą [...] i nadania statusu jednostce. Pismem z dnia 4 lutego 2015 r. K. B. wniósł skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotowego postanowienia do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 dalej jako "p.p.s.a."). Przepisy te dotyczą jednak wyłącznie wstrzymania wykonania aktów bądź czynności wydanych w postępowaniu administracyjnym i będących przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Oznacza to, że nie mogą one stanowić podstawy wstrzymania wykonania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, którego dotyczy skarga kasacyjna złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Brak jest również innych przepisów w p.p.s.a., jak również w ustawach szczególnych, które pozwalałyby na wstrzymanie wykonania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w przypadku wniesienia od tego postanowienia skargi kasacyjnej. Nie ma zatem możliwości rozważenia zasadności argumentów skarżącego kasacyjnie w kontekście przesłanek wstrzymania wykonania postanowienia WSA. Żądanie to bowiem nie ma oparcia prawnego. W niniejszej sprawie wymaga bowiem podkreślenia, że sam fakt wniesienia skargi kasacyjnej powoduje wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Z powyższych względów i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.