I OZ 1215/13

Dnia 8 stycznia 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 października 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 803/13 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 21 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w dniu 19 sierpnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] czerwca 2013 r., Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Dębickiego w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi wg kategorii B, nr prawa jazdy [...]. J. N. poza zarzutami odnoszącymi się do zaskarżonej decyzji wniósł o wstrzymanie jej wykonania w całości. W ocenie skarżącego decyzją jest niezgodna z obowiązującymi przepisami prawa i w sposób rażący stanowi ingerencję w sferę praw i wolności obywatela. Wskazując na powyższe Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżący J. N. nie wykazał ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. N.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania określonego aktu ciąży na stronie składającej wniosek w trybie powołanego przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno zaś odnosić się do konkretnych okoliczności. Nie jest wystarczające powtórzenie we wniosku treści przepisu. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają - lub nie - za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przy takim badaniu wniosku i argumentów strony Sąd może dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia zatem jego merytoryczną ocenę (por. niepubl. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 kwietnia 2004 r., sygn. akt OZ 22/04; z dnia 20 lipca 2004 roku, sygn. akt OZ 214/04; z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II OZ 905/12; z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt II OZ 408/13). Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, jednakże powinna ona mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie analizuje w wystarczający sposób złożony przez Skarżącego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie Skarżący składając wniosek w żaden sposób nie wykazał istnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji SKO w Rzeszowie z dnia [...] października 2013 r. Sąd pierwszej instancji nie miał zatem możliwości oceny czy wykonanie wskazanej decyzji może skutkować niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Należy pamiętać o tym, że Sąd nie miał także obowiązku domyślać się (i poszukiwać w aktach administracyjnych) jakimi względami kierowała się strona składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jak również ustalać z urzędu, czy w sprawie zachodzą przesłanki ustawowe uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2010 r., s. 206 w. 10). Skarżący nie przedstawił zatem dokumentów ani argumentacji, które Naczelny Sąd Administracyjny mógłby w pełni rozważyć. Naczelny Sąd Administracyjny przypomina, że decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony, a jej podjęcie wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd pierwszej instancji prawidłowo dokonał oceny sytuacji Skarżącego i trafnie uznał, że nie wykazał on okoliczności uzasadniających powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem z uwagi na brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku nie sposób było określić, czy ewentualna szkoda, spowodowana wykonaniem decyzji byłaby znaczna oraz czy istniało zagrożenie powstania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.