I SA/Gd 860/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska,, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 września 2013 r. sprawy ze skargi S. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia w 2006 roku papierów wartościowych oddala skargę. Decyzją z dnia 2 listopada 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego, po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, określił S. J. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia papierów wartościowych w 2006 r. w wysokości 641.778,00 zł. Organ ustalił, że S. J. nie wykazał w złożonym za 2006 r. zeznaniu PIT - 38 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przychodu z tytułu sprzedaży w 2006 r. 52 szt. akcji "A" S.A. z siedzibą w G. o łącznej wartości 4.553.194,36 zł. W uzasadnieniu Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że podatnik w 2006r. uzyskał - na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 7 w związku z art. 17 ust. 1 pkt 6"a" ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - przychody z tytułu zbycia papierów wartościowych w kwocie 4.888.306,83 zł, podlegające opodatkowaniu w wysokości 19% uzyskanego dochodu, a nie 335.112,47 zł jak podatnik wykazał w zeznaniu PIT-38. Opodatkowaniu bowiem - zdaniem organu I instancji - podlega m.in. dochód uzyskany ze sprzedaży łącznie 53 akcji "A" S.A. na zasadach przewidzianych w art. 30b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. S. J. wniósł w dniu 15 listopada 2012r. odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji, żądając jej uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia lub umorzenia postępowania. Zaskarżonej decyzji podatnik zarzucił naruszenie: - art. 122 i art. 187 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, przez niepodjęcie przez organ podatkowy niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy, - art. 187 ordynacji podatkowej przez brak wszechstronnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, - art. 52 ust. 1 pkt b) u.p.d.o.f. w związku z art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych ustaw (Dz.U. Nr 202, poz. 1956 ze zm.) przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie prowadzące do błędu w ustaleniach faktycznych i uznania, że sprzedane akcje nie zostały nabyte na podstawie oferty publicznej, - art. 191 ordynacji podatkowej przez sprzeczność istotnych ustaleń ze zgromadzonym materiałem dowodowym, - art. 210 § 4 ordynacji podatkowej przez brak wyczerpującego ustosunkowania się w uzasadnieniu decyzji do argumentacji strony (w tym dowodów zgromadzonych w sprawie) świadczącej o publicznym charakterze oferty, na podstawie której nabyto akcje, - art. 121 ordynacji podatkowej przez niezastosowanie tego przepisu i będące tego następstwem naruszenie przez organ podatkowy zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa, bezpieczeństwa prawnego obywateli i lojalności państwa wobec nich, zasady legalności oraz racjonalnego ustawodawcy, a nadto naruszenia zasady rozstrzygania wszystkich wątpliwości na korzyść podatnika wynikających z niedąjących się usunąć wątpliwości w systemie prawnym oraz języku prawnym i prawniczym, obowiązujących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w następstwie czego doszło do wydania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 15 kwietnia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że S. J. w 2006 r. sprzedał m.in. 52 akcje serii F i G "A" S.A. w G., które nabył w okresie od 11 stycznia 2002 r. do 13 lutego 2003 r. Zatem został spełniony jeden z warunków do skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym 19% uzyskanego dochodu ze sprzedaży przedmiotowych 52 akcji "A" S.A., tj. nabycia przed dniem 1 stycznia 2004 r. Bezspornym jest również, że strona nie dokonywała sprzedaży akcji w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zatem został spełniony kolejny z warunków do skorzystania że zwolnienia z opodatkowania przedmiotowej sprzedaży akcji. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest, czy podatnik spełnił pozostałe warunki do zwolnienia dochodu ze sprzedaży z opodatkowania na podstawie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie nie został spełniony zarówno warunek dotyczący dopuszczenia akcji "A" S.A. do publicznego obrotu papierami wartościowymi, jak i warunek dotyczący nabycia tych akcji w drodze publicznej oferty. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że akcje serii F i G "A" S.A. z/s w G. - w datach ich nabycia (w 2002 r. i w 2003r.) przez podatnika nie były dopuszczone do publicznego obrotu papierami wartościowymi w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi. Pismem z dnia 10 lutego 2012 r., Komisja Nadzoru Finansowego w Warszawie poinformowała bowiem, że nie wydawała decyzji w sprawie wyrażenia zgody na wprowadzenie do publicznego obrotu papierami wartościowymi akcji serii A, B, C, D, E, F i G "A" S.A. Tym samym - wbrew twierdzeniom strony - nie został spełniony warunek dotyczący dopuszczenia przedmiotowych akcji serii F i G "A" S.A. do publicznego obrotu papierami wartościowymi, czego wymaga unormowanie wynikające z obowiązujących przepisów. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej już sam ten fakt przesądza o tym, że uzyskany w 2006 r. dochód ze sprzedaży 52 akcji nabytych w 2002r. i 2003r. nie podlega wyłączeniu z opodatkowania podatkiem dochodowym stosownie do art. 19 ustawy z dnia 12 listopada 2003 r. w związku z art. 52 pkt 1 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Odnosząc się do zarzutu strony, że organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy prawa procesowego, polegające na niepodjęciu przez organ podatkowy niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niezebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału, Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że nie dopatrzył się w działaniu organu I instancji naruszenia zasad określonych w przepisach ordynacji podatkowej. Organ I instancji rozstrzygając sprawę, oparł się na całym zebranym w sprawie materiale dowodowym, nie pomijając żadnego z dowodów, a jedynie dokonując ich oceny - zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Wyciągnięte wnioski nie przeczą zasadom logiki oraz nie są sprzeczne z innymi zgromadzonymi w sprawie dowodami i znajdują odzwierciedlenie w uzasadnieniu zakwestionowanej odwołaniem decyzji. Organ uznał, że to na podatniku spoczywa ciężar udowodnienia faktów, jeżeli wywodzi on z nich korzystne dla siebie skutki prawne, a niewątpliwie do takich należy brak ustaleń w zakresie naliczenia podatku z tytułu sprzedaży 52 szt. akcji "A" S.A. Podatnik nie może ciążących na nim obowiązków przerzucać na organy podatkowe. Wprawdzie art. 122 ordynacji podatkowej nakłada na organy podatkowe obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jednakże nie może to oznaczać obciążenia organu nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów. Niezasadny jest również, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, zarzut nieprawidłowego sformułowania przez organ I instancji sentencji w spornej decyzji z dnia 2 listopada 2012r., bowiem zgodnie z treścią art. 21 § 3 ordynacji podatkowej jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji, albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaję decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Zatem - wbrew twierdzeniom strony - organ I instancji prawidłowo w sentencji decyzji wskazał wysokość zobowiązania podatkowego, a nie wysokość zaległości podatkowej - jak żąda strona. W ocenie organu odwoławczego przywołane przez stronę interpretacje indywidualne przepisów prawa podatkowego zostały wydane w indywidualnych sprawach innych podatników i nie mogą mieć wiążącego charakteru dla innych organów podatkowych. Stąd też ocena prawna wyrażona w tych postanowieniach nie może mieć wpływu na ocenę legalności decyzji z dnia 2 listopada .2012 r. określającej podatnikowi zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia w 2006 r. papierów wartościowych. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że wbrew twierdzeniom strony zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych nie przedawniło się z dniem 31 grudnia 2012 r., albowiem stosownie do treści art. 239a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa decyzja nieostateczna nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W ocenie organu odwoławczego brzmienie powołanego wyżej przepisu jest jednoznaczne i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Z unormowania tego wynika wprost, że rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany wyłącznie decyzji nieostatecznej. W ocenie organu, z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia 8 listopada 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji tego organu określającej S. J. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia papierów wartościowych w 2006 r. w wysokości 641.778,00 zł. Następnie w dniu 13 listopada 2012 r. pracownik Urzędu Skarbowego - poborca skarbowy - podjął próbę doręczenia powyższego postanowienia z dnia 8 listopada 2012 r. bezpośrednio podatnikowi. Z raportu poborcy skarbowego wynika, że podatnik odmówił odbioru korespondencji, tłumacząc, że jest na leczeniu i jego sprawami zajmuje się pełnomocnik. Organ odwoławczy zauważa, że postępowanie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności jest postępowaniem samodzielnym i odrębnym od postępowania, w którego wyniku organ podatkowy wydaje decyzję wymiarową. Rezultatem tej odrębności jest obowiązek organu podatkowego doręczenia wydanego postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jako pierwszej czynności w tym postępowaniu stronie, a nie pełnomocnikowi reprezentującemu stronę w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Zgodnie bowiem z art. 137 § 2 i § 3 ordynacji podatkowej, pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub złożone do protokołu poprzez dołączenie do akt oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa, co rodzi konieczność każdorazowego złożenia do akt toczącej się odrębnie sprawy odrębnego dokumentu pełnomocnictwa, nawet jeśli zakres umocowania określony w pełnomocnictwie ogólnym jest szeroki. Dlatego też pełnomocnictwo udzielone przez podatnika w dniu 9 sierpnia 2012 r., pomimo jego szerokiego zakresu, nie obejmuje sprawy nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji prawidłowo skierował postanowienie o nadaniu przedmiotowej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności bezpośrednio do podatnika. Prawidłowo zatem organ I instancji przyjął zgodnie z art. 153 § 2 ordynacji podatkowej jako datę doręczenia pisma przez stronę datę 13 listopada 2012 r., tj. dzień odmowy przyjęcia postanowienia. W dniu 15 listopada 2012 r. organ I instancji wystawił tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący przedmiotową zaległość podatkową wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. W oparciu o ten tytuł wykonawczy nastąpiło w dniu 19 listopada .2012 r. wszczęcie egzekucji poprzez przesłanie zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego do [...] Bank (data doręczenia do banku – 23 listopada 2012 r.). Zawiadomienie wraz z tytułem wykonawczym zostały doręczone stronie w dniu 4 grudnia 2012 r. Zgodnie z art. 70 § 4 ordynacji podatkowej: bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Zatem zarzut strony o bezprawnym podjęciu czynności egzekucyjnych na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 15 listopada 2012 r. w związku z twierdzeniem o braku doręczenia rygoru natychmiastowej wykonalności nie znajduje uzasadnienia. Ponadto jak wynika z akt sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego, w celu dokonania zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego ze spornej decyzji wnioskiem z dnia 13 listopada 2012 r. wniósł do Sądu Rejonowego – [...] o dokonanie wpisu hipoteki przymusowej w Dziale IV księgi wieczystej nr [...], na nieruchomości należącej do S. J., położonej w S. przy ul. [...]. Postanowieniem z dnia 30 listopada 2012 r. Sąd Rejonowy [...] Wydział Ksiąg Wieczystych postanowił oddalić przedmiotowy wniosek co do kwoty 84.381,00 zł, uwzględniając jednocześnie wniosek co do kwoty 962.667,00 zł, a tym samym dokonać wpisu w tym zakresie. Wpisu takiego zgodnie z zawiadomieniem Sądu Rejonowego dokonano w dniu 30 listopada 2012 r. Zgodnie z zapisem art. 70 § 8 ordynacji podatkowej nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką łub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu. Z uwagi na powyższe w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, zobowiązanie wynikające z decyzji z dnia 2 listopada 2012 r. wbrew twierdzeniom strony nie uległo przedawnieniu i nadal jest wymagalne, bowiem zastosowanie środka egzekucyjnego skutkowało - stosownie do treści art. 70 § 4 ordynacji podatkowej przerwaniem biegu terminu przedawnienia, ponadto zobowiązanie zabezpieczone hipoteką nie ulega przedawnieniu. Reasumując, organ II instancji stwierdził, że rozstrzygnięcie dokonane przez organ I instancji w zakresie uznania, że S. J. w 2006 r. uzyskał - na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 7 w związku z art. 17 ust. 1 pkt 6"a" ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dodatkowe przychody z tytułu zbycia papierów wartościowych w kwocie 4.888.306,83 zł, podlegające opodatkowaniu w wysokości 19% uzyskanego dochodu, było prawidłowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 kwietnia 2013 r. S. J. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia z zaleceniem wydania decyzji stwierdzającej prawo do zwolnienia z podatku lub uchylenie w całości decyzji i umorzenie postępowania z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania, stwierdzenie nieważności powyższej decyzji w całości, zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: - naruszenie art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie do organów podatkowych; - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 70 § 1 i § 4 w związku z art. 120 ordynacji podatkowej i art. 239a ordynacji podatkowej oraz art. 6 kpa i art. 7 Konstytucji RP, przez błędne przyjęcie, iż podlega wykonaniu nieostateczna decyzja, której nadany rygor natychmiastowej nie wszedł do obrotu prawnego a tym samym zastosowane środki egzekucyjne nie przerwały biegu terminu przedawnienia; - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 70 § 8 ordynacji podatkowej przez przyjęcie, że wpis hipoteki przymusowej kaucyjnej zabezpieczającej przyszłe wykonanie zobowiązania podatkowego przerywa bieg terminu przedawnienia; - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 208 § 1 ordynacji podatkowej, który obliguje organ podatkowy - w sytuacji, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego -do wydania decyzji o umorzeniu postępowania, poprzez zaniechanie jego zastosowania i wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, co stanowi przesłankę uzasadniającą stwierdzenie nieważności skarżonej decyzji z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa (art.247 § 1 pkt 3 ordynacji podatkowej); - naruszenie określonej w art. 120 ordynacji podatkowej zasady praworządności nakazującej organom podatkowym działanie na podstawie przepisów prawa, przez przyjęcie jako podstawy rozstrzygnięcia stanowiska Domu Maklerskiego SA w P. z dnia 28 lutego 2007r. jak też pisma Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 12 października 2011r., a tym samym naruszenie art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 ordynacji podatkowej w następstwie naruszenia zasady prawdy obiektywnej i swobodnej oceny dowodów przez nie rozpatrzenie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego i oparcie rozstrzygnięcia jedynie na przytoczonych pismach, podczas gdy w sprawie znaczenie miały także inne dowody, nie dopuszczone jednakże przez organy I i II instancji; - naruszenie art. 124 ordynacji podatkowej w związku z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ordynacji podatkowej statuujących zasadę przekonywania w następstwie ogólnikowego i niepełnego uzasadnienia skarżonej decyzji i nie wyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności mających wpływ na jej ważność powodujących w efekcie nieważność decyzji; - naruszenie art. 14b § 2 ordynacji podatkowej przez przyjęcie, że Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał indywidualną interpretację podatkową dla konkretnego podatnika, która nie może mieć zastosowania wobec skarżącego przez co sytuacja prawnopodatkowa skarżącego jest gorsza od podatnika, który w identycznym stanie faktycznym i prawnym nie zapłacił podatku dochodowego z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych za 2006r. akcji A SA w G. nabytych przed dniem 1 stycznia 2004r.; - naruszenie art. 145 § 2 ordynacji podatkowej przez niedoręczenie postanowienia z dnia 8 listopada 2012 r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, a tym samym odmawianie skarżącemu prawa powoływania się na zarzut przedawnienia; - naruszenie prawa materialnego tj. art. 52 pkt 1 lit. b/ u.p.d.o.f. polegające na przyjęciu, iż dochód uzyskany w 2006r. przez skarżącego z tytułu odpłatnego zbycia akcji A SA w G. nabytych przed dniem 1 stycznia 2004 r. nie jest objęty dyspozycją tego artykułu w sytuacji, gdy skarżący zastosował się do stanowiska organu podatkowego w postaci Postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego; - naruszenie art. 155 i art. 210 § 4 i 272 ordynacji podatkowej przez brak podjęcia jakichkolwiek czynności sprawdzających i wyjaśnienia charakteru prawnego złożonego w dniu 30 kwietnia 2007r. oświadczenia o niezadeklarowaniu w zeznaniu podatkowym PIT-38 za 2006 r. dochodu uzyskanego z tytułu zbycia akcji zakupionych przed 1 stycznia 2004 r., oraz niepodjęcie żadnej próby wyjaśnienia celu złożenia takiego oświadczenia oraz brak jakiegokolwiek uzasadnienia wyjaśniającego brak wpływu oświadczenia na merytoryczne rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie; - naruszenie art. 70 § 6 pkt 1 i art. 208 § 1 ordynacji podatkowej przez przyjęcie, że doszło do przerwania biegu przedawnienia wskutek wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe. W ocenie skarżącego zobowiązanie podatkowe z tytułu zbycia w 2006 r. papierów wartościowych przedawniło się w dniu 31 grudnia 2012 r., nie zastosowano bowiem środka egzekucyjnego, który skutkowałby przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Naczelnik Urzędu Skarbowego nie doręczył stronie działającej przez pełnomocnika postanowienia w sprawie nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności i tym samym nie nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego przez czynności egzekucyjne, o których dłużnik został poinformowany. Zdaniem skarżącego w sprawie nie zaistniały także przesłanki wskazane w art. 70 § 6 pkt 1 ordynacji podatkowej. Podatnik o zawieszeniu biegu terminu z dniem 13 listopada 2012 r. dowiedział się dopiero w dniu 2 stycznia 2013 r., a zatem po upływie okresu przedawnienia. Wskazując na uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, sygn. akt P 30/11, skarżący podnosi, że ponieważ do końca 2012 r. nie został skutecznie zawiadomiony o wszczęciu postępowania karnoskarbowego, to jego zdaniem zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych w 2006 r. uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2012 r. W ocenie skarżącego wpis hipoteki nie przerwał biegu terminu przedawnienia zobowiązania. Art. 70 § 8 ordynacji podatkowej określa jedynie, że zobowiązanie zabezpieczone hipoteką nie ulega przedawnieniu. Skarżący stwierdził, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej narusza art. 208 § 1 ordynacji podatkowej w zw. z art. 70 ordynacji podatkowej, bowiem została wydana po terminie przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zdaniem skarżącego organ II instancji naruszył art. 121 ordynacji podatkowej poprzez twierdzenie, że interpretacje przepisów prawa wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w tym samym stanie faktycznym w stosunku do innych akcjonariuszy Spółki "A" S.A. nie mogą mieć zastosowania w jego sprawie. Dokonanie przez podatników samoopodatkowania lub wykonanie przez podatników treści decyzji nieostatecznej, oznacza pogorszenie ich sytuacji prawnopodatkowej w stosunku do podatnika, który nie dokonał zapłaty podatku, co może oznaczać naruszenie zasady równości, zaufania do organów podatkowych. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję w sposób rażący naruszył zasadę określoną w art. 120 ordynacji podatkowej przez przyjęcie jako podstawy rozstrzygnięcia stanowiska Domu Maklerskiego SA w P. z dnia 28 lutego 2007r., jak też pisma Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 12 października 2011r. Ponadto organy podatkowe w niniejszej w sprawie naruszyły art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 ordynacji podatkowej przez nierozpatrzenie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego i oparcie rozstrzygnięcia jedynie na przytoczonych pismach, podczas gdy w sprawie znaczenie miały także inne dowody, nie dopuszczone przez organy obu instancji. Zdaniem strony organy uchybiły wynikającej z art. 124 ordynacji podatkowej zasadzie przekonywania stron i działania bez stosowania środków przymusu. Zgodnie z tą zasadą organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Organy podatkowe dopuściły się także naruszenia art. 124 ordynacji podatkowej w związku z art. 210 § 4 ordynacji podatkowej statuujących zasadę przekonywania, która realizowana jest w szczególności w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, i która została rażąco naruszona w następstwie ogólnikowego i niepełnego uzasadnienia skarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej narusza przepisy prawa materialnego i procesowego, a przez to godzi w wyrażoną w art.7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadę, w myśl której organy władzy publicznej działają w granicach i na podstawie prawa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga S. J. nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 15 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Zgodnie z art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Sąd stanął na stanowisku, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją przeprowadzone zostało zgodnie z regułami określonymi w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz.749) a określona wysokość zobowiązania podatkowego jest konsekwencją prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy, całokształtu zebranego materiału dowodowego i obowiązujących przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia zasad ogólnych wynikających z art. 121 ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu postępowanie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a stronie zapewniono czynny udział w postępowaniu. Podatnik był informowany zarówno o treści materiału dowodowego jak i możliwości zgłaszania uwagi i zastrzeżeń, co do jego treści. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 122 ordynacji podatkowej poprzez brak inicjatywy po stronie organów w poszukiwaniu i gromadzeniu materiału dowodowego. Wprawdzie z dyspozycji tego artykułu wynika obowiązek organu podatkowego do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przy czym zgodnie z art. 235 ordynacji podatkowej powyższa zasada prawdy obiektywnej winna być realizowana również w postępowaniu odwoławczym, nie oznacza to jednak, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, w szczególności gdy konstrukcja konkretnego przepisu podatkowego prawa materialnego wymusza na podatniku ciężar udowodnienia określonych faktów. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowego postępowania w ocenie Sądu nie można uznać, że organy podatkowe nie podjęły niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; uznać także należy, że prawidłowo i zgodnie z normami wynikającymi z art. 187 § 1 i 191 ordynacji podatkowej zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Natomiast inna niż oczekiwana przez skarżącego ocena zebranych dowodów nie stanowi podstawy skutecznego zarzutu braku wyjaśnienia prawdy obiektywnej. W tym miejscu zauważyć należy, że prezentowana przez skarżącego zarówno na etapie postępowania odwoławczego, jak i powtórzona w skardze, szczegółowa analiza treści przeprowadzonych przez organy dowodów oraz wyprowadzone wnioski stanowi wyłącznie polemikę z poprawnymi, uzasadnionymi w okolicznościach niniejszej sprawy, ustaleniami organów. Zdaniem składu orzekającego oceny twierdzeń skarżącego organy dokonały na podstawie całego zebranego materiału dowodowego. Wnioski, które wywiodły organy należy zaś uznać za logiczne, spójne i zgodne z doświadczeniem życiowym. W ocenie Sądu organy podatkowe nie przerzuciły ciężaru dowodzenia na stronę. Wskazać należy, że wprawdzie z art. 122 i art. 187 ordynacji podatkowej wynika, że co do zasady to na organie podatkowym spoczywa obowiązek aktywnego poszukiwania i gromadzenia dowodów i ustalania na ich podstawie istotnych w sprawie faktów, jednakże reguła ta doznaje wyjątku, gdy podatnik przejmuje inicjatywę procesową. Z sytuacją taką będziemy mieli do czynienia w szczególności wówczas, gdy strona formułuje twierdzenia co do okoliczności stanu faktycznego, które nie znajdują oparcia w materiale dowodowym zebranym przez organ lub zaprzecza poprawności dokonanej przez organ podatkowy oceny stanu faktycznego. W takich przypadkach logika podpowiada bowiem, że wraz z tą inicjatywą przechodzą na nią także i wszelkie konsekwencje, jakie wiążą się z wynikiem prowadzonego dowodu. Na uwarunkowanie to zwraca zresztą uwagę orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, które akcentuje, że generalną zasadą postępowania dowodowego jest to, iż każdy, kto z faktów wyprowadza dla siebie konsekwencje prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić (por.: wyroki NSA z dnia 17 lutego 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 1150/99, z dnia 13 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 960/98). Zatem organy podatkowe mają wprawdzie obowiązek gromadzenia i uzupełniania materiału dowodowego, ale jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten nie jest więc nieograniczony i bezwzględny. W ocenie Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej nie naruszył również zasady prawdy obiektywnej wyrażonej art. 122, 187 oraz art. 191 ordynacji podatkowej poprzez rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy oraz niepodejmowanie działań mających na celu zebranie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego jak również zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 ordynacji podatkowej poprzez wydanie przez organ decyzji bez zapoznania się z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z treścią dowodów zgromadzonych już w trakcie postępowania prowadzonego przez organ I instancji. Zdaniem Sądu, organy obu instancji w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy podjęły wszelkie niezbędne wymagane prawem działania, w celu określenia kwoty zobowiązania podatkowego, wyjaśniając przy tym istotne dla sprawy okoliczności, zgodnie z wyrażoną w art. 124 ordynacji podatkowej zasadą przekonywania. Zgodnie z treścią art. 191 ordynacji podatkowej organ podatkowy ocenia na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Rodzaje dowodów, na podstawie których organ dokonuje oceny prawnej sprawy wskazuje art. 181 wskazanej ustawy. Obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego obciąża organ podatkowy, to z inicjatywą dowodową na każdym etapie postępowania podatkowego wystąpić może podatnik jako strona tego postępowania. Sąd oceniając ustalenia poczynione przez organy podatkowe stwierdził, że znajdują one podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym zgodnie z art. 187 § 1 ordynacji podatkowej i zostały dokonane w granicach swobodnej oceny dowodów, jaka należy do kompetencji organów podatkowych z mocy art. 191 ordynacji podatkowej. Sąd nie dopatrzył się naruszenia zasad określonych w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 210 § 4 ordynacji podatkowej, albowiem zaskarżona decyzja w uzasadnieniu faktycznym zawierała wskazanie faktów uznanych za udowodnione, dowodów którym organ podatkowy dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, natomiast uzasadnienie prawne zawierało wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W pierwszej kolejności Sąd uznał za zasadne odniesienie się do najdalej idącego zarzutu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. W ocenie Sądu Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo przyjął, że zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych nie przedawniło się z dniem 31 grudnia 2012 r., bowiem zastosowanie środka egzekucyjnego skutkowało, stosownie do art. 70 § 4 ordynacji podatkowej, przerwaniem biegu terminu przedawnienia. W ocenie Sądu, zarzut strony o bezprawnym podjęciu czynności egzekucyjnych na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 15 listopada 2012 r. w związku z twierdzeniem o braku doręczenia rygoru natychmiastowej wykonalności nie znajdował uzasadnienia. Sąd uwzględnił, że postanowieniem z dnia 8 listopada 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji tego organu określającej skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia papierów wartościowych w 2006 r. W dniu 13 listopada 2012 r. pracownik Urzędu Skarbowego podjął próbę doręczenia powyższego postanowienia bezpośrednio podatnikowi. Z raportu poborcy skarbowego z dnia 13 listopada 2012 r., wynikało, że podatnik odmówił kategorycznie odbioru korespondencji tłumacząc, że jest na leczeniu i jego sprawami zajmuje się pełnomocnik. W ocenie Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo skonstatował, że postępowanie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności jest postępowaniem samodzielnym i odrębnym od postępowania, w którego wyniku organ podatkowy wydaje decyzję wymiarową. Rezultatem tej odrębności jest obowiązek organu podatkowego doręczenia wydanego postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności - jako pierwszej czynności w tym postępowaniu - stronie, a nie pełnomocnikowi reprezentującemu stronę w pierwszoinstancyjnym postępowaniu wymiarowym: Zgodnie bowiem z art. 137 § 2 i § 3 ordynacji podatkowej, pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub złożone do protokołu poprzez dołączenie do akt oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa, co rodzi konieczność każdorazowego złożenia do akt toczącej się odrębnie sprawy odrębnego dokumentu pełnomocnictwa, nawet jeśli zakres umocowania określony w pełnomocnictwie ogólnym jest szeroki. Dlatego też pełnomocnictwo udzielone przez podatnika w dniu 9 sierpnia 2012 r., pomimo jego szerokiego zakresu, nie obejmuje sprawy nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zatem organ pierwszej instancji prawidłowo skierował postanowienie o nadaniu przedmiotowej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności do podatnika. Postępowanie o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności jest postępowaniem odrębnym od postępowania odwoławczego, co rodzi obowiązek organu podatkowego pierwszej instancji doręczenia wydanego postanowienia - jako pierwszej czynności w tym postępowaniu - nie pełnomocnikowi reprezentującemu stronę w postępowaniu pierwszoinstancyjnym bądź odwoławczym, lecz samej stronie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 października 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 774/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Prawidłowo zatem organ I instancji przyjął zgodnie z art. 153 § 2 ordynacji podatkowej jako datę doręczenia pisma przez podatnika datę 13 listopada 2012 r., tj. dzień odmowy przyjęcia postanowienia przez stronę. W oparciu o tytuł wykonawczy nr SM 1/9665/12 z dnia 15 listopada 2012 r. nastąpiło w dniu 19 listopada 2012 r. wszczęcie egzekucji poprzez przesłanie zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego do [...] Bank. Zawiadomienie wraz z tytułem wykonawczym zostały doręczone podatnikowi w dniu 4 grudnia 2012 r. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zastosowanie środka egzekucyjnego skutkowało, stosownie do art. 70 § 4 ordynacji podatkowej, przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Zgodnie z zapisem art. 70 § 8 ordynacji podatkowej nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki. Marginalnie Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 30 listopada 2012 r. Sąd Rejonowy [...] Wydział Ksiąg Wieczystych uwzględnił wniosek Naczelnika Urzędu Skarbowego o dokonanie wpisu hipoteki przymusowej w Dziale IV księgi wieczystej nr [...], na nieruchomości należącej do S. J., położonej w S. przy ul. [...]w celu dokonania zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego ze spornej decyzji co do kwoty 962.667,00 zł, a tym samym dokonał wpisu w rym zakresie. Wpisu takiego zgodnie z zawiadomieniem Sądu Rejonowego dokonano w dniu 30 listopada 2012 r. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nastąpiło przerwanie biegu terminu na skutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym była mowa powyżej, dlatego nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, czy doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu na podstawie art. 70 § 6 ordynacji podatkowej wskutek wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Jak bowiem wynika z art. 70 ordynacji podatkowej, aby nie doszło do przedawnienia przedmiotowego zobowiązania, wystarczy aby organ podatkowy zastosował jedną z przewidzianych w tym art. instytucji zawieszenia lub przerwania biegu terminu przedawnienia. Stanowisko organu podatkowego w tym zakresie Sąd uznał za uzasadnione. Z uwagi na powyższe, Sąd przyjął, że nie zaistniały okoliczności, które stanowiłyby podstawę do umorzenia tego postępowania na podstawie art. 208 § 1 ordynacji podatkowej z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W ocenie Sądu, wobec prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy i braku stwierdzenia naruszenia przepisów proceduralnych, organ dla oceny czy sprzedaż akcji korzysta ze zwolnienia z opodatkowania, zasadnie przyjął na podstawie obowiązujących przepisów prawa materialnego, że istotne jest nie tylko to, czy akcje te zostały nabyte przed dniem 1 stycznia 2004 r. Istotne jest również, czy zostały dopuszczone do publicznego obrotu papierami wartościowymi oraz czy ich sprzedaż jest przedmiotem działalności gospodarczej. Znaczenie ma także tryb nabycia akcji będących przedmiotem sprzedaży i okoliczność, czy akcje zostały nabyte na podstawie publicznej oferty. W przedmiotowej sprawie bezspornym było, że S. J. w 2006r. sprzedał m.in. 52 akcje serii F i G "A" S.A. z siedzibą w G., które nabył w okresie od 11 stycznia 2002 r. do 13 lutego 2003 r. Zatem został spełniony jeden z warunków do skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym 19% uzyskanego dochodu ze sprzedaży przedmiotowych 52 akcji "A" S.A., tj. nabycia przed dniem 1 stycznia 2004 r. Bezspornym było również, że skarżący nie dokonywał ich sprzedaży w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zatem został spełniony kolejny warunek do skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania przedmiotowej sprzedaży akcji. Kwestią sporną było natomiast, czy podatnik spełnił pozostałe warunki do zwolnienia dochodu ze sprzedaży z opodatkowania na podstawie obowiązujących przepisów. Zdaniem Sądu organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że w przedmiotowej sprawie nie został spełniony zarówno warunek dotyczący dopuszczenia akcji "A". S.A. do publicznego obrotu papierami wartościowymi, jak i warunek dotyczący nabycia tych akcji w drodze publicznej oferty. W ocenie Sądu organ, na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 2 lit. a) ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi (Dz. U. Nr 118, poz. 754 ze zm.) prawidłowo zdefiniował pojęcia papierów wartościowych i publicznego obrotu papierami wartościowymi. W ocenie Sądu, z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że akcje serii F i G "A" S.A. w G. nie były dopuszczone do publicznego obrotu papierami wartościowymi w rozumieniu wskazanej ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r., albowiem pismem z dnia 10 lutego 2012 r. Komisja Nadzoru Finansowego w Warszawie poinformowała, że nie wydawała decyzji w sprawie wyrażenia zgody na wprowadzenie do publicznego obrotu papierami wartościowymi akcji serii A, B, C, D, E, F i G "A" S.A. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, organ zasadnie przyjął, że nie został spełniony warunek dotyczący dopuszczenia przedmiotowych akcji serii F i G."A" S.A. do publicznego obrotu papierami wartościowymi, czego wymaga unormowanie wynikające przepisów ustawy Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi. Zatem już sam ten fakt przesądzał o tym, że uzyskany w 2006 r. dochód ze sprzedaży 52 akcji nabytych w 2002 r. i 2003 r. nie podlegał wyłączeniu z opodatkowania podatkiem dochodowym stosownie do art. 19 ustawy z dnia 12 listopada 2003 r. w związku z art. 52 pkt 1 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W odniesieniu do zarzutu skarżącego w kwestii naruszenia prawa materialnego poprzez niedopuszczenie innych dowodów np. z przesłuchania świadków, Sąd stwierdził, że Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie wskazał, że okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy zostały już wystarczająco ustalone innymi dowodami zebranymi w toku postępowania. Bezspornym jest bowiem, że Komisja Nadzoru Finansowego w piśmie z dnia 10 lutego 2012 r. stwierdziła, że nie wydawała decyzji w sprawie wyrażenia zgody na wprowadzenie do publicznego obrotu papierami wartościowymi akcji serii A, B, C, D, E, F i G "A" S.A. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego, że organ podatkowy rozstrzygając przedmiotową sprawę, nie wziął pod uwagę wskazanych w odwołaniu interpretacji wydanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, Sąd stwierdził, że stanowisko organów podatkowych jest prawidłowe, albowiem przywołane przez stronę interpretacje indywidualne przepisów prawa podatkowego zostały wydane w indywidualnych sprawach innych podatników i nie mogą mieć wiążącego charakteru dla innych organów podatkowych. Stąd też ocena prawna wyrażona w tych postanowieniach nie mogła mieć wpływu na ocenę legalności decyzji z dnia 2 listopada 2012 r. określającej podatnikowi zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia w 2006 r. papierów wartościowych. Marginalnie Sąd wskazuje, że z treści dołączonej przez skarżącego interpretacji indywidualnej wynika, że przedstawiając stan faktyczny sprawy wnioskodawca potwierdził, że zakupione akcje dopuszczone były do publicznego obrotu, co bezsprzecznie wskazuje na zupełnie inny stan faktyczny niż w rozpoznawanej sprawie. Reasumując Sąd stwierdził brak nieprawidłowości w postępowaniu prowadzonym przez organy podatkowe na jakie podatnik wskazywał w środku zaskarżenia. Postępowanie podatkowe było prowadzone rzetelnie, w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Organ zgromadził kompletny materiał dowodowy, który następnie został oceniony zgodnie z treścią art. 191 ordynacji podatkowej. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa materialnego ani też przepisów postępowania, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.