VI SA/Wa 74/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.) Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2013 r. sprawy ze skargi M. S.A. z siedzibą w J. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia w części prawa ochronnego na znak towarowy M. [...] oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Skarżoną decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, działając w trybie postępowania spornego, na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2003 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.; dalej: p.w.p.) oraz art. 169 ust. 1 pkt 1 i art. 169 ust. 2 p.w.p. - w pkt 1 umorzył postępowanie w części dotyczącej żądania stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...] w zakresie usług poligraficznych zawartych w klasie 42 klasyfikacji nicejskiej; - w pkt. 2 stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...] z dniem [...] lipca 2007 r. w części dotyczącej wszystkich usług zawartych w klasie 37 klasyfikacji nicejskiej oraz usług w zakresie projektowania konstrukcji metalowych zawartych w klasie 42. 2. Decyzją z dnia [...] września 1997 r. Urząd Patentowego RP udzielił prawa ochronnego na znak towarowy słowny [...] w zakresie towarów i usług zawartych w klasach 6, 7, 9, 16, 19, 35, 37 oraz 42 klasyfikacji nicejskiej na rzecz C. S.A. z siedzibą w [...]. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2001 r. Urząd Patentowy dokonał wpisu nowej nazwy uprawnionego – M. S.A. 3. Decyzją z dnia [...] września 2004 r. Urząd Patentowy RP uznał prawo ochronne za przedmiotowy znak towarowy za wygasłe w części towarów i usług zawartych w klasach 6, 7, 9, 16 i 35 klasyfikacji nicejskiej. 4. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. Urząd Patentowy dokonał w prowadzonym przez siebie rejestrze wpisu uprawnionego – M. S.A. w upadłości z siedzibą w [...], a następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. dokonał kolejnego wpisu uprawnionego – M. Sp. z o. o. z siedzibą w [...] i wykreślił M. S.A. w upadłości z siedzibą w [...]. 5. Decyzją z dnia [...] października 2007 r. Urząd Patentowy dokonał w prowadzonym przez siebie rejestrze wpisu uprawnionego – M. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] i wykreślił M. Sp. z o. o. z siedzibą w [...]. 6. Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Urząd Patentowy dokonał w prowadzonym przez siebie rejestrze wpisu uprawnionego – M. S.A. z siedzibą w [...] i wykreślił M. Sp. z o. o. z siedzibą w [...]. 7. W dniu [...] grudnia 2007 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek M. S.A. z siedzibą w [...] (dalej wnioskodawca) o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...]z dniem [...] lipca 2007 r. Zakres ochrony spornego znaku towarowego w dniu złożenia przedmiotowego wniosku obejmował wykaz następujących towarów i usług zawartych w klasie 37 i 42 klasyfikacji nicejskiej: usługi budowlane i naprawy, w tym usługi budowlano-remontowe w zakresie budynków i mostów, usługi dekoratorstwa wnętrz, czyszczenia i odnawiania; usługi w zakresie projektowania konstrukcji metalowych. Jako podstawę prawną wniosku wskazano art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., gdyż sporny znak towarowy od dnia [...] lipca 2002 r. nie był używany w sposób rzeczywisty na obszarze Polski dla towarów i usług objętych prawem ochronnym. Swój interes prawny wnioskodawca wywiódł z art. 20 oraz 22 Konstytucji RP, a także art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej z dnia 2 lipca 2004 r. (Dz. U z 2004 r., Nr 173 poz. 1807 ze zm.) Podniósł, że prawo ochronne na sporny znak towarowy ogranicza możliwość używania przez niego nazwy [...] oraz oznaczenia słowno-graficznego [...]. Wnioskodawca wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą od 1945 r., a w sposób udokumentowany, od dnia [...] grudnia 1953 r., w oznaczeniu przedsiębiorstwa posiada nazwę [...]. Od dnia [...] grudnia 1990 r. w wyniku przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w spółkę akcyjną działa pod nazwą M. S.A. 8. Uprawniony wniósł o oddalenie wniosku. Powołując się na treść art. 170 ust. 1 p.w.p. podniósł, że rozpoczął rzeczywiste używanie znaku spornego około pół roku przed datą złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego, czyli przed dniem [...] grudnia 2007 r. Wskazał, że posługuje się spornym znakiem towarowym w pismach związanych z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą, a także adresowanych do Urzędu Patentowego, nabywców mieszkań i biur, banków, Sądu Rejonowego w [...], Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], Urzędu Miasta [...], a także używa papieru firmowego z widocznymi znakami [...]. W dniu [...] czerwca 2007 r. w firmie M. zostało złożone zlecenie na wykonanie papieru firmowego, kopert, torebek reklamowych, wizytówek oraz nalepek, co dowodzi - zdaniem uprawnionego - podjęcia przygotowań do używania spornego znaku towarowego. Uprawniony podniósł, że używa znaku towarowego [...] dla oznaczenia swojej siedziby oraz przedmiotów do niej należących, wykorzystywanych w trakcie działalności gospodarczej oraz do oznaczania wykonywanych przez siebie prac budowlanych w ramach prowadzonych inwestycji. Znak ten używany jest również w reklamie oraz w informacjach handlowych. Na powyższą okoliczność dołączono materiał dowodowy. Uprawniony zakwestionował interes prawny wnioskodawcy. W trakcie prowadzonego postępowania wnioskodawca podniósł, że materiał dowodowy załączony do akt sprawy nie świadczy o rzeczywistym używaniu spornego znaku towarowego, nie potwierdza to również stosowanie znaku w korespondencji handlowej. Na rozprawie w dniu [...] maja 2011 r. wnioskodawca podniósł, że załączony do akt sprawy materiał dowodowy nie świadczy o rzeczywistym używaniu spornego znaku towarowego. Podkreślił, że rzeczywistym używaniem znaku towarowego nie jest stosowanie go w korespondencji handlowej. Uprawniony ponownie zakwestionował interes prawny wnioskodawcy podnosząc, że sporny znak towarowy nie ogranicza w niczym swobody używania nazwy spółki M. S.A. Wnioskodawca chce jedynie uniknąć zawarcia umowy licencyjnej i ewentualnego wnoszenia opłat licencyjnych na rzecz uprawnionego. W piśmie z dnia [...] października 2007 r. M. Sp. z o. o., którego następcą prawnym jest M. S.A., wezwał bowiem M. S.A. do przedstawienia uprawnień do posługiwania się oznaczeniami [...]. Pismo to miało być wstępem do rozmów w sprawie udzielenia licencji na używanie znaków przez wnioskodawcę. Powołując się na używanie spornego znaku towarowego uprawniony wskazał na umowę z dnia [...] stycznia 1993 r. oraz umowę wielostronną z dnia [...] października 1996 r. Jak podnosił uprawniony z umów tych wynika, że znaki towarowe mogły być swobodnie używane przez wymienione w załączniku do umowy podmioty, w tym przez wnioskodawcę. Uprawniony w piśmie z dnia [...] sierpnia 2011 r. uzupełnił materiał dowodowy na okoliczność wykonywania robót budowlanych oraz prowadzenia i nadzorowania prac projektowych w pełnym zakresie, w tym projektowania konstrukcji budynku. Wnioskodawca w piśmie z dnia [...] października 2011 r. ponownie wyjaśnił interes prawny uzasadniający wystąpienie z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Podkreślił, że badanie interesu prawnego "powinno się odnosić w szczególności do towarów i usług, względem których osoba dochodząca wygaszenia znaku jest rzeczywiście zainteresowana korzystaniem z tego znaku, zwłaszcza jeśli wygaszenie miałoby nastąpić w całości" (tom II, k. 185). Stwierdził, że pismo M. Sp. z o.o. (obecnie M. S.A.) z dnia [...] października 2011 r. wzywające wnioskodawcę do przedstawienia uprawnień do posługiwania się oznaczeniem [...], które w ocenie uprawnionego miało być wstępem do rozmów w sprawie udzielenia licencji na używanie znaku towarowego potwierdza istnienie interesu prawnego po stronie wnioskodawcy. Wnioskodawca podniósł, że nie dostrzega powodu, dla którego miałby płacić komukolwiek opłaty licencyjne za używanie znaku towarowego, który stanowi jednocześnie jego firmę. Stwierdził również, że prawa do używania znaku towarowego [...] uzyskał zanim znak ten został zgłoszony w Urzędzie Patentowym. Wnioskodawca poinformował ponadto, że w dniu [...] listopada 2006 r. złożył w Urzędzie Patentowym dwa wnioski o udzielenie praw ochronnych na znaki towarowe [...]o numerze [...] (znak słowny) oraz [...] o numerze [...] (znak słowno-graficzny). Były to "odświeżone" wersje znaków używanych od lat przez wnioskodawcę. Uprawniony do prawa ochronnego na sporny znak towarowy pismem z dnia [...] maja 2008 r. wystosował do Urzędu Patentowego pisma zawierające uwagi co do zdolności rejestrowej ww. znaków towarowych. W ocenie wnioskodawcy złożenie powyższych uwag jest kolejną okolicznością uzasadniającą interes prawny do działania w niniejszej sprawie. Wnioskodawca przywołał historię firmy załączając na powyższą okoliczność materiał dowodowy. Podkreślił, że uprawniony do prawa ochronnego na sporny znak towarowy, mając na uwadze treść art. 170 ust. 2 p.w.p., pozostaje w złej wierze. Uprawniony wiedział bowiem, że wnioskodawca, a także inne firmy należące do "rodziny [...]" uznają jego działania za bezprawne i w złej wierze. W powyższym zakresie wnioskodawca powołał się na korespondencję prowadzoną między wnioskodawcą a M. Sp. z o. o., którego następcą prawnym jest uprawniony (tom [...], karty [...]). Wnioskodawca jeszcze raz podkreślił, że ocena załączonych przez uprawnionego dowodów nie pozwala na stwierdzenie, że sporny znak towarowy był rzeczywiście używany dla towarów i usług wymienionych w wykazie w rozpatrywanym okresie. Na rozprawie w dniu [...] października 2011 r. Kolegium Orzekające postanowiło zobowiązać wnioskodawcę do wskazania dowodów na okoliczność zakresu prowadzonej działalności gospodarczej, a także zakresu żądania stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Wnioskodawca w piśmie z dnia [...] stycznia 2012 r. potwierdził żądanie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy [...] w całości, tj. w odniesieniu do wszystkich towarów i usług. Wnioskodawca określił zakres prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej załączając na powyższą okoliczność materiał dowodowy. Uprawniony w piśmie z dnia [...] maja 2012 r. podniósł, że o interesie prawnym do złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy, wywodzonym z art. 20 Konstytucji oraz art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej można mówić, gdy podmiot uprawniony podejmuje środki prawne w postaci powództwa mogącego w poważny sposób utrudnić drugiej stronie prowadzenie działalności gospodarczej. Tymczasem uprawniony nie wzywał do zaprzestania używania oznaczenia, zawierającego słowo [...]. Wezwał jedynie do wykazania podstawy prawnej do używania oznaczenia [...] i zawarcia umowy licencyjnej na używanie znaku towarowego, będącego jego własnością. Natomiast sam fakt używania w nazwie własnej przedsiębiorstwa elementów znaku spornego nie jest uzasadnieniem posiadania konkretnej potrzeby uzyskania dostępności do znaku towarowego. Odnosząc się zaś do złożonych uwag dotyczących zgłoszenia przez wnioskodawcę znaków towarowych, uprawniony podniósł, że miało to miejsce po dacie złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Uprawniony podniósł również, że nawet jeśli znak nie był używany od chwili wygaśnięcia umowy wielostronnej, która zgodnie z treścią oświadczenia syndyka wygasła trzy miesiące po dacie doręczenia ww. pisma, czyli [...] sierpnia 2003 r., to od tego momentu do daty złożenia wniosku nie upłynął wymagany pięcioletni okres nieużywania znaku. Natomiast do czasu wygaśnięcia wypowiedzianej umowy znak był używany za zgodą uprawnionego przez podmioty wymienione w załączniku do tej umowy, w tym przez wnioskodawcę. Uprawniony stwierdził, że nie kwestionuje prawa do firmy, a jedynie prawo do używania znaku towarowego. Uprawniony zakwestionował dowody wnioskodawcy uznając, że nie potwierdzają one prowadzenie działalności w klasach, w których wnioskodawca żąda wygaśnięcia prawa ochronnego. Na rozprawie w dniu [...] maja 2012 r. wnioskodawca uzupełnił materiał dowodowy na okoliczność faktycznie prowadzonej działalności gospodarczej. Podtrzymał żądanie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy w części obejmującej usługi zawarte w klasie 37 i 42 klasyfikacji nicejskiej. Uprawniony podtrzymał stanowisko w sprawie. Stwierdził, że przedłożone przez stronę przeciwną na rozprawie dowody dotyczą jedynie usług budowlanych i niektórych materiałów budowlanych, usług nadzoru budowlanego, budowy dróg i mostów oraz usług rozbiórkowych. Nie dotyczą natomiast dekoratorstwa wnętrz, czyszczenia i odnawiania, a także usług poligraficznych. Uprawniony dołączył do akt sprawy pismo z dnia [...] grudnia 2007 r. na okoliczność używania spornego znaku towarowego przez M. Odnosząc się do używania spornego znaku towarowego uprawniony podniósł, że co najmniej do dnia [...] kwietnia 2003 r. znak ten był używany przez licencjobiorców na podstawie umowy wielostronnej z dnia [...] października 1996 r. Oznacza to, że do dnia [...] grudnia 2007 r. nie upłynął nieprzerwany pięcioletni okres nieużywania spornego znaku towarowego. Uprawniony podniósł także, że wnioskodawca "nie wykazał należytej troski o zabezpieczenie możliwości dostępu do spornych znaków, a w chwili kiedy uprawniony podjął uzasadnioną próbę uporządkowania wszelkich spraw związanych z używaniem oznaczeń przez inne podmioty, wnioskodawca poprzez próbę wygaszenia spornych znaków, próbuje zabezpieczyć swój interes faktyczny - materialny polegający na uniknięciu ewentualnych opłat licencyjnych". 9. W ocenie organu interes prawny wnioskodawcy oparty na przepisach art. 23, 24 w zw. z art. 43 k.c. uzasadniania wystąpienie z żądaniem stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego jedynie w zakresie tych towarów i usług, które są przedmiotem prowadzonej przez wnioskodawcę działalności. Urząd Patentowy RP stwierdził, że sporny znak towarowy [...] jest tożsamy w warstwie słownej z zasadniczą częścią [...] wnioskodawcy, a wnioskodawca ten prowadzi działalność gospodarczą w branży budowlanej. Wobec powyższego ma interes prawny w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy w części dotyczącej usług budowlano - remontowych w zakresie budynków i mostów oraz usług w zakresie projektowania konstrukcji metalowych. Sporny znak towarowy służy bowiem do oznaczania usług, które świadczone są również przez wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Postać spornego znaku towarowego oraz nazwa, pod którą wnioskodawca prowadzi swoją działalność może powodować, że przeciętny odbiorca powiąże firmę wnioskodawcy z usługami oznaczanymi spornym znakiem towarowym. W ocenie Urzędu Patentowego, wnioskodawca może domagać się stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy w przywołanym zakresie, skoro znak ten może ingerować w sferę uprawnień wnioskodawcy i utrudniać prowadzenie działalności gospodarczej pod wybraną przez siebie firmą. Organ podkreślił, że jedynym elementem słownym spornego znaku towarowego jest wyraz [...]. Nadto organ przedstawił stanowisko uprzednio uprawnionego (M. Sp. z o.o. z siedzibą w[...]), który stwierdził, że człon [...]w [...] przedsiębiorcy jest używany przez wiele przedsiębiorstw na terytorium Polski i żadne z nich nie korzysta z wyłączności do tego członu. Firmy tych przedsiębiorców posiadają dodatkowe człony, pozwalające na dostateczne odróżnienie od firm pozostałych, stosownie do przepisu art. 433 § 1 k.c. W ocenie organu, bez znaczenia pozostaje okoliczność, że uprawniony nie wzywał do zaprzestania używania oznaczenia, zawierającego słowo [...], a jedynie wezwał do wykazania podstawy prawnej do używania oznaczenia [...] i zawarcia umowy licencyjnej na używanie znaku towarowego. Organ uznał, iż mając na uwadze treść art. 20 i art. 22 Konstytucji RP oraz art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wnioskodawca ma również interes prawny w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia przedmiotowego prawa ochronnego także w zakresie dekoratorstwa wnętrz oraz usług czyszczenia i odnawiania zawartych w klasie 37 klasyfikacji nicejskiej. Bowiem wystąpił w dniu [...]listopada 2011 r. o udzielenie praw ochronnych na znaki towarowe [...]o nr [...]oraz [...], które zostały przeznaczone do oznaczania szeregu towarów i usług, w tym takich, które są identyczne lub jednoznacznie podobne do towarów i usług, które mogą być opatrywane spornym znakiem towarowym i które zostały wymienione powyżej. Organ podniósł, że uprawniony wniósł uwagi do zgłoszeń powyższych znaków towarowych powołując się na prawo ochronne na sporny znak towarowy i wskazując na naruszenie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Organ wskazał, iż potwierdził, że zgłoszone znaki są podobne w rozumieniu ww. artykułu do spornego znaku. Urząd Patentowy w pismach z dnia [...] lipca 2008 r. stwierdził, że zgłoszone przez M. S.A. z siedzibą w [...] znaki towarowe są podobne w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. do słownego znaku towarowego [...] o numerze [...]. W ocenie Kolegium Orzekającego powyższe okoliczności potwierdzają istnienie interesu prawnego, nawet jeśli uwagi uprawnionego kwestionujące spełnienie ustawowych warunków udzielenia praw ochronnych na znaki zgłoszone zostały wniesione po dacie złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...]. Interes ten istniał bowiem w dacie orzekania o sprawie. Natomiast wnioskodawca nie prowadzi i - w świetle zgromadzonych materiałów dowodowych - nie zamierza prowadzić działalności w zakresie usług poligraficznych. Usługi te nie są nawet wymienione jako przedmiot działalności spółki w Krajowym Rejestrze Sądowym (odpis aktualny z rejestru przedsiębiorców, tom [...], karty [...]). O zamiarze świadczenia takich usług nie dowodzą również zgłoszenia znaków towarowych [...]o numerach [...]oraz [...], które dotyczyły pierwotnie także usług poligraficznych, jednakże w toku postępowania zgłoszeniowego wnioskodawca pismem z dnia [...] sierpnia 2008 r. zrezygnował z ubiegania się o ochronę znaków towarowych w zakresie tej usługi. Brak jest zatem podstaw do uznania, że wnioskodawca legitymuje się interesem prawnym w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...] w części dotyczącej usług poligraficznych. Mając na uwadze powyższe postępowanie w powyższym zakresie należało umorzyć. Organ wskazał, że zgodnie z art. 169 ust. 6 p.w.p. w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie o wygaśnięcie prawa ochronnego obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego. W świetle wyżej powołanego przepisu ciężar przeprowadzenia dowodu w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego spoczywa na uprawnionym z rejestracji znaku, który powinien wykazać, że znaku używał lub jeśli znaku nie używał miał ku temu ważne powody. Przepis art. 169 ust. 1 pkt 1 wiąże skutek wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy z nieużywaniem znaku towarowego przez okres pięciu lat. Bieg pięcioletniego okresu, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., będzie rozpoczynał się po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego przy niepodjęciu w ogóle używania znaku lub od dnia zaprzestania jego używania. Decyzja o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...]wydana została w dniu [...] września 1997 r. Brak jest jednak przeszkód dla stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy z datą późniejszą, jeżeli taka zostanie wskazana przez wnioskodawcę. W niniejszej sprawie wnioskodawca wystąpił o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...]z dniem [...] lipca 2007 r. Wnioskodawca uznał bowiem, że w dniu tym upłynął pięcioletni termin, w którym znak ten nie był rzeczywiście używany. W aspekcie rozpatrywanej sprawy znaczenie ma zatem okres od dnia [...] lipca 2002 r. do dnia [...] lipca 2007 r. z jednoczesnym uwzględnieniem treści art. 170 ust. 1 p.w.p., zgodnie z którym Urząd Patentowy oddala wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego w przypadku, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1, jeżeli przed złożeniem wniosku rozpoczęło się lub zostało wznowione rzeczywiste używanie znaku. Uprawniony do prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...]wnosząc o oddalenie przedmiotowego wniosku wskazywał zarówno na rozpoczęcie rzeczywistego używania znaku towarowego przez M. Sp. z o. o. (obecnie: M. S.A.) z siedzibą w [...] przed datą złożenia tego wniosku, jak i na używanie spornego znaku przez poprzedników prawnych oraz osoby trzecie we wskazanym terminie pięciu lat. W zakresie stosowania spornego znaku towarowego w okresie pięciu lat poprzedzających złożenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia (od dnia [...] lipca 2002 r. do dnia [...] lipca 2007 r.) uprawniony do prawa ochronnego na znak towarowy podnosił, że fakt pozostawania od dnia [...] lipca 2002 r. w upadłości uprzedniego uprawnionego, a mianowicie spółki M. S.A., nie świadczy jeszcze o braku prowadzenia działalności. Wyznaczony bowiem syndyk masy upadłości zarządzał majątkiem spółki oraz prowadził działania zachowawcze dotyczące majątku spółki i jej praw niematerialnych. Jak wynika z powyższego twierdzenia, uprawniony do prawa ochronnego na znak towarowy poddawał w wątpliwość faktyczne zaprzestanie używania spornego znaku towarowego w związku z pozostawaniem w upadłości poprzednika prawnego do spornego znaku towarowego. Odnosząc się do powyższego organ podkreślił, że to na uprawnionym spoczywa obowiązek wykazania faktycznego używania znaku towarowego w określonym przedziale czasowym. Wykazanie używania znaku towarowego nie może zostać zastąpione jedynie domniemaniem, że znak ten mógł być dalej stosowany w obrocie niezależnie od sytuacji prawnej w jakiej znalazł się podmiot uprawniony. Tymczasem w aktach sprawy brak jest dowodów, by w okresie pięciu lat wskazanych przez wnioskodawcę znak ten był używany przez M. S.A. pozostający wówczas w upadłości. Natomiast zmiana uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy nie przerywa pięcioletniego terminu nieużywania znaku, a podmiot, który nabył prawo ochronne ponosi ryzyko nieużywania znaku towarowego przez uprzednio uprawnionego, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 czerwca 2005 r. sygn. akt II GSK 84/05. Wskazał, że w zakresie stosowania spornego znaku towarowego w okresie pięciu lat poprzedzających złożenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia uprawniony do prawa ochronnego na znak towarowy powoływał się także na fakt stosowania powyższego znaku towarowego przez osoby trzecie za zgodą ówczesnego uprawnionego. W powyższym kontekście uprawniony powołał się na umowę z dnia [...]stycznia 1993 r. oraz umowę wielostronną z dnia [...] października 1996 r. Jak podnosił uprawniony z umów tych wynika, że znaki towarowe mogły być swobodnie używane przez wymienione w załączniku do umowy podmioty, w tym przez wnioskodawcę. Uprawniony dołączył także do akt sprawy pismo z dnia [...] grudnia 2007 r. na okoliczność używania spornego znaku towarowego przez M. Odnosząc się do powyższych twierdzeń uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy w pierwszej kolejności należy podkreślić, że używanie jednego, zarejestrowanego znaku towarowego nie jest jednocześnie używaniem innego lub innych podobnych znaków towarowych. Oznacza to, że dowód na okoliczność stosowania konkretnego, zarejestrowanego znaku towarowego nie jest jednocześnie dowodem na okoliczność używania podobnego, lecz innego zgłoszonego lub zarejestrowanego znaku towarowego (np.: wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 70/06). Mając na uwadze powyższe Urząd stwierdził, że wskazane przez uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy umowy: z dnia [...] stycznia 1993 r. oraz z dnia [...] października 1996 r. nie dotyczyły, jak słusznie zauważył wnioskodawca, spornego, słownego znaku towarowego [...] o numerze [...]. Umowy te dotyczyły innego, słowno-graficznego znaku towarowego, którego jedynie elementem był wyraz [...]. Jak wskazuje treść umowy wielostronnej z dnia [...] października 1996 r., umowa ta dotyczyła słowno-graficznego znaku towarowego [...] zarejestrowanego w Urzędzie Patentowym pod numerem [...]. Tym samym nie jest możliwe, w oparciu o przywołane umowy, dowodzić, że sporny znak towarowy używany był w obrocie. Dlatego na marginesie należy tylko zaznaczyć, że samo podpisanie umowy nie dowodzi rzeczywistego stosowania znaku towarowego w obrocie w określonym przedziale czasowym. Natomiast jeśli chodzi o stosowanie znaku towarowego [...] przez M S.A., należy podnieść, że podmiot ten ubiega się o udzielenie prawa ochronnych na wiele znaków towarowych słowno- graficznych, których elementem jest wyraz [...]. Jak można zatem przypuszczać, zamiarem tego podmiotu jest używanie znaków towarowych w postaci zgłoszonej. Brak jest natomiast dowodów wskazujących na stosowanie przez ten podmiot znaku spornego. Urząd Patentowy rozstrzygając sprawę w trybie postępowania spornego nie jest zresztą uprawniony do poszukiwania nowych dowodów mogących mieć wpływ na przedmiotowe rozstrzygnięcie w sprawie (np.: wyrok WSA z 7 stycznia 2005 r., sygn. akt 6 II SA 2427/03). Powyższe dotyczy także poszukiwań właściwych dowodów z innych akt sprawy. Jak podniósł Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 lipca 1995 r. (sygn. II KRN 70/95) "W takim bowiem układzie procesowym nie jest właściwe "globalne" żądanie przeprowadzenia dowodu z "akt sprawy". Takie ujęcie wniosku dowodowego stanowi przecież w istocie jedynie "wskazanie na istniejące w sprawie możliwości dowodowe", zmusza bowiem sąd do samodzielnego "wyszukiwania" relewantnych dokumentów, a więc do ustalenia, jakie dokumenty spośród zawartych w danych aktach mogą mieć w ogóle znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy". Zatem jeśli uprawniony zamierzał wskazać, poza podnoszonymi umowami, na inne dowody, które mogą znajdować się w aktach innych spraw, a dotyczące np.: stosowania znaku spornego przez M. S.A. to dowody te powinny być enumeratywnie wskazane przez uprawnionego. Dołączone do akt sprawy pismo z dnia [...] grudnia 2007 r. na okoliczność używania spornego znaku towarowego przez M. (akta sprawy, tom [...], karta [...]), niezależnie od tego, ze wskazuje jedynie na jednostkowe użycie znaku towarowego, dowodzi zastosowania oznaczenia, które nie jest tożsame ze znakiem spornym, lecz zgłoszonym do Urzędu Patentowego pod numerem [...] znakiem towarowym w postaci następującej: Urząd Patentowy wskazał, że uprawniony powołując się na treść art. 170 ust. 1 p.w.p. załączył do akt sprawy dowody na okoliczność stosowania spornego znaku towarowego przed datą złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia, tj. przed [...] grudnia 2007 r. Uprawniony powołując się na używanie spornego znaku towarowego wskazał, dowody na okoliczność używania znaku towarowego dla różnych usług. Urząd Patentowy odnosząc się do przedstawionych w sprawie dowodów wyjaśnił, że podstawowym zadaniem znaku towarowego jest oznaczanie towarów lub usług, które umożliwia odróżnianie towarów (usług) jednego przedsiębiorstwa od towarów (usług) innych przedsiębiorstw. Dowody na okoliczność używania znaku towarowego powinny zatem dotyczyć nie używania znaku towarowego jako takiego, lecz używania go dla określonych towarów lub określonych usług, a więc używania zgodnie z funkcją, jaką przypisuje się znakowi towarowemu jako instrumentowi wykorzystywanemu w obrocie gospodarczym. W niniejszej sprawie ocena przedstawionych dowodów powinna uwzględniać powyższy aspekt wykorzystania znaku towarowego dla realizacji funkcji, do jakich został powołany. Tylko bowiem w tym zakresie można mówić o używaniu znaku towarowego w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Jako że uprawniony przedstawił dowody na okoliczność używania znaku towarowego dla różnych usług, dowody te powinny być przyporządkowane (zwłaszcza jeśli uprawniony jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika), poprzez wskazanie usług, do których się odnoszą. Używanie znaku towarowego dla jednego towaru (usługi) nie oznacza bowiem wyłączenia możliwości stwierdzenia wygaśnięcia ochrony w części dotyczącej innych towarów (usług) objętych wnioskiem, a Kolegium Orzekające nie powinno domyślać się na jaką okoliczność (używania znaku dla którego z towarów (usługi)) poszczególne dowody zostały przedłożone do akt sprawy. Mając na uwadze powyższe Kolegium Orzekające na rozprawie w dniu [...] maja 2011 r. (tom [...], karta [...]) wyznaczyło uprawnionemu termin do przyporządkowania dowodów do konkretnie określonych usług. Z powyższego obowiązku uprawniony wywiązał się jedynie częściowo. Urząd Patentowy uznał, że przedłożona do akt sprawy w odpowiedzi z dnia [...] lutego 2009 korespondencja kierowana do: Sądu Rejonowego w [...], Urzędu Miasta [...], Wydziału Promocji i Reklamy oraz prezydenta tego miasta, Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...],[...] nie może dowodzić używania spornego znaku towarowego. Jak wynika bowiem z treści powyższej korespondencji, niezależnie od rozstrzygania czy w pismach tych w ogóle widnieje słowny znak towarowy, korespondencja ta nie dotyczyła świadczonych usług, lecz miała na celu poinformowanie o zmianie nazwy uprawnionego. Skierowana była w większości bądź do podmiotów, które nie są uczestnikami obrotu gospodarczego, bądź do banków, z usług których (jak można się domyślać) korzystał uprawniony. Tymczasem uprawniony do prawa ochronnego na sporny znak towarowy sam podkreślał w piśmie z dnia [...] maja 2012 r., że zgodnie z art. 154 pkt 2 p.w.p. używanie znaku towarowego polega w szczególności na umieszczaniu znaku na dokumentach związanych z wprowadzaniem towarów do obrotu lub związanych ze świadczeniem usług. Przedłożone dokumenty wskazane powyżej nie spełniają kryteriów wskazanych w art. 154 ust. 2 p.w.p. W powyższym kontekście jest zrozumiałe, że uprawniony nie określił dla jakich usług miałby być zastosowany znak towarowy w przywołanej korespondencji. Powyższa uwaga dotyczy także takich dowodów jak: kopia faktury VAT oraz umowa sprzedaży samochodu, a także zdjęcie samochodu firmowego. Na marginesie zatem należy tylko zauważyć, że zdjęcie powyższego samochodu opatrzone datą [...] sierpnia 2007 r. zawiera napis [...] co wskazuje, że uprawniony był w tej dacie spółką akcyjną. Tymczasem jak wynika z odpisu aktualnego z rejestru przedsiębiorców załączonego do akt rejestrowych spornego znaku towarowego jako załącznik do pisma z dnia [...] grudnia 2009 r. wspólnicy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością zdecydowali o przekształceniu spółki pod firmą M. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w spółkę akcyjną pod firmą [...]. Powyższa uwaga dotyczy także zdjęcia siedziby biura zawierającego napis o jakim mowa i opatrzonego z kolei datą [...] lipca 2007 r. Z uwagi na powyższe należy uznać, że pozostałe zdjęcia opatrzone datą powinny mieć znaczenie jedynie w sytuacji, gdy stosowanie znaku towarowego dla określonych usług zostałoby potwierdzone innymi dowodami, które rozpatrywane łącznie stanowiłyby spójny zbiór informacji potwierdzających istnienie określonego stanu faktycznego w określonej dacie. Pozostałe dowody przedstawione w sprawie nie potwierdzają jednak stosowania spornego znaku towarowego w rozumieniu art. 169 p.w.p., a przedstawione zdjęcia nie pozwalają na ocenę, czy używanie to, jeżeli miało miejsce, miało charakter poważny czy jednostkowy i czy odnosiło się do wskazanych w wykazie usług. Dowody załączone na okoliczność używania spornego znaku towarowego w zakresie reklamy nie wskazują, by reklamą objęty był sporny znak towarowy. Jak wynika z załączonych dowodów, nie dotyczą one spornego, słownego znaku towarowego, lecz innego zarejestrowanego na rzecz uprawnionego, słowno-graficznego znaku towarowego [...] o numerze [...]. Natomiast załączone do akt sprawy zdjęcie przedstawiające tablicę reklamową na terenie budowy nie pozwala na jednoznaczną identyfikację użytego tam oznaczenia i nie może samo w sobie przesądzać o używaniu spornego znaku towarowego. Odnosząc się do dowodów załączonych do pisma z dnia [...] sierpnia 2011 r. w postaci kopii faktur VAT, protokołu z odbioru częściowego wykonania robót, kopii ofert na wykonanie robót budowlanych i modernizacyjnych, "oferty współpracy", "wzoru umowy pośrednictwa" oraz cennika lokali w dwóch budynkach w [...], umowy Nr [...]z dnia [...]marca 2007 r. oraz aneksu do powyższej umowy z dnia [...] grudnia 2007 r., a także fragmentów umów dotyczących sprzedaży lokali mieszkalnych, Urząd uznał, że dowody te nie dotyczą spornego znaku towarowego. W ocenie uprawnionego sporny znak towarowy widnieje na powyższych dowodach jako element pieczęci. Jak zauważył bowiem uprawniony, widniejący na pieczęciach wyraz [...] zapisany został wielkimi literami ("tak jak w rejestrze znaków"). Natomiast słowo [...] używane jest jako [...], gdy zapisywane jest przy użyciu wielkiej litery "[...]" oraz małych, kolejnych liter. Z powyższą tezą nie sposób się zgodzić. W ocenie Kolegium Orzekającego umiejscowienie wyrazu [...] w szczególnym kontekście całej treści pieczęci dowodzi, że oznaczenie to użyte zostało tam w celu wskazania [...] uprawnionego. Decydującym kryterium dotyczącym faktycznego stosowania słownego znaku towarowego w obrocie nie jest bowiem użyta czcionka, lecz kontekst w jakim oznaczenie to pojawiło się w danej dokumentacji. Nie ulega wątpliwości, że wyraz[...] stanowi zarówno zarejestrowany znak towarowy jak i element firmy uprawnionego (wcześniej: [...]a następnie [...].). W przypadku tożsamości znaku towarowego oraz firmy, lub też daleko posuniętej ich zbieżności konieczna jest ocena i przyporządkowanie danego dowodu jako tego, który odnosi się do danej kategorii prawnej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że znak towarowy oraz firma pełnią różną rolę w obrocie gospodarczym, co oznacza, że posługiwanie się firmą nie jest jednocześnie posługiwaniem się znakiem towarowym. W wyroku Sądu Najwyższego - Izba Cywilna i Administracyjna z dnia 14 czerwca 1988 r. (II CR 367/87) Sąd stwierdził: "między znakiem towarowym a nazwą przedsiębiorstwa, jak również między gospodarczymi i prawnymi funkcjami obu tych instytucji występują istotne różnice. O ile znak towarowy służy do odróżniania określonych rodzajów towarów pochodzących z określonego przedsiębiorstwa, to nazwa indywidualizuje przedsiębiorstwo w obrocie prawnym". Powyższe różnice należy mieć na uwadze - co dalej podkreśla Sąd w niniejszym wyroku - także wtedy, gdy nazwa przedsiębiorstwa lub część tej nazwy pokrywa się ze znakiem towarowym. Potwierdza to glosa prof. Mariana Kępińskiego do w/w wyroku, który podzielając pogląd Sądu stwierdził: "Znaki towarowe są przede wszystkim nakładane na towary. Nazwa przedsiębiorstwa jest natomiast używana na listach, stemplach czy też w postaci szyldu. Nazwa ma zatem związek z całą działalnością przedsiębiorstwa we wszystkich jej przejawach, a nie tylko z wprowadzaniem towarów do obrotu" (OSP z 1990 r. nr 9, poz. 328). Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że na pieczęciach o jakich mowa w przedłożonych przez uprawnionego dowodach wyraz [...] (niezależnie od zastosowania małych lub wielkich liter) widnieje zawsze w sąsiedztwie kolejnego elementu [...], a mianowicie skrótu "Sp. z o.o." Pieczęci te nie mogą zatem wskazywać na używanie znaku towarowego [...], skoro widnieje na nich [...]: M. Sp. z o.o. w połączeniu [...]. Natomiast poszczególne dowody o jakich mowa zawierają w lewym górnym rogu lub w centralnym miejscu w tle inne oznaczenie zawierające wyraz [...], tożsame z innym znakiem towarowym uprawnionego. Powyższe uwagi dotyczą również oceny dowodów załączonych do pisma z dnia [...] maja 2012 r. w postaci fragmentów umów dotyczących sprzedaży lokali mieszkalnych. O używaniu spornego znaku towarowego w sposób rzeczywisty w określonym przedziale czasowym nie może również samodzielnie przesądzać załączone do akt sprawy zdjęcie [...], gdyż jak stwierdzono powyżej, istniejące wątpliwości co do daty wykonania załączonych do akt zdjęć nie zostały wyeliminowane poprzez inne dowody, które potwierdzałyby obecność w obrocie gospodarczym tego znaku towarowego. I wreszcie o używaniu spornego znaku towarowego nie świadczy oświadczenie uprawnionego o wysokości sprzedaży, w tym lokali mieszkalnych i niemieszkalnych za okres od [...] czerwca 2007 r. do [...] marca 2008 r. Brak jest bowiem jakichkolwiek dowodów, że sprzedaż ta łączyła się z używaniem spornego znaku towarowego. Niezależnie od powyższego wnioskodawca słusznie podniósł, że pięcioletni okres nieużywania spornego znaku towarowego upłynął w dniu [...] lipca 2007 r., a na podstawie załączonego oświadczenia nie jest możliwe ustalenie jaka była wielkość sprzedaży w okresie od [...] czerwca 2007 r. do [...] lipca 2007 r. i czy w ogóle sprzedaż taka miała miejsce. 10. Skargę na powyższą decyzję wniosła M. S.A. z siedzibą w [...] (dalej skarżąca) wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części wygaszającej prawo ochronne na znak towarowy [...]o numerze [...]w części dotyczącej wszystkich towarów w klasie 37 klasyfikacji nicejskiej oraz w zakresie projektowania konstrukcji metalowych zawartych w klasie 42 klasyfikacji nicejskiej. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na treść zaskarżonej decyzji: - art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w. p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że uprawniony nie podjął czynności stanowiących przygotowania do używania znaku w skarżonym zakresie, jak również nie zbadaniu czy istnieją ważne powody nieużywania znaku w skarżonym zakresie; - art. 169 ust. 2 p.w.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że po stronie wnioskodawcy (uczestnika) istniał w chwili składania wniosku o wygaszenie interes prawny. Zaskarżonej decyzji zarzucono także naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 7, 8, 77 § 1, 80, 105 § 1 oraz 107 § 3 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaniechanie wyjaśnienia przez organ wszystkich istotnych okoliczności związanych ze sprawą oraz brak poprawnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a w szczególności: - uznanie, że skarżąca nie wykazała ważnych powodów nieużywania znaku towarowego oraz prowadzenia przygotowań do używania; - przyjęcie tezy wyroku NSA, sygn. akt II GSK 84/05 jako własnej, mimo całkowicie odmiennych stanów faktycznych; - brak zastosowania art. 105 § 1 K.p.a. 11. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 12. W piśmie procesowym z sierpnia 2013 r. pełnomocnik uczestnika postępowania wniósł o oddalenie skargi, jak również zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Uczestnik postępowania podzielił argumentację przedstawioną przez organ w odpowiedzi na skargę. 13. W piśmie procesowym Skarżącej z dnia [...] września 2013 r. Skarżąca podtrzymała wszystkie zarzuty podniesione w skardze i wniosła o jej uchylenie. II. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 2. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). 3. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 4. Rozpoznając skargę we wskazanym wyżej zakresie Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez Urząd Patentowy RP przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. 5. Stroną skarżącą jest w rozpatrywanej sprawie uprawniona ze znaku o nr [...] firma M. S.A. z siedzibą w [...],[...], która wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...]maja 2012 r., sygn. akt [...], w części zawartej w pkt. 2, tzn. wygaszającej prawo ochronne na znak towarowy [...] o numerze [...]z dniem [...] lipca 2007 r. w części dotyczącej wszystkich usług zawartych w klasie 37 klasyfikacji nicejskiej oraz usług w zakresie projektowania konstrukcji metalowych zawartych w klasie 42. 6. Skarżący zarzucił przedmiotowej decyzji naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz art. 169 ust. 2 p.w.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że po stronie wnioskodawcy (uczestnika) istniał w chwili składania wniosku o wygaszenie spornego znaku interes prawny. Pomimo zarzucenia organowi, iż w zaskarżonej decyzji błędnie uznał, że uprawniony nie podjął czynności stanowiących przygotowania do używania znaku w skarżonym zakresie, jak również nie zbadał czy istnieją ważne powody nieużywania znaku w skarżonym zakresie, skarżący nie odwołał się do treści art. 170 ust. 1 i 2 p.w.p. regulującego postępowanie w przypadkach rozpoczęcia lub wznowienia rzeczywistego używania znaku. W toku postępowania zarówno strona skarżąca, jak i organ, powoływali jednak argumentację wywodzoną z treści tego przepisu. Zaskarżonej decyzji zarzucono także naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 7, 8, 77 § 1, 80, 105 § 1 oraz 107 § 3 K.p.a. 7. W ocenie Sądu, istotne znaczenia w rozpatrywanej sprawie ma zarzut braku interesu prawnego po stronie wnioskodawcy. Według strony skarżącej, wnioskodawca ma w rozpatrywanej sprawie wyłącznie interes faktyczny, materialny, a wygaszenie prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy umożliwiłoby mu używanie znaku [...]bez koniczności uzyskania zezwolenia od uprawnionego i ewentualnego uiszczania opłat licencyjnych lub zarejestrowanie znaku na własną rzecz i pobieranie opłat licencyjnych od obecnego uprawnionego. Nadto strona skarżąca stwierdziła, że o interesie prawnym do złożenia wniosku o wygaszenie lub unieważnienie prawa do znaku, wywodzonym z art. 20 Konstytucji RP oraz art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej można mówić, gdy podmiot uprawniony podejmuje środki prawne w postaci powództwa mogącego w poważny sposób utrudniać drugiej stronie prowadzenie działalności gospodarczej. W ocenie skarżącej, taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie, bowiem dąży ona jedynie do uregulowania sposobu korzystania przez inne podmioty z oznaczeń, do których prawa jej przysługują. Jak już wyżej podniesiono, wnioskodawca wywiódł swój interes prawny w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy [...] o nr [...]z art. 20 oraz 22 Konstytucji RP, a także art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej z dnia 2 lipca 2004 r. Podniósł, że prawo ochronne na sporny znak towarowy ogranicza możliwość używania przez niego nazwy M. oraz oznaczenia słowno-graficznego [...]. Wnioskodawca wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą od 1945 r., a w sposób udokumentowany, od dnia [...] grudnia 1953 r., w oznaczeniu przedsiębiorstwa posiada nazwę [...]l. Od dnia [...] grudnia 1990 r. w wyniku przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w spółkę akcyjną działa pod nazwą M. S.A. 8. Należy podkreślić, że NSA w swoich orzeczeniach jednoznacznie potwierdza możliwość wywiedzenia takiego interesu z najbardziej ogólnych norm prawnych. Wyrazem takiego stanowiska jest m.in. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1551/11, LEX nr 1258391, w uzasadnieniu którego stwierdzono, co następuje: a) Źródłem interesu prawnego do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego mogą być nawet najbardziej ogólne normy prawne, a więc także te przepisy prawa materialnego, z których wynika prawo do swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej. Jeżeli należna przedsiębiorcy swoboda działalności gospodarczej jest zagrożona przez cudze prawo do znaku towarowego, to przedsiębiorca ten ma interes prawny do wystąpienia z wnioskiem o wyeliminowanie z obrotu tego prawa wyłącznego. Ograniczenie swobody działalności gospodarczej innych podmiotów przez prawidłowo udzielone i prawidłowo funkcjonujące prawo wyłączne stanowi istotę tego prawa i sam fakt istnienia ograniczenia swobody nie uzasadnia interesu prawnego do zakwestionowania cudzego znaku towarowego. b) Dla wykazania interesu prawnego opartego na bardzo ogólnej normie prawnej, należy wskazać okoliczności, z których wynika, że sfery prawne uprawnionego (jego prawo do znaku towarowego) i wnioskodawcy (jego prawo do swobody działalności gospodarczej) zazębiają się w szczególny sposób, który uzasadnia wystąpienie z wnioskiem o ochronę prawną polegającą na eliminacji znaku. c) Respektowanie cudzych praw wyłącznych stanowi określony ustawą warunek ograniczający swobodę działalności gospodarczej. Podmiot, który uprawdopodobni, że respektowanie cudzego prawa wyłącznego uniemożliwia wykonywanie działalności gospodarczej na równych prawach z podmiotem uprawnionym, przy jednoczesnym wskazaniu, że zarejestrowane oznaczenie nie funkcjonuje należycie, a w szczególności nie pełni funkcji znaku towarowego, ma interes prawny do wszczęcia postępowania o stwierdzenie jego wygaśnięcia. d) Ograniczenie dostępu do oznakowania, które pełni funkcję odmienną niż funkcja znaku towarowego w rozumieniu art. 120 p.w.p., stanowi ograniczenie swobody działalności gospodarczej z przekroczeniem warunków określonych przepisami prawa (czyli p.w.p.), zatem narusza prawo do swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej zagwarantowane przez art. 20 i art. 22 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 u.s.d.g. Takie naruszenie prawa do swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej może być źródłem interesu prawnego do wszczęcia postępowania przed Urzędem Patentowym o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego." Z kolei w wyroku NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1646/11, LEX nr 1232593. określono m.in. przesłanki, jakie powinien spełnić przedsiębiorca, dla którego źródłem interesu prawnego, do którego się odwołuje, jest tak ogólna norma prawna. W wyroku tym stwierdzono, że: a) Istnienie interesu prawnego, opartego na normie prawa materialnego, decyduje o tym, czy określony podmiot może wystąpić z wnioskiem o eliminację z obrotu prawa do znaku towarowego, zatem interes prawny pozwala określić kto może wystąpić z wnioskiem, zaś inna norma prawa materialnego określa przesłanki tej eliminacji, a więc decyduje o tym, kiedy można skutecznie wystąpić z wnioskiem. b) Jeżeli należna przedsiębiorcy swoboda działalności gospodarczej jest zagrożona przez cudze prawo do znaku towarowego, to przedsiębiorca ten ma interes prawny do wystąpienia z wnioskiem o wyeliminowanie z obrotu tego prawa wyłącznego. Ograniczenie swobody działalności gospodarczej innych podmiotów przez prawidłowo udzielone i prawidłowo funkcjonujące prawo wyłączne stanowi istotę tego prawa i sam fakt istnienia ograniczenia swobody nie uzasadnia interesu prawnego do zakwestionowania cudzego znaku towarowego. c) Interes prawny musi być bezpośredni, konkretny i realny. Gdy źródłem interesu prawnego jest tak ogólna norma prawna, jak norma kreująca swobodę działalności gospodarczej, wnioskodawca musi wykazać szczególne okoliczności faktyczne, które sprawiają, że to właśnie jemu cudze prawo wyłączne "przeszkadza" w realizowaniu tej swobody w sposób, który uzasadnia przyznanie mu prawa do żądania ochrony prawnej. Zatem nie wszyscy uczestnicy obrotu gospodarczego, którzy muszą respektować cudze prawo wyłączne mają interes prawny i legitymację do żądania jego eliminacji. Interes prawny do wystąpienia z żądaniem eliminacji cudzego prawa wyłącznego ma jedynie ten podmiot, którego sfera prawna doznaje ograniczenia większego niż to, które wynika z przewidzianej prawem konieczności respektowania cudzego prawa wyłącznego. Dla wykazania interesu prawnego opartego na bardzo ogólnej normie prawnej, należy wskazać okoliczności, z których wynika, że sfery prawne uprawnionego (jego prawo do znaku towarowego) i wnioskodawcy (jego prawo do swobody działalności gospodarczej) zazębiają się w szczególny sposób, który uzasadnia wystąpienie z wnioskiem o ochronę prawną polegającą na eliminacji znaku." 9. Urząd Patentowy w ocenie interesu prawnego wnioskodawcy w rozpatrywanej sprawie odwołał się do przepisów art. 23, 24 w zw. z art. 43 k.c. stwierdzając, że wystąpienie z żądaniem stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego jest uzasadnione jedynie w zakresie tych towarów i usług, które są przedmiotem prowadzonej przez wnioskodawcę działalności. Tym samym Urząd Patentowy przeprowadził indywidualną ocenę towarów i usług objętych spornym znakiem towarowym – właśnie pod kątem oceny czy wnioskodawca prowadzi lub zamierza prowadzić działalność w zakresie towarów zawartych w poszczególnych klasach. Tak więc Urząd uznał, że brak podstaw do generalnej oceny istnienia interesu prawnego wnioskodawcy w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy [...] i interes ten powinien być oceniany w odniesieniu do poszczególnych klas towarów – w kontekście już prowadzonej lub realnie zamierzonej przez wnioskodawcę działalności. Jest to, w ocenie Sądu, uprawniony punkt widzenia, znajdujący podstawę w treści art. 171 p.w.p., w myśl którego "Jeżeli przyczyna wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy dotyczy jedynie niektórych towarów, wygaśnięcie prawa odnosi się tylko do tych towarów." Wychodząc z tych przesłanek Urząd Patentowy RP stwierdził, że brak jest podstaw do uznania interesu prawnego wnioskodawcy w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia przedmiotowego prawa w części dotyczącej towarów i usług wymienionych w punkcie 1 niniejszej decyzji, wobec czego postępowanie w powyższym zakresie umorzył. 10. W ocenie Sądu uprawniony niezasadnie kwestionował interes prawny wnioskodawcy podnosząc, że sporny znak towarowy nie ogranicza w niczym swobody używania nazwy spółki M. S.A., podnosząc, że wnioskodawca chce jedynie uniknąć zawarcia umowy licencyjnej i ewentualnego wnoszenia opłat licencyjnych na rzecz uprawnionego. W piśmie z dnia [...] października 2007 r. M. Sp. z o. o., którego następcą prawnym jest M. S.A., wezwał bowiem M. S.A. do przedstawienia uprawnień do posługiwania się oznaczeniami [...]. Pismo to miało być wstępem do rozmów w sprawie udzielenia licencji na używanie znaków przez wnioskodawcę. 11. Reasumując, w ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie doszło do sytuacji, w której sfera prawna uprawnionego (jego prawo do znaku) i wnioskodawcy (jego prawo do swobodnej działalności gospodarczej) zazębiają się w szczególny sposób, który uzasadnia wystąpienie z wnioskiem o ochronę prawną polegającą na eliminacji znaku w całości lub części. Tym samym, w ocenie Sądu, istnienie interesu prawnego wnioskodawcy w rozpatrywanej sprawie nie podlega wątpliwości, gdyż ogólne normy prawne, z których ten interes miał wynikać, zostały uzupełnione przez wskazanie okoliczności, które spowodowały kolizję interesów uprawnionego i wnioskodawcy. 12. Odnosząc się do kolejnego zarzutu naruszenia prawa materialnego, a w szczególności art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w. p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że uprawniony nie podjął czynności stanowiących przygotowania do używania znaku w skarżonym zakresie, jak również nie zbadaniu czy istnieją ważne powody nieużywania znaku w skarżonym zakresie, należy zauważyć, co następuje. Co do zasady – zgodnie z art. 168 ust. 1 p.w..p. – prawo ochronne na znak towarowy wygasa na skutek : a) upływu okresu, na który zostało udzielone; b) zrzeczenia się prawa przez uprawnionego przed Urzędem Patentowym, za zgodą osób, którym służą na nim prawa. Z kolei, zgodnie z powołanym wyżej art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., którego naruszenie stanowi istotny zarzut w rozpatrywanej sprawie, prawo ochronne na znak towarowy wygasa również na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania. Należy zwrócić uwagę, że o ile w art. 168 ust. 1 p.w.p. uregulowano podstawy wygaśnięcia prawa ochronnego ex lege, o tyle w odniesieniu do art. 169 p.w.p. w każdym z wymienionych w nim przypadków niezbędne jest wydanie przez Urząd Patentowy RP decyzji stwierdzającej wygaśnięcie prawa (zob.: Prawo własności przemysłowej. Komentarz, red. P. Kostański, C. H. Beck, Warszawa 2000, str. 858 i n.). Jak podkreśla się w literaturze przedmiotu (Prawo własności przemysłowej, red. U. Promińska, wyd. II, Difin, str. 246 i n.), p.w.p. nie zawiera legalnej definicji używania znaku towarowego. Natomiast właśnie w art. 169 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 5 wskazuje się, że dla zachowania prawa ochronnego konieczne jest rzeczywiste używanie znaku towarowego. Zgodnie z art. 169 ust. 5 p.w.p. nie uważa się za używanie znaku w sposób rzeczywisty używania znaku w reklamie towaru, który nie jest dostępny na rynku krajowym ani nie jest w kraju wytwarzany na potrzeby eksportu. Powyższy wymóg – w ocenie cyt. autorki – należy uzupełnić innymi i odnieść do wszystkich sposobów używania znaku towarowego, a nie tylko do używania go w reklamie. Do głównych kryteriów oceny trzeba zaliczyć funkcję i specjalizację znaku towarowego. W konsekwencji należy przyjąć, że używanie znaku towarowego w rozumieniu ustawy ma miejsce wtedy, gdy jest: - rzeczywiste, co oznacza, że znak jest używany dla towarów i stosowany w obrocie gospodarczym w taki sposób, że umożliwia powstanie i trwanie asocjacji między nim (znakiem) a towarem, - niedwuznaczne, przez co należy rozumieć używanie znaku w jego przynajmniej podstawowej funkcji, tzn. odróżniania towarów uprawnionego na podstawie ich pochodzenia, oraz - zgodne ze specjalizacją. Cechy te muszą być spełnione łącznie bez względu na postać, jaką przyjmuje używanie znaku przez uprawnionego. 13. W ocenie Sądu, kolejny przepis p.w.p., do którego nawiązywała zarówno strona skarżąca, jak i organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, tj. art. 170 ust. 1 i 2 p.w.p., stanowi, że Urząd Patentowy oddala, z zastrzeżeniem ust. 2, wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego w przypadku, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1, jeżeli przed złożeniem tego wniosku rozpoczęło się lub zostało wznowione rzeczywiste używanie znaku (ust. 1). Jednakże rozpoczęcie lub wznowienie używania znaku towarowego, po upływie nieprzerwanego pięcioletniego okresu jego nieużywania i w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego, nie zostanie jednak uwzględnione, jeżeli przygotowania do rozpoczęcia lub wznowienia używania mają miejsce tuż po tym, jak uprawniony dowiedział się, że taki wniosek może być złożony. W powołanym Komentarzu (red. P. Kostański) stwierdzono, że rzeczywiste używanie znaku, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie, aby spowodować oddalenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego, nie musi być używaniem ciągłym; wystarczające jest użytkowanie okresowe. Jak trafnie stwierdził organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ciężar przeprowadzenia dowodu w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego spoczywa na uprawnionym z rejestracji znaku, który powinien wykazać, że znaku używał lub jeśli znaku nie używał miał ku temu ważne powody (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 września 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 557/06). Wniosek M. S.A. z siedzibą w [...] (dalej wnioskodawca) o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...] z dniem [...] lipca 2007 r. wpłynął do Urzędu Patentowego RP w dniu [...] grudnia 2007 r. Zakres ochrony spornego znaku towarowego w dniu złożenia przedmiotowego wniosku obejmował wykaz następujących towarów i usług zawartych w klasie 37 i 42 klasyfikacji nicejskiej: usługi budowlane i naprawy, w tym usługi budowlano-remontowe w zakresie budynków i mostów, usługi dekoratorstwa wnętrz, czyszczenia i odnawiania; usługi w zakresie projektowania konstrukcji metalowych. Jako podstawę prawną wniosku wskazano art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., gdyż sporny znak towarowy od dnia [...] lipca 2002 r. nie był używany w sposób rzeczywisty na obszarze Polski dla towarów i usług objętych prawem ochronnym. Sąd podziela ocenę organu, iż z uwagi na to, że wnioskodawca wystąpił o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z dniem [...] lipca 2007 r., to dla niniejszej sprawy znaczenie ma okres od dnia [...] lipca 2002 r. do dnia [...] lipca 2007 r. z jednoczesnym uwzględnieniem treści art. 170 ust. 1 p.w.p. Odwołanie się do tego ostatniego przepisu jest istotne, gdyż Urząd Patentowy stwierdził, że wskazane przez uprawnionego dowody (m.in. umowy: z dnia [...] stycznia 1993 r. oraz z dnia [...] października 1996 r. faktycznie dotyczą spornego znaku towarowego, jednakże brak jest dowodów by wskazane w umowie podmioty uprawnione do bezpłatnego używania spornego znaku towarowego używały go w sposób rzeczywisty od dnia [...] lipca 2002 r. do dnia [...] lipca 2007 r. Tym bardziej nieznany jest zakres takiego używania w odniesieniu do towarów lub usług, dla których znak ten został przeznaczony. Zdaniem organu, nie jest możliwe w oparciu o przywołane umowy dowodzenie, że sporny znak towarowy używany był w obrocie, a samo podpisanie umowy nie dowodzi rzeczywistego stosowania znaku towarowego w obrocie w określonym przedziale czasowym. Sąd podziela – świetle zgromadzonego materiału dowodowego – powyższą ocenę Urzędu Patentowego. W konsekwencji uznać trzeba, że uprawniony starał się wykazać, że w rozpatrywanej sprawie nie upłynął pięcioletni termin, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., gdyż – z jednej strony – sporny znak był używany co najmniej do dnia [...] kwietnia 2003 r. przez licencjobiorców (m.in. M. S.A.) na podstawie umowy wielostronnej z dnia [...] października 1996 r. (która zgodnie z treścią oświadczenia syndyka wygasła trzy miesiące po dacie doręczenia ww. pisma, czyli [...] sierpnia 2003 r.), z drugiej zaś strony – uprawniony podniósł, powołując się na art. 170 ust. 1 p.w.p., że rozpoczął rzeczywiste używanie znaku spornego około pół roku przed datą złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego, czyli przed dniem [...] grudnia 2007 r. Organ nie dał wiary – w ocenie Sądu zasadnie – powyższym zapewnieniom uprawnionego, zarówno ze względów wskazanych powyżej (brak dowodów by wskazane w umowie podmioty uprawnione do bezpłatnego używania spornego znaku towarowego używały go w sposób rzeczywisty od dnia [...] lipca 2002 r. do dnia [...] lipca 2007 r. oraz nieznany jest zakres takiego używania w odniesieniu do towarów lub usług, dla których znak ten został przeznaczony), jak i ze względu na nieokreślony charakter używania spornego w okresie połowy roku przed datą złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego. Sam uprawniony twierdzi, że w tym okresie miały miejsce przygotowania do używania spornego znaku towarowego. Takie przygotowania nie mają jednak charakteru rzeczywistego używania znaku. W szczególności uprawniony nawet nie uprawdopodobnił, by w toku działań przygotowawczych sporny znak towarowy był używany w sposób rzeczywisty, niedwuznaczny i zgodny ze specjalizacją. Trafnie więc wnioskodawca podniósł, że materiał dowodowy załączony do akt sprawy nie świadczy o rzeczywistym używaniu spornego znaku towarowego, nie potwierdza to również stosowanie znaku w korespondencji handlowej. 14. W ocenie Sądu, nabycie prawa ochronnego do spornego znaku towarowego w wyniku sprzedaży w postępowaniu upadłościowym, a więc niejako w sposób "pierwotny", nie skutkowało przerwaniem biegu pięcioletniego terminu nieużywania znaku, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., ani też nie stanowi "ważnego powodu" jego nieużywania. Z punktu widzenia wnioskodawcy sposób nabycia przez uprawnionego praw do spornego znaku nie ma w istocie znaczenia. W tym względzie należy podkreślić, iż stwierdzenie przez Urząd Patentowy, w drodze decyzji administracyjnej, wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy nie ma waloru konstytutywnego, lecz deklaratoryjny. Wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy następuje zatem z mocy samej ustawy, w przypadkach w niej określonych (tak m.in.: J. Piotrowska, W. Włodarczyk, Charakter prawny stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na nieużywany znak towarowy, Prace z prawa własności intelektualnej, 2010). W konsekwencji, wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy nie jest uzależnione ani od woli uprawnionego, ani od ewentualnego obrotu tym prawem. Przyjęcie stanowiska przeciwnego prowadziłoby do sytuacji, w której określony ustawowo termin 5 letniego okresu nieużywania znaku towarowego miałby znaczenie jedynie iluzoryczne, gdyż mógłby być dowolnie przedłużany, np. wskutek kilkukrotnej sprzedaży prawa ochronnego. W tym względzie skład orzekający przyjmuje za własny pogląd wyrażony w orzeczeniu NSA (wyrok z dnia 15 czerwca 2005 r., sygn. akt: II GSK 84/05), wyjaśniając, że "zmiana uprawnionego nie stanowi usprawiedliwionej przyczyny nieużywania znaku. Nie można zgodzić się z twierdzeniem, że każdy uprawniony z rejestracji ma prawo nieużywania znaku przez trzy lata od dnia nabycia prawa, ponieważ powodowałoby to niemożność uznania za wygasłe prawa z rejestracji znaku, którego właściciele często się zmieniają ". 15. Wreszcie, wbrew twierdzeniom skarżącego, Urząd Patentowy nie miał obowiązku poszukiwać "z urzędu" faktów i dowodów, które mogłyby uzasadniać oddalenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy z innych jeszcze przyczyn niż wskazywał sam uprawniony. W konsekwencji należało stwierdzić, że stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. było w rozpatrywanej sprawie uzasadnione. 16. Odnosząc się do podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, 8, 77 § 1, 80, 105 § 1 oraz 107 § 3 K.p.a. Sąd nie znalazł w aktach sprawy ich dostatecznego uzasadnienia. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję i poprzedzające ją postępowanie Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. 17. Reasumując, w niniejszej sprawie Skarżący nie wykazał używania spornego znaku towarowego, ani też nie wskazał na ważne powody uzasadniające jego nieużywanie. Żądanie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...] z dniem [...] lipca 2007 r. należało zatem uznać za zasadne w części dotyczącej wszystkich usług zawartych w klasie 37 klasyfikacji nicejskiej oraz usług w zakresie projektowania konstrukcji metalowych zawartych w klasie 42. 18. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.