II SA/Wa 868/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Andrzej Góraj Sędzia WSA – Janusz Walawski Protokolant – referent stażysta Małgorzata Ciach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2013 r. sprawy ze skargi P. N. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania pierwszej instancji – oddala skargę – Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] (pkt 62), zwolnił [...] P. N. z zajmowanego dotychczas stanowiska służbowego starszego radcy prawnego w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w N. i wyznaczył go na stanowisko służbowe szefa wydziału – radcy prawnego w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w K. ([...]: [...]). Decyzje wydane w tym postępowaniu zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1386/10 i wyrok ten stał się prawomocny w wyniku oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 września 2011 r. sygn. akt I OSK 457/11, skargi kasacyjnej wniesionej przez Ministra Obrony Narodowej. Wobec powyższego Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], stwierdził nieważność przywołanej powyżej decyzji w przedmiocie wyznaczenia na stanowisko służbowe szefa wydziału – radcy prawnego w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w K., w części dotyczącej zaszeregowania tego stanowiska służbowego do grupy uposażenia U – [...]. W uzasadnieniu wskazał, że był związany oceną prawną zawartą w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2010 r., w którym stwierdzono, iż zaszeregowanie stanowiska służbowego radcy prawnego do grupy uposażenia U – [...] rażąco narusza przepis art. 224 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jedn. z 2010 r. Dz. U. Nr 10, poz. 65 z późn. zm.), zgodnie z którym uposażenie radcy prawnego nie może być niższe od uposażenia przewidzianego dla stanowisk służbowych głównych specjalistów, występujących w Siłach Zbrojnych RP i decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu 22 marca 2012 r., a wobec jej niezaskarżenia, uzyskała przymiot ostateczności. W dniu 7 maja 2012 r. skarżący złożył do Ministra Obrony Narodowej wniosek o uregulowanie stanu prawnego poprzez przyznanie grupy uposażenia w stawce przewidzianej dla zaszeregowania głównego specjalisty za okres pełnienia służby w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w K. Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku uzupełnionego odpowiedzią zainteresowanego na wezwanie organu do sprecyzowania żądania wyrażonego w niniejszym wniosku, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...], przyznał [...] P. N. od Skarbu Państwa, reprezentowanego przez Ministra Obrony Narodowej, odszkodowanie w kwocie [...] zł za szkodę spowodowaną wydaniem przez Ministra Obrony Narodowej z rażącym naruszeniem prawa decyzji Nr [...] (pkt 62) z dnia [...] maja 1999 r. w przedmiocie wyznaczenia oficera na stanowisko służbowe szefa wydziału – radcy prawnego w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w K., w części dotyczącej zaszeregowania tego stanowiska służbowego do grupy uposażenia U – [...], którą skarżący otrzymał w dniu 31 października 2012 r. W dniu 31 października 2012 r. [...] P. N. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o wydanie decyzji określającej zaszeregowanie stanowiska szefa wydziału – radcy prawnego w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w K. W uzasadnieniu podniósł, że decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], stwierdzono tylko nieważność decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] (pkt 62) w części dotyczącej zaszeregowania stanowiska służbowego szefa wydziału – radcy prawnego w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w K. do grupy uposażenia U – [...] nie określając przy tym zaszeregowania tego stanowiska służbowego do grupy uposażenia w stawce przewidzianej dla głównego specjalisty. W jego ocenie, rozstrzygnięcie to postawiło go w gorszej sytuacji niż przed złożeniem wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r., bowiem w ogóle pozbawiono go grupy uposażenia na zajmowanym w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w K. stanowisku służbowym. Powołując się na zawartą w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych definicję stanowiska służbowego podał, że w decyzji o wyznaczeniu na stanowisko służbowe musi być określona grupa uposażenia przewidziana dla danego stanowiska służbowego. Zasadnym jest więc rozdzielenie obowiązku odszkodowawczego i obecnego żądania przyznania grupy uposażenia na zajmowanym stanowisku służbowym w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w K. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 § 1 i 2 k.p.a., odmówił przyznania grupy uposażenia za czas pełnienia służby przez skarżącego na stanowisku służbowym szefa wydziału – radcy prawnego w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w K. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że żaden z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie nakłada na organ obowiązku spełnienia żądania skarżącego w postaci przyznania mu grupy uposażenia za czas pełnienia służby na stanowisku służbowym szefa wydziału – radcy prawnego w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w K. Po ostatecznym stwierdzeniu nieważności przedmiotowego rozkazu personalnego dotyczącego wyznaczenia wyżej wymienionego na stanowisko służbowe w części określającej grupę uposażenia, w sytuacji gdy żołnierz nie zajmuje już tego stanowiska, istniały dwie możliwości przeprowadzenia postępowania odszkodowawczego, w oparciu o dyspozycję art. 160 Kodeksu postępowania administracyjnego, bądź na zasadach przewidzianych w art. 417¹ § 2 Kodeksu cywilnego. Odpowiednie postępowanie odszkodowawcze zostało wszczęte przez organ, na żądanie strony i zakończone wydaniem decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] października 2012 r. Reasumując, skarżący wyczerpał drogę postępowania administracyjnego, natomiast w dalszym ciągu może dochodzić swoich roszczeń w powództwie cywilnym wniesionym do właściwego sądu powszechnego. Odnosząc się natomiast do argumentu dotyczącego powołania się na definicję legalną stanowiska służbowego zawartą w ustawie pragmatycznej stwierdzono, że nie jest to przepis procesowy lecz przepis prawa materialnego, który definiuje pojęcie stanowiska służbowego dla potrzeb ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Wskazuje on jakie elementy powinny być określone dla każdego stanowiska służbowego, a z art. 6 pkt 11 a ustawy pragmatycznej wynika, że elementy te powinny być określone nie w decyzji lecz w etacie jednostki wojskowej i karcie opisu stanowiska służbowego. Zatem, w części dotyczącej wskazania poszczególnych elementów stanowiska służbowego decyzja o wyznaczeniu ma charakter deklaratoryjny, ponieważ parametry stanowiska określone w ustawie uszczegółowione są w innych aktach normatywnych. Wyznaczenie żołnierza na stanowisko służbowe poprzez wskazanie nazwy tego stanowiska (aktualnie także numeru NIS) i jego usytuowania w hierarchii jednostki wojskowej determinuje zatem pozostałe parametry tego stanowiska (nawet jeżeli decyzja o wyznaczeniu żołnierza na stanowisko elementów tych by nie zawierała). Wskazanie w decyzji o wyznaczeniu żołnierza na stanowisko wszystkich parametrów stanowiska służbowego wynika z przyjętej konwencji i niewątpliwie ma doniosłe znaczenie praktyczne. Niemniej jednak nawet brak w decyzji np. wskazania grupy uposażenia, nie pozbawia żołnierza uprawnienia do jego pobierania, ponieważ wynika ono wprost z przepisów pragmatyki służbowej. We wniosku z dnia 7 stycznia 2013 r. do Ministra Obrony Narodowej o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący wskazał, że w sprawie określenia grupy uposażenia na wymienionym stanowisku służbowym organ winien działać z urzędu, kierując się wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1386/10 oraz wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2011 r. sygn. akt I OSK 457/11. Działanie organu z urzędu winno przy tym nastąpić jeszcze przed przyznaniem stronie odszkodowania z tytułu wydania decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] (pkt 62) z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślił, że przyznanie wspomnianego odszkodowania nie rozstrzyga sprawy określenia grupy uposażenia na stanowisku służbowym oraz, że w sprawie tej mają zastosowanie przepisy wymienionej ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy oraz ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], mając za podstawę art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że zgodnie z art. 169 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. z 2010 r. Dz. U. Nr 90, poz. 593 z późn. zm.), sprawy wszczęte, lecz niezakończone ostateczną decyzją przed dniem 1 lipca 2004 r., prowadzi się nadal według przepisów dotychczasowych. W tym kontekście wskazano, że decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] (pkt 62) została wydana w sprawie wyznaczenia skarżącego na stanowisko służbowe szefa wydziału – radcy prawnego w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w K. ([...]: [...]). Dalej stwierdzono, że zgodnie z art. 35 ust. 1 wymienionej ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. obowiązującej w dacie powyższej decyzji, żołnierza zawodowego wyznaczało się na stanowisko służbowe stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych, w zależności od kwalifikacji i opinii służbowej. Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy, przez stanowisko służbowe należało rozumieć przewidziane w etacie jednostki organizacyjnej miejsce żołnierza zawodowego w hierarchii służbowej jednostki, z określoną dla tego stanowiska nazwą, stopniem wojskowym, wymaganiami kwalifikacyjnymi, korpusem osobowym, grupą i specjalnością wojskową oraz grupą uposażenia. Stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r., w części dotyczącej zaszeregowania stanowiska do grupy uposażenia U – [...] nie wywarło skutku ex tunc w stosunku do wyznaczenia zainteresowanego na wspomniane stanowisko służbowe, a jedynie spowodowało usunięcie jednego z parametrów (grupy uposażenia) wymienionego stanowiska służbowego, na które został on wyznaczony. Określenie parametrów stanowiska służbowego w decyzji w sprawie wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe nie stanowi elementu rozstrzygnięcia tej decyzji, bowiem parametry stanowiska służbowego (w tym grupa uposażenia) są określone w etacie jednostki wojskowej. Kwestia ta nie ma jednak obecnie znaczenia, gdyż decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] stała się ostateczna i korzysta z domniemania legalności. Podkreślono dalej, że wojskowe przepisy pragmatyczne obowiązujące przed dniem 1 lipca 2004 r. nie przewidywały możliwości określania grupy uposażenia na stanowisku służbowym w drodze decyzji administracyjnej odrębnej od decyzji w sprawie wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe. Tym samym, określenie grupy uposażenia na stanowisku służbowym nie stanowiło odrębnej sprawy administracyjnej i następowało w ramach postępowania w sprawie wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe. Z tego powodu nie mogło być wszczęte odrębne postępowanie administracyjne w sprawie określenia grupy uposażenia na stanowisku służbowym. Wobec powyższego wskazano, że sprawa wyznaczenia zainteresowanego na stanowisko służbowe w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w K. została rozstrzygnięta przed dniem 1 lipca 2004 r. ostateczną decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] (pkt 62), która nadal pozostaje w obrocie prawnym, a jedynie został wyeliminowany jeden z parametrów (grupa uposażenia) tego stanowiska służbowego. Zatem w sprawie wyznaczenia zainteresowanego na stanowisko służbowe nie mogą być stosowane przepisy obowiązujące przed dniem 1 lipca 2004 r. Natomiast określenie parametru stanowiska służbowego w ogóle nie następowało w drodze wydania odrębnej decyzji administracyjnej i nie mogło być wszczęte odrębne postępowanie w tej sprawie, a wobec tego przepis art. 169 wymienionej ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie ma tutaj zastosowania. Z powyższego wynika zatem, że wniosek oficera z dnia 31 października 2012 r. o przyznanie grupy uposażenia w stawce przewidzianej dla zaszeregowania głównego specjalisty za okres pełnienia służby wojskowej w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w K. nie mógł być rozpatrywany w postępowaniu administracyjnym na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem 1 lipca 2004 r. Podnoszony przez skarżącego zarzut rozpatrzenia wniosku z dnia 31 października 2012 r. na podstawie niewłaściwych przepisów jest zatem bezzasadny. Dalej stwierdzono, że kwestia ta pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia o żądaniu zainteresowanego, gdyż obowiązująca od dnia 1 lipca 2004 r. powołana ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zakresie wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowisko służbowe, zawiera w istocie takie same regulacje, jak istniejące w wymienionej ustawie z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. I tak, w myśl art. 35 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierza zawodowego wyznacza się na stanowisko służbowe, w drodze decyzji, stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych, w zależności od wymaganych kwalifikacji zawodowych określonych w karcie opisu stanowiska służbowego oraz posiadanej oceny w opinii służbowej, a żołnierza zawodowego w służbie stałej również od ustalonej dla niego indywidualnej prognozy przebiegu zawodowej służby wojskowej. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 tej samej ustawy, przez stanowisko służbowe rozumie się usytuowanie żołnierza zawodowego w hierarchii służbowej jednostki organizacyjnej, z określonymi dla tego stanowiska nazwą, stopniem etatowym, grupą uposażenia, korpusem osobowym, grupą osobową, specjalnością wojskową. Zatem również według wojskowych przepisów pragmatycznych obowiązujących od dnia 1 lipca 2004 r" określenie grupy uposażenia na stanowisku służbowym nie stanowi odrębnej sprawy administracyjnej i następuje w ramach postępowania w sprawie wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe. Z powyższych ustaleń wynika zatem brak możliwości wszczęcia przez organ wojskowy odrębnego postępowania administracyjnego w sprawie określenia grupy uposażenia na stanowisku służbowym i to zarówno na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem 1 lipca 2004 r., jak i przepisów obowiązujących po tej dacie. Nadmieniono dalej, że w wyniku stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji w części dotyczącej określenia grupy uposażenia, nie uległ zmianie ówczesny etat Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K., z którego wynikały wszystkie parametry stanowiska służbowego szefa wydziału – radcy prawnego w tej jednostce wojskowej. W tej sytuacji, określenie innej grupy uposażenia dla tego stanowiska służbowego niż przewidywał etat jednostki wojskowej, stanowiłoby oczywistą fikcję prawną. Działanie takie nie znajdowałoby żadnego uzasadnienia, a szczególnie w 2012 r., gdy oficer już od dziewięciu lat nie pełnił służby na stanowisku służbowym w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w K., a etat tej jednostki obowiązujący w 1999 r. utracił ważność. Podkreślono, że jedynym sposobem usunięcia skutków sprzecznego z prawem określenia grupy uposażenia w decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] (pkt 62), było wypłacenie skarżącemu odszkodowania, pokrywającego różnicę w uposażeniu pomiędzy uposażeniem faktycznie pobranym na podstawie tej decyzji, a uposażeniem, które zgodnie z prawem przysługiwało oficerowi. Stąd też wszczęcie postępowania na wniosek skarżącego z dnia 31 października 2012 r. w sprawie przyznania grupy uposażenia za czas pełnienia służby na stanowisku służbowym szefa wydziału – radcy prawnego w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w K. i wydanie w tej sprawie decyzji administracyjnej, nastąpiło bez podstawy prawnej, a zatem było niedopuszczalne. Z tego mianowicie powodu – co już wyżej wykazano –określenie grupy uposażenia na stanowisku służbowym nie stanowi odrębnej sprawy administracyjnej i następuje w ramach postępowania w sprawie wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe. Tym samym, właściwą formą rozpatrzenia wniosku zainteresowanego z dnia 31 października 2012 r. powinno być wydanie na podstawie art. 61 lit. a § 1 k.p.a. postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania i w tej sytuacji w celu rozpatrzenia wspomnianego wniosku zgodnie z procedurą administracyjną, konieczne jest wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Natomiast odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącego zauważono, że otrzymywał on uposażenie zarówno według stopnia wojskowego, jak i według stanowiska służbowego, wynikające z decyzji Ministra Obrony Narodowej [...] maja 1999 r., a następnie (po stwierdzeniu nieważności tej decyzji w części dotyczącej grupy uposażenia), przyznano mu odszkodowanie z tytułu sprzecznego z prawem określenia grupy uposażenia (według stanowiska służbowego) w wymienionej decyzji. Tym samym w żaden sposób nie został naruszony przepis art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy, a konieczność określenia przez organ z urzędu grupy uposażenia na stanowisku służbowym nie wynikała z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1386/10 ani też z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2011 r. sygn. akt 1 OSK 457/11. Uprzednie określenie przez organ z urzędu grupy uposażenia na stanowisku służbowym, nie było konieczne również w postępowaniu w sprawie przyznania skarżącemu odszkodowania z tytułu wydania decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. z rażącym naruszeniem prawa. Dla potrzeb ustalenia wysokości tego odszkodowania, organ przyjął bowiem właściwą grupę należnego uposażenia, a kwestia ta należy do odrębnego postępowania, w którym zainteresowany jest stroną. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący P. N. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej umorzenia postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i rażąco niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisu art. 224 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 5 i art. 75 ustawy z dnia 6 lipca 1982 roku o radcach prawnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz.1059 z późn. zm.), szef wydziału prawnego – radca prawny nie został zaszeregowany do poziomu uposażenia głównego specjalista, ale całkowicie pozbawiony grupy uposażenia tj. w tym zaszeregowania do poziomu uposażenia głównego specjalisty, 2. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i rażąco niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów przepisu art.11 ust.1 w związku z art.3 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 18 z późn. zm.) poprzez całkowite zaniechanie przyznania stronie, grupy uposażenia, w tym grupy uposażenia U-[...], 3. prawa procesowego art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie słuszny interes obywatela, art. 77 § 1 k.p.a. przez zaniechanie obowiązku przeprowadzenia w sposób wyczerpujący zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, 4. naruszenie przepisu art. 8 k.p.a. poprzez niewłaściwie rozważenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, w tym rozważenia skutków prawnych jakie wywarła decyzja Ministra Obrony Narodowej, 5. prawa procesowego art. 8 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a poprzez niewłaściwe wskazanie przez organ jako właściwej formy rozpatrzenia wniosku zainteresowanego z dnia 31 października 2012 roku postanowienia o umorzeniu postępowania, kiedy sprawa była rozpoczęta wnioskiem o stwierdzenie nieważność decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] (pkt 62) i kiedy powinno było być dalej prowadzone postępowanie administracyjne, zgodne z wytycznymi dla organu zawartymi w decyzji z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] (pkt 62), 6. naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie wyżej wymienionego przepisu, ze względu na brak przesłanek do możliwości umorzenia postępowania organu pierwszej instancji ze względu na bezprzedmiotowość postępowania, na co wskazuje zebrany w sprawie materiał dowodowy. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że pismo z dnia 31 października 2012 r. nie było żadnym nowym wnioskiem do Ministra Obrony Narodowej o przyznanie należnej grupy uposażenia, a jedynie przypomnieniem, iż podtrzymane nadal zostało jego stanowisko w związku z zapadłymi wyrokami sądów administracyjnych oraz zawarte w pismach z dnia 7 maja 2012 r. i w piśmie z dnia 19 lipca 2012 r., oraz kolejnym powiadomieniem organu, że nie zrezygnował z określenia i przyznania należnej grupy uposażenia za okres pełnienia służby wojskowej w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w K. Nadmienił, że ustawa o uposażeniu żołnierzy, nie przewiduje możliwości rezygnacji żołnierza z grupy uposażenia, a zwracając się po raz kolejny o przyznanie grupy uposażenia w stawce przewidzianej dla zaszeregowania głównego specjalisty za okres pełnienia służby wojskowej w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w K., sprecyzował określenie grupy uposażenia na grupę U – [...], zgodnie z opinią Ministra Obrony Narodowej zawartą w decyzji z dnia [...] października 2012 r. nr [...]. Minister Obrony Narodowej naruszył prawo materialne, ponieważ został on pozbawiony całkowicie jako żołnierz i jako radca prawny (należnej) grupy uposażenia, co stosownie do przepisu art. 224 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 5 i art. 75 ustawy o radcach prawnych jest nadal rażącym naruszeniem prawa dlatego, że radca prawny wykonujący zawód na podstawie stosunku pracy ma prawo do wynagrodzenia i innych świadczeń określonych w układzie zbiorowym pracy lub w przepisach o wynagradzaniu pracowników, obowiązujących w jednostce organizacyjnej zatrudniającej radcę prawnego. Wynagrodzenie to nie może być niższe od wynagrodzenia przewidzianego dla stanowiska pracy głównego specjalisty lub innego równorzędnego stanowiska pracy (...), a bez określenia i przyznania należnej grupy uposażenia – takie wynagrodzenie w niniejszej sprawie nie występuje i nie jest zatem zachowany przepis gwarancyjny dla radców prawnych, zabezpieczający im wynagrodzenie (uposażenie) na poziomie głównego specjalisty, a przepisu tego nic wolno w żadnym przypadku naruszać. Minister Obrony Narodowej naruszył prawo materialnego poprzez błędną wykładnie i rażąco niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów przepisu art. 11 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 18 z późn. zm.), ponieważ całkowite zaniechał przyznania mu, wbrew obowiązującym przepisom grupy uposażenia, w tym grupy uposażenia U – [...]. Zatem po usunięciu z obrotu prawnego wadliwego składnika decyzji, tj. grupy uposażenia U – [...] winien był w to miejsce określić i przyznać właściwą grupę uposażenia, a więc jak sam Minister określił w wytycznych dla organu m.in. w decyzji z dnia [...] marca 2012 r. nr [...]. Określenie grupy uposażenia tylko wyłącznie w decyzji przyznającej stronie odszkodowanie, nie spełnia warunku przyznania decyzją administracyjną właściwego dla zajmowanego stanowiska szefa wydziału prawnego – radca prawny, zaszeregowania do poziomu uposażenia głównego specjalisty, ale jest godzeniem się organu na bezprawne i całkowite pozbawienie strony przysługującej mu grupy uposażenia. Ponadto nie mają w tym przypadku, jak błędnie uważa organ, w żaden sposób zastosowania przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w tym art. 169 ww. ustawy, który jest przepisem przejściowym, bowiem niniejsza sprawa była zakończona ostateczną decyzją przed dniem 1 lipca 2004 r. Nie można w związku z tym robić porównania, jak to uczynił Minister Obrony Narodowej, do stanu prawnego i faktycznego określonego w nowej ustawie z 2003 r., ponieważ jest to przedstawianie sprzeczne z obowiązującymi przepisami z daty wydania decyzji. W 1999 roku obowiązywały przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, która stanowi w art. 7 ust. 1, że ilekroć w ustawie jest mowa o: "stanowisku służbowym", należy przez to rozumieć przewidziane w etacie jednostki organizacyjnej miejsce żołnierza zawodowego w hierarchii służbowej jednostki, z określoną dla tego stanowiska nazwą, stopniem wojskowym, wymaganiami kwalifikacyjnymi, korpusem osobowym, grupą i specjalnością wojskową oraz grupą uposażenia. Określenie grupy uposażenia było bezspornie niezbędnym elementem przy wyznaczeniu na stanowisko służbowe i nie może być w żaden sposób pominięte przez organ. Przepisy pragmatyczne obowiązujące przed dniem 1 lipca 2004 r. wskazywały więc co powinna zawierać decyzja o wyznaczeniu żołnierza na stanowisko służbowe. Jednym takim elementem było zaszeregowanie stanowiska służbowego do grupy uposażenia. Postępowanie zostało w niniejszej sprawie wszczęte wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. i nie zostało ono zakończone zgodnie z obowiązującymi przepisami, przyznaniem mu właściwej grupy uposażenia. Ponadto naruszono prawo procesowe, tj. art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie słuszny interes obywatela, art. 77 § 1 kpa przez zaniechanie obowiązku przeprowadzenia w sposób wyczerpujący zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zawartego m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1386/10, wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2011 r. sygn. akt I OSK 457/11, decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] marca 2012 r., pismach strony m.in. z dnia 11 maja 2012 r. o uregulowanie stanu prawnego, pisma strony z dnia 31 października 2012 r. Niezależnie od powyższego organ naruszył przepis art. 8 k.p.a., ponieważ nie rozważył właściwie stanu faktycznego i prawnego sprawy, zaś przepis ten nakłada na organy administracji publicznej nie tylko obowiązek prawidłowego rozważenia stanu faktycznego i prawnego rozstrzyganej sprawy, lecz także obowiązek rozważenia skutków prawnych, które wywołują wszelkie ostateczne akty administracyjne funkcjonujące w obrocie prawnym i pozostające w związku z podejmowanym rozstrzygnięciem w indywidualnej sprawie. Odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61 lit. a k.p.a., jaką organ sugeruje w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które było zdaniem strony cały czas wszczęte, jest bezprzedmiotowa również ze względu na fakt, iż organ zaskarżoną decyzją umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. Ponadto Minister Obrony Narodowej w decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], ani razu nie wymienił przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy, a które mają podstawowe zastosowanie w niniejszej sprawie i które obowiązywały w 1999 roku (w dacie wydania zaskarżonej decyzji nr [...] (pkt 62)) w tym, na przepis określający, z czego składa się uposażenie żołnierza. Niezależnie od powyższego organ niewłaściwie zastosował przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., ponieważ w niniejszej sprawie nie występują przesłanki określone przepisami do możliwości umorzenia postępowania organu pierwszej instancji ze względu na bezprzedmiotowość postępowania i zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że postępowanie powinno być przeprowadzone. Przepis art. 105 § 1 k.p.a. wskazuje akcent nie na przeszkodę w prowadzeniu postępowania, lecz na bezprzedmiotowość czyli brak przedmiotu postępowania administracyjnego. Przedmiotem ogólnego postępowania administracyjnego jest sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. Oznacza to, że postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, gdy sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji, albo nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed wszczęciem postępowania, albo utraciła charakter sprawy administracyjnej w toku postępowania administracyjnego. Niniejsza sprawa nie utraciła takiego charakteru, a o konieczności prowadzenia postępowania administracyjnego zdecydowały ww. wyroki sądów administracyjnych i decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. ze względu na rażące naruszenie prawa w sprawie wyznaczenia go na stanowisko służbowe szefa wydziału – radcy prawnego w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w K., w części dotyczącej zaszeregowania tego stanowiska służbowego do grupy uposażenia U – [...]. Reasumując, pismo z dnia 31 października 2012 r. nie jest nowym wnioskiem strony do Ministra Obrony Narodowej, który winien być rozpatrzony przez organ w trybie art. 61 lit. a k.p.a., w związku z czym jest to jedyna przyczyna ze strony organu do uchylenia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne podał, że z okoliczności, iż grupa uposażenia nie stanowi elementu rozstrzygnięcia decyzji w sprawie wyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe, lecz jest określana w etacie jednostki wojskowej wynika również, że stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] (pkt 62) z dnia [...] maja 1999 r., w części dotyczącej zaszeregowania określonego w niej stanowiska służbowego do grupy uposażenia U – [...] było wadliwe. Wydanie decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. stanowiło w istocie niedopuszczalną ingerencję decyzją administracyjną w sprawie indywidualnej, w etat jednostki wojskowej. Przy tym ingerencja ta była nieskuteczna, gdyż ówczesny etat Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K., z którego wynikały wszystkie parametry stanowiska służbowego szefa wydziału – radcy prawnego w tej jednostce wojskowej nie uległ zmianie w wyniku wydania wspomnianej decyzji. Decyzja Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. stała się jednak ostateczna, pozostaje w obrocie prawnym i korzysta z domniemania legalności. Nadmieniono, że właściwą formą realizacji prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1386/10 powinno być zastosowanie art. 156 § 2 k.p.a. i stwierdzenie, że decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. została wydana z naruszeniem prawa i wywołała nieodwracalne skutki prawne (oficer od wielu lat nie zajmował już stanowiska służbowego określonego w wymienionej decyzji, a samo stanowisko zostało zlikwidowane). Tym samym, określenie grupy uposażenia na wymienionym stanowisku służbowym – swoiste "uzupełnienie" decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r., oznaczałoby wydanie kolejnej wadliwej decyzji administracyjnej, bez podstawy prawnej, a poza tym kreującej fikcję prawną i to w odniesieniu do dawno unieważnionego etatu Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. Niezależnie od powyższego, określenie grupy uposażenia na stanowisku służbowym nie może być dokonane w drodze postępowania administracyjnego nawet w sytuacji zaistnienia skutku ex tunc w wyniku wydania wadliwej decyzji stwierdzającej nieważność decyzji w części dotyczącej zaszeregowania określonego w niej stanowiska służbowego do grupy uposażenia. Skutek ex tunc w niczym bowiem nie zmienia sytuacji braku przepisów prawa, które umożliwiałyby wydanie decyzji w takiej sprawie. A zatem stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r., nie umożliwiało wszczęcia postępowania w sprawie określenia grupy uposażenia na tym stanowisku służbowym ani nie rodziło dla organu wojskowego obowiązku w tym zakresie. Obowiązek określenia grupy uposażenia na stanowisku służbowym szefa wydziału – radcy prawnego w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w K. w żadnym razie nie wynika również z oceny prawnej zawartej w wyrokach zapadłych w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r., tj. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 01 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1386/10 oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2011 r. sygn. akt I OSK 457/11. Ocena prawna zawarta w tych wyrokach obejmuje wyłącznie stwierdzenie, że decyzja rażąco naruszała prawo, gdyż grupa uposażenia na stanowisku służbowym była niższa od grupy uposażenia przewidzianej dla głównego specjalisty. Ocenę tę uwzględniono wydając decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], która bez względu na swoją wadliwość (stwierdzenie nieważności parametru stanowiska służbowego określonego w etacie jednostki wojskowej), umożliwiła jednak usunięcie skutków naruszenia prawa poprzez wypłatę oficerowi odszkodowania. Ponadto – odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącego – zauważono, otrzymywał on uposażenie zarówno według stopnia wojskowego, jak i według stanowiska służbowego, wynikające z decyzji Ministra Obrony Narodowej [...] maja 1999 r., a następnie (po stwierdzeniu nieważności tej decyzji w części dotyczącej grupy uposażenia), w wyniku rozpatrzenia wniosku z dnia 7 maja 2012 r., sprecyzowanego w trybie art. 64 § 2 k.p.a pismem z dnia 19 lipca 2012 r., przyznano mu odszkodowanie z tytułu sprzecznego z prawem określenia grupy uposażenia (według stanowiska służbowego) w wymienionej decyzji. W żaden sposób nie został zatem naruszony przepis art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy, ani też oficer nie został "pozbawiony grupy uposażenia". Natomiast o wydanie decyzji w sprawie określenia grupy uposażenia zainteresowany wystąpił dopiero wnioskiem z dnia 31 października 2012 r. Treść jego poprzedniego wystąpienia z dnia 7 maja 2012 r. była nieprecyzyjna, zaś sformułowania użyte w piśmie z dnia 19 lipca 2012 r. (precyzującym wymienione wystąpienie) mogły być odczytane wyłącznie jako odnoszące się do kwestii ustalenia odszkodowania w trybie art. 160 k.p.a. Ponadto uprzednie określenie przez organ z urzędu grupy uposażenia na stanowisku służbowym nie było konieczne również w postępowaniu w sprawie przyznania stronie odszkodowania z tytułu wydania decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. z rażącym naruszeniem prawa. Dla potrzeb ustalenia wysokości tego odszkodowania, organ przyjął bowiem właściwą grupę należnego uposażenia, a kwestia ta należy do odrębnego postępowania, w którym zainteresowany jest stroną. Podkreślono, że decyzja w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma charakter kasacyjny i rozstrzyga wyłącznie o kwalifikowanych wadach prawnych tkwiących w decyzji, nigdy zaś nie dotyczy merytorycznego rozpatrzenia sprawy będącej przedmiotem decyzji, której nieważność stwierdzono. Tym samym postępowanie nadzwyczajne wszczęte na wniosek zainteresowanego z dnia 23 listopada 2009 r. i zakończone wydaniem decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] marca 2012 r., nie dotyczyło sprawy określenia grupy uposażenia na stanowisku służbowym, na które oficer został wyznaczony decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. Z powyższego wynika również, że decyzja Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. nie mogła zawierać (i nie zawiera) żadnych "wytycznych do dalszego postępowania", a w szczególności dotyczących określenia nowej grupy uposażenia. Bezzasadne są również zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia w postępowaniu ogólnych zasad postępowania administracyjnego, a w szczególności zasady prawdy obiektywnej oraz zasady budowania zaufania do organów władzy publicznej, bowiem organ zgromadził i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy istotny w przedmiotowej sprawie. Wyjaśniono też, że po uchyleniu decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. i umorzeniu postępowanie pierwszej instancji, żądanie określenia grupy uposażenia na stanowisku służbowym, na które oficer został wyznaczony decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r,. zostało rozpatrzone postanowieniem Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. Jednakże ocena zgodności z prawem wymienionego postanowienia leży poza zakresem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Odnosząc się jedynie do podnoszonej w skardze argumentacji wskazano, że zgodnie z przepisem art. 61a k.p.a., gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, na które służy zażalenie. W ocenie organu przepis art. 61a k.p.a. nakłada na organ obowiązek rozpatrzenia żądania wszczęcia postępowania, które z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte w formie postanowienia, na które służy zażalenie. Tego rodzaju żądaniem jest wniosek strony nie znajdujący oparcia w przepisach prawa. Ustawodawca przyjął zatem koncepcję, że każde, nawet bezpodstawne żądanie, musi zostać rozpatrzone w odpowiedniej formie. Jeżeli w wyniku takiego bezpodstawnego wniosku postępowanie zostało wszczęte i została wydana decyzja administracyjna (tj. w sytuacji takiej, jak w przedmiotowej sprawie), to uchylenie decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji w wyniku kontroli instancyjnej nie stanowi jeszcze rozstrzygnięcia o bezpodstawnym żądaniu strony. Bezspornie też, brak wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania pozbawiłby stronę prawa do rozpatrzenia jej żądania w dwóch instancjach. W piśmie procesowym z dnia 20 maja 2013 r. skarżący podtrzymał zarzuty ze skargi akcentując, że pisma z dnia 7 maja 2012 roku, 19 lipca 2012 roku oraz 31 października 2012 roku były przypomnieniem dla organu, iż Minister Obrony Narodowej po wydaniu decyzji z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], był zobligowany do działania z urzędu i do uzupełnienia decyzji wyznaczającej na stanowisko służbowe o nieistniejący element decyzji tj. grupę uposażenia. Ponadto w podobnych (identycznych) sprawach dotyczących radców prawnych, Minister Obrony Narodowej uchylał decyzją rozkaz w zaskarżonej części dotyczącej przyznanego uposażenia oraz wydawał w tej samej decyzji także rozstrzygnięcie merytoryczne określające należne uposażenie w wysokości przysługującej głównemu specjaliście. Dodał też, że – powołując się na stanowisko judykatury (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego I OPS 3/06) – skoro dopuszczalna jest kontrola sądowa należnego żołnierzowi uposażenia, to w konsekwencji jest przyznanie żołnierzowi właściwego uposażenia. Ponadto organ bezzasadnie twierdzi, że wydanie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], stanowiło niedopuszczalną z prawem ingerencję organu w etat jednostki wojskowej, bowiem etat Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. obowiązujący w 1999 roku był tylko aktem wewnętrznym, a więc nie źródłem prawa. Ponadto organ błędnie twierdzi, iż decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. wywołała nieodwracalne skutki prawne oraz w związku z tym, że w wyniku realizacji prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2010 r. sygn. akt. II SA/Wa 1386/10 oraz że nie powinna być wydana decyzja Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] marca 2011 stwierdzająca nieważność decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] (pkt 62) z dnia [...] maja 1999 r., a inna decyzja. W kolejnym piśmie procesowym z dnia 2 września 2013 r. skarżący podtrzymał swoje zarzuty i stanowisko ze skargi i z powyższego pisma dodając, że organ przyznał odszkodowanie w odniesieniu do grupy nieistniejącej w obrocie prawnym uposażenia U – [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Na samym wstępie i tylko w celu wyjaśnienia oraz uporządkowania przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że wprawdzie w pismach [...] P. N. z dnia 7 maja 2012 r. i z dnia 19 lipca 2012 r. kierowanych do organu pojawia się wątek "uregulowania stanu prawnego poprzez przyznanie grupy uposażenia (...), lecz w żadnych z tych pism – wbrew jego twierdzeniu – nie ma wniosku o wydaniu decyzji w tym przedmiocie. Dopiero w piśmie z dnia 31 października 2012 r. jest to wyraźnie zaznaczone poprzez żądanie "wydania decyzji określającej zaszeregowanie stanowiska służbowego szefa wydziału – radcy prawnego w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w K.". Zatem przedmiotem niniejszej sprawy jest rozpatrzenie wniosku skarżącego z tego właśnie dnia i w przedmiocie w nim określonym. Wskazać również należy, że fakt nieuporządkowania i ewentualnej powinności wydania przez organ w przeszłości decyzji w tym przedmiocie oraz i to, że – jak podaje skarżący – takie decyzje były wydawane w stosunku do innych żołnierzy zawodowych pełniących służbę na stanowisku radcy prawnego, nie ma żadnego znaczenia prawnego w niniejszej sprawie zainicjowanej wnioskiem z dnia 31 października 2012 r. Innymi słowy, organ takimi ewentualnymi decyzjami w żadnym stopniu nie jest związany. Zatem rozstrzygnięcie niniejszej sprawy należy oceniać na podstawie ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. z 2010 r. Dz. U. Nr 90, poz. 593 ze zm.). Dodać w tym miejscu od razu należy, że uregulowania zawarte w poprzednio obowiązującej ustawie pragmatycznej były – co do zasady – identyczne. Zatem w myśl art. 71 ust. 1 ustawy, żołnierze zawodowi otrzymują uposażenie i inne należności pieniężne określone w ustawie. Z kolei stosownie do treści art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r., prawo do uposażenia powstaje z dniem rozpoczęcia przez żołnierza zawodowego pełnienia zawodowej służby wojskowej, zaś zmiana wysokości uposażenia następuję zgodnie z ust. 2, z dniem powstania okoliczności uzasadniających tę zmianę – w przypadku zaistnienia okoliczności powodujących podwyższenie uposażenia oraz z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające tę zmianę – w razie zaistnienia okoliczności powodujących obniżenie uposażenia. Ponadto według art. 78 ust. 1 ustawy, wysokość uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego jest uzależniona od grupy uposażenia, do której zostało zaszeregowane zajmowane przez niego stanowisko służbowe. Niezależnie od powyższego, stosownie do brzmienia art. 35 ust. 1 ustawy, żołnierza zawodowego wyznacza się na stanowisko służbowe, w drodze decyzji, stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych, w zależności od wymaganych kwalifikacji zawodowych określonych w karcie opisu stanowiska służbowego oraz posiadanej oceny w opinii służbowej, a żołnierza zawodowego w służbie stałej również od ustalonej dla niego indywidualnej prognozy przebiegu zawodowej służby wojskowej, a według art. 6 ust. 1 pkt 3, w rozumieniu ustawy stanowisko służbowe, to usytuowanie żołnierza zawodowego w hierarchii służbowej jednostki organizacyjnej, z określonymi dla tego stanowiska: a) nazwą, b) stopniem etatowym, c) grupą uposażenia , d) korpusem osobowym, e) grupą osobową, f) specjalnością wojskową. Zatem rację należy przyznać organowi, że żaden przepis prawa nie zezwala na przyznanie grupy uposażenia w drodze decyzji, lecz w decyzji o wyznaczeniu na stanowisko służbowe. Innymi słowy, przyznanie grupy uposażenia nie jest przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego. Ponadto gdyby nawet zupełnie hipotetycznie przyjąć, że grupę uposażenia przyznaje się w drodze decyzji, to w myśl art. 1 pkt 4 ustawy pragmatycznej, określa ona zasady otrzymywania uposażenia i innych należności pieniężnych przez żołnierzy zawodowych, zaś według art. 3 ust. 1 żołnierzami zawodowymi są żołnierze zawodowi w czynnej służbie wojskowej, zaś zgodnie z art. 76 ust. 4 ustawy, prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym żołnierz zawodowy został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, zaginął lub zmarł. Zatem skoro skarżący nie pełni już zawodowej służby wojskowej, to nie mają do niego zastosowania przepisy dotyczące uposażenia żołnierza zawodowego. W tej sytuacji zatem, jeśli [...] P. N. nie jest podmiotem uprawnionym do otrzymywania uposażenia, a po drugie jeśli przyznanie grupy uposażenia nie następuję w drodze decyzji, to tym samym organ winien wydać postanowienie w trybie art. 61a Kodeksu postępowania administracyjnego odmawiając wszczęcia postępowania z przyczyn zarówno przedmiotowych, jak i podmiotowych, o których już wyżej wskazano. Skoro zaś tego nie uczynił, to zasadnym było wyeliminowanie decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] poprzez jej uchylenie i umorzenie postępowania pierwszej instancji, bowiem wystąpiła tutaj przesłanka bezprzedmiotowości w postaci braku podstawy prawnej do merytorycznego rozpoznania sprawy w ogóle. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), należało orzec, jak w sentencji wyroku.