I SA/Rz 95/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędziowie WSA Tomasz Smoleń /spr./ SO del. Jarosław Szaro Protokolant ref. st. Eliza Kaplita po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2012r. sprawy ze skargi L.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2011r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w R. uchylił w całości decyzję organu I instancji określającą L. K. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2006 r. w wysokości 28.583 zł. i określił wysokość zobowiązania na kwotę 24.931 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a, art. 99 ust. 12, art. 103 ust. 1, art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), art. 13 ustawy z dnia 17 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 209, poz. 1320 ). Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że postanowieniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z dnia [...] września 2007r. nr [...], zostało wszczęte postępowanie kontrolne, wobec L. K. - właściciela A, w zakresie: rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług za 2006 r. W ramach tego postępowania została przeprowadzona kontrola podatkowa. W wyniku tej kontroli zweryfikowano rozliczenia podatnika w zakresie podatku naliczonego, który okazał się być zawyżony o kwotę 21.637 zł, natomiast wartość podatku należnego została przyjęta w kwocie zgodnej z zadeklarowaną tj. 64.380 zł. Na kwotę zawyżonego podatku według ustaleń organu I instancji składała się kwota: -2.614,31 zł stanowiąca różnicę między wartościami podatku naliczonego: zadeklarowaną i faktycznie wynikającą z faktur (oraz ewidencji). - 18.669,20 zł suma podatku naliczonego wykazanego w następujących fakturach: z dnia 14 marca 2006 r., Nr 1/03/2006 na wartość netto 22.000 zł, podatek VAT 4.840 zł z tytułu usług transportowych, z dnia 23 marca . 2006 r., nr 3/03/2006 na wartość netto 18.000 zł, podatek VAT 3.960 zł z tytułu usług transportowych, z dnia 31 marca 2006 r., nr 4/03/2006 na wartość netto 21.850 zł, podatek VAT 4.807 zł z tytułu usług transportowych, z dnia 17 marca 2006 r., nr 2/03/2006 na wartość netto 23.010 zł, podatek VAT 5.062,20 zł z tytułu sprzedaży towaru w postaci prętów metalowych, które w ocenie organu I instancji nie zostały dokonane i w związku z tym zostały rozliczone z naruszeniem przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a - 353,06 zł wynikająca z faktury ujętej w pozycji 31 "rejestru zakupów VAT" i wystawionej dla innego podmiotu (B) Na rozliczenie podatku naliczonego od towarów i usług miała również wpływ kwota nadwyżki podatku naliczonego z poprzedniego miesiąca, określona decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z dnia [...] października 2009 r., Nr [...] w wysokości 14.394 zł tj. o 385 zł wyższa od zadeklarowanej. Powyższe ustalenia organu I instancji skutkowały przyjęciem, że podatnik zaniżył zadeklarowaną za marzec 2006 r. nadwyżkę podatku należnego nad naliczonym, podlegającą wpłacie do urzędu o kwotę 21.252 zł. Dyrektor Izby Skarbowej w R. wskazaną na wstępie decyzją podzielił w zasadzie ustalenia jak i wyciągnięte na ich podstawie wnioski organu I instancji, powziął jedynie wątpliwości co do ustaleń dotyczących faktury z dnia 31 marca 2006 r., nr 4/03/2006/MB. W ocenie organu II instancji przeprowadzone postępowanie nie dawało odpowiedzi na pytanie czy usługi transportowe udokumentowane wystawionymi przez P. G. fakturami stanowiły jednocześnie usługi udokumentowane fakturami zakupu wystawionymi przez C, a w oparciu o takie stwierdzenie organ I instancji przyjął je za fikcyjne. Po porównaniu tras wymienionych na tej fakturze z listami przewozowymi organ odwoławczy stwierdził, że na listach przewozowych brak jest 2 sztuk usług a trasie T. – W., na listach są usługi na trasie S. – W.– W. (szt.5), a na fakturach usługi na trasie S. W.-W. –S. W. Zgadzały się natomiast usługi dotyczące trasy: W.– W. na wartość netto 5.250 zł, podatek VAT 1.155 zł. Z uwagi na to, że organ I instancji nie zweryfikował powyższych wątpliwości, i nie udało się również ich wyjaśnić w postępowaniu odwoławczym, organ II instancji uwzględnił w wartości podatku naliczonego do odliczenia, sumy kwot podatku wykazanego w poz. 1 i 2 spornej faktury. W pozostałym zakresie, jak wyżej wskazano, organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, odpierając kolejne zarzuty podnoszone w odwołaniu. Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy podkreślił, że kwestią sporną w sprawie były faktury wystawione przez firmę P. G., które to organ uznał za niedokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Organy posłużyły się przy tym ustaleniami dotyczącymi innych okresów rozliczeniowych, w których zakwestionowano między innymi faktury dotyczące kupna sprzedaży prętów metalowych. Ustaleń tych dokonał na podstawie dokumentów dopuszczonych jako dowód w sprawie, zgromadzonych w zakończonym postępowaniu kontrolnym nr [...] prowadzonym wobec P. G. W postępowaniu tym ustalono, że ujęte w ewidencji zakupu faktury, mające dokumentować nabycie towarów i usług, na których jako sprzedawca widnieje C nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a dane wynikające z tych faktur są zbieżne z danymi zawartymi w fakturach wystawionych przez firmę P. G. na rzecz A L. K. Nierzetelność powyższych faktur potwierdził również P. G. Wskazał, że otrzymał od L. K. towar w postaci prętów metalowych, na "który miał swoje koszty". Towar ten sprzedał następnie innym odbiorcom. Według zeznań P. G. L. K. zaproponował współpracę polegającą na pokryciu w księgowaniu wymienionych prętów fakturami od firmy C zapewniając przy tym, że "ani towaru ani usług nie było". Faktury miały odpowiadać ilościom towaru jaki P. G. otrzymał od L. K. Za powyższe faktury P. G. otrzymywał na konto pieniądze, które następnie wypłacał i oddawał L. K. Wpłaty i wypłaty pieniężne zostały potwierdzone analizą operacji na rachunku bankowym. Ponadto z zestawienia danych identyfikujących towary i usługi z faktur VAT, ujętych w prowadzonej dla podatku od towarów i usług ewidencji zakupu A. L. K. w poszczególnych miesiącach od marca do października 2006 r. oraz danych z pustych faktur ujętych w ewidencji zakupu przez firmę Usługi Transportowe P. G., na których jako sprzedawca widnieje C wynika, że ilość i rodzaj towarów odpowiada towarom wyszczególnionym na tzw. pustych fakturach pochodzących od C. Odnośnie usług transportowych świadczonych przez P. G., organy podatkowe dały wiarę jego zeznaniom, w których wskazał, że na wszystkie usługi transportowe zakupione od przedsiębiorstwa C wystawiał faktury sprzedaży dla A L. K., które stanowiły de facto refaktury wcześniej wystawionych faktur. Dotyczyło to faktur 1/03/2006, 3/03/2006 i 5/04/2006. Dokonując powyższych ustaleń organy odmówiły przyznania mocy dowodowej dołączonym przez stronę dowodom wydania materiałów "WZ" podpisanym przez osoby zatrudnione przez L. K: A. R. kierownika Oddziału A we W., K. K. – Kierownika Oddziału A w Z. i opatrzone stemplami wjazdowymi "A" S.A. brama wjazdowa nr 4, zamówieniom kierowanym przez A. L. K. do firmy P. G., listów przewozowych, dowodów dostawy towaru, które zostały opatrzone pieczęcią i podpisem P. G. a także zeznaniom zawnioskowanych przez stronę świadków. Na przeciw tym dowodom organy przedstawiły, zeznania świadków: E. S. i P. G., które w ich ocenie podważyły wiarygodność wyżej przedstawionych dowodów. Nie bez wpływu na dokonaną ocenę pozostawał fakt, że dowody te zostały wytworzone dopiero w 2007 r. o czym świadczyło zamieszczenie na nich pieczęci z nowym numerem telefonu, który zgodnie z informacją udzieloną przez operatora telefonicznego został zmieniony w dniu 1 lutego 2007 r. Organy nie zgodziły się przy tym z tłumaczeniem strony, iż pieczątki zostały nabite w drodze uzupełnienia przez pracownika, który spostrzegł ich brak. Jak wskazano, pieczątki takie zostały również nabite na kopiach będących drugimi egzemplarzami dokumentów przedłożonych przez stronę w toku postępowania kontrolnego. Nie potwierdziła się również próba udowodnienia odbioru metalowych prętów zakupionych dla A. L. K., gdyż jak wskazano w ewidencji za 2006 r. nie zaewidencjonowano żadnej faktury sprzedaży na rzecz A. Podważono również techniczną możliwość wykonania przez P. G. zafakturowanych usług transportowych. Ustalono bowiem, że P. G. w 2006 r. miał jeden ciągnik i jedną naczepę, nie udokumentował również zawarcia umów z innymi kierowcami. Nie dano wiary treści umowy użyczenia zawartej w dniu 2 stycznia 2006 r. pomiędzy L. K. a P. G., na podstawie której P. G. miał świadczyć usługi transportowe należącym do L. K. samochodami, gdyż jak ustalono pojazdy te były wykorzystywane w firmie A. A. K. Świadczyły o tym regularne zakupy paliwa do tych pojazdów i wydatki na zakup części. Organy nie zgodziły się przy tym z podnoszonym przez stronę zarzutem nieważności umowy użyczenia pomiędzy L. K. i A. K. z uwagi na istniejąca pomiędzy nimi małżeńską wspólność majątkową. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2010 r., sygn. akt I FSK 2077/09 i z dnia 4 listopada 2009 r., I FSK 800/09 wskazał, że nawet nieważnej umowy nie należy traktować jako niedokonanej jeśli wywołuje ona skutki prawne, które wywierają następnie wpływ na wysokość zobowiązań podatkowych. Wykluczono również możliwość świadczenia tych usług na podstawie umowy "najmu samochodu z kierowcą". Jak wskazano, choć w praktyce zawierane są takie umowy, to w tym konkretnym przypadku możliwość ta została wyłączona zawartą pomiędzy A. K. a L. K. umową użyczenia, w której znalazł się zapis, że "biorący w użyczenie pojazd oświadcza, że (...) nie będzie go oddawał w używanie osobom trzecim". O fikcyjności wystawionych faktur świadczyły, w ocenie organów, również ustalenia dotyczące odległości drogowych, niezbędnych do wykonywania usług transportowych wg faktur sprzedaży i wiążące się z tym wielkości zużycia paliwa, nieprzystające do ilości zakupionego paliwa. Za niezasadny uznano również zarzut nie ustalenia należycie stanu faktycznego poprzez nie przesłuchanie osób zatrudnionych w charakterze kierowców przez P. G. Organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu kontrolnym uwzględniono wszystkie wnioski dowodowe złożone w tym zakresie, które w efekcie doprowadziły do przyjęcia, że P. G. nie zawierał żadnych umów z zatrudnionymi kierowcami, sam wykonywał usługi transportowe jako kierowca, sporadycznie korzystając z pomocy innych kierowców, płacąc im za wykonany kurs, ale nie świadczyli oni umów o pracę, czy umów zlecenia. Nie powiódł się również, w ocenie organu odwoławczego, zarzut naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Wbrew zarzutom strona została prawidłowo pouczona o terminie przeprowadzenia dowodu, którego nie tamowała nieobecność strony. Obecność strony, jak zaznaczył organ, jest jej prawem a nie obowiązkiem. Wprawdzie organ odwoławczy przyznał, że brak odpowiedzi organu I instancji na złożony wniosek o przesunięcie terminu przeprowadzenia dowodu jest uchybieniem jednak nie miało ono wpływu na treść zapadłego rozstrzygnięcia. Organ zwrócił przy tym uwagę na fakt, że wniosek dotarł do wiadomości przeprowadzającego dowód już po jego przeprowadzeniu. Odnosząc się do zarzutu braku bezpośredniości przeprowadzonych przez organ dowodów i sięgnięcie do dowodów przeprowadzonych w innym postępowaniu, organ odwoławczy wskazał, że powyższe dowody zostały dopuszczone jako dowód w sprawie, a strona miała prawo zapoznać się z nimii jak i wypowiedzieć na ich temat. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organów A L. K. wniósł do tutejszego Sądu skargę domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zarzucił w niej naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego, art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług, naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez nie wypełnienie dyspozycji wynikających z art. 120, 121, 122, 123 § 1, 124, 180 § 1, 181, 187 § 1, 191, 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Podstawowym zarzutem stawianym organom było dokonanie ustaleń na podstawie materiałów dowodowych zebranych w postępowaniu toczącym się wobec P. G. i oparcie się na złożonych przez niego wyjaśnieniach pomimo tego, że przesłuchiwany w tym postępowaniu składał wyjaśnienia korzystne dla siebie nierzadko zaś pomawiając inne osoby. Zarzucono również nieprawidłowość wyciągniętych wniosków, co do niemożliwości technicznych P. G. do dokonania usług udokumentowanych spornymi fakturami. Wskazano przy tym na nieścisłości pomiędzy ustaleniami dokonanymi w postępowaniu przeciwko P. G. i K., odnośnie ilości, rodzaju samochodów i wreszcie ilości zużytego paliwa. W tym ostatnim przypadku wskazano, że według ustaleń organu zużywał on mniej paliwa niż zakres świadczonych usług, podczas gdy w ocenie skarżącego, należało odwrócić pytanie i zapytać czy możliwe było wykorzystanie tak ustalonej ilości paliwa jednym samochodem. W dalszej kolejności podjęto próbę podważenia wiarygodności świadka E. S., a także P. G. Dalsza część uzasadnienia skargi to obszerny wywód na temat wstąpienia Polski w struktury Unii Europejskiej i wiążące się z tym konsekwencje prawne, a zwłaszcza, co istotne w niniejszej sprawie, zastosowanie Dyrektyw 2006/112/WE i płynące z niej prawo do odliczenia podatku naliczonego. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie. Wbrew podniesionym zarzutom organ wskazał, że ustaleń dokonano nie tylko w oparciu o kwestionowane przez skarżącego zeznania P. G., ale również w oparciu o inne dokumenty, jak analiza przebiegu operacji bankowych, zestawienia danych identyfikujących towary i usługi z faktur VAT ujętych w prowadzonej ewidencji zakupu A. L. K. z danymi z pustych faktur ujętych przez firmę Usługi Transportowe P. G., na których jako sprzedawca widnieje C, które następnie skonfrontowano i przeanalizowano. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych rozstrzygnięć z prawem. W wyniku takiej kontroli rozstrzygnięcie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd stwierdzi nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny nieważności określone w art. 156 k.p.a. lub innych ustawach szczególnych, w tym w Ordynacji podatkowej. Z przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, p.270), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zasadności pozbawienia podatnika prawa do odliczenia podatku wykazanego w fakturach wystawionych przez firmę P. G. w miesiącu marcu 2006 r. O ile skarżący stał na stanowisku, że wymienione wyżej faktury dokumentują rzeczywiste zdarzenia o tyle w ocenie organu powyższe faktury zostały wystawione na fikcyjne zdarzenia. Prawnych regulacji przedstawionego problemu należy szukać w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. dalej ustawa o VAT). Przepis art. 88 ust. 1 ustawy o VAT daje podatnikowi prawo do obniżenia w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Z kolei art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) tej ustawy wskazuje, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury, w przypadku stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane w części dotyczącej tych czynności. Z treści powołanych przepisów wynika wniosek, że samo posiadanie faktury nie jest wystarczającą podstawą aby odliczyć podatek w niej naliczony. Podatnik może skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika tylko w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem (wyrok WSA we Wrocławiu z 3 czerwca 2009 r. Sygn. akt I SA/Wr 368/09, LEX nr 511433). Kwestią zasadniczą było zatem udzielenie odpowiedzi na pytanie: czy faktury wystawione przez firmę P. G. na rzecz A. L. K., odzwierciedlały rzeczywiste zdarzenia gospodarcze tj. wykonania usług transportowych oraz sprzedaż metalowych prętów. Na tak postawione pytanie należy udzielić odpowiedzi negatywnej, która nie budzi wątpliwości w świetle zebranego przez organy materiału dowodowego. Postępowanie dowodowe, wbrew postawionym w skardze zarzutom, przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy przy zachowaniu wszelkich wymogów, a wyciągnięte przez organ wnioski były logiczne, konkretne, odpowiadały zasadom wiedzy i doświadczenia życiowego. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu podatkowym, w którym pod wątpliwość poddano wiarygodność faktur, przeczące temu twierdzenie podatnika, nie mogą stanowić wystarczającego przeciwdowodu dla obalenia tych wątpliwości. Podatnik powinien sam ujawnić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i potwierdzenia reprezentowanego stanowiska, a organ podatkowy nie ma obowiązku zastępowania go w dokumentowaniu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. W niniejszej sprawie podatnik z powyższego obowiązku się nie wywiązał. Ograniczał się jedynie do formułowania przeciwnych do organu wniosków, próbując zasłaniać się zasadą in dubio pro tributario. Nie jest prawdą, co podnosi skarżący, że zaskarżona decyzja jest jedynie konsekwencją postępowania toczącego się wobec P. G. i dokonanych w tym postępowaniu ustaleń dotyczących obrotu pustymi fakturami z C. Nie można również zgodzić się ze skarżącym, że sam fakt pojawienia się L. K. wśród kontrahentów P. G. stanowił samodzielną podstawę do przyjęcia, że faktury dokumentujące zawierane pomiędzy tymi podmiotami transakcje nie przedstawiały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Niewątpliwie kontrola przeprowadzona w firmie P. G. i ustalone w jej wyniku nieprawidłowości w prowadzonej rachunkowości dały organom podatkowym asumpt do przeprowadzenia takich kontroli u kontrahentów nierzetelnego podatnika, ale nie można zgodzić się z zarzutem skargi, że przesądziły one o wyniku przedmiotowego postępowania. Organy podatkowe przeprowadziły samodzielne postępowania, których wyniki miały potwierdzić lub zaprzeczyć prawdziwości zdarzeń gospodarczych, na które wystawiono sporne faktury. Nie ograniczył się przy tym do samych zeznań P. G., który przyznał nierzetelność faktur, ale również dokonał samodzielnych ustaleń w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, na podstawie którego stwierdził rozbieżności pomiędzy ilością towarów wynikającą z faktur a ilością wynikającą ze spisu z natury. Również twierdzenia P. G. odnośnie otrzymywanych za te faktury pieniędzy a następnie ich przekazania na rzecz L. K. zostały potwierdzone dokonaną przez organ analizą operacji bankowych. W świetle powyższego nie można czynić organom zarzutu naruszenia zasady bezpośredniości postępowania. Dopuszczenie przez organ dowodów zebranych w innym postępowaniu, przy zachowaniu prawa strony do wypowiedzenia się w sprawie, służyło zapewnieniu ekonomiki postępowania i przy zachowaniu podstawowych zasad procedowania, którym organ nie uchybił, uznać należy za w pełni legalne. Sąd podzielił także dokonaną przez organ ocenę dokumentów przedłożonych w toku postępowania, a to: dowodów wydania materiałów WZ oraz zamówień kierowanych przez A. Słusznie organ ocenił powyższe dokumenty jako stworzone na potrzeby postępowania i z tego też powodu odmówił im mocy dowodowej. Świadczy o tym zamieszczona na powyższych dokumentach pieczątka ze zmienionym numerem telefonu, którego zmiana, jak ustaliły organy, nastąpiła w dniu 1 lutego 2007 r. Powyższego nie tłumaczy wersja podatnika, że pieczątka ta została nabita później niż powstał dokument, gdyż w aktach znajdowały się kopie powyższych dokumentów również opatrzone taką pieczątką. Także ustalenia dotyczące fikcyjności świadczonych przez P. G. usług transportowych nie budzą w ocenie Sądu wątpliwości co do ich prawidłowości. Postępowanie dowodowe wykazało bowiem, że P. G. w okresie objętym kontrolą posiadał jeden ciągnik i jedną naczepę, co już z tego powodu czyniło niewiarygodnym przyjęcie, że usługi, na które wystawione zostały faktury odzwierciedlały rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, przy prawidłowym założeniu, że w omawianym okresie P. G. nie zawierał żadnych umów z zatrudnionymi kierowcami. Organ przeprowadził w tym zakresie samodzielne postępowanie, zwracając się w tym zakresie do Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w R. i Państwowej Inspekcji Pracy – Okręgowego Inspektoratu Pracy w R., a także przeprowadzając przesłuchanie zawnioskowanych przez skarżącego świadków, na podstawie których to informacji uznano zeznania P. G., w zakresie nie zawierania umów z kierowcami, za wiarygodne. Nie powiodła się również próba wykazania, że P. G. korzystał z pojazdów L. K., gdyż jak wykazało postępowanie dowodowe pojazdy te były w tym czasie wykorzystywane w firmie A A. K., co potwierdzono regularnymi zakupami paliwa do tych pojazdów oraz wydatkami na zakup części. Powyższego nie może niweczyć podnoszony przez skarżącego fakt nieważności umów użyczenia zawartych pomiędzy L. K. a A. K. w związku z łączącą ich małżeńską wspólnością majątkową. Niezależnie od argumentów zawartych w wyroku, na który powoływał się w tym zakresie organ, zauważyć należy, że organ z powyższej umowy wywodził nie tyle skutki prawne co faktyczne. Sama nieważność umowy nie może bowiem przeczyć faktom, że pojazdy które na jej podstawie zostały oddane w użytkowanie firmie A. K. faktycznie były przez nią użytkowane. O ile nieważna umowa nie wywołuje żadnych skutków prawnych to nie może jednak przeczyć rzeczywistości wykreowanej na podstawie tej nieważnej umowy. Oznacza to, że nawet jeśliby przyjąć, że łącząca L. i A. K. umowa użyczenia była nieważna to nie przekreśla to jeszcze faktu korzystania przez A. K. z pojazdów stanowiących przedmiot użyczenia. Prawidłowo organ podjął również działania zmierzające do zbadania rzetelności faktur poprzez porównanie przedstawionych w nich odległości z ilością zużytego paliwa, która i w tym przypadku oceniona musiała zostać na niekorzyść podatnika. Stawianie w tym przypadku przez skarżącego zarzutu o nieprawidłowym kierunku wniosku dowodowego, który w jego ocenie powinien zmierzać do wykazania czy posiadając jeden samochód mógł zużyć taką ilość paliwa jest niedorzecznością. Fakt posiadania jednego pojazdu został udowodniony na podstawie innych dokumentów, a zdaniem organu nie było wykazanie możliwości motorycznych jednego pojazdu a prawdziwości danych zawartych na fakturach tj. czy P.G. w rzeczywistości pokonał odległości wskazane w fakturach. Bez wpływu na powyższe ustalenia pozostaje dołączony do akt odpis wyroku Sądu Apelacyjnego II Wydział Karny w R. z dnia 27 września 2011 r., sygn. [...]. Wyrokiem tym utrzymano w mocy wyrok uniewinniający między innymi P. G. od popełnienia zarzucanych mu przestępstw. Prejudycjalność prawomocnego wyroku wydanego w postępowaniu karnym, o której mowa w art. 11 p.p.s.a., polega na związaniu sądu administracyjnego ustaleniami skazującego wyroku, co do popełnienia przestępstwa. Powyższe oznacza, iż uniewinniający wyrok sądu nie jest wiążący w tym sensie, że sąd administracyjny może zaakceptować ustalenia organu administracji odmienne od tych, które legły u podstaw wydania przez sąd karny późniejszego wyroku uniewinniającego ([...]). W przypadku wydania wyroku skazującego Sąd nie może dokonywać samodzielnych ustaleń odnośnie popełnienia czynu. Kwestia ta pozostaje bowiem przesądzona właśnie wyrokiem karnym. Natomiast inaczej jest w przypadku wyroku uniewinniającego. W takiej sytuacji brak związania Sądu wyrokiem, oznacza, że będzie to dodatkowy dowód w sprawie podlegający jak każdy inny, ocenie. Dokonując tej oceny, Sąd doszedł do przekonania, że dołączony do akt wyrok uniewinniający nie dyskredytuje prawidłowych ustaleń organów. Nie można również zgodzić się z zarzutem naruszenia zasady czynnego udziału w postępowaniu ze względu na nieobecność strony podczas przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka L. S. Jak wskazał organ, a co znajduje potwierdzenie w aktach, strona została prawidłowo pouczona o terminie przeprowadzenia dowodu, w której to dacie organ nie wiedział o zgłoszonym przez stronę wniosku o przesunięcie terminu przeprowadzenia dowodu. Trudno zatem czynić organowi z tego powodu zarzut. Ponadto jak słusznie wskazuje organ udział strony w przeprowadzeniu dowodu jest jej prawem a nie obowiązkiem, a ponadto strona miała prawo zapoznać się z zebranym materiałem dowodowym i zgłosić ewentualne zastrzeżenia, zatem nie można powiedzieć, że brak jej udziału w przeprowadzeniu dowodu miał wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia. Na podstawie tak zebranego materiału dowodowego wniosek organu o fikcyjności wystawionych faktur jest prawidłowy. Organ wyczerpał w tym zakresie możliwości dowodowe a wyciągnięte przez niego wnioski należy uznać za odpowiadające zasadom wiedzy i doświadczenia życiowego. Nie można w związku z tym mówić o dowolności oceny organu. Naprzeciw tak zgromadzonego materiału dowodowego jawi się twierdzenie podatnika, że zaewidencjonowane, w rejestrze zakupu VAT, faktury dokumentują rzeczywiste zdarzenia. Wobec takiego rozkładu dowodów trudno nie oprzeć się przekonaniu, że gołosłowne twierdzenia skarżącego są niczym innym jak nieudaną próbę kamuflowania nierzetelności podatkowej. Reasumując stwierdzić należy, że nie można czynić organom zarzutu nieprawidłowości postępowania tylko dlatego, że doprowadziło w konsekwencji do innych wniosków aniżeli oczekiwał tego podatnik. Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.