II GSK 2248/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz (spr.) Sędzia NSA Jan Bała Sędzia NSA Henryk Wach Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 25 września 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1793/13 w sprawie ze skargi I. S. na informację Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od Ministra Gospodarki na rzecz I. S. kwotę 337 (trzysta trzydzieści siedem) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 25 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę I. S. (dalej: Wnioskodawca, skarżący) na informację Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. W dniu [...] października 2012 r. I. S. – działającego pod firmą [...] złożył w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007-2013 (dalej: PO IG), Działanie 4.3 "Kredyt technologiczny", wniosek o przyznanie premii technologicznej na projekt "Wdrożenie innowacyjnej technologii produkcji akcesoriów meblowych przez [...]". Pismem z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] Bank Gospodarstwa Krajowego (dalej: BGK) zawiadomił wnioskodawcę, iż podjęta została decyzja o odmowie przyznania promesy premii technologicznej. Jak wskazał BGK, charakterystyka technologii zawarta w opinii o nowej technologii wystawionej przez W. Radę Federacji Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych [...] sprowadza się do opisu procesu wtrysku realizowanego przez planowane do zakupu nowoczesne wtryskarki z napędem elektrycznym oraz procesu lakierowania przy wykorzystaniu linii lakierniczej oraz lakierów wodnych i lamp UV. Osiągnięcie celów projektu będzie możliwe wprost dzięki funkcjonalności konkretnego środka trwałego, a skrócenie, czy usprawnienie cyklu produkcyjnego dzięki wykorzystaniu funkcjonalności nabywanych w ramach projektu urządzeń nie stanowi wdrożenia nowej technologii w rozumieniu ustawy. Zatem projekt nie spełnia kryterium określonego w art. 3 ust. 4 tej ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. Nr 116 poz. 730 z późn. zm.). Projektu nie można uznać za inwestycję technologiczną zdefiniowaną w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, ponieważ wnioskodawca nie wdraża nowej technologii, lecz rozwiązanie techniczne opracowane przez producentów planowanych do zakupu maszyn. Zdaniem BGK wydatki w poz. 6 harmonogramu rzeczowo-finansowego: Zakup maszyny konfekcjonująco - pakującej (287 000 PLN) oraz w poz. 7 harmonogramu rzeczowo-finansowego: Zakup automatycznego systemu konfekcjonowania i wydawania towaru (998 000 PLN) nie służą bezpośrednio wdrożeniu procesu przedstawionego w opinii i w związku z tym należy uznać je za niekwalifikujące się do objęcia wsparciem. W planowanej do budowy hali nr 2 Wnioskodawca planuje posadowić jedynie dwie ww. niekwalifikowalne maszyny. W konsekwencji wydatek w poz. 3 harmonogramu: Budowa obiektu produkcyjnego nr 2 (1 250 439,12 PLN) w całości należy uznać za niekwalifikowalny. Łącznie wartość wydatków uznanych za niekwalifikowalne wynosi 2 535 439,12 PLN czyli blisko 45% wszystkich kosztów przewidzianych w harmonogramie rzeczowo-finansowym. Z uwagi na to, że łączna wartość ww. wydatków przekracza pułap 25% łącznych kosztów kwalifikujących się do objęcia wsparciem, zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 11 Regulaminu przeprowadzania konkursu, wniosek został odrzucony. Po rozpatrzeniu protestu Wnioskodawcy, Minister Gospodarki pismem z dnia [...] lipca 2013 r. poinformował stronę, iż uznał protest za niezasadny. Minister wskazał, że zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach wyboru projektów w działaniu 4.3 PO IG, w ramach ww. kryterium badana jest zgodność projektu z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz ustawą o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Zdaniem organu projekt jest niezgodny z postanowieniami art. 3 ust. 4 oraz art. 2 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy. Niezgodność projektu z art. 3 ust. 4 powołanej ustawy potwierdza treść rozdziału opinii o nowej technologii pn. Charakterystyka technologii oraz przedstawienie właściwości świadczących o możliwości jej wdrożenia do wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów procesów lub usług, która opisuje w zasadzie tylko zautomatyzowany proces produkcyjny, a zatem opinia nie zawiera istotnego elementu wymaganego ustawą (art. 5 ust. 3 pkt 2 lit a) tj. charakterystyki technologii. Niezgodność projektu z art. 3 ust. 4 ww. ustawy potwierdza także wnioskodawca w proteście poprzez stwierdzenie, "(...) że planowane do zakupu urządzenia, a w szczególności ich parametry techniczne są niezbędne do osiągnięcia precyzyjnej powtarzalności, a tym samym są niezbędne do produkcji wyrobów (...) ". Ponadto organ wskazał, że w ramach kryterium Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania PO IG weryfikacji podlega czy "przedstawione we wniosku i załącznikach wydatki kwalifikujące się do objęcia wsparciem zostały określone prawidłowo, tj. zgodnie z definicjami i katalogiem wydatków kwalifikowanych dla działania określonym w: - ustawie o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, Wytycznych MRR w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO IG, 2007-2013, Szczegółowym opisie priorytetów PO IG, 2007-2013 oraz są ze sobą powiązane funkcjonalnie i służą do realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym.". W wyniku analizy przeprowadzonej oceny w zakresie wyłączenia, zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 11 Regulaminu przeprowadzania konkursu, wydatków kwalifikowanych stanowiących ponad 25% całkowitych kosztów kwalifikujących się do objęcia wsparciem Minister stwierdził, iż ocena została przeprowadzona prawidłowo. Łączna wartość wyłączonych kosztów przekracza pułap 25 %, co zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 11 Regulaminu przeprowadzania konkursu, powoduje, że wniosek zostaje odrzucony. Organ odwoławczy wskazał, że Wnioskodawca uzyskał opinię wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Minister powołał się na Przewodnik po kryteriach wyboru projektów i stwierdził, iż załączona przez Wnioskodawcę opinia o nowej technologii nie zawiera wymaganych elementów, tj. charakterystyki technologii oraz opisu sposobu wdrożenia technologii. Opiniodawca w punkcie dotyczącym charakterystyki technologii wskazał i krótko opisał jedynie etapy procesu produkcji, tj. ogrzewanie i upłynnienie, wtrysk właściwy, stygnięcie, opróżnienie formy, zamknięcie formy, oczyszczanie produktu, przeprowadzenie prób szczelności, lakierowanie. W punkcie, który winien zawierać opis sposobu wdrożenia nowej technologii opiniodawca zawarł jedynie elementy, które składają się na proces wdrażania nowej technologii, i które zastosować można do opisu każdej innej inwestycji polegającej na wdrożeniu technologii. Ponadto, proces wdrożenia wstępnego opiniodawca zdefiniował w następujący sposób cyt.: " Wdrożenie wstępne - polega na budowie niezbędnej infrastruktury (budowa hal oraz zakup linii technologicznej) (...). " Z kolei wdrożenie właściwe opisano, jako sprawdzenie i uruchomienie linii technologicznej. Powyższe stanowi potwierdzenie, iż wdrożenie technologii w ramach przedmiotowego projektu sprowadza się do zakupu i uruchomienia linii technologicznej. Minister podkreślił, że wymienione etapy wdrożenia technologii zawarte w opinii o nowej technologii nie spełniają wymogów art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej w zakresie opisu sposobu wdrożenia technologii. Wnioskodawca nie podał, na czym polega wdrożenie nowej technologii i nie odniósł się do technologii dotychczas stosowanej. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że nie jest obowiązkiem komisji konkursowej wzywać Wnioskodawcę do wyjaśnień, zwłaszcza, gdy oceniający nie mają wątpliwości w trakcie przeprowadzania oceny. Ponadto uzupełnienia opisów oraz wyjaśnienia nie mogą stanowić uzupełnień o informacje wymagane dokumentami konkursowymi, a w przypadku Wnioskodawcy uzupełnienia miałyby taki charakter. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm., dalej: u.z.p.p.r.) Sąd stwierdził, że ocena wniosku o kredyt technologiczny dokonana zarówno przez BGK jak i przez Ministra Gospodarki jest prawidłowa. Organy w sposób wnikliwy przeanalizowały zarówno wniosek, biznesplan jaki opinię o innowacyjności i wyciągnęły prawidłowe wnioski. Sąd I instancji przytoczył treść art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej oraz wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 4 tej ustawy, kredyt technologiczny nie może być udzielany na zakup, leasing lub wynajem środka trwałego, w którym została wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej finansowanej za pomocą kredytu technologicznego. Sąd podkreślił, że taka sytuacja zachodzi w tej sprawie, gdyż innowacyjność przedsięwzięcia polega wyłącznie na zakupie nowych urządzeń – 2 szt. wtryskarek elektrycznych i linii lakierniczej UV. W "opinii o nowej technologii" podano, że nową technologią jest sposób wytwarzania form wtryskowych metodą wtrysku wielokomponentowego w procesie produkcji akcesoriów meblowych i tworzyw sztucznych. Ma on skrócić cykl produkcyjny i wyeliminować wady materiałowe. W opinii tej wyjaśniono, iż skrócenie cyklu wtrysku będzie możliwe dzięki zastosowaniu specjalnego procesu chłodzenia. I właśnie dokonane wyliczenia w zakresie temperatury rozproszenia ciepła i zastosowanie odpowiedniej ilości chłodziwa są tą nową technologią firmy P. i będą stanowiły przedmiot zgłoszenia patentowego. Sąd zauważył, że z dalszych informacji zawartych w Opinii wynika, iż wdrożenie tej technologii całkowicie polega na wykorzystaniu możliwości zakupionych urządzeń. Wszystkie etapy procesu produkcji będą się odbywały we wtryskarkach lub w linii lakierniczej. To możliwości tkwiące już w tych urządzeniach pozwolą na osiągnięcie zakładanych efektów w postaci poprawy jakości i obniżeniu kosztów produkcji. Wobec tego Sąd I Instancji uznał, że trafnie przyjęto, iż zachodzi podstawa do wyłączenia udzielenia kredytu technologicznego wskazana w art. 3 ust. 4 ww. ustawy. Wykorzystanie badań nad ulepszeniem procesu produkcji przeprowadzonych przez Wnioskodawcę odbędzie się wyłącznie poprzez wykorzystanie funkcjonalności już istniejących w zakupywanych urządzeniach. W ocenie Sądu organy obu instancji w sposób prawidłowy dokonały w tym zakresie ustaleń i zinterpretowały prawo. Dodatkowo wskazał, że w części Opinii "Wykaz i uzasadnienie zastosowania środków trwałych , wartości niematerialnych i prawnych, usług badawczo-rozwojowych, nieopatentowanej wiedzy technicznej przy realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym" wymieniono wyłącznie elementy niezbędne do budowy nowych hal produkcyjnych i zakupu nowych urządzeń. Sąd I instancji podzielił również oceną Instytucji Pośredniczącej, iż przedłożona opinia o innowacyjności nie spełnia wszystkich wymogów określonych w ustawie o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. W ocenie Sądu I instancji opinia istotnie nie zawiera w ogóle opisu wdrożenia nowej technologii ( art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b ), ani też opisu nowej technologii ( art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. a ), tylko opis działania kupowanych maszyn i linii technologicznych, w których już nowatorskie technologie zostały wdrożone. Opinia w części dotyczącej opisu nowej technologii to w gruncie rzeczy wyłącznie ogólniki. Jednak nawet z tych ogólników wynika jasno, że wdrożenie technologii odbędzie się wyłącznie poprzez zakup nowych urządzeń. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut niewezwania strony do złożenia wyjaśnień dotyczących opinii w trybie § 7 ust. 2 pkt 9 Regulaminu. Przepis ten służy bowiem wyłącznie do wyjaśnienia niejasności opinii a nie uzupełnianiu jej treści, co jest całkowicie niedopuszczalne. Natomiast treść opinii nie budziła żadnych wątpliwości, nie była zgodna z wyżej cytowanymi zapisami powołanej ustawy oraz nie potwierdzała spełnienia przez projekt wymogu innowacyjności w rozumieniu przepisów ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Sąd podzielił także pogląd, iż w sprawie niniejszej wydatek w poz. 3 ( Budowa obiektu produkcyjnego nr 2 ) harmonogramu i wydatki pod poz. 6 ( zakup maszyny konfekcjonująco-pakującej) należy uznać za niekwalifikujące się do objęcia wsparciem. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej inwestycja technologiczna, która może być objęta kredytem technologicznym kończy się z chwilą wyprodukowania nowych lub znacząco ulepszonych towarów. Pakowanie i konfekcjonowanie towarów nie jest związane bezpośrednio z procesem produkcji tych towarów. Ponieważ łączna wartość tych wydatków przekracza 25% łącznych kosztów kwalifikowanych to zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 11 Regulaminu konkursu wniosek o kredyt podlega odrzuceniu. I. S. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 141 § 4 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 30e u.z.p.p.r. poprzez lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku pozbawiające stronę skarżącą informacji o przesłankach rozstrzygnięcia oraz nie odniesienie się do wszystkich zarzutów, brak wyczerpującego wyjaśnienia podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia oraz ograniczenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku do dosłownego powtórzenia argumentacji przedstawionej przez Ministra Gospodarki w odpowiedzi na skargę z dnia [...] września 2013 r. oraz w decyzji z dnia [...] lipca 2013 r., 2) art. 141 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 30e u.z.p.p.r. poprzez zaniechanie sporządzenia własnego uzasadnienia wyroku przez WSA i powielenie całości wywodów zawartych przez organy administracji publicznej w odpowiedzi na skargę w szczególności jeżeli chodzi o nową technologię, 3) art. 3 § 1 w związku z art. 133 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewzięci pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i oparcie rozstrzygnięcia tylko i wyłącznie na argumentacji zaprezentowanej przez organ pośredniczący przy całkowitym pominięciu twierdzeń i dowodów zaoferowanych przez skarżącą, czego wyrazem jest brak jakiegokolwiek odniesienia się do tych twierdzeń i dowodów w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, w szczególności do obszernej opinii o nowej technologii z [...] września 2012 r. , sporządzonej przez rzeczoznawcę NOT, według której technologia spełnia wszystkie wymogi określone w ustawie o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej; jak również do załączonych w proteście oświadczeń producentów maszyn, które jednoznacznie wskazują na brak zastosowania wdrażanej przez skarżącą technologii w zakupowanych środkach trwałych; 4) art. 30c ust. 3 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. przez nieuwzględnienie skargi na rozstrzygnięcie Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2013 r. w przedmiocie nieuwzględnienia protestu dotyczącego oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie z [...] października 2012 r., podczas gdy przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało wydane w sposób naruszający prawo tj. bez zapewnienia rzetelnej, bezstronnej i profesjonalnej oceny opinii o nowej technologii przez ekspertów posiadających specjalistyczną wiedzę i umiejętności w zakresie objętym wnioskiem o dofinansowanie projektu; 5) art. 30c ust. 3 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. polegające na pominięciu przez WSA faktu naruszenia przez Ministra Gospodarki przepisów regulujących postępowanie w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie przez nieuwzględnienie skargi na rozstrzygnięcie Ministra Gospodarki z [...] lipca 2013 r. w przedmiocie nieuwzględnienia protestu dotyczącego oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie z [...] października 2012 r., które to naruszenie polegało na tym, że: a) Minister Gospodarki naruszył przepis § 9 pkt 2 i § 8 ust. 11 pkt 2 do 4 Procedury odwoławczej (załącznika nr 4.4 do szczegółowego opisu priorytetów PO IG) w związku z art. 26 ust. 2 i art. 27 ust. 2 u.z.p.p.r., polegające na uznaniu, że Minister Gospodarki nie naruszył procedury odwoławczej i tym samym nie została naruszona zasada równości dostępu do środków publicznych, podczas gdy Minister Gospodarki nie odniósł się do wszystkich zarzutów stawianych przez skarżącego w proteście i dokonał ponownej oceny projektu w zakresie nie objętym protestem i wcześniejszą oceną BGK. 6) naruszenie przez Sąd przepisów prawa materialnego – art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że znajdował on zastosowanie w postępowaniu w przedmiocie protestu dotyczącego oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie, podczas gdy technologia, której dotyczy wniosek nie została wdrożona w środkach trwałych, które skarżący planuje sfinansować za pomocą kredytu technologicznego, lecz stanowi ona element zewnętrzny w stosunku do kupowanych maszyn. 7) naruszenie przez Sąd przepisów prawa materialnego – art. 2 ust. 1 pkt 4 b oraz art. 5 ust. 3 pkt 2a i 2b ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej poprzez uznanie, że projekt zawarty we wniosku nie był technologią nową, a wydatkami kwalifikowanymi mogły być zakupowane środki trwałe służące jedynie do wytworzenia nowej technologii nie zaś do jej wdrożenia, a załączona opinia o nowej technologii nie zawierała wymaganych wymienioną ustawą elementów, w tym charakterystyki i opisu sposobu wdrożenia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono, że Sąd I instancji nie odniósł się w motywach wydanego orzeczenia do zarzutów podnoszonych w skardze tj. m.in. do całkowitego pominięcia przez Ministra Gospodarki zarzutów zgłoszonych na str. 7, 8, 9, 11, 14 protestu, nie odniesienie się do załączonych do protestu oświadczeń firm, w których istnieje wyraźna argumentacja, iż przedmiotowe środki trwałe posiadają swoją własną technologię, odrębną od tej, która zamierza wdrożyć skarżący (pismo z dnia [...] kwietnia 2013 r.) oraz zarzutów zawartych w skardze i w proteście co do wykładni art. 5 ust. 3 pkt 2a i 2b ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, a także pominięcia przez Ministra Gospodarki zarzutów dotyczących treści art. 26 ust. 2 i art. 27 ust. 2 u.z.p.p.r., co stanowiło naruszenie § 9 pkt 2 i § 8 ust. 11 Procedury Odwoławczej (załącznik nr 44 do Szczegółowego Opisu Priorytetów POIG). Skarżący podniósł, iż w ten sposób Sąd I instancji naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. gdyż powielił tylko stanowisko organu, lekceważąc zarzuty skargi. Skarżący zarzucił, że Sąd dokonał błędnej interpretacji przedmiotu nowej technologii oraz tego na jakim etapie wdrażania wnioskodawca będzie wykorzystywał nowatorską technologię i zakupione środki trwałe. Autor skargi kasacyjnej wywiódł, że art. 2 ust. 1 pkt 4b ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej pozwala na wdrożenie własnej technologii oraz uruchamianie na jej podstawie produkcji. Zatem błędne jest twierdzenie Sądu, że inwestycja technologiczna kończy się wyłącznie z chwilą wyprodukowania produktu. Inwestycja technologiczna to nie tylko wyprodukowanie nowych towarów, ale również wdrożenie technologii, który to proces obejmuje także pakowanie gotowego produktu. Automatyzacja tego ostatniego etapu umożliwia osiągnięcie zakładanych celów projektu. Z "Opinii o nowej technologii" wynika, że jednym z elementów wdrożenia jest wdrożenie wstępne, właściwe oraz zakończenie wdrożenia. Na każdym z tych etapów istotne są oprócz autorskiej myśli technologicznej narzędzia za pomocą których wdrożenie będzie możliwe. Budowa hali oraz zakup linii technologicznej, na którą m.in. składa się maszyna konfekcjonująco-pakująca jest nierozerwalnym elementem linii produkcyjnej i procesu technologicznego. Skarżący zarzucił, że z "Opinii o nowej technologii" wyraźnie wynika, iż prace badawcze polegały na optymalizacji parametrów procesu technologicznego zwłaszcza w zakresie skrócenia cyklu w formach wtryskowych i w całym cyklu produkcyjnym. Przeprowadzone badania związane z analizą termiczną właściwości procesu wtrysku oraz bilansem temperaturowym formy dowodzą, że opracowana nowa technologia nie polega na wykorzystaniu funkcjonalności urządzeń, a na opracowaniu specjalnych parametrów technologicznych i zastosowania ich w produkcji ulepszonych towarów. Skarżący zarzucił, że powyższe kwestie zostały pominięte przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku co wypaczyło meritum przedmiotu sprawy. W efekcie nie zauważono, że wniosek o dofinansowanie spełnia merytoryczne kryterium nr 2 i 3 "Przewodnika po kryteriach przyznania premii technologicznej". Skarżący zarzucił też, że błędne jest stanowisko, iż przedstawiona "Opinia" nie zawiera wymaganych ustawą elementów tj: charakterystyki i opisu sposobu wdrożenia, a nadto, że niedopuszczalne było ewentualne uzupełnienie opinii w trybie § 7 ust. 2 pkt 9 Regulaminu Konkursu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył m, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć należy, że w art. 141 § 4 p.p.s.a. ustawodawca określił niezbędne elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku, do których zaliczył zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Zdanie drugie tego przepisu dotyczy sytuacji, gdy w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrywana przez organ administracji i przewiduje, że uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Na tle powyższej regulacji w orzecznictwie podkreśla się, że uzasadnienie wyroku stanowi integralną część rozstrzygnięcia sądowego, realizując istotne przypisane mu funkcje, a mianowicie funkcję perswazyjną oraz funkcję kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, bądź czyni ją wyłącznie iluzoryczną. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania żąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej jego kontroli. Ograniczenie się w uzasadnieniu wyroku do przytoczenia przepisu prawnego, czy też ogólnikowego powoływania się na poglądy doktryny lub judykatury, bez gruntownego odniesienia się do okoliczności konkretnego stanu faktycznego sprawy, nie może zastąpić opisu (zrelacjonowania) przebiegu operacji logicznej, rezultatem której jest przyjęty konkretny kierunek interpretacji i zastosowania konkretnego przepisu prawnego w okolicznościach konkretnego stanu faktycznego sprawy. W orzecznictwie podkreśla się także, że jeżeli w uzasadnieniu wyroku wojewódzki sąd administracyjny ogranicza się w dużym stopniu do powielenia stanowiska zajętego w sprawie przez organ administracji lub jego prostej akceptacji, nie służy to realizacji celów sądowej kontroli administracji publicznej. Jeżeli bowiem skarżący dowodząc swoich racji wspiera je określonym rodzajem wykładni przepisów prawa to sąd powinien uczynić ją przedmiotem weryfikacji, dając temu stosowny wyraz w dostatecznie szczegółowym uzasadnieniu obejmującym istotne dla rozstrzygnięcia sprawy elementy jej stanu faktycznego i prawnego. Jej zaniechanie stanowi wadliwość polegającą na niedostatecznym wyjaśnieniu przez sąd administracyjny pierwszej instancji stanu faktycznego i prawnego rozpatrywanej sprawy, a więc uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 2033/12 oraz wskazane w jego motywach orzecznictwo NSA, a także np. wyrok NSA z dnia 23 października 2012 r., sygn. akt II GSK 1672/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na względzie treść art. 141 § 4 p.p.s.a., wskazany kierunek jego wykładni oraz konsekwencje jego obowiązywania stwierdzić należy, że zarzuty sformułowane w pkt 1-3 petitum skargi kasacyjnej należało uznać za uzasadnione. W skardze skierowanej do WSA w W. I. S. zarzucił naruszenie przez Ministra Gospodarki art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej wskazując, iż w świetle tych regulacji prawnych zaskarżone urządzenia jako środki trwałe mogą być innowacyjne, a jedynie nie może być w nich wdrożona technologia, która ma być przedmiotem inwestycji technologicznej. Zarzucił, że technologia wdrożona jest technologią własną i wypracowana w ten sposób, myśl technologiczna, w formie projektu racjonalizatorskiego, nie znajduje zastosowania w nabytych środkach trwałych. Skarżący wywodził, że nowa technologia wytwarzania form wtryskowych metodą wtrysku wielokomponentowego powodująca całkowitą eliminację wad widocznych podczas procesu produkcji absolutnie nie zawiera się w tych urządzeniach. Środki trwałe wskazane we wniosku o dofinansowanie, tej nowej technologii nie zawierają, służą tylko jej wdrożeniu dzięki zastosowanej w nich innej myśli technicznej czy konstrukcyjnej. Skarżący zarzucał, że wszystkie te okoliczności wynikają z wniosku i "Opinii o nowej technologii", a potwierdzają to załączone do protestu oświadczenia producentów tychże środków trwałych, których w swej ocenie Minister Gospodarki nie uwzględnił. Skarżący podkreślił, że nabyte środki trwałe nie umożliwiają takiej produkcji form wtryskowych jaką założono w projekcie racjonalizatorskim, do którego wprost odwoływano się w "Opinii". W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji odnosząc się do tej zasadniczej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii przywołał treść art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Następnie wyraził ocenę: "I właśnie taka sytuacja zachodzi w sprawie niniejszej. Innowacyjność przedsięwzięcia polega bowiem wyłącznie na zakupie nowych urządzeń 2 szt wtryskarek elektrycznych i linii lakierniczej UV". Zdaniem Sądu z informacji zawartych w "Opinii o nowej technologii" wynika, że dokonane wyliczenie w zakresie temperatury rozproszenia ciepła i zastosowanie odpowiedniej ilości chłodziwa są tą nową technologią i będą stanowiły przedmiot zgłoszenia patentowego. Nadto z "Opinii" tej wynika, że wdrożenie tej nowej technologii całkowicie polega na wykorzystaniu możliwości zakupionych urządzeń. W tej sytuacji zachodzi podstawa do wyłączenia udzielenia kredytu technologicznego wskazana w art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. W tej sytuacji stwierdzić należy, że ocena Sądu I instancji w tym zakresie nie została bliżej umotywowana, zważywszy na rodzaj i zakres zarzutów sformułowanych w skardze na informację Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2013 r. Nie można ocenić, w świetle treści art. 141 § 4 p.p.s.a. za wystarczające wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej wydanego rozstrzygnięcia jedynie proste przytoczenie przepisu prawa oraz wskazanie, że to możliwości tkwiące w urządzeniach (środkach trwałych) pozwolą na osiągnięcie zakładanych efektów w postaci poprawy jakości i obniżenia kosztów produkcji, bez bliższej analizy technologii objętej wnioskiem o dofinansowanie z technologią, w oparciu o którą funkcjonują zakupione urządzenia jako środki trwałe. Należy bowiem podzielić pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2013 r. (sygn. akt II GSK 2033/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl), że określone w ustawie z dnia 30 maja 2008 r. zasady wspierania działalności innowacyjnej nie wiążą udzielenia kredytu technologicznego i premii technologicznej z warunkiem, aby wnioskodawca sam wymyślił i wytworzył wszystkie elementy składające się na całość, jaką stanowi inwestycja. Warunku takiego nie przewiduje również w swych założeniach POIG na lata 2007-2013 Działanie 4.3. "Kredyt technologiczny". Powołana regulacja - co do zasady – nie wyklucza ponadto wsparcia dla inwestycji technologicznej, wymagającej zastosowanie środków trwałych, w których została wdrożona jakakolwiek nowa technologia. Wykorzystanie takich urządzeń w procesie technologicznym nie wyłącza bowiem a priori, możliwości uzyskania nowej technologii. Art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej nie pozwala jedynie na finansowanie kredytem technologicznym tych środków trwałych, w których została wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej finansowanej za pomocą kredytu technologicznego. Odmowa dofinansowania realizacji inwestycji na tej podstawie wymaga porównania technologii objętej całą inwestycją z technologią wdrażaną w konkretnym środku trwałym. Zasługuje także na aprobatę pogląd wyrażony w powołanym wyżej wyroku NSA (o sygn. akt II GSK 2033/12), że aczkolwiek to wnioskodawca ubiegający się o dofinansowanie inwestycji w ramach Programu Operacyjnego ma obowiązek wykazać zaistnienie okoliczności uzasadniających przyznanie żądanego wsparcia, to jednakże zauważyć należy, że organ zobligowany jest do dokonania oceny wniosków z poszanowaniem określonych zasad, w tym przewidzianej w art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz przejrzystości reguł stosowanych. Zgodnie ze znajdującym zastosowanie w rozpatrywanej sprawie Regulaminem przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, Priorytet 4 . Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia. Działanie 4.3 "Kredyt technologiczny" (§7 ust. 2 pkt 9) dokonujący oceny merytorycznej, w przypadku zaistnienia wątpliwości, mogą zwrócić się do wnioskodawcy o dodatkowe informacje i wyjaśnienia do treści wniosku lub załączników (np. opinii o nowej technologii). Oczywiście jak wynika z treści Regulaminu procedura wyjaśnień treści wniosku nie jest obligatoryjna. Nadto złożone wyjaśnienia nie mogą prowadzić do modyfikacji treści złożonego wniosku lub jego uzupełnienia o informacje, które były wymagane zgodnie z obowiązującymi regulacjami. Jednakże oznacza to, że organ dysponuje odpowiednimi środkami, by uzyskać o danym projekcie wiedzę niezbędną do oceny wniosku zgodnie z powołanymi wyżej wymaganiami. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć, należy, że Sąd kontrolując zaskarżoną skargą ocenę wniosku zawartą w informacji Ministra Gospodarki, zobowiązany był wpierw dokonać wykładni art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, a także wykładni art. 2 ust. 1 pkt 4 lit. a i b oraz pkt 9 tej ustawy. Wskazać należy, że skarżący zarzucał, iż planowana inwestycja objęta wnioskiem o dofinansowanie stanowiła nową technologię tj. technologię w postaci projektu racjonalizatorskiego. Tej kwestii Sąd I instancji bliżej nie wyjaśnił. Stwierdził jedynie, że przedstawione w opinii wyjaśnienie, że skrócenie cyklu wtrysku będzie możliwe dzięki zastosowaniu specjalnego procesu chłodzenia poprzez dokonanie wyliczenia w zakresie temperatury rozproszenia ciepła i zastosowanie odpowiedniej ilości chłodziwa są tą nową technologią i będą stanowiły przedmiot zgłoszenia patentowego. Jednocześnie Sąd stwierdził, że z "Opinii" wynika iż wdrożenie tej nowej technologii całkowicie polega na wykorzystaniu możliwości zakupionych urządzeń. Przy ocenie, czy organ prawidłowo zastosował art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej wymagało więc zbadania, czy organ dokonał szczegółowego porównania technologii objętej całą wnioskowaną inwestycją z technologią wdrożoną we wskazywanych środkach trwałych. Należało ocenić, czy organ odwoławczy wobec zarzutów protestu i załączonych do protestu oświadczeń producentów tych środków trwałych jako argumentacji popierającej zarzuty zawarte w proteście, rozważył zgodnie z procedurą odwoławczą, czy przeprowadzone przez skarżącego badania nad ulepszeniem procesu produkcji form wtryskowych obejmują inwestycję technologiczną w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy kredyt technologiczny oznacza kredyt udzielany przedsiębiorcy na realizację inwestycji technologicznej. Z kolei inwestycją technologiczną w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 lit. b tej ustawy jest inwestycja polegająca na wdrożeniu własnej nowej technologii oraz uruchomienia na jej podstawie wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług. Termin "wdrażać" w języku polskim oznacza m.in. "podjąć" (podejmować) jakieś działania, wdrażać wyniki badań do produkcji, a termin "wdrożenie" to opracowanie techniczne i technologiczne jakiegoś wynalazku, pomysłu racjonalizatorskiego ("Uniwersalny słownik języka polskiego" pod red. Prof. S. Dubisza wyd. PWN, W-wa 2008, T -2, str. 372). Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 9 powołanej ustawy nową technologią jest technologia w postaci prawa własności przemysłowej lub usługi badawczej rozwojowej (w rozumieniu Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług), lub nieopatentowanej wiedzy technicznej, która umożliwia wytworzenie nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług i nie jest stosowane na świecie dłużej niż 5 lat. Powyższe regulacje Sąd powinien był uwzględnić badając z perspektywy kontroli sądowej, czy organ dokonując oceny wniosku rzeczowo ustosunkował się do argumentacji skarżącego zawartej w proteście, z uwzględnieniem pełnego stanowiska zawartego w "Opinii o nowej technologii". Sąd I instancji zaakceptował ocenę organu, że przedłożona "Opinia o nowej technologii" nie spełnia wymogów z ustawy, gdyż nie zawiera w ogóle opisu wdrożenia nowej technologii, art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b ani też opisu nowej technologii (art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. a), tylko opis działania kupowanych maszyn i linii technologicznych, w których już nowatorskie technologie zostały wdrożone. W związku z tym należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o niektórych formach wdrażania działalności innowacyjnej do wniosku o przyznanie premii technologicznej należy m.in. załączyć opinię stwierdzającą, że technologia, która będzie wdrażana jest nową technologią. Nadto w dokumencie tym należy zawrzeć informacje opracowane w porozumieniu z przedsiębiorcą przez podmiot, który sporządził opinie zawierające dane określone w art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. a-d tej ustawy. Załączona do wniosku o dofinansowanie "Opinia o nowej technologii" została opracowana na 14 stronach. W poz. 1 zawiera m.in. informacje pt. nazwa technologii planowanej do wdrożenia, opis technologii (str. 1-2), wykazanie, że jest to technologia w postaci prawa własności przemysłowej, usługi badawczo-rozwojowej lub nieopatentowanej wiedzy technicznej, wykazanie, że technologia ta umożliwia wytworzenie nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług. Z kolei w poz. 2 "Opini" zawarto m.in. informacje wystawcy opinii, opracowane w porozumieniu z przedsiębiorcą wnioskującym o przyznanie premii technologicznej, określające charakterystykę technologii oraz jej wdrożenie" – w rozumieniu art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. a powołanej ustawy (str. 4-8), a także "Opis sposobu wdrażania technologii" o jakim mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b tej ustawy (str. 8-10). Opinia o nowej technologii służy przedstawieniu tych cech technologii, które są konieczne do weryfikacji zgodności projektu z ustawą na etapie oceny wniosku o dofinansowanie. Zatem winna ona zawierać informacje na temat technologii planowanej do wdrożenia. Wynika to z regulacji zawartych w art. 5 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 lit. a-d ustawy. Sąd I instancji w ramach sprawowanej kontroli sądowej zobowiązany był więc ocenić w jaki sposób organ uzasadnił przyjęte stanowisko, iż załączona do wniosku "Opinia" nie zawiera elementów określonych w art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. a i b ustawy. Przy tak obszernej treści "Opinii" nie sposób uznać, że nie zawiera ona wymaganych powołanymi przepisami elementów. Istotnym zaś jest to czy w przedstawionych w ten sposób w "Opinii" danych zawarto w rzeczywistości takie informacje na temat technologii, które pozwoliły na dokonanie weryfikacji zgodności projektu z ustawą. Sąd w tej kwestii jedynie stwierdził, że w "Opinii" zawarto tylko opis działania kupowanych urządzeń. Zaś "Opinia" w części dotycząca opisu nowej technologii to wyłącznie ogólniki. Jednakże Sąd nie wyjaśnił, które z treści zawartych w "Opinii" ocenił jako "ogólniki". Sąd nie odwołał się przy tym do konkretnych stwierdzeń czy sformułowań zawartych w tym dokumencie liczącym 14 stron. Zauważyć należy, że w tej kwestii w związku z oceną Ministra Gospodarki, zostały zawarte zarzuty w skardze (str. 9-10 skargi do WSA), do których Sąd I instancji bliżej nie ustosunkował się. Zatem ocena stanowiska Sądu I instancji w tym zakresie także wymyka się spod kontroli instancyjnej. Wobec tego co wyżej wskazano niemożliwe jest odniesienie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do zarzutu naruszenia § 7 ust. 2 pkt 9 Regulaminu konkursu. Rozstrzygnięcie, czy organ prawidłowo uznał, że brak było podstaw do zastosowania procedury przewidzianej w powołanym wyżej § 7 ust. 2 pkt 9 Regulaminu będzie możliwe dopiero po wyjaśnieniu przez Sąd I instancji, czy "Opinia o nowej technologii" zawierała także treści, które wymagały stosownego wyjaśnienia, czy też nie. Sąd I instancji przyjął także, że wydatki w poz. 3 i poz. 6 Harmonogramu trafnie zostały przez organ uznane za niekwalifikujące się do objęcia wsparciem, gdyż z art. 2 ust. 1pkt 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej inwestycja technologiczna, która może być objęta kredytem technologicznym, kończy się z chwilą wyprodukowania nowych lub znacząco ulepszonych towarów. Natomiast pakowanie i konfekcjonowanie towarów nie jest związane bezpośrednio z procesem ich produkcji. Sąd I instancji bliżej stanowiska tego nie wyjaśnił. Nie wskazał, które z treści zawartych w powołanej normie prawnej uzasadniają formułowanie tego rodzaju stwierdzeń. Dodać należy, że z art. 10 ust. 7 powołanej ustawy wynika, iż wydatki na środki trwałe, o których mowa w ust. 5, muszą być powiązane ze sobą funkcjonalnie i służą do realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym. Tej regulacji prawnej Sąd I instancji nie uwzględnił przy wykładni art. 2 ust. 1pkt 4 wskazanej ustawy. Z kolei powołany ostatnio przepis zawiera definicję inwestycji technologicznej w myśl której inwestycja ta polega na zakupie bądź wdrożeniu nowej technologii oraz uruchomieniu na jej podstawie wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów. Sąd I instancji nie dokonał w ogóle wykładni zawartych w tym przepisie zwrotów "uruchomieniu" czy "wytworzona", a także terminu "konfekcjonowanie" w kontekście produkcji towaru. Słowo "konfekcjonować" oznacza zaś w języku polskim "wyrabiać coś", a w znaczeniu technicznym "produkować całkowicie wykończone gotowe do użytkowania elementy", a także "dzielić wyroby na gotowe porcje oraz pakować je w odpowiednie dla danego wyrobu opakowanie" (por. "Uniwersalny Słownik Języka pod. red. S. Dubisza, wyd. PWN W-wa 2008, str. 200). Z przyczyn wyżej wskazanych skoro zarzuty dotyczące naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. okazały się usprawiedliwione zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. Uwzględnienie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a w zakresie wyżej wskazanych skutkuje tym, iż przedwczesna jest ocena dalszych zarzutów głównie sformułowanych w pkt 4 i 5 i 6 petitum skargi kasacyjnej. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).