II GSK 2033/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal (spr.) Sędzia NSA Jan Bała Sędzia del. WSA Wojciech Kręcisz Protokolant Sylwia Nerkowska po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej spółki A ["A. P. E. E. sp. z o.o. i Wspólnicy" Spółka komandytowa w K.] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1963/12 w sprawie ze skargi spółki A na informację Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od Ministra Gospodarki na rzecz spółki A 500 (pięćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1963/12 oddalił skargę "A. P.E.E. sp. z o. o. i Wspólnicy." spółka komandytowa w K.] na informację zawartą w piśmie Ministra Gospodarki - Departament Funduszy Europejskich z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji powołał następujące okoliczności faktyczne i prawne. "A. P. E. E. sp. z o.o. i Wspólnicy" spółka komandytowa z siedzibą w K. (powoływana jako: Spółka) złożyła wniosek o przyznanie premii technologicznej z Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka (PO IG), lata 2007-2013, Działanie 4.3. "Kredyt Technologiczny". Pismem z dnia [...] marca 2012 r. poinformowano wnioskodawcę o odmowie przyznania premii technologicznej ze względu na niezgodność wniosku z art. 3 ust.4 i art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b i c ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz.U. z 2008 r. Nr 116, poz. 730 ze zm.). Stwierdzono, iż według przedstawionego projektu główne procesy technologiczne będą przebiegały w nabytych urządzeniach. Wnioskodawca zamierza jedynie zakupić gotowe urządzenia i stosować je zgodnie z przeznaczeniem. Technologia będąca przedmiotem projektu została już zastosowana przez producenta urządzeń, firmę B. Dalej wskazano, iż przedstawiona przez wnioskodawcę opinia nie uzasadnia w sposób właściwy konieczności nabycia środków trwałych oraz nie precyzuje zakresu niezbędnych nakładów inwestycyjnych. Ponadto projekt jest funkcjonalnie i ekonomicznie powiązany z projektem utylizacji biomasy, którego dotyczy drugi złożony przez Spółkę wniosek nr [...] (opiera się na tej samej technologii i urządzeniach firmy B), przy czym opinia nie zawiera "delimitacji’’ obu projektów. Powyższe skutkowało stwierdzeniem, że projekt nie spełnia kryteriów merytorycznych ujętych w Załączniku nr 1 do Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach PO IG, tj.: - Projekt zgodny z celami i zakresem działania 4.3. PO IG oraz ustawą o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej; - Wnioskodawca uzyskał opinię wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, stwierdzającą, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat. W zgłoszonym proteście wnioskodawca argumentował, iż technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji finansowanej kredytem technologicznym, została stworzona w ramach projektu racjonalizatorskiego będącego projektem wynalazczym, ma więc postać własności przemysłowej w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo własności przemysłowej, a przyjęte przez wnioskodawcę rozwiązania w projekcie racjonalizatorskim zostały przez niego zgłoszone do ochrony patentowej (nr P [...]). Podkreślono, że technologia spółki B pod nazwą "Sposób utylizacji materiałów zawierających azbest’’ nie ma bezpośredniego związku z nową technologią spółki A występującą pod nazwą "Sposób i instalacja do ciągłego wytwarzania energii elektrycznej i cieplnej poprzez utylizację odpadów organicznych i/lub biomasy’’, a także nie daje najważniejszego elementu, tj. uzysku energii elektrycznej lub energii cieplnej na skalę przemysłową. Zdaniem spółki, to właśnie różnicuje obie technologie i wyraźnie wskazuje na innowacyjność technologii spółki A. Wnioskująca spółka powołała się na zawarte w opinii Rzecznika Patentowego informacje dotyczące nazwy technologii planowanej do wdrożenia, opisu technologii oraz jej źródła, właściwości, sposobu wdrożenia wraz z wykazem i uzasadnieniem wykorzystywania środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych, usług badawczo-rozwojowych oraz opisów towarów, procesów lub usług mających być wynikiem inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym. Podniesiono, że jedyną rzeczą łączącą oba projekty jest tożsamość wnioskodawcy oraz miejsce ich realizacji. Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. Departament Funduszy Europejskich Ministerstwa Gospodarki poinformował Spółkę, że protest uznany został za niezasadny. Motywując to rozstrzygnięcie wskazano, że objęta wnioskiem technologia została już wdrożona w urządzeniach, które wnioskodawca planuje kupić. Argumentowano, iż zgodnie z opinią Naczelnej Organizacji Technicznej "Zastosowanie innowacyjnej linii technologicznej umożliwi przetwarzanie odpadów niebezpiecznych w substancje o silnie zredukowanym wpływie na środowisko, bądź całkowicie dla niego obojętnym’’. Z informacji ze strony internetowej producenta planowanych do nabycia urządzeń wynika natomiast, że służą one do unieszkodliwiania odpadów i produkcji energii, czyli obejmują zakres projektu, określony w dokumentacji aplikacyjnej spółki A. Dalej wskazano, że urządzenia, które zamierzał kupić wnioskodawca są "źródłem energii odzyskiwanej z utylizowanego materiału. Strumień gorących oczyszczonych gazów może być wykorzystany w zależności od potrzeb klienta do produkcji gorącej wody lub niskociśnieniowej pary technologicznej". W ocenie instytucji, urządzenia te posiadają cechy (wytwarzanie energii), które miałyby stanowić o innowacyjności technologii zastosowanej przez wnioskodawcę, co w świetle art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej stanowi przesłankę odmowy udzielenia kredytu. Wnioskodawcę poinformowano również, że skrótowy i ogólny opis cech urządzeń niezbędnych do realizacji projektu nie pozwala na weryfikację zasadności zastosowania wymienionych środków trwałych w projekcie w zakresie art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b i d ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, spółka wniosła o uchylenie negatywnego rozstrzygnięcia i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez instytucję zarządzającą. Strona skarżąca podniosła, że ratio legis art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, było ograniczenie finansowania gotowych maszyn i urządzeń, których zakup sam w sobie nie wdraża nowej technologii. W zgłoszonym projekcie istnieje potrzeba zakupu urządzenia, które będzie elementem konkretnego procesu technologicznego. Celem tego procesu jest wytworzenie energii. Celem objętych ochroną patentową rozwiązań spółki B jest natomiast unieszkodliwienie/utylizacja odpadów wybiorczych, zwłaszcza azbestu. Efektem ubocznym przy spalaniu jest powstawanie ciepłej pary, która ma być wykorzystana w kolejnym procesie utylizowania odpadów. Pomysł Spółki A polega na uzyskaniu energii cieplnej na skalę przemysłową. Rozwiązanie patentowe spółki B nie jest zatem tożsame z rozwiązaniem spółki A. Według stanowiska skarżącej we wniosku wyraźnie uwidoczniona została zasadność zastosowania wskazanych środków trwałych, poprzez wyczerpujące przedstawienie konstrukcji linii technologicznej potrzebnej do wdrożenia technologii. Ponadto, w opinii znalazł się dokładny wykaz i uzasadnienie wykorzystania środków trwałych, a także opis sposobu wdrożenia innowacyjnej technologii - określono 9 etapów termicznego przetwarzania biomasy i obszernie uzasadniono konieczność zakupu poszczególnych urządzeń. Podniesiono też, że efektem wdrożenia tej technologii będzie możliwość zaoferowania na rynku nowych produktów i usług, a zwłaszcza zwiększenie zdolności utylizacji odpadów biomasowych i innych odpadów organicznych, co wskazuje na spełnienie przesłanek zawartych w art. 5 ust 3 pkt 2 lit b powołanej ustawy. Skarżąca argumentowała, że brak jest na rynku gotowego do wdrożenia systemu umożliwiającego przeprowadzenie automatycznego procesu termicznego przetwarzania biomasy i innych odpadów organicznych różnego rodzaju metodą pirolizy przy wykorzystaniu mikrofalowego reaktora pizolitycznego, spalinowego silnika gazowego, sprzężonego z generatorem prądu oraz systemem oczyszczania gazów podprocesowych wyposażonych w układ dopalania MOS. W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o pozostawienie jej bez rozpatrzenia, względnie o oddalenie. Organ zarzucił, że skarga została wniesiona przez osobę, która nie miała do tego właściwego umocowania oraz że załączone przez stronę skarżącą kopie dokumentów doręczone organowi, nie zostały uwierzytelnione, a zatem skarga jest niekompletna w rozumieniu art. 30c ust. 2 i ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. W odniesieniu do wniosku o oddalenie skargi organ podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazał, że opracowanie projektu racjonalizatorskiego nie jest tożsame z opracowaniem nowej technologii, a fakt dokonania zgłoszenia patentowego nie przesądza, że środki trwałe finansowane z kredytu technologicznego nie posiadają wdrożonej nowej technologii będącej przedmiotem inwestycji technologicznej. Organ zaznaczył ponadto, że z art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy nie wynika, aby Instytucja Wdrażająca lub Instytucja Pośrednicząca była związana treścią opinii sporządzonej przez podmiot do tego uprawniony. Opinia przedstawiona przez wnioskodawcę w części "Wykaz i uzasadnienie zastosowania środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych, usług badawczo-rozwojowych, nieopatentowanej wiedzy technicznej przy realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym" nie zawierała m.in. informacji o ilości zbiorników na odpady, ani o ich wielkości. Uniemożliwia to weryfikację, czy nabyte urządzenia będą odpowiadały założeniom opiniodawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga odpowiada wymaganiom formalnym wynikającym z art. 30c ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t. jedn. Dz.U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712). Do skargi została złożona kompletna dokumentacja, w tym prawidłowo poświadczone kopie dokumentów. Skarga wniesiona została przez osobę do tego uprawnioną, co wynika z treści przedłożonego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Przystępując do merytorycznego rozpatrzenia sprawy Sąd pierwszej instancji zauważył, iż sprawa ta została zainicjowana wnioskiem skarżącej Spółki o dofinansowanie w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007-2013, Działanie 4.3 "Kredyt technologiczny" projektu pt. Termiczne przetwarzanie odpadów niebezpiecznych. Przedmiotem skargi jest rozstrzygniecie Ministra Gospodarki (Instytucji Pośredniczącej) z dnia 26 lipca 2010 r stwierdzające, ze protest Spółki wobec oceny merytorycznej wniosku został uznany za niezasadny. Organ stwierdził w nim, że z dokumentacji aplikacyjnej przedstawionej przez Spółkę wynika, że wdrożenie technologii opiera się na urządzeniach nabywanych od spółki B, zatem technologia została już wdrożona w urządzeniach, które mają być zakupione. Powyższy wniosek Sąd pierwszej instancji uznał za zasadny. Sąd zauważył przy tym, że planowane do nabycia urządzenia służą do unieszkodliwiania odpadów i produkcji energii. A to jest właśnie przedmiotowy zakres projektu przedstawionego przez Skarżącą do wniosku o dofinansowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodził się również ze stwierdzeniem Instytucji Pośredniczącej, że skrótowy i ogólny opis urządzeń niezbędnych do realizacji projektu nie pozwala na późniejszą weryfikację zasadności zastosowania wymienionych w projekcie środków trwałych (art. 5 ust. 3 pkt 2 ustawy). Według WSA, ocena wniosku o dofinansowanie została dokonana prawidłowo, zgodnie z Regulaminem przeprowadzania konkursu, który Spółka przystępując do konkursu zaakceptowała. Zgodnie z obowiązującymi zasadami - Przewodnikiem po kryteriach wyboru operacji finansowych w ramach PO IG oraz ustawą, została sprawdzona zgodność projektu z celami i zakresem działania 4.3 PO IG m.in. poprzez weryfikację, czy zachowano zgodność przedmiotu inwestycji z wymogami zawartymi w art. 3 ust. 3 i 4 ustawy. Weryfikacji dokonano na podstawie części IV wniosku oraz opinii o nowej technologii. Z opinii NOT wynika, że urządzenia, które zamierzała kupić wnioskująca Spółka, posiadają cechę - wytwarzanie energii - co jest niezgodne z art. 3 ust. 4 ustawy. Ze str. 1 wniosku wynika, że oba wymienione urządzenia są środkami trwałymi, w których zastała już zastosowana nowa technologia. Sąd pierwszej instancji przyznał rację organowi, że fakt dokonania zgłoszenia patentowego nie przesądza, że środki trwałe finansowane z kredytu technologicznego nie posiadają wdrożonej już nowej technologii będącej przedmiotem inwestycji technologicznej. Sąd zaznaczył, że opracowanie projektu racjonalizatorskiego nie jest tożsame z opracowaniem nowej technologii. Fakt, iż zdaniem wnioskującej spółki, technologia została opracowana w ramach projektu racjonalizatorskiego, nie wyklucza zasadności oceny IP i IW, że przedmiotem inwestycji są środki trwałe, w których została już wdrożona technologia będąca przedmiotem inwestycji w ramach kredytu technologicznego. Rację - zdaniem WSA - ma także organ zwracając uwagę, ze IW lub IP nie jest związana treścią złożonej wraz z wnioskiem opinii sporządzonej przez podmiot do tego uprawniony. Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła spółka A.reprezentowana przez adwokata. Strona zaskarżyła wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w skardze kasacyjnej zarzucono: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 3 ust 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 116, poz. 730, ze zm.) poprzez uznanie, iż w okolicznościach niniejszej sprawy rozwiązanie patentowe spółki B pod nazwą "Sposób utylizacji materiałów zawierających azbest oraz urządzenia do utylizacji materiałów zawierających azbest" jest tożsamym z rozwiązaniem wymyślonym przez spółkę A pod nazwą "Sposób i instalacja do ciągłej utylizacji odpadów organicznych, innych niż biomasa oraz niektórych odpadów chemicznych" skutkujące uznaniem, iż w urządzeniach, które zamierza zakupić wnioskodawca została już wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej objętej wnioskiem; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego o istotnym wpływie na wynik sprawy tj. art. 141 §4 p.p.s.a. poprzez lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku pozbawiające stronę skarżącą informacji o przesłankach rozstrzygnięcia oraz nieodniesienie się do zarzutów strony skarżącej. Autor skargi kasacyjnej podkreślił, iż art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie wyłącza zastosowania art. 141 §4 p.p.s.a., jak też art. 75 p.p.s.a., zgodnie z którym strona skarżąca aż do zamknięcia przewodu sądowego może składać pisma procesowe w sprawie. Pełnomocnik skarżącej spółki otrzymał odpowiedź organu na skargę w dniu 16 października 2012 r. za pomocą faksu. W dniu 17 października 2012 r. pełnomocnik wysłał również za pomocą faksu pismo procesowe, którego oryginał został wysłany do Sądu listem poleconym. Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pisma skarżącej nie powołał, co może oznaczać, iż pominął twierdzenia i zarzuty w nim zawarte. Strona wnosząca skargę kasacyjną podtrzymała zawarte w tym piśmie stanowisko dotyczące kryteriów, na podstawie których Instytucja Pośrednicząca mogłaby dokonać oceny, czy dana technologia jest już wdrożona w urządzeniu będącym przedmiotem inwestycji. Zdaniem strony, innowacje mogą wiązać się z całkowicie nowymi technologiami lub opierać się na połączeniu istniejących technologii w nowym zastosowaniu. Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł problemu wynikającego z interpretacji art. 3 ust 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, który jest kluczowym w rozpatrywanej sprawie i nie wyjaśnił pojęcia "nowa technologia", tym samym nie odniósł się do zarzutów skargi i nie rozpoznał istoty sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zaznaczono, że brak odniesienia się do zarzutów strony skarżącej może także naruszać zasadę równego traktowania wynikającą z art. 26 ust 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Gospodarki wniósł o oddalenie tej skargi w całości i zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć należy, iż w art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. (powoływana jako: p.p.s.a.) ustawodawca określił niezbędne elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku, do których zaliczył zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zdanie drugie tego przepisu dotyczy sytuacji, gdy w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji i przewiduje, że uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Jak z tego wynika, uzasadnienie wyroku stanowi integralną część rozstrzygnięcia sądowego, realizując istotne, przypisane mu funkcje, a mianowicie funkcję perswazyjną oraz funkcję kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić więc przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, bądź czyni ją wyłącznie iluzoryczną. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (zob.: wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1620/10, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się m.in., że ograniczenie się w uzasadnieniu wyroku do przytoczenia przepisu prawnego, czy też ogólnikowego powoływania się na poglądy doktryny lub judykatury, bez gruntownego odniesienia się do okoliczności konkretnego stanu faktycznego sprawy, nie może zastąpić opisu (zrelacjonowania) przebiegu operacji logicznej, rezultatem której jest przyjęty konkretny kierunek interpretacji i zastosowania konkretnego przepisu prawnego w okolicznościach konkretnego stanu faktycznego sprawy (por. np. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2011 r. sygn. akt I GSK 685/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Podkreśla się również, że jeżeli w uzasadnieniu wyroku wojewódzki sąd administracyjny ogranicza się w dużym stopniu do powielenia stanowiska zajętego w sprawie przez organy administracji lub jego prostej akceptacji, nie służy to realizacji celów sądowej kontroli administracji publicznej. Jeżeli bowiem skarżący dowodząc swoich racji wspiera je określonym rodzajem wykładni przepisów prawa, to sąd powinien uczynić ją przedmiotem weryfikacji, dając temu stosowny wyraz w dostatecznie szczegółowym uzasadnieniu obejmującym istotne dla rozstrzygnięcia sprawy elementy jej stanu faktycznego i prawnego. Jej zaniechanie stanowi wadliwość polegającą na niedostatecznym wyjaśnieniu przez sąd administracyjny pierwszej instancji stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, a więc uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik (por. wyrok z dnia 15 lutego 2011 r. sygn. akt II FSK 1832/09 oraz wyrok z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. akt I GSK 1215/09, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na względzie treść art. 141 § 4 p.p.s.a., wskazany kierunek jego wykładni oraz konsekwencje jego obowiązywania, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku w zakresie odnoszącym się do jego warstwy prawnej zostało sporządzone w sposób wadliwy. Wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie powinno mieć charakter zwięzły, ale - co już zasygnalizowano - pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie przez sąd wyższej instancji, czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka sformułowała zarzut naruszenia przez orzekający w jej sprawie organ art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. Nr 116, poz. 730 ze zm.) poprzez przyjęcie, że technologia będąca przedmiotem projektu zgłoszonego do dofinansowania została już zastosowana przez producenta urządzeń spółki B. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, że Sąd pierwszej instancji stanowisko organu uznał za zasadne. Ocena sądu w tym zakresie, jak słusznie zauważył autor skargi kasacyjnej, nie została umotywowana. Powołanie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na ustalenia organu i zaakceptowanie wyciągniętych na tej podstawie wniosków bez określenia z jakich powodów okazały się one - w ocenie tego Sądu - zgodne z prawem, czyni niemożliwym przeprowadzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej w zakresie dokonanej wykładni wskazanego przepisu oraz jej wyniku. Zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej kredyt technologiczny nie może być udzielany na zakup, leasing lub wynajem środka trwałego, w którym została wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej finansowanej za pomocą kredytu technologicznego. Uwzględniając ten przepis, jako element wzorca kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia Ministra Gospodarki, ocenić trzeba, czy organ prawidłowo przyjął, iż technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej została wdrożona w urządzeniach spółki B, wskazanych przez wnioskodawcę jako środki trwałe, które mają być finansowane z kredytu technologicznego. Jak trafnie zauważa strona skarżąca, wysoki poziom technologiczny projektu zgłoszonego do dofinansowania wymuszać może korzystanie z wyprodukowanych przez inne podmioty urządzeń. Określone w ustawie zasady wspierania działalności innowacyjnej nie wiążą udzielania kredytu technologicznego i premii technologicznej z warunkiem, aby wnioskodawca sam wymyślił i wytworzył wszystkie elementy składające się na całość, jaką stanowi inwestycja. Warunku takiego nie przewiduje również w swych założeniach PO IG na lata 2007 - 2013 Działanie 4.3 "Kredyt technologiczny". Powołana regulacja - co do zasady - nie wyklucza ponadto wparcia dla inwestycji technologicznej, wymagającej zastosowania środków trwałych, w których została wdrożona jakakolwiek nowa technologia. Wykorzystanie takich urządzeń w procesie technologicznym nie wyłącza bowiem a priori, możliwości uzyskania nowej technologii. Art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej nie pozwala jedynie na finansowanie kredytem technologicznym tych środków trwałych, w których została wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej finansowanej za pomocą kredytu technologicznego. Odmowa dofinansowania realizacji inwestycji na tej podstawie wymaga porównania technologii objętej całą inwestycją, z technologią wdrożoną w konkretnym środku trwałym. Nie tracąc z pola widzenia, iż to wnioskodawca ubiegający się o dofinansowanie inwestycji w ramach Programu Operacyjnego ma obowiązek wykazać zaistnienie okoliczności uzasadniających przyznanie żądanego wsparcia, zauważyć również należy, że organ zobligowany jest do dokonania oceny wniosków z poszanowaniem określonych zasad, w tym przewidzianej w art. 26 ust. 2 ustawy o z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz przejrzystości reguł stosowanych. Zgodnie ze znajdującym zastosowanie w rozpatrywanej sprawie Regulaminem przeprowadzenia Konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka Priorytet 4. Inwestycje w innowacyjne przedsiębiorstwa Działanie 4.3 "Kredyt technologiczny" dokonujący oceny merytorycznej organ zwrócić się może do wnioskodawcy o dodatkowe informacje i wyjaśnienia treści wniosku. Organ ten dysponuje zatem odpowiednimi środkami, by uzyskać o danym projekcie wiedzę niezbędną do oceny wniosku zgodnie z powołanymi wyżej wymaganiami. W sprawie będącej przedmiotem rozpatrzenia Spółka przedstawiła planowaną inwestycję we wniosku, złożyła wymaganą opinię o nowej technologii sporządzoną przez Naczelną Organizację Techniczną, a po zapoznaniu się z przyczynami odmowy przyznania premii technologicznej - w ramach protestu - wyszczególniła te elementy, które jej zdaniem różnicują technologię objętej wnioskiem inwestycji od technologii wdrożonej w zakwestionowanych środkach trwałych tj. przetwarzanie "szerszej gamy" odpadów niebezpiecznych i uzyskiwanie energii cieplnej "na skalę przemysłową". Strona powołała się na przedstawioną dokumentację, w tym opinię rzecznika patentowego wskazującą na brak bezpośredniego związku technologii i instalacji do ciągłej utylizacji odpadów organicznych innych, niż biomasa oraz niektórych odpadów chemicznych, zgłoszonej przez Spółkę A do ochrony w Urzędzie patentowym RP w dniu 1 sierpnia 2011 r. pod nr P.[...] z rozwiązaniami spółki B, zastosowanymi w urządzeniach wykorzystanych w opiniowanej instalacji. Z perspektywy kontroli sądowej zbadać należało zatem, w jaki sposób do okoliczności tych ustosunkował się organ w ramach przeprowadzonej wykładni art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. W tym zakresie wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przez Sąd w ślad za organem, że planowane do nabycia urządzenia służą do unieszkodliwiania odpadów i produkcji energii, co odpowiada zakresowi projektu przedstawionego przez skarżącą do wniosku o dofinansowanie i wskazuje na niezgodność z art. 3 ust 4 nie jest – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - wystarczające. Bez istotnego znaczenia pozostaje przy tym akceptacja wyrażona przez WSA dla stanowiska organu co do braku związania załączoną do wniosku opinią NOT oraz co do tego, iż fakt zgłoszenia do ochrony patentowej projektu racjonalizatorskiego nie determinuje oceny wniosku według kryterium nowej technologii. Nie kwestionując zasadności tych poglądów, zauważyć należy, iż organ dokonując oceny wniosku z punktu widzenia art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej zobligowany był wziąć pod uwagę i rzeczowo ustosunkować się do argumentacji spółki wnioskującej, z uwzględnieniem stanowiska zawartego w opinii NOT, jak też w przedłożonej przez Spółkę opinii rzecznika patentowego. Wskazane kwestie pominięte zostały w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji, co powoduje, że nie czyni ono zadość warunkom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a., ani też nie realizuje celów i funkcji przypisanych uzasadnieniu, jako integralnemu elementowi rozstrzygnięcia sądowego. Podważa tym samym realizację celów sądowej kontroli administracji publicznej. Ze wskazanych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.