II SA/Rz 876/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 4 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na uchwałę Rady Miejskiej [...] z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości miesięcznego wynagrodzenia burmistrza - p o s t a n a w i a - skargę odrzucić. II SA/Rz 876/13 U Z A S A D N I E N I E Rada Miejska [...] w dniu [...] maja 2013 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie ustalenia wysokości miesięcznego wynagrodzenia Burmistrza [...]. W dniu 3 czerwca 2013 r. M. G. złożył w Urzędzie Miejskim [...] skierowane do Rady Miejskiej [...] wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wynikające z w/w uchwały. W dniu 7 sierpnia 2013 r. M. G. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na opisaną na wstępie uchwałę. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o odrzucenie skargi z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania sprawy z zakresu stosunku pracy (tj. wynagrodzenia Burmistrza). Ewentualnie o odrzucenie skargi wniesionej z uchybieniem terminu 60 dni z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie skarżącego do usunięcia naruszenia prawa. Z ostrożności procesowej Rada wniosła o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres sądowej kontroli administracji określony został w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej zwanej P.p.s.a.). Stosownie do art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Warunkiem merytorycznego rozpatrzenia skargi jest złożenie jej od aktu lub czynności objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 i § 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w ograniczonym zakresie obejmującym orzekanie jedynie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Na podstawie § 3 tego artykułu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Kwestię dopuszczalności skargi na uchwały organów gminy wyznacza art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 poz. 594, dalej u.s.g.), stanowiąc, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. O możliwości zaskarżenia uchwał organów samorządu terytorialnego przesądza również art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a., określając, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt. 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. W niniejszej sprawie skarga dotyczy uchwały Rady Miejskiej w sprawie ustalenia wysokości miesięcznego wynagrodzenia Burmistrza. Zaskarżona uchwała reguluje jedynie kwestię wynagrodzenia burmistrza. Dotyczy ona sfery prywatnoprawnej, tj. relacji pracodawca-pracownik, nie zawiera przy tym jakichkolwiek innych regulacji prawnych. Nie jest zatem uchwałą z zakresu administracji publicznej. W konsekwencji nie spełnia przesłanki, o której mowa w art. 101a ust. 1 w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, bowiem przepis ten pozwala osobie, której interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem organu gminy, na wniesienie skargi na ten akt do sądu administracyjnego tylko wówczas, gdy dotyczy on sprawy z zakresu administracji publicznej (por. postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt II Sa/Go 624/12). Wyjaśnić wymaga, że zaskarżona uchwała została podjęta w zakresie stosunku pracy pracownika samorządowego nawiązanego na podstawie wyboru. W świetle przepisów ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych, wójt (burmistrz) jest pracownikiem samorządowym zatrudnionym w urzędzie gminy na podstawie wyboru, a czynności z zakresu prawa pracy wobec wójta (burmistrza, prezydenta miasta) wykonuje organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego lub w zakresie ustalonym przez ten organ w odrębnej uchwale jego przewodniczący z tym, że wynagrodzenie wójta ustala rada gminy w drodze uchwały. Ustalenie wynagrodzenia wójta należało więc do wyłącznej właściwości rady gminy. W niniejszej sprawie spór między stronami dotyczy w istocie wysokości wynagrodzenia burmistrza ustalonego mocą zaskarżonej uchwały. Nie należy tracić z pola widzenia, że wynagrodzenie jest jednym z istotnych elementów związanych ze stosunkiem pracy. Jak natomiast wynika z art. 43 ust. 2 w/w ustawy o pracownikach samorządowych, spory ze stosunku pracy pracowników samorządowych rozpoznają sądy pracy, nie zaś sądy administracyjne. Przy czym przyjąć należy, iż przepis ten odnosi się do wszystkich pracowników samorządowych, a więc także zatrudnionych na podstawie wyboru, a ustawodawca przyjął jednolity - sądowy - tryb rozpatrywania sporów ze stosunku pracy tychże pracowników. Powyższe oznacza, że skoro wynagrodzenie wójta jest czynnością z zakresu prawa pracy, a spory w tej dziedzinie rozpoznają sądy pracy, to skarga M. G. na uchwałę w przedmiocie wynagrodzenia burmistrza jest niedopuszczalna, a sądem właściwym do rozpoznania tej kwestii jest sąd powszechny (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 23 lipca 2013 r., sygn. akt III SA/Łd 740/13). W tym zakresie wypowiedział się również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 września 2012 r., sygn. II OSK 1534/12 stwierdził, że czynności z zakresu prawa pracy wobec wójta (burmistrza, prezydenta miasta), związane z nawiązaniem i rozwiązaniem stosunku pracy, wykonuje przewodniczący rady gminy, a pozostałe czynności – wyznaczona przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) osoba zastępująca lub sekretarz gminy, z tym że wynagrodzenie wójta ustala rada gminy, w drodze uchwały. Sprawy ze stosunku pracy w tym sprawy wynagrodzenia nie należą do spraw z zakresu administracji publicznej. Właściwą drogą do rozstrzygania sporów ze stosunku pracy jest droga postępowania przed sądem powszechnym. Tak też stanowi art. 43 ust. 2 ustawy o pracownikach samorządowych: Spory ze stosunku pracy pracowników samorządowych rozpoznają właściwe sądy powszechne. Sąd mając na uwadze treść wyżej opisanego art. 8 ust. 2 ustawy o pracownikach samorządowych, w kontekście przywołanych wcześniej regulacji art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a oraz art. 101 u.s.g., stwierdza, że sprawy ze stosunku pracy w tym sprawy wynagrodzenia wójtów, burmistrzów lub prezydentów miast nie należą do spraw z zakresu administracji publicznej. Wyłączenie spod właściwości sądów administracyjnych uchwał organów samorządu terytorialnego w przedmiocie wynagrodzenia burmistrza powoduje, że wniesioną w tym przedmiocie skargę należy uznać za niedopuszczalną i w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. odrzucić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.