VII SA/Wa 989/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2013 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...] w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz [...] sp. z o.o. w [...] kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...]Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...], działając na podstawie art. 113 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), na wniosek spółki [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] dotyczący wyjaśnienia treści decyzji - wyjaśnił, że decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] stycznia 1971 r., znak: [...], w sprawie wpisania do rejestru zabytków pod numerem rejestru [...] dawnego zajazdu - obecnie domu mieszkalnego usytuowanego w [...]. przy ul. [...], obejmuje swym zakresem kamienicę narożną, dwuskrzydłową, dwukondygnacyjną z podpiwniczeniem, założoną na rzucie zbliżonym do litery ‘L'. Skrzydło wschodnie kamienicy (usytuowane w pierzei ul. [...]) jest założone na planie zbliżonym do prostokąta o ściętym narożniku północno-wschodnim oraz pięciobocznym ryzalitem klatki schodowej przy elewacji zachodniej. Skrzydło północne (usytuowane w pierzei ul. [...]), jest założone na planie zbliżonym do prostokąta z prostokątnym, jednoosiowym ryzalitem w części zachodniej. Oba ww. skrzydła połączone są wtopionym w bryłę budynku łącznikiem mieszczącym sień przejazdową, założonym na planie prostokąta. Wpis do rejestru zabytków nie obejmuje pozostałej zabudowy usytuowanej na przedmiotowej posesji, nie obejmuje także nieruchomości gruntowej położonej w [...] przy ul. [...] ul. [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że z wnioskiem o wyjaśnienie, na podstawie art. 113 § 2 k.p.a., treści decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] stycznia 1971 r., znak: [...] - w dniu 18 stycznia 2012 r. wystąpiła spółka [...] Sp. z o.o. w [...] dochodząc wyjaśnienia czy decyzja ta obejmuje przedmiotowy budynek wraz z gruntem, na którym jest on posadowiony, czy też całą działkę gruntową. Wnioskodawca uzasadnił konieczność wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji zobowiązaniem nałożonym przez Sąd Rejonowy dla [...] w [...] I Wydział Cywilny, który prowadzi spór między właścicielem nieruchomości – Miastem [...] a użytkownikiem wieczystym czyli wnioskodawcą w przedmiocie obniżenia opłat z tytułu użytkowania wieczystego jeżeli nieruchomość gruntowa została wpisana do rejestru zabytków. Załączył do wniosku akt notarialny z dnia [...] października 1999 r. rep A nr [...], mocą którego Gmina [...] oddała w użytkowanie wieczyste wnioskującej spółce działkę nr [...] położoną w [...] przy ul. [...] oraz sprzedała na własność znajdujące się na przedmiotowej działce zabudowania. Zgodnie z ww. aktem notarialnym Gmina [...], wykonując uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 1998 r. nr [...], obniżyła cenę uzyskaną w drodze przetargu o 10 %, w związku z wpisaniem nieruchomości do rejestru zabytków, w tym działki gruntu oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]. W ocenie wnioskodawcy treść ww. aktu notarialnego wskazuje, iż rzeczywisty zakres wpisu do rejestru zabytków obejmuje zarówno budynek, jak i całą nieruchomość gruntową. Następnie organ przywołał treść przepisu art. 113 k.p.a. i wskazał, że z treści decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] stycznia 1971 r., znak: [...] jednoznacznie wynika, że do rejestru zabytków został wpisany budynek usytuowany przy ul. [...]. Decyzja ta nie wyszczególnia natomiast, zarówno w rozstrzygnięciu, jak i w uzasadnieniu, informacji o nieruchomości gruntowej położonej przy [...], nie wymienia numeru działki ewidencyjnej, nie zawiera załącznika graficznego, na którym obok budynku, jako oddzielny przedmiot ochrony byłby oznaczony teren całej nieruchomości gruntowej lub jej części usytuowanej bezpośrednio pod budynkiem. Zaś zawarcie wspomnianego aktu notarialnego nastąpiło po uprzedniej akceptacji przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zamiaru zbycia nieruchomości przez Gminę [...], zgodnie z art. 13 ust. 4 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgoda na sprzedaż obiektu zabytkowego została wyrażona pismem WKZ z dnia ...03.1998 r., w którym wskazano: Wojewódzki Konserwator Zabytków informuje, że kamienica - dawny zajazd - wybudowana ok. 1855 r., wpisana jest do rejestru zabytków nieruchomych województwa [...] pod nr rejestru [...]. [...] Wojewódzki Oddział Państwowej Służby Ochrony Zabytków prosi o powiadomienie nabywcy o zabytkowym charakterze nieruchomości oraz umieszczenie tego sformułowania w umowie notarialnej... . Z powyższego jednoznacznie wynika, iż konserwator zabytków potwierdził wpis do rejestru decyzją [...] z dnia [...]stycznia 1971 r. (nr rejestru [...]) wyłącznie budynku, nie zaś całej nieruchomości gruntowej usytuowanej przy ul. [...] / [...]. W odniesieniu do załączonego do wniosku jako materiał dowodowy zaświadczenia konserwatora zabytków z dnia [...] sierpnia 2008 r. organ stwierdził, iż jego treść obrazuje ówczesną interpretację przez organ ochrony zabytków zakresu wpisu do rejestru przedmiotowej nieruchomości, opartą wobec braku stosownej wykładni w przepisach dotyczących ochrony zabytków, na definicji pojęcia nieruchomość zawartej w Kodeksie Cywilnym oraz definicji pojęcia budynek zawartej w ustawie Prawo budowlane. Na koniec organ powołał się na treść wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 grudnia 2008 r. I SA/Go 720/08, w którym sąd stwierdził: nie można przyjąć, że wpisanie budynku do rejestru zabytków powoduje automatycznie uznanie gruntu pod tym budynkiem za zabytek objęty rejestrem zabytków. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...], działając na podstawie art. 89 pkt 1, 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) oraz art. 17 pkt 2, art. 113 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] - uchylił zaskarżone postanowienie w całości i orzekł, iż decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] stycznia 1971 r., znak: [...], obejmuje swym zakresem dawny zajazd - budynek usytuowany przy ul. [...] w [...] (obecny adres ul. [...]/ul. [...]), treść decyzji nie odnosi się w żaden sposób do wpisania do rejestru zabytków gruntu, na którym jest położony ww. budynek, czy też wpisania do rejestru zabytków całej nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę ewidencyjną, na której jest położony wpisany budynek. W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, że celem instytucji wyjaśnienia treści decyzji wyrażonej w art. 113 k.p.a. jest usunięcie niejasności decyzji, w szczególności wyjaśnienie treści zawartego w niej rozstrzygnięcia. Wyznaczone przepisem art. 113 § 2 k.p.a. pole działania organu jest ograniczone wyłącznie do wyjaśnienia stronie zgłaszanych wątpliwości, co do użytych w decyzji wyrażeń, niejasnych sformułowań bądź zastosowanych skrótów utrudniających ustalenie sensu rozstrzygnięcia. Organ powołał się na orzecznictwo sądowo-administracyjne, w którym przyjmuje się, iż w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie można zmieniać decyzji ani uzupełniać, nie można dokonywać nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, czy też dostosowywać ją do wymogów ukształtowanych zmienionym już po jej wydaniu stanem prawnym (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 maja 1999 r., I SA1456/98, z dnia 17 grudnia 2002 r., II SA 1560/01 z dnia 9 stycznia 2003 r., I SA 1283/01, z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt II GSK211/08, niepubl.). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, organ odwoławczy wskazał, iż rozstrzygnięcie wyjaśnianej decyzji, jak i uzasadnienie, jest sformułowane w sposób jasny i nie nasuwający wątpliwości co do użytych w decyzji wyrażeń, niejasnych sformułowań bądź zastosowanych skrótów utrudniających ustalenie sensu rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy wskazał, że wyjaśnienie dokonane w zaskarżonym postanowieniu polegające na wskazaniu cech wpisanego obiektu, jest niezgodne z art. 113 § 2 k.p.a. bowiem nie odnosi się wyłącznie do tego co stanowiło treść decyzji w chwili jej wydania. Z tego względu organ odwoławczy, w trybie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a., zmienił zaskarżone postanowienie z dnia [...] marca 2012 r. Następnie organ odwoławczy odnosząc się do żądania strony wskazał, że decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] stycznia 1971 r. znak: [...], nie wyszczególnia, zarówno w rozstrzygnięciu, jak i w części dotyczącej uzasadnienia, informacji o nieruchomości gruntowej położonej przy ul. [...], nie wymienia numeru działki ewidencyjnej, nie zawiera załącznika graficznego, na którym obok budynku, jako oddzielny przedmiot ochrony byłby oznaczony teren całej nieruchomości gruntowej, lub jej części położonej bezpośrednio pod budynkiem. Treść decyzji nie odnosi się zatem w żaden sposób do wpisania do rejestru zabytków gruntu, na którym wpisywany budynek jest położony, czy też całej nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę ewidencyjną. Zatem żądanie o wyjaśnienie z dnia 18 stycznia 2012 r., odnosi się do kwestii nie zawartych w treści decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] stycznia 1971., znak: [...]. Podsumowując Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wskazał, że z uwagi na fakt, iż żądanie odnosi się do kwestii nie zawartych w treści decyzji z dnia [...] stycznia 1971 r. nie jest możliwe wyjaśnienie treści decyzji w żądanym zakresie, tj. poprzez odpowiedź na pytanie czy wyjaśniana decyzja obejmuje swym zakresem tylko budynek narożny dwufrontowy, założony na planie litery L, wraz z gruntem, na którym budynek jest bezpośrednio położony, czy też całą działką gruntu stanowiącą wewnętrzny dziedziniec zabudowy miejskiej, gdyż wiązałoby się to z koniecznością sformułowania w tym zakresie nowej treści decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2013 r. złożyła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: -art. 113 § 2 k.p.c. - poprzez pominięcie, że zdaniem organu dokonującego wyjaśnienia treści wydanej przez siebie decyzji, jest w istocie wyjaśnienie, jak rozumiał wydaną przez siebie decyzję, a nie dokonywanie jej interpretacji z zastosowaniem wykładni prawa, co de facto uczynił organ I, a w zaskarżonym postanowieniu powielił organ II instancji, a nadto, że to organ I instancji winien wszakże wyjaśnić jak rozumiał wydaną przez siebie decyzję w dacie jej wydania, a nie organ nad nim nadrzędny; -art. 113 § 2 k.p.a. w zw. z art. 5 pkt. 1 ustawy o ochronie dóbr kultury poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych dotyczących treści decyzji objętej niniejszym postępowaniem co do w zakresu wpisu nieruchomości położonej przy ul. [...]/[...] w [...] do rejestru zabytków województwa łódzkiego z pominięciem implikacji wynikających z przepisu art. 5 pkt. 1 ustawy o ochronie dóbr kultury z dnia 15 lutego 1968 r., obowiązującego w dacie wydania rzeczonej decyzji tj. w dniu [...]stycznia 1971 r. zgodnie z którym, do rejestru zabytków mogły być wpisane dzieła budownictwa, urbanistyki i architektury, niezależnie od ich stanu zachowania, jak historyczne założenia urbanistyczne miast i osiedli, parki i ogrody dekoracyjne, cmentarze, budowle i icjn wnętrza wraz z otoczeniem oraz zespoły budowlane o wartości architektonicznej, a także budowle mające znaczenie dla historii budownictwa, co sprawia, że działka gruntu na której posadowiony jest budynek dawnego zajazdu mogłaby zostać wpisana do rejestru zabytków tylko jako jego otoczenie, a zatem w każdym przypadku grunt usytuowany bezpośrednio pod budynkiem wyłączony byłby spod zakresu wpisu zabudowanej nieruchomości do rejestru zabytków, skoro w powołanym przepisie mowa tylko o otoczeniu, gdy tymczasem złożone do akt niniejszej sprawy zaświadczenie o zakresie wpisu do rejestru zabytków wynikającego z decyzji z dnia [...] stycznia 1971 r. wydane przez organ I instancji potwierdzało, że grunt pod budynkiem, wbrew dzisiejszemu stanowisku organu I i II instancji, objęty jest wpisem do rejestru zabytków, natomiast nie jego otoczenie, co biorąc pod uwagę fakt trwałego związania budynku z gruntem na którym jest on położony w pełni usprawiedliwia przedstawioną interpretację; -art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - poprzez nie rozważenie całokształtu materiału dowodowego, zebranego w sprawie, a w szczególności treści wydawanych przez organ I instancji w 2008 r. zaświadczeń na podstawie decyzji z dnia [...] stycznia 1971 r., co do zakresu wpisu do rejestru zabytków obiektu posadowionego na działce gruntu przy ul. [...]/[...] w [...], nie sugerowanych orzecznictwem wydanym na gruncie ustawy o opłatach i podatkach lokalnych, jak również pozostałych dokumentów złożonych do akt sprawy usprawiedliwiających postulowaną przez skarżącą interpretację decyzji; -art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i orzeczenie co do meritum sprawy, w sytuacji, gdy zgodnie z przepisem art. 113 § 2 k.p.a. wyjaśnienie treści decyzji winno być dokonane przez organ który ją wydał; -art. 138 § 2 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i nieprzekazanie sprawy po uchyleniu postanowienia organu I instancji do ponownego rozpoznania, skoro to właśnie ten organ winien wyjaśnić treść wydanej przez siebie decyzji; Zdaniem skarżącej Spółki organ drugiej instancji rozpoznający niniejszą sprawę, po stwierdzeniu naruszenia przepisów prawa przez organ pierwszej instancji, winien przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, skoro nie jest uprawniony do merytorycznego rozpoznania sprawy. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Biorąc pod uwagę wyżej wskazane kryteria Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa, a zatem skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 113 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. W doktrynie podkreśla się, że "biorąc pod uwagę cel instytucji uregulowanej w art. 113 § 2 k.p.a. podkreślić trzeba, że sięgnięcie do niej prowadzić ma do usunięcia niejasności co do treści decyzji, w szczególności wtedy, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. A contrario zatem wyjaśnienie wątpliwości nie może prowadzić ani do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Nie może też, co wydaje się oczywiste, pozostawać w sprzeczności z treścią decyzji."(vide: LEX komentarz do art. 113 § 2 k.p.a. Andrzej Wróbel, stan prawny: 18 lipca 2013 r., a także wyrok NSA z dnia 21 września 2012 r., II OSK 940/11, LEX nr 1252239). W tym stanie rzeczy, odnośnie postanowienia organu drugiej instancji zgodzić się należy ze stroną skarżącą, że zostało ono wydane z naruszeniem prawa, tj. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 113 § 2 k.p.a. O wyjaśnieniu wątpliwości treści decyzji orzeka bowiem jedynie organ, który wydał tę decyzję, zatem w nieuprawniony sposób z przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. skorzystał w niniejszej sprawie organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie może orzekać o meritum sprawy w sytuacji, gdy podstawą rozstrzygnięcia jest art. 113 § 2 k.p.a., skoro według literalnego brzmienia powołanego przepisu wątpliwości co do treści decyzji może stronie wyjaśnić jedynie organ, który tę decyzję wydał. Zatem z samej ustawy wynika, że organ drugiej instancji takiego orzeczenia wydać nie mógł. Postanowienie reformatoryjne organ drugiej instancji mógłby wydać tylko wówczas, gdyby wykładnia dokonana zaskarżonym postanowieniem budziła wątpliwości z punktu widzenia zasad logicznego rozumowania odnoszącego się do meritum sprawy i była sprzeczna z analizą treści interpretowanego rozstrzygnięcia wraz z uzasadnieniem. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2013 r. VII SA/Wa 880/13, www.cbois.nsa.gov.pl). Dostrzegając nieprawidłowości w postanowieniu organu pierwszej instancji organ odwoławczy winien był je uchylić na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. i przekazać organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania sprawy w trybie art. 113 § 2 k.p.a. Natomiast postanowienie organu pierwszej instancji wydane zostało z naruszeniem art. 113 § 2 k.p.a. Naruszenie polegało na niewłaściwym zastosowaniu art. 113 § 2 k.p.a., skutkiem czego wyjaśnienie treści decyzji de facto przeszło w nieuprawnioną zmianę rozstrzygnięcia. Wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji nie polega na interpretacji gramatycznej, logicznej czy celowościowej, lecz jedynie na objaśnieniu, jak organ wydający decyzję rozumiał jej sens. Dokonując wyjaśnienia treści decyzji, organ nie może wyjść poza treść dokonanego rozstrzygnięcia, gdyż przez wyjaśnienie treści decyzji organ nie może doprowadzić do nowego rozstrzygnięcia sprawy, ani też go uzupełniać. Ustalenia faktyczne przyjęte jako przesłanki wydanej decyzji, podobnie jak nieprawidłowa subsumpcja, błędna wykładnia czy też niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego, mogą być zwalczane w trybie odwoławczym bądź też w trybie nadzoru. Nie może być natomiast wykorzystywany do tego celu tryb rektyfikacyjny. (por. Wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2003 r., III SA 622/01, LEX nr 137799). W trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie można zmieniać decyzji ani jej uzupełniać, nie można dokonywać nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego czy też dostosowywać ją do wymogów ukształtowanych zmienionym już po jej wydaniu stanem prawnym. (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., II GSK 211/08, LEX nr 493163). Przy wyjaśnianiu treści decyzji musi być uwzględniony stan faktyczny i prawny sprawy z dnia jej wydania. (wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., II GSK 195/08, LEX nr 491268; vide także LEX komentarz do art. 113 § 2 k.p.a. Andrzej Wróbel, stan prawny 18 lipca 2013 r.). Decyzja z 1971 roku o wpisie do rejestru, czyli decyzja której dotyczą wątpliwości, w rozstrzygnięciu zawiera wpis: do rejestru wpisać dawny zajazd – obecnie budynek mieszkalny ul. [...]. Natomiast postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wyjaśniając wątpliwości co do treści ww. decyzji z 1971 r. omówił kamienicę narożną, dwuskrzydłową, dwukondygnacyjną z podpiwniczeniem, założoną na rzucie zbliżonym do litery ‘L'; skrzydło wschodnie kamienicy (usytuowane w pierzei ul. [...]) jest założone na planie zbliżonym do prostokąta o ściętym narożniku północno-wschodnim oraz pięciobocznym ryzalitem klatki schodowej przy elewacji zachodniej; skrzydło północne (usytuowane w pierzei ul. [...]), jest założone na planie zbliżonym do prostokąta z prostokątnym, jednoosiowym ryzalitem w części zachodniej. Oba ww. skrzydła połączone są wtopionym w bryłę budynku łącznikiem mieszczącym sień przejazdową, założonym na planie prostokąta. Wpis do rejestru zabytków nie obejmuje pozostałej zabudowy usytuowanej na przedmiotowej posesji, nie obejmuje także nieruchomości gruntowej położonej w [...] przy ul. [...]/ ul. [...]. Porównując treść decyzji wpisującej do rejestru dawny zajazd - obecnie budynek mieszkalny i wyjaśnienie wątpliwości zawarte w postanowieniu z [...] marca 2012 r. czyli - czy wpis do rejestru obejmuje jedynie budynek (dawny zajazd) czy także całą nieruchomość gruntową, na której dawny zajazd jest posadowiony - odnosi się wrażenie, że w tych rozstrzygnięciach jest mowa o różnych nieruchomościach budynkowych. Organ pierwszej instancji zamiast wyjaśnić wątpliwości co do treści decyzji, o których traktował wniosek, w oparciu o art. 113 § 2 k.p.a., orzekł o innej treści. Stwierdzić należy, że organ pierwszej instancji orzekał w 2013 roku dokonując interpretacji wydanej przez siebie decyzji w 1971 roku przez pryzmat aktualnie panujących poglądów i dokonał jej interpretacji w oparciu o aktualną wykładnię prawa. A przecież, jak już wyżej wskazano, nie temu służy przepis art. 113 § 2 k.p.a. Słuszny jest zatem zarzut strony odnośnie naruszenia art. 113 § 2 k.p.a. zarówno w kwestii nie wyjaśnienia wątpliwości treści decyzji, jak również nie wyjaśnienia wątpliwości w świetle przepisów obowiązujących w dacie wydania tej decyzji z 1971 roku. W niniejszej sprawie treść postanowienia z 2013 r. de facto zmienia treść decyzji z 1971 roku, czym narusza art. 113 § 2 k.p.a. Konkludując, Sąd uznał, że zarzuty skargi są uzasadnione bowiem postanowienia organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem prawa, w szczególności art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 113 § 2 k.p.a. Z tych wszystkich względów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. Na podstawie art. 152 cyt. ustawy, Sąd orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku, a rozstrzygnięcie o kosztach oparł na treści art. 200 powołanej ustawy.