VI SA/Wa 1006/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędzia WSA Dariusz Zalewski Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2013 r. spraw ze skarg P. T. i R. M. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] września 2012 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Sprawiedliwości na rzecz skarżącego P. T. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych i na rzecz skarżącego R. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Minister Sprawiedliwości (zwany dalej organem) decyzją z [...] stycznia 2013 r. nr [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy P. T. i R. M. (zwanych dalej skarżącymi), rozstrzygniętej decyzją Ministra Sprawiedliwości z [...] września 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję o powołaniu M. W. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w B., odmawiając jednocześnie powołania R. M., P. T. i A. S. na wyżej wymienione stanowisko. Minister Sprawiedliwości działał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. oraz na podstawie art. 10 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Dz. U. z 2006 r., Nr 167, poz. 1191 ze zm. zwana dalej u.k.s.e.). W Monitorze Polskim z [...] marca 2010 r.( Nr 12, poz. 128) ukazało się obwieszczenie Ministra Sprawiedliwości z [...] lutego 2010 r. o wolnym stanowisku komornika sądowego w rewirze przy Sądzie Rejonowym w B., po odwołanym komorniku P. S. Decyzją z [...] lipca 2010 r. nr [...], utrzymaną następnie w mocy decyzją z [...] października 2010 r. nr [...] Minister Sprawiedliwości powołał M. W. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w B. po odwołanym komorniku P. S., odmawiając powołania na to stanowisko dziesięciu innym kandydatom m.in. skarżącym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 maja 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 2670/10 uchylił decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] października 2010 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2010 r. oraz stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. Zdaniem Sądu Minister Sprawiedliwości nie wykazał dostatecznie jasno okoliczności przekonywujących o trafności swojego rozstrzygnięcia, należało więc wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżoną decyzje z [...] października 2010 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] lipca 2010 r., jako uchybiające w sposób istotny zasadom postępowania administracyjnego. Ponadto Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie pracownikiem Ministra Sprawiedliwości, który podpisał obie wydane w sprawie decyzje i podlegającym wyłączeniu jest Podsekretarz Stanu Z. W. Zdaniem Sądu instytucja wyłączenia pracownika organu administracji publicznej jest jednym z elementów gwarancji prawa do obiektywnego, bezstronnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, zatem wydanie decyzji po złożeniu wniosku o ponowne jej rozpatrzenie przez tę samą osobę świadczy o uchybieniu tej gwarancji. Wydanie decyzji przez pracownika, który podlega wyłączeniu na mocy art. 24 k.p.a. stanowi przesłankę do wznowienia postępowania, określoną w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Jeżeli wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, to stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. ma obowiązek uwzględniając skargę na decyzję, uchylić ją w całości albo w części. W świetle powyższego, wydanie decyzji po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez upoważnioną przez ministra osobę, która rozpoznała sprawę w pierwszej instancji, stanowi istotne naruszanie przepisów postępowania, tj. art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. co może mieć istotny wpływ na wynik sprawy i uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zakwestionowanej decyzji. Po wykonaniu zaleceń Sądu organ decyzją z [...] września 2012 r. powołał M. W. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w B., odmawiając jednocześnie powołania na ww. stanowisko trzem pozostałym kandydatom. Decyzją z [...] stycznia 2013 r. organ utrzymał w mocy ww. decyzję. W ocenie organu zaskarżone decyzje zostały wydane zgodnie z prawem, a w toku postępowania administracyjnego Minister Sprawiedliwości dokonał niezbędnych ustaleń faktycznych i rozstrzygnął sprawę mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa. Organ stwierdził, że bezzasadny jest zarzut skarżących dotyczący naruszenia przepisu art. 11 ust. 6 i 7 u.k.s.e. Zdaniem organu zgodnie z art. 11 ust. 6 u.k.s.e., momentem rozstrzygającym, czy dana osoba ubiega się równocześnie o powołanie na więcej niż jedno stanowisko komornicze jest moment wpływu wniosku do organu rozstrzygającego sprawę, tj. Ministra Sprawiedliwości (z tą chwilą następuje z art. 61 § 3 k.p.a. wszczęcie postępowania). Stwierdzono, że M. W. był stroną postępowania w sprawie powołania na stanowisko komornika Rejonowego przy Sądzie Rejonowym w C. W postępowaniu tym uczestniczyło 8 osób. Po połączeniu w trybie art. 62 k.p.a. ich wniosków do wspólnego rozpoznania w dniu [...] marca 2010 r. została wydana decyzja rozstrzygająca o powołaniu na stanowisko komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w C. Decyzja powyższa została doręczona M W. w dniu [...] marca 2010 r. Termin do wniesienia przez niego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upływał w dniu [...] marca 2010 r. Takiego wniosku M. W. nie złożył, mógł więc uważać, to postępowanie w stosunku do niego zostało zakończone. W dniu [...] kwietnia 2010 r. nadał w urzędzie pocztowym wniosek o powołanie na stanowisko komornika sądowego w B. Jednocześnie z ostrożności, nie mogąc wiedzieć, w jaki sposób skorzystają ze swoich praw inne strony postępowania o powołanie na stanowisko komornika w C., pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r., nadanym dnia [...] kwietnia 2010 r., które wpłynęło do organu [...] kwietnia 2010 r. M. W. cofnął skutecznie swój wniosek o powołania na stanowisko komornika przy Sądzie Rejonowym w C. W dacie wpływu tego pisma do organu postępowanie w sprawie obsady stanowiska komorniczego w Częstochowie nie toczyło się, bowiem dopiero w dniu [...] kwietnia 2010 r. do organu wpłynął wniosek o ponowne rozpatrzenie tej sprawy. Zdaniem organu M. W. nie ubiegał się równocześnie o dwa stanowiska komornicze. Z tych względów organ uznał za całkowicie bezzasadny zarzut skarżących dotyczący rażącego naruszenia art. 11 ust. 6 u.k.s.e. W ocenie organu na dzień złożenia wniosku o powołanie na stanowisko Komornika przy Sądzie Rejonowym w B. wniosek o powołanie na stanowisko Komornika przy Sądzie Rejonowym w C. był niejako "skonsumowany" poprzez wydanie decyzji z [...] marca 2010 r. Organ nie miał wątpliwości odnośnie strony postępowania. Organ przeanalizował fakt, że na dzień wydania decyzji z a [...] września 2012 r. M. W. nie pełnił obowiązków asesora komorniczego. Powyższe zostało wskazane przez organ na stronie [...] decyzji z [...] września 2012 r., a rozważone na stronie [...] tej decyzji. W ocenie organu odnośnie przesłanki stażu asesorskiego wskazano, że art. 10 ust. 1 pkt 10 u.k.s.e. wymaga udokumentowania od kandydatów co najmniej dwuletniego okresu wykonywania obowiązków asesora komorniczego, nie zaś faktu bycia asesorem komorniczym w dacie podejmowania decyzji przez organ. Jednocześnie przepisy ustawy o komornikach sądowych i egzekucji nie uzależniają powołania na stanowisko komornika od długości stażu pracy na stanowisku asesora komorniczego (tak wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 września 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 499/07). Wskazał, że nie są również zasadne zarzuty skarżących dotyczące uwzględnienia przy ocenie doświadczenia zawodowego kandydatów faktu, iż M. W. przez cztery miesiące wykonywał obowiązki komornika sądowego. Rozpatrując materiał dowodowy w sprawie organ zobowiązany był uwzględnić fakt, że powołany kandydat wykonywał swe obowiązki na podstawie decyzji ostatecznej, pozostającej w obrocie prawnym. Organ wskazał, że dogłębnie ocenił posiadania przez kandydatów nieposzlakowanej opinii oraz wysokiego poziomu przygotowania do wykonywania zawodu komornika sądowego, zarówno od strony merytorycznej, jak i posiadanych cech charakteru. Dokonując wyboru M. W.na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w B., Minister Sprawiedliwości uwzględnił cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, a także interes społeczny. W ocenie organu, kandydat ten daje największą rękojmię właściwego wykonywania funkcji komornika, a w drodze do wykonywania zawodu komornika sądowego, wykazał się zarówno zdobytą wiedzą jak i stosownym doświadczeniem zawodowym. Za kandydaturą M. W. przemawiają takie okoliczności jak: najwyższa nota spośród wszystkich kandydatów uzyskana z egzaminu zawodowego, odpowiedni staż pracy i wreszcie samodzielne pełnienie funkcji komornika sądowego. Odnośnie zarzutu rozpatrzenia wniosku A. S., złożonego według skarżących po terminie, organ wyjaśnił, że miesięczny termin do składania wniosków o powołanie na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w B. upływał [...] kwietnia 2010 r. (drugi dzień Świąt Wielkanocnych), a zatem był to dzień ustawowo wolny od pracy, zgodnie z art. 57 § 4 k.p.a., jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, wnosząc o stwierdzenie nieważności powyższych decyzji, natychmiastowe wstrzymanie wykonalności ww. decyzji, zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonym decyzją zarzucili a naruszenie art. 6, 7, 8, 9 zd. 2, 73, 75, 77, 78, 80 oraz 107 k.p.a. mający charakter rażącego i uporczywego. Zdaniem skarżących pomimo wyraźnej dyspozycji art. 153 p.p.s.a, organ ponownie rozpoznając sprawę, przyjął założenie, jakoby wyrokiem WSA w Warszawie z 24 maja 2011 r. sąd uchylił wcześniejsze decyzje, wyłącznie dlatego, że organ "(...) niedostatecznie uzasadnił wybór powołanego kandydata oraz nie wyjaśnił wszechstronnie wszystkich okoliczności sprawy, pomijając w swych rozważaniach kwestie doświadczenia zawodowego kandydatów oraz przedłożone opinie". Przyjęcie takiego założenia, nie skutkowało ponownym dokonaniem wszechstronnej analizy zgromadzonego materiału celem wyłonienie kandydata, niekoniecznie tego samego, ale dającego najpełniejszą gwarancję wykonywania obowiązków komornika. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Na rozprawie w dniu 24 września 2013 r. Sąd, działając w oparciu o art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej: p.p.s.a. - postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 1006/13 i VI SA/Wa 1007/13 i prowadzić dalej pod sygnaturą akt VI SA/Wa 1006/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skargi zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Ministra Sprawiedliwości z [...] stycznia 2013 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję z [...] września 2012 r. Ustawodawca w artykule 10 u.k.s.e. wymienił obligatoryjne przesłanki, jakie musi spełniać kandydat na stanowisko komornika sądowego. Jednocześnie nie wskazał hierarchii ich ważności. W związku z powyższym należy przyjąć, że wszystkie są równoważne, a tym samym żadna z nich nie ma decydującego znaczenia w postępowaniu w sprawie powołania na stanowisko komornika sądowego. W pierwszej kolejności należy dokonać analizy spełniania przesłanek, w oparciu o zasadę swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 80 k.p.a., analizy ocen uzyskanych przez poszczególnych kandydatów w związku z ukończeniem studiów oraz z egzaminu komorniczego i innych opisanych w przepisie kryteriów. Trzech kandydatów ukończyło wyższe studia prawnicze uzyskując tytuł magistra prawa, z przebiegu których uzyskali następujące oceny – R. M. dobrą plus, M. W. dobrą, P. T. dostateczną plus. A. S. ukończyła uzupełniające studia magisterskie na kierunku administracja z wynikiem dobrym. Również R. M. legitymuje się posiadaniem tytułu magistra administracji, a studia te ukończył z oceną dobrą. Spośród wszystkich kandydatów M. W. uzyskał ocenę bardzo dobrą z egzaminu komorniczego. Przedłożone opinie potwierdzają, że kandydaci posiadają nieposzlakowaną opinię. Wskazują także ich wysoki stopień przygotowania do wykonywania zawodu komornika sądowego, zarówno od strony merytorycznej, jak i posiadanych cech charakteru. Wszyscy kandydaci pełnili obowiązki zastępcy komornika sądowego co świadczy o tym, że mieli możliwość zdobycia praktycznych umiejętności oraz dysponują doświadczeniem pozwalającym na samodzielne wykonywanie funkcji komornika sądowego. Należy zauważyć, że kandydat Pan M. W. ubiegał się o powołanie na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w B. po odwołanym komorniku P. H., jednocześnie zdaniem Sądu, kandydat ten pozostawał stroną wcześniej wszczętego postępowania o powołanie na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w C. po odwołanym komorniku Pani B. C. Kandydat ten pismem z [...] kwietnia 2010 r. nadanym w Urzędzie Pocztowym [...] kwietnia 2010 r. oświadcza, że cofa swój wniosek o powołanie na stanowisko komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w C. po odwołanym komorniku B. C. Oświadczenie to kandydat składa dopiero w dacie [...] kwietnia 2010 r., kiedy już od [...] kwietnia 2010 r. ubiega się o wolne stanowisko komornika sądowego w B. Swój wniosek cofa wyłącznie pod warunkiem, że którykolwiek z uczestników postępowania po odwołanym komorniku B. C., złoży wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tak więc uzależnia on skuteczność swojego wniosku od ziszczenia się warunku. Cofnięcie wniosku o powołanie na stanowisko komornika powinno być jednoznaczne i w konsekwencji prowadzić do umorzenia postępowania administracyjnego. Należy jednak podkreślić, iż do czasu uprawomocnienia się postanowienia w przedmiocie umorzenia postępowania wniosek o jego umorzenie może być skutecznie cofnięty. Biorąc pod uwagę, że termin do złożenia wniosku o powołanie na stanowisko komornika jest terminem prawa materialnego wszystkie ewentualne sprawy związane ze spełnianiem warunków formalnych winny być zgodne z dyspozycją ustawy na dzień przewidziany jako ostatni do składania wniosków. Zdaniem Sądu dopiero z chwilą uprawomocnienia się decyzji o umorzeniu postępowania wobec Pana M. W. w przedmiocie powołania na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w C., po odwołanym komorniku Pani B. C., kandydat ten mógł ubiegać się o powołanie na inne stanowisko. Wyłącznie umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie powołania na komornika w stosunku do danej osoby, zamyka drogę do konkretyzacji praw lub obowiązków stron w tym postępowaniu administracyjnym i tym samym kończy bieg postępowania w określonej instancji administracyjnej. Przesłanka umorzenia może istnieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, a może ona powstać także w czasie trwania postępowania. Decyzje będące przedmiotem skargi zostały wydane wbrew zakazowi ustanowionemu w art. 11 ust. 6 i 7 u.k.s.e. (w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji oraz niektóry innych ustaw (Dz. U. 2007, Nr 112, poz. 769) tj. zakazowi ubiegania się o powołanie na stanowisko komornika sądowego w więcej niż jednym rewirze komorniczym. Przepis art. 11 u.k.s.e. został zmieniony ustawą z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. 2010 r. Nr 40, poz. 228) - weszła w życie 17 czerwca 2010 r. Wskazana ustawa zawiera przepis temporalny na mocy którego wszczęte postępowania w przedmiocie powołania na stanowisko komornika toczą się według przepisów dotychczasowych - art. 2. Zgodnie z art. 11 ust. 6 u.k.s.e. zainteresowany w tym samym czasie może ubiegać się o powołanie na stanowisko komornika tylko w jednym rewirze komorniczym. Zwrot w tym samym czasie oznacza, iż chodzi o jednoczesne staranie się zainteresowanego o powołanie na więcej niż jedno stanowisko komornika sądowego. Wobec czego złożenie wniosku o powołanie na stanowisko komornika sądowego w pełni wypełnia dyspozycję tego przepisu, gdyż oznacza staranie się o powołanie na komornika. Powołanie na wolne stanowisko komornika sądowego jest zawsze inicjowane z woli Ministra Sprawiedliwości w formie obwieszczenia stosownie do art. 11 ust 2 u.k.s.e. Osoby zainteresowane objęciem tego stanowiska składają wnioski do prezesa właściwego sądu apelacyjnego a ten niezwłocznie na mocy art. 11 ust 3 u.k.s.e. przesyła odpisy wniosków do właściwej izby komorniczej celem wydania opinii o kandydacie, po czym przesyła je Ministrowi Sprawiedliwości. Jest to jedyny sposób przystąpienia do postępowania, gdyż zainteresowany objęciem stanowiska komornika nie może sam z własnej inicjatywy żądać powołania go na stanowisko komornika. Obwieszczenie o wolnym stanowisku jest warunkiem sine qua non dla wszczęcia postępowania o powołanie na stanowisko komornika sądowego. Chwila złożenia wniosku o powołanie jest momentem wszczęcia postępowania w stosunku do danego zainteresowanego. W dniu [...] kwietnia 2010 r. powołany nadaje w placówce pocztowej wniosek o powołanie na komornika w B. W tym samym czasie jest już stroną postępowania o powołanie na komornika sądowego w C. [...]. W oparciu o obowiązujące przepisy prawa należy stwierdzić, iż zakaz ubiegania się o powołanie na więcej niż jedno stanowisko komornika sądowego aktualizuje się z chwilą złożenia przez zainteresowanego pierwszego wniosku o powołanie na wybrane stanowisko komornika sądowego i trwa, bądź to do czasu uprawomocnienia się decyzji o powołaniu, bądź to do czasu uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 2 kpa. Należy zauważyć ponadto, że powołany przez blisko dwa lata nie pełnił funkcji asesora komorniczego, co nie zostało przez organ uzasadnione jako przesłanka pozytywna. Wspomniane powyżej elementy albo całkowicie pominięto przy wydawaniu decyzji (staż w kancelarii i ogólny staż pracy) albo błędnie zliczono okresy zatrudnienia (staż asesorski). Okoliczność ta, narusza zasadę podejmowania decyzji w oparciu o cały zgromadzony (zgłoszony przez strony) materiał dowodowy. Konieczność uwzględnienia opinii zgłoszonych do sprawy może świadczyć jedynie pozytywnie o kandydacie jako o osobie operatywnej co w tej pracy może być jedynie oceniane pozytywnie (na konieczność zgromadzenia opinii wskazał Sąd w wyroku z dnia 24 maja 2011 r. sygn. VI SA/Wa 2670/10). Zgromadzone w aktach sprawy opinie mogą wskazywać m.in. na posiadane cechy charakterologiczne oraz osobowościowe oraz być dowodem profesjonalizmu, kompetencji i szacunku jakim opisaną w opinii osobę darzy jej opiniodawca. Znaczenie opinii z uwagi na ich autorów oraz ich stosunek do opiniowanego kandydata może stanowić swoistego rodzaju gwarancję zabezpieczenia słusznego interesu społecznego. Za obsadą każdego wolnego stanowiska komornika sądowego mogą przemawiać różne okoliczności, przy czym zawsze należy rozważyć, te które pozwolą na podjęcie decyzji uwzględniającej optymalny interes społeczny i słuszny interes strony. W tym stanie rzeczy organ winien był dokonać rozważań w stopniu umożliwiającym sądowi administracyjnemu pełną kontrolę legalności zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego należy niewątpliwie uznać, iż Minister Sprawiedliwości, niezależnie od uchybienia normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., dopuścił się w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów państwa wyrażonej w art. 8 k.p.a. Z zasady wyrażonej w tym przepisie wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności (art. 6 k.p.a.). Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku tak ukształtowanego postępowania mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117, podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Zdaniem Sądu zasadom takim nie odpowiada takie prowadzenie postępowania administracyjnego, w którym występują sprzeczne interesy stron, gdy organy prowadzące postępowanie, bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, uwzględniają tylko jeden z wchodzących w grę interesów, nie ustosunkowując się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków stron reprezentujących inne interesy. Ponadto w ocenie Sądu spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 k.p.a. wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody. Biorąc powyższe pod uwagę należy - zdaniem Sądu - uznać, iż zarówno obaj skarżący, jak i inni uczestnicy postępowania mieli pełne prawo oczekiwać, iż Minister Sprawiedliwości potraktuje wnioskujących o powołanie na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w B. w sposób obiektywny, a przynajmniej, że w sytuacji, gdy odmówi wnioskującym, w tym stronie skarżącej - powołania, to w sposób szczegółowy przytoczy argumenty uzasadniające wydane rozstrzygnięcie. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni rozważania Sądu dotyczące postępowania w przedmiocie powołania na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w C., a kwestie dotyczące innych przesłanek zostaną ewentualnie zbadane po dokonaniu ustaleń w powyższym zakresie. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. a i c. p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Stosownie do przepisu art. 152 p.p.s.a. orzeczono o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.