IV SA/Wr 502/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Aleksandra Rygielska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 26 września 2013 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję M[...] S.A. we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] r. oznaczoną: [...] i [...]; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji; III. zasądza od M[...] S.A. we W. na rzecz skarżącego kwotę 440,00 (słownie: czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Redaktor Naczelny "G. W." we W. pismem z dnia [...] 2013 r. skierowanym do M[...] S.A. we W. – dalej M[...] S.A., wniósł o udostępnienie treści umowy pożyczki udzielonej przez Przedsiębiorstwo W. Klubowi Sportowemu Ś. W. Jako podstawę prawną żądania wskazał art. 4 ust. 1 pkt 4 i 5 w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. prawo prasowe. W odpowiedzi na powyższy wniosek M[...] S.A., pismem z dnia [...] maja 2013 r. poinformowało, że zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnienie treści umowy uzależnione jest od uzyskania zgody od Pożyczkobiorcy na udostępnienie powyższych informacji, ponieważ informacje te stanowią tajemnicę przedsiębiorcy W. Klubu Sportowego "Ś. W." S.A. i podlegają ochronie jako informacje posiadające wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Pożyczkobiorca nie udzielił zgody na udostępnienie treści umowy, wskazał, że umowa pożyczki stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa. W związku z tym adresat odmawia przysłania kopii tego dokumentu. Pismo to podpisał K. A. Rzecznik Prasowy M[...] S.A. we W. Pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. Redaktor Naczelny "G. W." wniósł na podstawie art. 17 ust. 2 u.d.i.p. o ponowne rozpoznanie sprawy przy czym sprecyzował treść wniosku, z dnia [...] maja 2013 r. w ten sposób, że wniósł o udzielenie informacji w następującym zakresie: jaka jest kwota udzielonej pożyczki, jaki jest termin spłaty pożyczki, jakie jest zabezpieczenie spłaty pożyczki, jakie jest oprocentowanie pożyczki. M[...] S.A. pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. kierowanym do Redaktora Naczelnego "G. W." stwierdziło, że treść żądanych informacji stanowi tajemnicę przedsiębiorcy – W. Klubu Sportowego Ś. W. SA. Pożyczkobiorca nie wyraża zgody na ich udzielenie, gdyż stanowią one tajemnicę przedsiębiorcy i podlegają ochronie jako informacje posiadające wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy, o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Tym samym udostępnianie żądanych przez wnioskodawcę informacji nie jest możliwe. W załączeniu przedstawiono stanowisko WKS "Ś. W." S.A. Pismo powyższe podpisał Rzecznik prasowy M[...] S.A. we W., podpisujący wcześniej pismo z dnia [...] maja 2013 r. Do powyższego pisma dołączono pismo W. Klubu Sportowego "Ś.-W." S.A. we W. z dnia [...] maja 2013 r. kierowane do wiceprezesa Zarządu M[...] S.A. we W.. Prezes Zarządu WKS "Ś. W." S.A. stwierdza w nim, że nie wyraża zgody na udostępnienie przez M[...] S.A. treści umowy pożyczki zawartej przez M[...] S.A. i Klub Sportowy, osobom trzecim, z wyłączeniem państwowych organów kontrolnych. Podał, że: szczegóły dotyczące okoliczności zawarcia wspomnianej umowy i same informacje w niej zawarte traktuje jako informacje wrażliwe. Ich ujawnienie mogłoby mieć niekorzystny wpływ na sytuację finansową spółki oraz pozycję wobec konkurencji. Zgodnie z polityką informacyjną spółki spółka nie powiadamia opinii publicznej o jakichkolwiek szczegółach zapisów kontraktowych umów zawartych z partnerami biznesowymi, sponsorami, reklamodawcami a w szczególności z pożyczkodawcami. Treść umów jest chroniona przez Spółkę przed dostępem osób trzecich zarówno w aspekcie fizycznym jak i prawnym (pracownicy są zobowiązani w umowach o pracę do zachowania w poufności wszelkich informacji związanych z treścią i okolicznościami zawierania umów handlowych przez spółkę). Stwierdzono też, że spółka traktuje informacje dotyczące umowy pożyczki jako informacje objęte "tajemnicą przedsiębiorstw" w rozumieniu przepisów ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji oraz tym samym, jako "tajemnicę przedsiębiorcy" zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Okoliczność ta była znana M[...] S.A. przy zawieraniu umowy. Skargę na odmowę udostępnienia informacji publicznej złożył M. C. – Redaktor Naczelny G. W. we W. Podał, że w całości zaskarża rozstrzygnięcie M[...] S.A. we W. z dnia [...] czerwca 2013 r. oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie z dnia [...] maja 2013 r. odmawiające udzielenia informacji w związku z pismem skarżącego z dnia [...] maja i [...] czerwca 2013 r. Zaskarżonym rozstrzygnięciem zarzucił naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 5 ust. 2 omawianej ustawy poprzez nieuprawnione przyjęcie, że w rozpoznawanej sprawie ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy istniała podstawa do odmowy udostępnienia wnioskowanych informacji, 2) rażącą obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na wynik sprawy – art. 7, art. 77, art. 107 § 1, 2 i 3 k.p.a. oraz art. 16 ust. 2 w zw. z art. 17, ustawy poprzez niedokładne i niewyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w zakresie dotyczącym wystąpienia przesłanki w postaci tajemnicy przedsiębiorcy stanowiącej podstawę odmowy udostępniania informacji publicznej, brak wskazania i uzasadnienia w rozstrzygnięciu z dnia [...] czerwca 2013 r. podstawy prawnej tego rozstrzygnięcia, brak należytego uzasadnienia faktycznego rozstrzygnięcia, wydanie rozstrzygnięć przez osobę do tego niekompetentną oraz brak wskazania w uzasadnieniu rozstrzygnięć imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji. W związku z powyższym wniósł o: uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia z dnia [...] czerwca 2013 r. oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia z dnia [...] maja 2013 r. i nakazanie stronie przeciwnej udostępnienia skarżącemu informacji publicznej w postaci danych o kwocie pożyczki udzielonej przez stronę przeciwną W. Klubowi Sportowemu "Ś. W." S.A., terminie spłaty tej pożyczki, zabezpieczeniu przedmiotowej pożyczki, i jej oprocentowaniu, a także zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając zarzuty i wnioski podnoszone w skardze przedstawił treść wniosków z dnia [...] maja i [...] czerwca 2013 r. oraz odpowiedzi strony przeciwnej z dnia [...] maja 2013 r. i [...] czerwca 2013 r. Podał, że w prawie prasowym została zawarta regulacja prawna dotycząca kwestii pozyskiwania informacji przez prasę. Zgodnie z treścią art. 3a ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Prawo dostępu do informacji publicznej jest gwarantowane przez Konstytucję RP, zaś zasadniczym przepisem w tym zakresie jest art. 61 Konstytucji, który określa krąg podmiotów upoważnionych do uzyskania informacji, podmioty zobowiązane do jej udzielenia oraz granice tego prawa. Przy ustaleniu zakresu pojęcia "informacja publiczna" należy mieć na uwadze poza wymienionym wyżej przepisem, art. 6 u.d.i.p., w którym określono przedmiotowo, jakie informacje podlegają udostępnianiu w trybie tej ustawy. Nie tworzy on jednak zamkniętego katalogu, zatem treść tego przepisu nie przesądza o sposobie kwalifikacji danej informacji. O tym, czy określone dane można zakwalifikować do kategorii informacji publicznych decyduje ich związek ze sprawami o charakterze publicznym. W orzecznictwie przyjmuje się bardzo szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, za którą uważa się każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące takie funkcje, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Informację publiczną stanowią więc treść dokumentów wytworzonych przez podmioty zobowiązane do jej udostępnienia, bez względu na to do kogo zostały skierowane i jakiej sprawy dotyczą. W taki sam sposób kwalifikowane są również wiadomości niewytworzone przez podmioty publiczne, ale odnoszące się do tych podmiotów. Chodzi tu o wiadomości, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, także wówczas, gdy nie pochodzą wprost od niego i niezależnie od tego, czy są to dokumenty urzędowe czy prywatne (wyroki NSA: z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06, z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt OSK 490/11). W art. 4 u.d.i.p. określony został zakres podmiotowy w/w ustawy. Zgodnie z tym przepisem obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Do kręgu takich podmiotów należy M[...] S.A. we W. jest bowiem spółką gminną, w której gmina ma 100% udziału właścicielskiego, oraz która realizuje zadania publiczne związane z zaopatrzeniem w wodę i odprowadzaniem ścieków. Jest ona samorządową osobą publiczną, gospodarującą mieniem komunalnym i wykonującą zadania publiczne. Do kategorii gminnych osób prawnych należy zaliczyć te osoby prawne, które są powołane, przyjęte lub utworzone przez gminę (wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 stycznia 2004 r., I SA/Kr 1288/2001, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 8 stycznia 2008 r., II SA/Bd 878/2008). Przez pojęcie gminnej osoby prawnej należy rozumieć tylko te osoby prawne, w stosunku do których jedynie gmina lub gminy mają prawo własności, w znaczeniu ekonomicznym. Będą to prawa wynikające z akcji, udziałów lub wkładów w kapitałowych spółkach handlowych. M[...] S.A. spełnia w/w warunki, co uzasadnia uznanie jej za gminną osobę prawną. Wskazano, że w myśl art. 43 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, mienie gminnych osób prawnych stanowi mienie komunalne. W jego skład wchodzą wszelkie prawa majątkowe. Mienie komunalne to także środki finansowe, które mogą pochodzić z innych źródeł. Generalnie mienie komunalne obejmuje wszelkie aktywa. Z powyższego wynika, że środki finansowe, jakimi dysponuje strona przeciwna zaliczyć należy do mienia komunalnego. Zatem wszelkie informacje dotyczące gospodarowania przedmiotowymi środkami stanowią informację publiczną, do udostępnienia której strona przeciwna jest zobowiązana w myśl art. 4 ust. 1 pkt 4 i 5 w zw. z art. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem informacja dotycząca pożyczki udzielonej ze środków M[...] S.A. stanowi informację publiczną. Zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie staje się odpowiedź na pytanie, czy w niniejszym przypadku zachodzi przesłanka w postaci tajemnicy przedsiębiorcy, uzasadniająca odmowę udzielenia skarżącemu wnioskowanej przez niego informacji publicznej. Według skarżącego w okolicznościach niniejszej sprawy, brak jest podstaw do przyjęcia, iż zachodzi wymieniona wyżej podstawa do wyłączenia jawności żądanych przez niego informacji. Skarżący podał, że prawo do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i podlega wyłączeniu w ściśle określonych przypadkach z uwagi na kolizję z innymi dobrami. W przypadku prawa do informacji publicznej regulacja dotycząca okoliczności, w jakich następuje wyłączenie, zawarta została w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu między innymi ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Ustawodawca nie zdefiniował tego pojęcia. Powszechnie pod tym pojęciem rozumie się wiadomość poufną, przeznaczoną dla niektórych osób, lub całkowicie skrytą. Zatem ze wskazaną tajemnicą będziemy mieć do czynienia tylko w przypadku informacji poufnych, nieprzeznaczonych dla nieograniczonego kręgu osób. Aby jednak można było mówić o poufności w danym przypadku, to podmiot którego informacja dotyczy musi przedsięwziąć stosowne czynności mające na celu uzewnętrznienie jego zamiaru zachowania danych informacji w tajemnicy – innymi słowy, to czy dana informacja ma mieć charakter poufny zależy od woli samego zainteresowanego. W przypadku przedsiębiorcy musi on wprowadzić w swoim przedsiębiorstwie wewnętrzne procedury, których stosowanie ma zapewnić zachowanie poufności określonych danych. Natomiast w zewnętrznych kontaktach, kontrahent przedsiębiorcy musi zostać przez niego poinformowany o poufności konkretnych informacji dotyczących tego przedsiębiorcy. Takim podstawowym wyznacznikiem spełnienia tego wymogu jest zawarcie w umowach handlowych klauzuli poufności określającej zakres objętych nią informacji. Brak zastrzeżenia wobec kontrahenta poufności określonych danych skutkować musi uznaniem braku woli zachowania przez przedsiębiorcę tych danych w tajemnicy, co w konsekwencji oznacza ich jawność. Poza określeniem w/w działań, które muszą być podjęte celem uznania, iż w danym przypadku mamy do czynienia z informacją poufną, istotne dla określenia zakresu pojęciowego "tajemnicy przedsiębiorcy" jest wskazanie rodzaju danych, które w ogóle mogą stanowić podstawę wyłączenia z udostępnienia w ramach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponieważ przedmiotowa tajemnica dotyczy przedsiębiorcy, to uznać należy, że musi ona się wiązać z prowadzoną przez niego działalnością. Za pewną wskazówkę interpretacyjną posłużyć tu może legalna definicja "tajemnicy przedsiębiorstwa" zawarta w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. W myśl tego przepisu "przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności" Z treści przytoczonego przepisu wynika, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi poufna informacja posiadająca wartość gospodarczą, a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna. Mając na uwadze powyższe, organ zauważył, że tylko informacje o charakterze gospodarczym mogą podlegać utajnieniu. Istotna jest jednak okoliczność, iż o uznaniu konkretnej informacji za tajemnicę decyduje sam przedsiębiorca. W takim przypadku, mając na względzie cel ustawy o dostępie do informacji publicznej, stanowiącej o możliwości powszechnego pozyskania wiedzy na temat spraw publicznych, a tym samym możliwości kontroli działalności organów państwa i wydatkowania środków publicznych, uznać należy, iż - mając na względzie fakt, że wyłączenie z ujawnienia informacji publicznej stanowi wyjątek od reguły jawności takiej informacji i ma na celu ochronę innego dobra, a mianowicie interesów przedsiębiorcy - celem uznania w/w ochrony za zasadną, przedmiotowej ochronie podlegać winien jedynie ważny interes gospodarczy przedsiębiorcy. Z tego punktu widzenia istotne jest zatem stwierdzenie, iż ujawnienie konkretnych danych o charakterze gospodarczym mogłoby w znaczący - istotny sposób negatywnie wpłynąć na prowadzoną przez przedsiębiorcę działalność. Inaczej mówiąc, ujawnienie informacji publicznej mogłoby w sposób odczuwalny zaszkodzić interesom przedsiębiorcy. Tylko w takim przypadku uznać bowiem można, iż transparentność działań publicznych może zostać wyłączona. Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanego w niniejszej sprawie przypadku, stwierdził, iż gospodarowanie majątkiem i finansami spółki samorządowej powołanej do wykonywania zadań publicznych i realizującej przedmiotowe zadania musi być przejrzyste, dotyczy bowiem kwestii gospodarki środkami publicznymi. Transparentne musi być także korzystanie ze środków publicznych przed przedsiębiorcę, któremu te środki zostały przekazane (niezależnie od formy prawnej, na jakiej to nastąpiło), co uzasadnia jawność w zakresie dotyczącym podstawowych danych dotyczących warunków, na jakich następuje ich wykorzystanie przez dany podmiot. Udzielanie pożyczek przez spółkę samorządową mieści się w zakresie gospodarowania mieniem komunalnym, a więc gospodarowania środkami publicznymi, zatem ujawnienie podstawowych informacji dotyczących takich pożyczek podlega ujawnieniu na żądania każdego zainteresowanego podmiotu. Ponadto wskazał, że M[...] S.A. i WKS "Ś. W." S.A. są ze sobą powiązane z racji posiadania tego samego właściciela, jakim jest Gmina W., przy czym w przypadku M[...] S.A. właściciel ten posiada 100% akcji tej spółki, zaś w przypadku WKS "Ś. W." 49%. Stwierdził, że uzyskanie przez WKS "Ś. W." pożyczki od strony przeciwnej nie wydaje się zatem przypadkowe, może ponadto wskazywać na uzyskanie jej na warunkach korzystniejszych niż w przypadku pożyczki bankowej, co z kolei wpływa na ocenę działań M[...] S.A. podejmowanych przez tą spółkę w jej sferze finansowej (wykorzystania środków publicznych), które przekładać się mogą na koszty funkcjonowania tej spółki, a w konsekwencji na pobierane przez nią opłaty za świadczone usługi. Ponadto zauważył, że z racji prowadzonej przez WKS "Ś. W." S.A. działalności (działalność w zakresie sportu polegająca w głównej mierze na prowadzeniu klubu piłkarskiego) trudno uznać, iż ujawnienie podstawowych informacji w przedmiocie udzielonej pożyczki (tym bardziej, że fakt ten jest powszechnie znany, ponadto uzasadnione jest przypuszczenie o braku zapisów w umowie pożyczki, gwarantujących poufność zawartych w tej umowie informacji) mogłoby w istotny, negatywny sposób wpłynąć na sytuację finansową Spółki i jej pozycję wobec konkurencji (na jej konkurencyjność). W takiej sytuacji powoływanie się przez stronę przeciwną na tajemnicę przedsiębiorcy celem odmowy udzielenia żądanej informacji publicznej nie znajduje żadnego uzasadnienia i stanowi jedynie pretekst do nieujawnienia podstawowych danych o udzielonej WKS "Ś. W." S.A. pożyczce. Skarżący wskazał, że strona przeciwna dopuściła się również wymienionych na wstępie naruszeń przepisów proceduralnych, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonych rozstrzygnięć. Podkreślił, że M[...] S.A. jako gminna osoba prawna realizująca zadania publiczne, należy do wymienionej w art. 4 ust. 1 pkt 4 i 5 u.d.i.p. grupy podmiotów, w związku z czym rozstrzygnięcie w zakresie odmowy udostępnienia informacji publicznej podejmuje na podstawie art. 17 w/w ustawy, który w ust. 1 odwołuje się do odpowiedniego stosowania art. 16 u.d.i.p. Zgodnie z art. 16 w/w ustawy odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji, do której stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że uzasadnienie takiej decyzji winno, oprócz wymogów określonych w art. 107 kpa, zawierać także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o jakich mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Zatem z przedmiotowych przepisów wynika, że rozstrzygnięcie strony przeciwnej w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej winno przybrać formę decyzji, do której stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a uzasadnienie takiej decyzji zawierać także powinno imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji. Tymczasem zaskarżone rozstrzygnięcia strony przeciwnej nie zawierają tego typu informacji. Ponadto wydane zostały z rażącym naruszeniem art. 107 kpa - ich uzasadnienie nie odpowiada bowiem wymogom określonym w § 3 art. 107 kpa. Wskazano także, że podpisane zostały przez rzecznika prasowego, a więc osobę nieupoważnioną do wydania decyzji - w przypadku spółki akcyjnej organem uprawnionym do reprezentacji i prowadzenia spółki jest zarząd. Podniesiono, że strona przeciwna wydając swoje rozstrzygnięcia nie rozważyła i nie zbadała w sposób należyty, czy w niniejszym przypadku spełniona została przesłanka do odmowy udzielenia żądanej informacji publicznej, poprzestając - jak się wydaje - na stwierdzeniu przedsiębiorcy, iż ujawnienie podstawowych danych o pożyczce godzić będzie w jego pozycję rynkową. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego na rzecz strony przeciwnej kosztów postępowania. Uzasadniając powyższe wnioski organ przedstawił dotychczasowy stan faktyczny i prawny sprawy. Podał, że przedstawiony przez skarżącego stan faktyczny przedmiotowej sprawy nie budzi wątpliwości. Strona przeciwna odmówiła udostępnienia informacji żądanych przez skarżącego, ponieważ co zostało potwierdzone przez W. Klub Sportowy "Ś. W." S.A. w piśmie z dnia [...] maja 2013 r. – informacje te stanowią tajemnicę przedsiębiorcy w/w podmiotu a W. Klub Sportowy Ś. W. S.A. nie wyraził zgody na udostępnianie tych informacji. Organ stwierdził, że nie kwestionuje okoliczności, że informacje dotyczące pożyczki udzielonej ze środków M[...] S.A. stanowią informację publiczną. Zgadza się również ze stanowiskiem skarżącego, że zasadą jest udostępnienie informacji, odmowa ich ujawnienia może nastąpić tylko w sytuacjach ściśle określonych, których wystąpienie jest niewątpliwe. Z powyższego nie wynika jednak, że w niniejszej sprawie zrealizowane zostały przesłanki z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, uprawniające podmiot zobowiązany do odmowy udostępnienia informacji publicznej. Strona przeciwna wskazała, że nie kwestionuje ani zakresu przedmiotowego ustawy o dostępie do informacji publicznej ani zakresu podmiotowego tej ustawy. Przyznała, że jak zaznaczył skarżący, zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie staje się zatem odpowiedź na pytanie, czy w niniejszym przypadku zachodzi przesłanka w postaci tajemnicy przedsiębiorcy, uzasadniająca odmowę udzielenia skarżącemu wnioskowanej przez niego informacji publicznej". W ocenie strony przeciwnej informacje objęte wnioskiem skarżącego stanowią tajemnicę przedsiębiorcy W. Klubu Sportowego "Ś. W." S.A., a zatem nie powinny zostać udostępnione. Zwrócono uwagę na treść art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Z powyższego wynika zatem, że możliwe są ograniczenia dostępu do informacji publicznej z powołaniem się na wskazane wyżej przesłanki z art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ podał, że: skarżący - w celu zdefiniowania pojęcia tajemnicy przedsiębiorcy - odwołuje się do potocznego rozumienia tego wyrażenia i przyjmuje, że tajemnicę przedsiębiorcy stanowią informacje poufne, nieprzeznaczone dla nieograniczonego kręgu osób", w stosunku do których określony podmiot przedsięwziął odpowiednie czynności mające na celu uzewnętrznienie jego zamiaru zachowania tych informacji w tajemnicy. Skarżący wywodził dalej, że "to, czy dana informacja ma charakter poufny, zależy od woli samego zainteresowanego. W przypadku przedsiębiorcy musi on wprowadzić w swoim przedsiębiorstwie wewnętrzne procedury, których stosowanie ma zapewnić zachowanie poufności danych. Natomiast w zewnętrznych kontaktach kontrahent przedsiębiorcy musi zostać przez niego poinformowany o poufności informacji dotyczących tego przedsiębiorcy. Takim podstawowym wyznacznikiem spełnienia tego wymogu jest zawarcie w umowach handlowych klauzuli poufności określającej zakres objętych nią informacji". Skarżący odwołuje się także do pojęcia tajemnicy przedsiębiorstwa z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. W uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] października 2010 roku (SKO [...]) podkreślono, że pojęcie "tajemnicy przedsiębiorcy" nie zostało zdefiniowane w ustawie o dostępie do informacji publicznej, niemniej w polskim systemie prawa funkcjonuje określenie "tajemnica przedsiębiorstwa", które może być co najmniej pomocniczo stosowane dla wykładni pojęcia "tajemnica przedsiębiorcy". Zostało ono zdefiniowane w art. 11 ust. 4 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jedn. : Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.), zgodnie z którym przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Abstrahując od wskazanych wyżej rozbieżności w doktrynie i piśmiennictwie z zakresu nauki prawa administracyjnego co do relacji między określeniem "tajemnica przedsiębiorcy" a "tajemnica przedsiębiorstwa", Kolegium stoi na stanowisku, że aby uznać daną informację za tajemnicę przedsiębiorcy należy wykazać, że przedsiębiorca podjął kroki mające na celu zachowanie jej w poufności". Wskazano, że "elementem współkształtującym stan poufności jest podjęcie pewnych działań zabezpieczających informację. Artykuł 11 ust. 4 u.z.n.k. wymaga od przedsiębiorcy podjęcia "niezbędnych działań w celu zachowania poufności". Podjęcie takich działań jest z jednej strony konieczne do zapewnienia stanu poufności informacji, z drugiej zaś manifestuje wolę przedsiębiorcy objęcia ochroną danej informacji. (...) Bliższa analiza pojęcia "niezbędne działania", które mają być podjęte w celu zachowania poufności, prowadzi do wniosku, że podobnie jak na gruncie art. 39 porozumienia TRIPS należy przyjąć, że środki te to fizyczna ochrona i instrumenty prawne. Fizyczne środki ochrony są zróżnicowane i obejmują takie metody ochrony jak: dozór fizyczny, kontrola dostępu do pomieszczeń, monitoring, właściwy obieg dokumentacji, a także technologie zapewniające bezpieczeństwo sieci informatycznych przedsiębiorstwa. Środki prawne stosowane w ochronie informacji również nie są homogeniczne i obejmują np. poinformowanie pracowników o potrzebie ochrony informacji, wewnętrzne procedury klauzule do umów o pracę, oddzielne umowy o poufność, zakazy konkurencji, oświadczenia o poufności dokumentów wysyłanych drogą elektroniczną lub tradycyjną. Podkreślono, że metody fizyczne i prawne ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa nie są od siebie odseparowane. Relacja pomiędzy nimi jest taka, że z ochroną tajemnicy przedsiębiorstwa będziemy mieli do czynienia tylko wtedy, gdy przedsiębiorca podjął określone działania faktyczne w celu chronienia swoich tajemnic, verba legis: "niezbędne działania w celu zachowania poufności". Wprawdzie zabezpieczenie informacji następuje również wtedy, gdy informacja jest chroniona prawnie (np. poprzez zawarcie umów o poufność), jednak zawsze potrzebne jest nawet najskromniejsze zabezpieczenie techniczne. (...) Można więc stwierdzić, że w świetle ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji zabezpieczenie fizyczne ma znaczenie priorytetowe, jeżeli chodzi o zabezpieczenie informacji wewnątrz przedsiębiorstwa, zaś zabezpieczenie prawne ma co najwyżej charakter subsydiarny" (Arkadiusz Michalak, Komentarz do art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, LEX). Z powyższego wynika kilka istotnych wniosków. Przede wszystkim na podstawie art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji przedsiębiorca zobowiązany jest do podjęcia niezbędnych działań w celu zachowania poufności określonych informacji. Zabezpieczenie fizyczne tych informacji ma znaczenie pierwszorzędne, zabezpieczenia prawne odgrywają rolę pomocniczą, subsydiarną. Ponadto wprowadzenie do umów klauzuli poufności stanowi jeden z możliwych (a nie jedyny) środków ochrony prawnej konkretnych informacji. Nawet gdyby zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, zgodnie z którym " uzasadnione jest przypuszczenie o braku zapisów w umowie pożyczki, gwarantujących poufność zawartych w tej umowie informacji", nie można przyjąć, że w przedmiotowej sprawie przedsiębiorca nie podjął niezbędnych działań w celu zachowania treści umowy pożyczki w poufności. Zabezpieczenia fizyczne i prawne informacji objętych treścią analizowanej umowy pożyczki uniemożliwiły udostępnienie tej treści szerokiemu kręgowi odbiorców, co tylko świadczy o tym, że w przedmiotowej sprawie została spełniona w/w przesłanka z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. O wprowadzeniu takich zabezpieczeń fizycznych i prawnych poinformowano zresztą w piśmie W. Klubu Sportowego "Ś. W." S.A. z dnia [...] maja 2013 roku. Poza tym skarżący, analizując definicję tajemnicy przedsiębiorstwa z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, zauważa, że "istotna jest jednak okoliczność, iż o uznaniu konkretnej informacji za tajemnicę decyduje sam przedsiębiorca". Nie sposób się nie zgodzić z powołanym powyżej stanowiskiem. W przedmiotowej sprawie W. Klub Sportowy "Ś. W." S.A. uznał informacje objęte treścią umowy pożyczki za tajemnicę przedsiębiorstwa, podkreślając jednocześnie, że "ich ujawnienie mogłoby mieć negatywny wpływ na sytuację finansową Spółki oraz jej pozycję wobec konkurencji". Wobec powyższego stwierdzenia należy stanowczo podkreślić, że w analizowanej sprawie została zrealizowana przesłanka wskazana przez skarżącego w skardze z dnia [...] lipca 2013 roku, zgodnie z którą to przesłanką "(...) istotne jest zatem stwierdzenie, iż ujawnienie konkretnych danych o charakterze gospodarczym mogłoby w znaczący - istotny sposób negatywnie wpłynąć na prowadzoną przez przedsiębiorcę działalność". Zaznaczył, że "informacja podlegająca ochronie na gruncie art. 11 u.z.n.k. musi mieć przynajmniej minimalną wartość gospodarczą. Również porozumienie TRIPS w art. 39 mówi o posiadaniu "wartości handlowej" przez informację. Komercyjny aspekt tajemnicy przedsiębiorstwa pojawia się również w definicjach doktrynalnych (...) Można zatem zauważyć, że wszystkie informacje składające się na zbiorcze pojęcie "tajemnica przedsiębiorstwa" muszą posiadać pewną wartość ekonomiczną, tzn. ich wykorzystanie przez innego przedsiębiorcę zaoszczędzi mu wydatków lub zwiększy zyski. Godny podkreślenia jest fakt, że pojęcie wartości gospodarczej informacji należy oceniać w sposób obiektywny, a zatem samo przekonanie przedsiębiorcy o wartości posiadanej przez niego informacji nie jest wystarczające. Z drugiej strony należy raczej opowiedzieć się za liberalną wykładnią pojęcia wartości gospodarczej, która zakłada, iż chodzi o minimalną aktualną lub potencjalną wartość gospodarczą informacji" (Arkadiusz Michalak, Komentarz do art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, LEX). W przedmiotowej sprawie zostały zrealizowane w/w warunki - informacje objęte umową pożyczki mają co najmniej potencjalną wartość gospodarczą, co zostało przyznane przez W. Klub Sportowy "Ś. W." S.A. w piśmie z dnia [...] maja 2013 roku. Z przedstawionych powyżej argumentów wynika, że informacje objęte treścią umowy pożyczki stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Tym bardziej dziwi więc fakt, że skarżący - mimo powołania analizowanych powyżej poglądów w skardze (a w szczególności przyznania, że o uznaniu konkretnej informacji za tajemnicę decyduje sam przedsiębiorca) - wywodzi wniosek, zgodnie z którym "udzielenie pożyczek przez spółkę samorządową mieści się w zakresie gospodarowania mieniem komunalnym, a więc gospodarowania środkami publicznymi, zatem ujawnienie podstawowych informacji dotyczących takich pożyczek podlega ujawnieniu na żądanie każdego zainteresowanego". Podkreślił, że odmowa udostępnienia żądanych informacji jest konsekwencją uznania przez W. Klub Sportowy "Ś. W." S.A., że informacje te stanowią tajemnicę przedsiębiorcy i nie mogą zostać udostępnione. Wskazał też, że przedstawione przez skarżącego rozważania dotyczące powiązania M[...] S.A. i WKS "Ś. W." S.A. oraz możliwych konsekwencji tego powiązania - wobec nieujawnienia treści przedmiotowej umowy pożyczki i braku potwierdzenia w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy - pozostają jedynie w sferze domysłów. Zauważył, że udostępnienie w przedmiotowej sprawie przez M[...] S.A. z siedzibą we W. treści żądanych informacji pomimo braku zgody WKS "Ś. W." S.A. na udostępnienie informacji i wyrażenie stanowiska, zgodnie z którym informacje te stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa tego podmiotu, stanowiłoby czyn nieuczciwej konkurencji. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji czynem nieuczciwej konkurencji jest działanie sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami, jeżeli zagraża lub narusza interes innego przedsiębiorcy lub klienta. W kolejnych przepisach w/w ustawy sprecyzowano pojęcie czynu nieuczciwej konkurencji. Na podstawie art. 11 ust. 1 tej ustawy czynem nieuczciwej konkurencji jest przekazanie, ujawnienie lub wykorzystanie cudzych informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa albo ich nabycie od osoby nieuprawnionej, jeżeli zagraża lub narusza interes przedsiębiorcy. Jak już wskazano, zgodnie z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Wskazano, że "zgodnie z art. 11 ust. 1 u.z.n.k. czynem nieuczciwej konkurencji godzącym w prawo podmiotowe do tajemnicy przedsiębiorstwa jest "przekazanie, ujawnienie lub wykorzystanie cudzych informacji (...) albo ich nabycie od osoby nieuprawnionej". Powyższe działania można podzielić zasadniczo na dwie grupy: naruszenia bezpośrednie i naruszenia pośrednie. Bezpośrednie naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa polega na tym, że naruszenia dokonuje jeden podmiot, który wszedł w posiadanie tajemnicy wprost od podmiotu uprawnionego. Natomiast naruszenie pośrednie polega na tym, że bezpośredni naruszyciel przekazuje zdobytą nielegalnie informację stanowiącą tajemnicę przedsiębiorstwa osobie trzeciej i dopiero ta osoba podejmuje działania przeciwko chronionej tajemnicy. Ujawnienie sprowadza się do publicznego zakomunikowania tajemnicy przedsiębiorstwa osobom trzecim w sposób prowadzący do ustania stanu poufności (np. poprzez opublikowanie w Internecie). Stwierdzono, że ujawnienie jest synonimem rozpowszechnienia tajemnicy przedsiębiorstwa. Wszystkie inne przypadki, gdy osoby trzecie uzyskują informacje bez naruszenia stanu poufności, należałoby kwalifikować jako przekazanie informacji" (Arkadiusz Michalak, Komentarz do art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, LEX). Podkreślono, że "zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji dla stwierdzenia naruszenia prawa do tajemnicy przedsiębiorstwa nie jest wystarczające samo działanie polegające na przekazywaniu, ujawnieniu lub wykorzystaniu tajemnicy przedsiębiorstwa. Przepis ten wymaga bowiem, aby wskazane wyżej działania zagrażały interesowi przedsiębiorcy lub naruszały ten interes (...) Pojęcie interesu należy zawęzić do interesu majątkowego. Naruszenie pewnych niemajątkowych wartości nie będzie zatem prowadziło do zastosowania art. 11 u.z.n.k. Takie założenie jest konsekwencją faktu, że ochrona tajemnicy przedsiębiorstwa koncentruje się na zabezpieczeniu interesów ekonomicznych przedsiębiorcy. Skoro sama definicja tajemnicy przedsiębiorstwa odnosi się do interesów majątkowych przedsiębiorcy, to konsekwentnie należy stwierdzić, że działania naruszające tę tajemnicę muszą uderzać w interes tego samego typu (...) Ustalenie naruszenia tajemnicy przedsiębiorstwa nie jest uzależnione od winy sprawcy, lecz od stwierdzenia bezprawności działania naruszyciela, tj. od jego sprzeczności z prawem lub dobrymi obyczajami" (Arkadiusz Michalak, Komentarz do art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, LEX). Według Spółki w przypadku udostępnienia treści umowy pożyczki (pomimo braku zgody WKS Ś. W. S.A.) M[...] S.A. z siedzibą we W. popełniłaby czyn nieuczciwej konkurencji polegający na ujawnieniu informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, które naruszyłoby (lub co najmniej zagroziłoby) interesom majątkowym przedsiębiorcy. Również wskazany powyżej argument przemawia za stanowiskiem, zgodnie z którym postępowanie M[...] S.A. z siedzibą we W. było w przedmiotowej sprawie prawidłowe. Odnosząc się do zarzucanych przez skarżącego naruszeń przepisów proceduralnych podał, że w przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie art. 17 w zw. z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wydane rozstrzygnięcia zawierają imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Takim podmiotem w analizowanej sprawie jest W. Klub Sportowy "Ś. W." S.A. Zauważył też, że zgodnie ze stanowiskiem dominującym w orzecznictwie i wyrażonym np. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 1981 roku (SA 791/81) "zakwalifikowanie danego pisma jako decyzji administracyjnej nie wymaga, aby to pismo zawierało wszystkie składniki decyzji przewidziane w tym przepisie. (...) Za decyzję taką uznać należy również pismo właściwego organu zawierające co najmniej oznaczenie organu i adresata aktu, rozstrzygające w sprawie i podpis upoważnionego pracownika". Stwierdził, że rozstrzygnięcia zostały podpisane przez Rzecznika Prasowego strony przeciwnej, który był upoważniony do reprezentacji M[...] S.A. z siedzibą we W. w zakresie decyzji wydawanych w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Ponadto - wbrew twierdzeniom skarżącego - strona przeciwna nie poprzestała jedynie na stwierdzeniu przedsiębiorcy, iż ujawnienie podstawowych danych o pożyczce będzie godzić w jego pozycję rynkową, tylko dokonała gruntownej analizy przedmiotowej sprawy, a w szczególności przepisu art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego. W rozstrzygnięciach z dnia [...] maja 2013 roku i z dnia [...] czerwca 2013 roku jako podstawę prawną wskazano właśnie powołane wyżej przepisy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r. poz. 270). Oznacza to między innymi, że Sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwość kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. W skardze do Sądu administracyjnego skarżący zakwestionował odmowną treść pism M[...] S.A. we W. z dnia [...] maja 2013 r. i [...] czerwca 2013 r., które stanowią odpowiedź na jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w sprawie udzielenia pożyczki przez M[...] S.A. we W. na rzecz W. Klubu Sportowego "Ś. W." S.A. w zakresie: jaka jest kwota udzielonej pożyczki, jaki jest termin spłaty pożyczki, jakie jest zabezpieczenie spłaty pożyczki, jakie jest oprocentowanie pożyczki. Zapytania powyższe znajdują się w piśmie skarżącego z dnia [...] czerwca 2013 r. i we wniosku z dnia [...] maja 2013 r., w którym wnoszono o udostępnienie treści umowy pożyczki. Skarżący kwestionuje czynność spółki odmawiającej udostępnienia żądanych przezeń informacji i zarzuca, że odmowa udzielenia informacji powinna nastąpić w myśl art. 16 ust. 1 ustawy w formie decyzji. Istotnie powołany przepis stanowi, że odmowa udzielenia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji publicznej w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 (brak wskazania sposobu i formy udostępnienia informacji – określonych przez organ) przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji. W ocenie Sądu wskazane wyżej pisma z dnia [...] maja 2013 r. i [...] czerwca 2013 r., posiadają cechy decyzji, choć istotnie nie powołano takiej nazwy pisma. Elementy decyzji określa art. 107 § 1 k.p.a. Orzecznictwo (np. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r., sygn. akt SA 1163/81, OSPiKA 1982 Nr 9-10, poz. 169) przyjmuje, że decyzja administracyjna musi zawierać 4 elementy: autora, adresata, rozstrzygnięcie, podpis osoby reprezentującej organ. Wszystkie te elementy posiadają omawiane pisma, choć istotnie nie zawierają wszystkich elementów wskazanych w art. 107 § 1 k.p.a. Sąd akceptując przedstawioną linię orzeczniczą zakwalifikował opisane pisma jako decyzje. Zauważyć w tym miejscu należy, że gdyby nawet pisma zawierające przedmiotową odmowę zakwalifikować jako czynność materialno-techniczną to podlegają one ocenie Sądu na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Czynność tego rodzaju nie została zdefiniowana w przepisach prawa natomiast w orzecznictwie i piśmiennictwie rozumie się pod tym pojęciem akty, lub czynności, które: 1) nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, te bowiem są zaskarżone na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., 2) są podejmowane w sprawach indywidualnych (akty o charakterze ogólnym zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., 3) muszą mieć charakter publicznoprawny, 4) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Idąc dalej gdyby uznać, że w związku z brakiem decyzji występuje bezczynność – rozpoznanie sprawy nastąpiłoby w trybie art. 149 p.p.s.a. Przy czym nastąpiłaby inna kwalifikacja skargi odnośnie wpisu do repertorium. Wracając do decyzji z dnia [...] maja i [...] czerwca 2013 r. a także zarzutu zawartego w skardze, sprowadzającego się w istocie do twierdzenia, że nie podpisały ich (decyzji) osoby uprawnione do reprezentacji M[...] S.A. we W., tym samym został naruszony art. 107 § 3 p.p.s.a., podnieść należy, iż strona przeciwna na wezwanie Sądu nadesłała pełnomocnictwo z dnia [...] marca 2012 r., w którym upoważniono K. A., Lidera Zespołu w Biurze Spółki do załatwiania w imieniu spółki spraw z zakresu postępowań o udzielenie informacji publicznej. Upoważnienie to zostało podpisane przez dwóch członków zarządu – W. Z. oraz członka zarządu R. M. Zgodnie z art. 368 § 1 i § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – kodeks spółek handlowych zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę. Zarząd składa się z jednego lub więcej liczy członków. W myśl art. 372 i 373 § 1 tej ustawy prawo członka zarządu do reprezentowania spółki dotyczy wszystkich członków zarządu. Jeżeli zarząd jest wieloosobowy, sposób reprezentowania spółki określa jej statut. Jeżeli statut nie zawiera żadnych postanowień w tym przedmiocie do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu, łącznie z prokurentem. Statut Spółki M[...] S.A. we W. powtarza zapis ustawowy – w przypadku jednoosobowego zarządu do składnia oświadczenia woli w imieniu spółki upoważniony jest prezes zarządu, w przypadku zarządu wieloosobowego dwóch członków zarządu albo jeden członek zarządu łącznie z prokurentem. Z powyższego wynika, że upoważnienie udzielone K. A. i do załatwiania w imieniu spółki spraw z zakresu postępowań o udzielenie informacji publicznej, jest prawidłowe, udzieliło go dwóch członków zarządu. Nie mniej jednak decyzja z dnia [...] czerwca 2013 r. nie ma charakteru decyzji organu II instancji. Art. 17 u.d.i.p. mówi, że do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji niebędących organami władzy publicznej o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio (ust. 1). Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1 o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednie przepisy dotyczące odwołania (ust. 2). Niewątpliwie decyzja M[...] S.A. we W. z dnia [...] czerwca 2013 r. została wydana w trybie powołanego wyżej przepisu na skutek pisma skarżącego z dnia [...] czerwca 2013 r., w którym powołano zresztą omawiany przepis (art. 17 ust. 2 u.d.i.p.). Nie ma jednak charakteru kontrolnego – rozstrzygnęła i podpisała decyzję ta sama osoba, która rozpoznała sprawę decyzją z dnia [...] maja 2013 r. (zob. art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.). W ocenie Sądu jest to uchybienie art. 17 ust. 2 u.d.i.p. co musiałoby skutkować uchyleniem powyższej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskania informacji obejmuje między innymi dostęp do dokumentów (ust. 2). Ograniczanie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2 może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Jednocześnie art. 61 ust. 4 Konstytucji stanowi, że tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy. Jedną z nich jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 u.d.i.p.) zaś zakres podmiotowy obejmuje pojęcie informacji publicznej – wskazane w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, że obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządu gospodarczego i zawodowego, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z obowiązującymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle powyższego, nie ulega wątpliwości, że M[...] SA we W. jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji, mającej charakter informacji publicznej będącej w jej posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3). Z informacji zawartej w Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że spółka powstała w wyniku przekształcenia M[...] Spółka z o.o., w którym jedynym wspólnikiem i założycielem była Gmina W. – w M[...] SA (§ 1 ust. 3 i § 10 ust. 2 statutu spółki). Podstawowym zaś celem działalności spółki – zgodnie z § 8 ust. 2 statutu spółki, jest realizowanie zadań własnych Gminy W. z zakresu wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych. Z powyższego zatem wynika, że M[...] S.A. jest osobą prawną, ustanowioną przez jednostkę samorządu terytorialnego, która gospodaruje mieniem komunalnym, należącym w 100% do Gminy W. Zatem należy do kategorii gminnych osób prawnych, które wykonują zadania publiczne, zadania własne gminy wskazane w § 8 statutu (patrz też wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 stycznia 2004 r., I SA/Kr 1288/2011, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 8 stycznia 2008 r., II SA/Bd 878/2008). Zgodnie zaś z art. 43 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) mieniem komunalnym jest własność i inne prawa majątkowe należące do poszczególnych gmin i ich związków oraz mienie innych gminnych osób prawnych, w tym przedsiębiorstw. Reasumując należy stwierdzić, że majątek M[...] S.A. jest w całości majątkiem komunalnym. Ten fakt oraz to, że spółka wykonuje zadania publiczne powoduje, że jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Niewątpliwie żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej, gdyż dotyczy mienia komunalnego, dysponowania tym mieniem. Zgodnie z art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej każda informacja w sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Zakres podmiotowy informacji publicznej wymienia art. 6 ustawy. Orzecznictwo sądów administracyjnych podjęło próbę interpretacji art. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przyjęto, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz, podmiotów sprawujących funkcje publiczne albo odnoszące się do innych podmiotów, wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja odnosi się do faktów (wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 września 2007 r., II SA/Wa 2199/06, wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 r., II SA/Wa 721/08). W piśmiennictwie przyjęto, że informacje dotyczące majątku publicznego powinny obejmować między innymi dane dotyczące majątku jednostek samorządu terytorialnego, dane dotyczące spłat pożyczek udzielonych ze środków publicznych i otrzymanych pożyczek i kredytów. Informacje w tym zakresie powinny więc obejmować wszelkie procesy związane z gromadzeniem środków publicznych oraz ich rozdysponowaniem (M. Bernaczyk, M. Jabłoński, K. Wygoda, Biuletyn ... str. 186-187). Tym samym również treść umów cywilnoprawnych dotyczących majątku publicznego, stanowi informację publiczną (wyrok WSA w Opolu z dnia 30 września 2010 r., II SAB/Op 12/10, Lex 756133). Taką umowę stanowi umowa pożyczki będąca przedmiotem sporu. Z przedstawionych rozważań wynika, że M[...] S.A. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia żądanej informacji, która ma charakter informacji publicznej, zaś skarżący zgodnie z art. 2 u.d.i.p. posiada legitymację do żądania jej udostępnienia. Strony postępowanie nie kwestionują wskazanych ustaleń, odmowa udzielenia przez M[...] S.A. we W. informacji określonej we wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2013 r. opiera się na treści art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Mówi on, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust.1) Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (...) (ust. 2). M[...] S.A. opierając się na treści pisma W. o Klubu Sportowego Ś. – W. z dnia [...] maja 2013 r. podnosi, że spółka "Ś.-W." traktuje informacje dotyczące umowy pożyczki jako informacje objęte "tajemnicą przedsiębiorstwa" w rozumieniu przepisów ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji oraz, tym samym, jako "tajemnicę przedsiębiorcy" zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Okoliczność ta, jak stwierdza Klub, była wiadoma M[...] S.A. przy zawieraniu umowy. Jak wynika z treści powołanego art. 5, a także art. 61 ust. 3 Konstytucji dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego, może podlegać ograniczeniom. Ograniczenie to może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w tym przepisie okoliczności. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, nie zawiera legalnej definicji "tajemnicy przedsiębiorcy". Orzecznictwo sądowoadministracyjne i doktryna stoi na stanowisku, że dokonując wykładni zawartego w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. terminu "tajemnica przedsiębiorcy" należy posiłkowo odwołać się do rozumienia "tajemnicy przedsiębiorstwa" na gruncie ustawy o zakazie nieuczciwej konkurencji (wyrok WSA w Lublinie z dnia 23 kwietnia 2013 r. II SAB/Lu 85/13). W doktrynie wskazuje się, że pojęcia te w istocie stanowią synonimy (M. Jaśkowska dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002 r. str. 78). Wskazane przesłanki, które dają podstawę do ograniczenia prawa do uzyskania informacji publicznej, wynikają z powołanego art. 11 ust. 4 u.z.n.k. oraz wykładni tego przepisu dokonanej przez Sąd Najwyższy. Judykatura i piśmiennictwo zajmujące się omawianą kwestią są zgodne, że ich zaistnienie jest warunkiem odmowy udzielenia informacji publicznej. Należy zauważyć, że obie strony postępowania powołując orzecznictwo sądowo- administracyjne, decyzje SKO, a także poglądy doktryny – M[...] S.A. – Arkadiusza Michalaka Komentarz do ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, przyznają, że okoliczności wyłączające prawo do udzielenia informacji to wartość gospodarcza, ekonomiczna publicznej informacji oraz obowiązek podjęcia przez przedsiębiorcę działań niezbędnych do zachowania tajemnicy Ostatecznie między stronami postępowania powstała różnica co do oceny zaistnienia w niniejszej sprawie powołanych okoliczności, w szczególności tej drugiej przesłanki – podjęcia działań niezbędnych dla zachowania tajemnicy przedsiębiorstwa. Jak wynika z odpowiedzi na skargę podstawą odmowy udzielenia informacji publicznej było pismo W. Klubu Sportowego "Ś. W." S.A. z dnia [...] maja 2013 r. W piśmie tym stwierdzono, że szczegóły zawarcia omawianej umowy i informacje w niej zawarte spółka traktuje jako informacje wrażliwe. Ich ujawnienie mogłoby mieć negatywny wpływ na sytuację finansową spółki oraz jej pozycję wobec konkurencji. Dalej stwierdzono, że polityka informacyjna spółki jest taka, że nie powiadamia się opinii publicznej o zawieranych umowach, w tym umowach z pożyczkodawcami. Treść wymienionych umów jest chroniona tak w aspekcie fizycznym (przechowania), jak również prawnym (pracownicy są zobowiązani na mocy postanowień zawartych w umowach o pracę do zachowania w poufności wszelkich informacji związanych z treścią i okolicznościami zawierania umów handlowych). O tym, że spółka treść umowy traktuje jako tajemnicę przedsiębiorstwa było znane M[...] S.A. Według zobowiązanego stanowisko WKS Ś.-W. wiąże zobowiązanego, jego nierespektowanie może spowodować odpowiedzialność między innymi na podstawie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Orzecznictwo jak również doktryna stoi na stanowisku, że gospodarujący informacją, przyjmujący zastrzeżenia przedsiębiorcy, powinien dokonać oceny zasadności wyłączenia jawności żądanej informacji. Na przedsiębiorcy ciąży obowiązek wykazania, że zastrzeżone przez niego informacje, są tego rodzaju, że wpisują się w definicję tajemnicy przedsiębiorstwa (wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 343/13 powołana wyżej publikacja M. Urbańskiego str. 139). W ocenie Sądu wskazane w piśmie z dnia [...] maja 2013 r. okoliczności nie dają podstaw do uznania, że WKS Ś.-W. w oparciu o art. 11 ust. 4 u.z.n.k. ma podstawy do wyłączenia wnioskowanej informacji. Przede wszystkim WKS Ś.-W. nie podaje, że są to informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne lub inne podsiadające wartość gospodarczą. Wyjaśnienia są ogólnikowe i nie przywołują żadnych konkretnych sytuacji powodujących, że ujawnienie umowy może mieć wpływ na sytuację spółki oraz jej pozycję wobec konkurencji. Spółka ta odnosząc się do żądania twierdzi bez bliższego wyjaśnienia, że są to dane "wrażliwe". Tymczasem stwierdzić należy, że danymi wrażliwymi w rozumieniu ustawy o ochronie danych osobowych są informacje zawarte w art. 27 tej ustawy. Takie podejście dominuje w Krajach Unii Europejskiej, przyjmuje je również ustawa o ochronie danych osobowych (Komentarz do ustawy o ochronie danych osobowych autorstwa Janusz Barta, Paweł Fajgielski, Ryszard Markiewicz, Zakamycze 2004, str. 216). W tym miejscu zauważyć należy, że WKS Ś.-W. jest spółką, której podstawowym zadaniem jest prowadzenie klubu sportowego. Podobnie należy ocenić uprawdopodobnienie podjęcia niezbędnych działań w celu zachowania poufności informacji. Przede wszystkim takie działania powinny nastąpić w dacie sporządzenia wskazanych dokumentów. Zgodzić się należy, z M[...] S.A., że wprowadzenie poufności nie musi nastąpić wyłącznie przez wprowadzenie, w tym przypadku do umowy, odpowiedniego zapisu, ale powinno być dokonane w sposób czytelny i wiarygodny dla wszystkich osób zainteresowanych w niemniejszej sprawie. Tymczasem przedsiębiorca odwołuje się w piśmie do wiedzy M[...] S.A. w zakresie poufności tej umowy, jak również co do zasad poufności panujących w spółce. W myśl art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji przez tajemnice przedsiębiorstwa rozumie się nie ujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, handlowe lub organizacyjne przedsiębiorstwa co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania poufności. Według wykładni Sądu Najwyższego w wyroku z dnia 28 lutego 2007 r., V CSK 444/06 tajemnicą przedsiębiorcy "są nieujawnione wiadomości, informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne lub inne posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Fakt, że informacje dotyczące poszczególnych elementów urządzenia są jawne nie decyduje o odebraniu zespołowi wiadomości o produkcie przymiotu poufności". Mariusz Jabłoński w opracowaniu – Udostępnienie informacji publicznej w formie wglądu do dokumentów, PRESSCOM Spółka z o.o. Wrocław 2013 str. 131 mówi, że: "możliwość ograniczenia prawa na podstawie tajemnicy przedsiębiorcy wchodzi w grę, gdy spełnione są przesłanki: - brak wcześniejszego upublicznienia określonych informacji znajdujących się w dokumentacji wniesionej przez przedsiębiorcę; - uprawdopodobnienie, że informacje te mają ze względu na swój charakter, sposób zastosowania itp. szczególną wartość gospodarczą, co w konsekwencji ich ujawnienia mogłoby narazić takiego przedsiębiorcę na szkodę; - podjęcie przez przedsiębiorcę niezbędnych działań w celu zachowania poufności takich informacji (treść dokumentacji) – powinny one nastąpić w momencie składania odpowiednich dokumentów; ich brak dyskwalifikuje możliwość ograniczenia dostępu do tego typu dokumentów ze względu na tego rodzaju przesłankę, w szczególności gdy zastrzeżenie tajemnicy mogłoby nastąpić po wcześniejszym wpłynięciu wniosku o udostępnienie informacji. W ocenie Sądu zobowiązani nie uprawdopodobnili dwóch ostatnich przesłanek. Przede wszystkim, mając na uwadze treść wniosku z dnia [...] czerwca 2013 r. oraz charakter podmiotów: zobowiązanego i pożyczkodawcy, Sąd stoi na stanowisku, że zasada poufności do żądanych informacji publicznych w realiach niniejszej sprawy jest wyłączona. Jak wcześniej stwierdzono pożyczkodawca jest spółką gminną, do której wniesiono w całości w ramach kapitału zakładowego mienie publiczne. Pożyczkobiorca dysponuje mieniem publicznym wniesionym przez Gminę w 49%. Zatem w tych okolicznościach przy ważeniu tajemnicy przedsiębiorcy wysuwa się jako pierwszoplanowa zasada transparentności i przejrzystości dysponowania mieniem publicznym. Należy w tym miejscu zauważyć, że art. 61 ust. 3 Konstytucji wyznacza granice dopuszczalnej ingerencji w zakres prawa do informacji publicznej wskazując, że jego ograniczenie może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w skardze wartości takie jak: ochrona wartości i praw innych osób i produktów gospodarczych oraz ochrona porządku publicznego, bezpieczeństwa ważnego interesu gospodarczego Państwa. Ograniczenia dostępności informacji publicznej i kryteria ważenia kolidujących ze sobą wartości podlegają ocenie z punktu widzenia zasady proporcjonalności określonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji. Ograniczając prawną sferę wolności konstytucyjnej obywatela, przepis ustawy musi uczynić to w taki sposób, który przede wszystkim nie naruszy jej istoty i nie spowoduje zachwiana relacji konstytucyjnego dobra, które jest ograniczone. Wskazana regulacja winna być dostosowana do celu, jaki temu ograniczeniu przyświeca, który to cel musi być również kwalifikowany w kategorii wartości konstytucyjnej. Chodzi zatem o prawidłowe wyważenie proporcji, jakie muszą być zachowane, by przyjąć, że dane ograniczenie wolności nie narusza konstytucyjnej hierarchii dóbr (wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2012 r. I OSK 2022/12). Reasumując, w okolicznościach sprawy brak jest podstaw do uznania, że powołana przez M[...] S.A. przesłanka "tajemnicy przedsiębiorcy" wyłącza możliwość udzielenia informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. należało orzec jak wyżej.