II SA/Po 295/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2013 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2011 r. nr [...], II. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżącego kwotę [...],- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. D. od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2011 r. znak: [...], odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] 2010 r. znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z dwoma segmentami i z usługami w parterze na wspólnej dwukondygnacyjnej hali garażowej na terenie nieruchomości położonej przy ul. R. w P., działka nr [...], arkusz [...], obręb J., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Decyzję tę wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Prezydent Miasta . postanowieniem z dnia [...] 2011 r. wznowił na wniosek J. D. postępowanie zakończone ostateczną decyzją z [...] 2010 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z dwoma segmentami i z usługami w parterze na wspólnej dwukondygnacyjnej hali garażowej na terenie nieruchomości położonej przy ul. R. w P. W ramach wznowionego postępowania decyzją z dnia [...] 2011 r. odmówił uchylenia wspomnianej decyzji ostatecznej, stwierdzając, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Jednocześnie Prezydent Miasta stwierdził, że decyzja z dnia [...] 2010 r. została wydana z naruszeniem prawa, albowiem J. D. oraz H. D. nie brali udziału w postępowaniu w sprawie. Odwołanie od tej decyzji wniósł J. D., żądając jej uchylenia. Podniósł, iż dokumentacja będąca podstawą zatwierdzonego w sprawie projektu budowlanego, zwłaszcza co do segmentu "B" była wadliwa. Jego zdaniem w części tej pominięto (nawet nie narysowano) wspólnych ścian szczytowych starych, przylegających budynków, które nie podlegają rozbiórce. W projekcie w tym usytuowano tylko ścianę nowego budynku w konstrukcji szkieletowej, ocieploną styropianem. Tymczasem, zdaniem odwołującego, jedna ściana wyklucza drugą, gdyż nakładają się na siebie. Zaznaczył, że jego uwagi w tym zakresie zostały zignorowane. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2011 r. wyjaśnił, że w myśl art. 146 § 2 k.p.a mimo istnienia podstaw wznowienia postępowania przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a., nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Rozstrzygnięcie takie jest dopuszczalne wówczas, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. Wojewoda stwierdził, że organ I instancji słusznie wznowił postępowanie zakończone jego decyzją z dnia [...] 2010 r. Następnie wyjaśnił, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wydał decyzję z dnia [...] 2010 r. w oparciu o art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego (Dz. U. z 2010 r. Nr 1623, poz. 243 ze zm.). Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w sytuacji, gdy zostaną spełnione wymagania określone w ust. 1, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda zaznaczył, że organ architektoniczno-budowlany nie posiada jednak możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu budowlanego; może jedynie ocenić zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w ściśle określonym w ustawie zakresie. Możliwe jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska. Do obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej należy również sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 Prawa budowlanego) uprawnienia budowlane, a także sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego). Organ odwoławczy uznał, że sporządzony w sprawie projekt budowlany spełnia powyższe warunki. Dodał, iż organ I instancji ocenił, że wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę jest kompletny, ponieważ zawiera wszystkie niezbędne uzgodnienia, zaświadczenia oraz oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wojewoda zwrócił również uwagę na fakt, iż w projekcie budowlanym znajduje się oświadczenie projektantów – T. K., T. W., P. K. i M. O., iż przedmiotowy projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Ponadto wyjaśniono, że inwestor posiada ostateczną decyzję o warunkach zabudowy wydaną przez Prezydenta Miasta P. w dniu [...] 2009 r. znak: [...], mocą której ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Wojewoda podkreślił, że zgodnie z art. 55 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Stąd też, wskazał organ II instancji, w sytuacji, gdy organ administracji architektoniczno-budowlanej analizuje konkretną sprawę o pozwolenie na budowę, w której inwestor dysponuje ostateczną decyzją o warunkach zabudowy, zobowiązany jest respektować jej ustalenia. Wojewoda stwierdził, że w decyzji z [...] 2009 r. ustalono, że w związku z projektowanym parkingiem podziemnym projekt budowlany dla przedmiotowego przedsięwzięcia winien być opracowany z uwzględnieniem konieczności zabezpieczenia budynków na sąsiednich działkach przed ewentualną katastrofą budowlaną, do projektu budowlanego musi zostać dołączona ekspertyza techniczna (co inwestor uczynił przedkładając ekspertyzę techniczną Politechniki P. dotyczącą stanu budynków oficynowych zlokalizowanych przy ul. Ż. nr [...] i nr [...] i sposobu zabezpieczenia ścian przylegających do oficyny zlokalizowanej przy ul. S. pod kątem rozbiórki i budowy nowego obiektu z podziemnymi parkingami przy ul. S.). W ekspertyzie tej zaznaczono, że przy spełnieniu opisanych w niej warunków będzie można bez przeszkód natury technicznej przystąpić do realizacji nowej zabudowy w sąsiedztwie zabezpieczonych i wzmocnionych ścian oficyny przy ul. Ż. i Ż. Wojewoda stwierdził, że również w decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji organ I instancji zaznaczył, że projekt budowlany zgodny jest z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] 2009 r. J. D. wniósł skargę na powyższą decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2011 r. Podniósł, iż dokumentacja biura projektów, będąca podstawą do zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę nie nadaje się do użytku, zwłaszcza segmentu B – oficyny. Zdaniem skarżącego w projekcie budowlanym pominięto wspólne ściany szczytowe starych, przeszło 100-letnich przylegających budynków przy ul. Ż. i Ż., które nie podlegają rozbiórce. Wskazał, że w projekcie jest tylko usytuowana ściana nowego budynku, konstrukcji szkieletowej też w granicy działki nr [...]. Skarżący wskazał, że żaden z organów, mimo zarzutów skarżącego podnoszonych w toku postępowania, nie dokonał oceny tychże wniosków. Zdaniem skarżącego rozwiązanie to powoduje, że wspólne ściany szczytowe nakładają się dokładnie z nowymi, co jest niemożliwe do realizacji. Ponadto w projekcie budowlanym brakuje dokumentacji technicznej odnoszącej się do zabezpieczenia fundamentów przylegających budynków przy ul. Ż. i Ż. Dokumentacji technicznej nie było też w momencie udzielenia pozwolenia na budowę, co jest niezgodne z Prawem budowlanym. Zdaniem skarżącego, w decyzjach i projekcie uniknięto przejrzystego rozwiązania obniżenia piwnic na 2 kondygnacje garaży, które zabezpieczyć ma istniejący stary budynek przed katastrofą budowlaną. Ponadto skarżący podniósł, iż dokumentacja budowlana dotycząca przedmiotowej inwestycji nie spełnia wymogów określonych w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] 2009 r., szczególnie w zakresie zabezpieczenia sąsiednich budynków, mimo, iż powołano się na to w decyzjach o pozwoleniu na budowę i w późniejszych decyzjach. W odpowiedzi Wojewoda Wielkopolski wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 16 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Po 1033/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie, do czasu ustalenia następców prawnych po zmarłym uczestniku postępowania. Po ustaleniu powyższego, Sąd postanowieniem z dnia 14 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Po 1033/11 podjął zawieszone postępowanie. Sprawa została zarejestrowana na nowo pod sygnaturą II SA/Po 295/13. Na rozprawie przed Sądem w dniu 9 października 2013 r. skarżący podkreślił, że projekt budowlany grozi niebezpieczeństwem dla mieszkańców budynku mieszkalnego, którego jest współwłaścicielem. Dodał, że projektowana inwestycja nie doszła dotychczas do skutku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna, choć z innych przyczyn aniżeli podniesione w skardze. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem wniesionej przez J. D. skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2011 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2011 r., którą organ odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] 2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z dwoma segmentami i z usługami w parterze na wspólnej dwukondygnacyjnej hali garażowej na terenie nieruchomości położonej przy ul. R. w P., działka nr [...], arkusz [...], obręb J. Materialnoprawną podstawę tak zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowiły przepis art. art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. Przepis art. 151 § 2 k.p.a. określa, iż w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. W myśl zaś art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W doktrynie wskazuje się, że zastosowanie przesłanki określonej w art. 146 § 2 k.p.a. oznacza odejście od przyjętego w Kodeksie postępowania administracyjnego domniemania, iż kwalifikowana wadliwość procesowa ma wpływ na treść decyzji, czego konsekwencją było uchylenie decyzji decyzją o wznowieniu postępowania. Zastosowanie tej przesłanki może więc nastąpić tylko w razie, gdy nowa decyzja odpowiadałaby w swojej istocie decyzji dotychczasowej, a więc tylko w przypadku, gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej (do czego jest zobligowany na podstawie art. 149 § 2 k.p.a.), w oparciu o przepisy prawa materialnego rozstrzygnie sprawę tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Treść rozstrzygnięcia musi pokrywać się w całości z rozstrzygnięciem przyjętym w decyzji ostatecznej. Organ w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa musi wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 567-568). Okolicznością niebudzącą w niniejszej sprawie wątpliwości tak stron, organów obu instancji, jak i Sądu była kwestia niezawionego braku udziału stron – J. D. i H. D., współwłaścicieli nieruchomości nr [...], bezpośrednio sąsiadującej z terenem objętym przedmiotową inwestycją, w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2010 r. Wymienione osoby brały udział w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla tej inwestycji zakończonym decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2009 r. nr [...], a zostały bez ich winy pozbawione przez ten sam organ możności udziału w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę dla tej inwestycji. W związku z tym organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo uznały, że zaistniała podstawa określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wspomnianą decyzją. Trafnie więc organ I instancji postanowieniem z dnia [...] 2011 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 147 i art. 149 § 1 k.p.a. wznowił to postępowanie. Sąd podziela też stanowisko organów obu instancji, iż sam brak udziału wymienionych stron w zakończonym postępowanie nie powoduje niejako automatycznie konieczności uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji ostatecznej. Prowadząc badanie decyzji w postępowaniu wznowieniowym, w dalszym ciągu w obrocie prawnym utrzymuje się dotychczasowa decyzja ostateczna i wciąż wywołuje ona określone w niej skutki prawne. Sam fakt wznowienia postępowania, które to wznowienie, jest tylko rozstrzygnięcie formalnym, nie prowadzi jeszcze do unicestwienia skutków ostatecznej decyzji administracyjnej i do przełamania zasady trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 k.p.a.). Taki efekt wywołać może dopiero wydanie rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. i to pod warunkiem, że nie zachodzi przesłanka określona w art. 151 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 5 marca 2013 r., II OSK 120/13, Lex nr 1305533). Należy podkreślić, że przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygniecie sprawy rozstrzygniętej ostateczną decyzją, wydaną w postępowaniu zwykłym. Istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję, rozstrzygającą o istocie sprawy, wydaje się, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana. Zważywszy na to, stwierdzić należy, iż obowiązkiem organów orzekających w niniejszej sprawie, a więc w postępowaniu wznowieniowym, była ocena, czy przedłożony przez inwestora projekt budowlany powinien zostać zatwierdzony i powinno się wydać pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z dwoma segmentami i z usługami w parterze na wspólnej dwukondygnacyjnej hali garażowej na terenie nieruchomości położonej przy ul. R. w P., działka nr [...]. Tym samym rolą organów obu instancji było – zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, sprawdzenie: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Należy przy tym zaznaczyć, odpowiadając przy tym na zarzut skargi, że rolą organów orzekających nie jest merytoryczne badanie projektu budowlanego. Ocenie organów podlega tylko zgodność projektu z prawem (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2012 r., II OSK 345/11, Lex nr 1219136). Co więcej, organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Wynika to z treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i faktu uchylenia z dniem 11 lipca 2003 r. przepisu art. 35 ust. 2 tej ustawy, który określał, że właściwy organ może badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5 (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 września 2011 r., VIII SA/Wa 377/11, Lex nr 1156026). W związku z powyższym, w tym zakresie rację należało przyznać Wojewodzie, który w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy (w przypadku braku planu miejscowego), wymaganiami ochrony środowiska, sprawdzenie, czy projekt został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane, czy jest kompletny, w tym czy posiada wszystkie niezbędne opinie, uzgodnienia, pozwolenia. Jednocześnie należy zaznaczyć, że kierując się zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której emanacją w postępowaniu wyjaśniającym stanowi przepis art. 77 § 1 k.p.a., określający, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, organy I i II instancji powinny rzetelnie wykazać w uzasadnieniach swych rozstrzygnięć, że w powołanym zakresie zbadały przedłożony przez inwestora projekt budowlany. Wspomnieć trzeba, że przepis art. 107 § 3 k.p.a. nakłada na organy obowiązek wskazania w uzasadnieniu faktycznym decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Zdaniem Sądu, ocena przez organy I i II instancji projektu budowlanego dotyczącego przedmiotowej inwestycji jest nazbyt lakoniczna i czyni niemożliwym stwierdzenie, że organy w rzeczywistości ów projekt zbadały. Po pierwsze należy zaznaczyć, że akta niniejszej sprawy nie zawierały ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2009 r. o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Już ta okoliczność wskazuje, że w ocenianym przez Sąd postępowaniu zabrakło rzetelnej oceny zgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Należy też zauważyć, że w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] 2011 r. organ I instancji nawet słowem nie wspomniał, nie mówiąc już o dokładnej ocenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] 2009 r. Nie można też uznać, właśnie w kontekście braku w aktach sprawy decyzji o warunkach zabudowy, by wyczerpujące było uzasadnienie organu odwoławczego co do omawianej okoliczności. Wojewoda ograniczył się bowiem do podania, że w decyzji z [...] 2009 r. ustalono, że w związku z projektowanym parkingiem podziemnym projekt budowlany dla omawianego przedsięwzięcia winien być opracowany z uwzględnieniem konieczności zabezpieczenia budynków na sąsiednich działkach przed ewentualną katastrofą budowlaną, a do projektu budowlanego musi zostać dołączona ekspertyza techniczna. Podając to Wojewoda zaznaczył, że inwestor przedłożył ekspertyzę techniczną Politechniki P. dotyczącą stanu budynków oficynowych zlokalizowanych przy ul. Ż. nr [...] i nr [...]i sposobu zabezpieczenia ścian przylegających do oficyny zlokalizowanej przy ul. R., pod kątem jej rozbiórki i budowy nowego obiektu z podziemnymi parkingami przy ul. R. Wskazał też, że w ekspertyzie tej zaznaczono, że przy spełnieniu opisanych w niej warunków będzie można bez przeszkód natury technicznej przystąpić do realizacji nowej zabudowy sąsiedztwie zabezpieczonych i wzmocnionych ścian oficyny przy ul. Ż. [...] i [...]. W pozostałym zakresie, dotyczącym oceny zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, organ odwoławczy stwierdził jedynie, że w decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji organ I instancji zaznaczył, że projekt budowlany jest zgodny z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] 2009 r. Tym samym, organ II instancji, podobnie jak i organ I instancji, uchylił się od samodzielnego sprawdzenia, z naruszeniem przepisów postępowania art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., czy zatwierdzony projekt rzeczywiście nie jest sprzeczny z ustalenia wspomnianej decyzji o warunkach zabudowy. Organ nie sprawdził i nie wykazał, by zatwierdzony projekt budowlany odpowiada zapisom decyzji z [...] 2009 r. w zakresie obowiązującej linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu, miejsc parkingowych i obsługi komunikacyjnej inwestycji. Projekt budowlany musi zaś być bezwzględnie zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która określa przeznaczenie działki, sposób zagospodarowania i warunki jej zabudowy (por. WSA w Poznaniu z dnia 12 grudnia 2012 r., IV SA/Po 1018/12, Lex nr 1235411). Organ nie może zatwierdzić projektu budowlanego w razie ustalenia jakichkolwiek odstępstw w projekcie od warunków zawartych w decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę jest wydawana w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 3 października 2012 r., II SA/Ol 451/12, Lex nr 1235181). Ponadto organ I instancji nie wspomniał w ogóle, a organ odwoławczy jedynie ogólnie stwierdził, że projekt jest kompletny i uzyskano niezbędne uzgodnienia, zaświadczenia oraz oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie wyjaśniono w szczególności, czy projekt budowlany został, zgodnie z zapisem decyzji o warunkach zabudowy, uzgodniony przed wystąpieniem z wnioskiem o pozwolenie na budowę z Komendantem Wojewódzkim Straży Pożarnej pod względem dostępu wozów bojowych straży pożarnej do części budynku położonej w głębi nieruchomości, a także czy uwzględniono warunki wynikające z uzgodnienia z Miejskim Konserwatorem Zabytków (z 14 stycznia 2009 r.), wymienionych w decyzji o warunkach zabudowy. Mając powyższe na względzie uznać należało, że ze względu na istotne naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, decyzje organów obu instancji uchylają się ocenie, czy dopuszczalne było uznanie, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a.). Nie przesądzając tegoż, Sąd pragnie stwierdzić, że orany orzekające ponownie rozpoznając sprawę powinny w sposób wyczerpujący dokonać sprawdzenia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, co powinno znaleźć wyraz z uzasadnieniu decyzji. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku. Sąd, na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 200 zł, tytułem zwrotu kosztów sądowych (punkt II sentencji wyroku). Na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzeczono o wykonalności zaskarżonej decyzji (punkt III sentencji wyroku.