VIII SA/Wa 544/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędzia WSA Cezary Kosterna /sprawozdawca/, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2011 r. sprawy ze skargi K. S. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2) stwierdza, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącego K. S. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1.1 Wnioskiem z dnia [...] listopada 2010 r. K. S., (dalej: skarżący) zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z prośbą o udzielenie informacji dotyczącej wysokości podatku dochodowego w roku podatkowym 2011 w związku ze sprzedażą nieruchomości. Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. przedmiotowe pismo przekazano do organu właściwego miejscowo do wydawania interpretacji podatkowych. Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. skarżący wystąpił ponownie do Ministra Finansów – organu upoważnionego Dyrektora Izby Skarbowej w W., Biura Krajowej Informacji Podatkowej w P. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w roku podatkowym 2011 w związku ze sprzedażą nieruchomości przed upływem 5 lat. 1.2. We wniosku skarżący wskazał, iż w trakcie trwania małżeństwa z E. S. dokonał zakupu mieszkania w G. w dniu [...] sierpnia 2008 roku za kwotę [...] zł. Na zakupione mieszkanie wraz z garażem zaciągnął wraz z żoną kredyt hipoteczny w wysokości [...] zł wyrażony w walucie obcej – franku szwajcarskim. Wraz ze swoją żoną chciał zamieszkać w tym mieszkaniu, jednak życie okazało się dla nich bardzo brutalne i zostali zmuszeni do sprzedaży tego mieszkania ze względu na rozwód. Mieszkanie to wraz z garażem zostało sprzedane za kwotę [...] zł w dniu [...] kwietnia 2010 r. W związku z tym wskazał, iż osiągnął wirtualny dochód w wysokości [...] zł. Jednak z uwagi na fakt, iż środki przeznaczone na zakup mieszkania pochodziły w całości z zaciągniętego kredytu hipotecznego w walucie obcej podniósł, że w momencie uruchomienia kredytu kurs franka kształtował się na poziomie około 2.15 zł, natomiast w momencie sprzedaży wzrósł do kwoty ponad 3.00 zł, zatem wartość kredytu do spłaty wyniosła : część kapitałowa – [...] zł, część odsetkowa zaś [...] zł. Wszystkie pieniądze z tytułu sprzedaży mieszkania skarżący przeznaczył na spłatę kredytu hipotecznego na konto techniczne Banku [...]. Dodatkowo ze względu na brak dostatecznej ilości środków finansowych na pokrycie kredytu (wartość kredytu przekroczyła bowiem wartość mieszkania) skarżący był zmuszony pokryć brakującą różnicę zaciągając kredyt konsumpcyjny. W związku z powyższym, poniósł stratę w wysokości około [...] zł. Skarżący nadmienił, iż przedmiotowe mieszkanie nabył w stanie deweloperskim i wykończył w całości z myślą o zamieszkaniu w nim wraz z żoną. Nie brał jednak żadnych faktur na zakup wyposażenia mieszkania, np. wykończenie łazienki, tynki, itp. Również żadne z nich wskazał, ze względu na problemy osobiste i narastające konflikty, nie było zameldowane w tym mieszkaniu. Powtórzył ponownie, iż został zmuszony wraz z żoną do sprzedaży tego mieszkania, zaś w odrębnym akcie notarialnym skarżący podpisał zobowiązanie, iż w całej wysokości zapłaci ewentualny podatek dochodowy. Jednak z uwagi na bardzo trudną sytuację psychiczną oraz materialną (perspektywa eksmisji z mieszkania) skarżący nie posiada środków na pokrycie wartości podatku od wirtualnego dochodu. Wobec zaistniałej sytuacji zadał pytanie, czy od ewidentnej straty zapłaci podatek dochodowy. Podał, że pracuje jako nauczyciel i jego dochody są stosunkowo niewielkie, dlatego zwrócił się z prośbą o interpretację przepisów. Podniósł, że nie zbywał wraz z żoną mieszkania z myślą o zyskach, mieli tam zamieszkać, a sytuacja osobista zmusiła ich do sprzedaży. W związku ze sprzedażą mieszkania ponieśli faktyczną stratę. Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego skarżący sformułował następujące pytania: "Czy będzie płacił podatek dochodowy od wirtualnego dochodu w związku ze sprzedażą nieruchomości i w jakiej wysokości? oraz Czy w związku z poniesioną stratą można obniżyć dochód?" Zdaniem skarżącego nie ulega żadnej wątpliwości, iż z ekonomicznego, moralnego i ludzkiego punktu widzenia poniósł stratę. Sama definicja interpretacji oznacza proces zmierzający do ustalenia znaczenia przepisu prawa i ustalenia treści zawartych w nim norm prawnych. Interpretacja zapisu art. 22 ustawy o podatku dochodowym powoduje w jego ocenie dużo kontrowersji i wzbudza wiele wątpliwości zarówno wśród podatników, księgowych rozliczających PIT, jak i samych pracowników urzędu skarbowego. Ustawa, w ocenie skarżącego nie zawiera informacji na temat różnic kursowych, w tej sytuacji uważa więc, że różnice kursowe to koszty uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia mieszkania, mimo, że w samej ustawie nie ma na ten temat zapisu. Nie ma także nigdzie zapisu, iż różnice kursowe nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia mieszkania. Wobec powyższego skarżący stwierdził, iż zawsze będzie to tylko interpretacja prawa podatkowego dokonana przez człowieka i dopóki luka prawna w ustawie nie zostanie uregulowana to zawsze będą kontrowersje, spory i niejasności na tej płaszczyźnie – każdy prawnik inaczej interpretuje ten przepis. Skarżący wniósł zatem o uwzględnienie występującej luki prawnej w przepisach i dokonanie interpretacji z ludzkiego i moralnego punktu widzenia. Uznał, że według norm moralnych będzie dla niego krzywdzące, aby miał obowiązek płacić podatek od straty. 1.3. Organ upoważniony w interpretacji indywidualnej z dnia [...] lutego 2011 r. uznał stanowisko skarżącego za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ wskazał, iż ustawą z dnia 8 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1316) z dniem 1 stycznia 2009 r. zmienione zostały m.in. zasady opodatkowania dochodów z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) w/w ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zwanej dalej: u.p.d.o.f. Zgodnie z art. 8 ust. 1 w/w ustawy zmieniającej do przychodu (dochodu) z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) u.p.d.o.f. nabytych lub wybudowanych (oddanych do użytkowania) w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. stosuje się zasady określone w ustawie zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008 r. Organ podniósł, iż w odniesieniu do stanu faktycznego wskazanego przez skarżącego we wniosku, w zakresie tak określonych ram materialnoprawnych w sprawie należy zastosować te właśnie w/w przepisy ustawy podatkowej obowiązujące do 31 grudnia 2008 roku. Następnie organ stwierdził fakt, iż przedmiotowy lokal mieszkalny został sprzedany przed upływem pięcioletniego terminu wskazanego w/w art. 10 ust. 1 lit. a)-c) u.p.d.o.f., zatem stanowi dla skarżącego źródło przychodów. Nie podlega on jednak zwolnieniu od opodatkowania, wskazanym w art. 21 ust. 1 pkt 126 u.p.d.o.f. z tytułu tzw. ulgi meldunkowej, bowiem nie została w sprawie spełniona podstawowa przesłanka określona w tym przepisie dotycząca zameldowania w tym lokalu mieszkalnym na pobyt stały przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy przed datą zbycia. Organ podniósł, że z akt sprawy wynika, iż ani skarżący, ani wówczas jego małżonka nie byli zameldowani w przedmiotowym lokalu. W związku z powyższym organ uznał, iż dochód skarżącego z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w w/w przepisie u.p.d.o.f. podlega opodatkowaniu, a wysokość podatku zgodnie z art. 30e ust. 1 tej ustawy wynosi 19 % podstawy obliczenia podatku. Ponadto wskazał, iż w rozumieniu art. 22 ust. 6c u.p.d.o.f. kosztami uzyskania przychodu z tak ustalonego źródła, z zastrzeżeniem ust. 6d są udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania. Natomiast w odniesieniu do wysokości w/w nakładów organ wskazał, iż ustala się je zgodnie z art. 22 ust. 6e u.p.d.o.f. na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych. Zdaniem organu z analizy wskazanych wyżej przepisów można wyprowadzić wniosek, iż ustawodawca definicję kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości doprecyzował wskazując bezpośrednio, iż są to m.in. udokumentowane koszty nabycia tej nieruchomości oraz udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania. Ponadto organ stwierdził, iż w niniejszej sprawie faktem niespornym jest, iż w wyniku wzrostu kursu franka szwajcarskiego kwota zaciągniętego przez skarżącego kredytu wzrosła, jednak w ocenie organu zaciągnięty kredyt nie może stanowić dla skarżącego przychodu, ani kosztu jego uzyskania. Wskazał również, iż zaciągnięcie kredytu jest wyłącznie sposobem na pozyskanie pieniędzy na zapłatę ceny za nabycie nieruchomości, stąd nie można zaliczyć tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, jak również w świetle obowiązujących przepisów ustawy podatkowej nie będą ich stanowić również wydatki związane z jego spłatą. Kosztami uzyskania przychodów według u.p.d.o.f. są tylko i wyłącznie, zdaniem organu koszty nabycia tej nieruchomości, które z kolei są określone w umowie notarialnej sprzedaży, na podstawie której podatnik staje się właścicielem lub współwłaścicielem danej nieruchomości. W opinii organu wydatków związanych z kredytem bankowym nie należy traktować również jako nakładów, ponieważ w żaden sposób nie wpływają one na podwyższenie wartości samej nieruchomości. Swoje stanowisko organ uzasadnił również faktem, iż skoro zaciągnięcie kredytu bankowego i uzyskanie pieniędzy od banku nie jest w świetle prawa podatkowego przychodem dla podatnika podlegającym opodatkowaniu, to faktem oczywistym jest, że wydatki na spłatę kredytu nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodu. Również kosztem, zdaniem organu nie będą także tzw. różnice kursowe. W podsumowaniu organ stwierdził, iż skarżący zobowiązany będzie do zapłaty 19 % podatku dochodowego od osób fizycznych z uwagi na upływ pięcioletniego terminu, licząc od końca roku, w którym nastąpiło nabycie przedmiotowego lokalu. 2. Skarżący nie zgadzając się z powyższą interpretacją, po uprzednim wezwaniu Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa i podtrzymaniu przez organ interpretacji wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem i o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Przedmiotowej interpretacji autor skargi zarzucił naruszenie - przepisów art. 30c ust. 2 i art. 22 ust. 6c u.p.d.o.f. poprzez stwierdzenie braku podstaw uznania wydatków związanych z kredytem zaciągniętym na nabycie zbywanej nieruchomości jako kosztów uzyskania przychodu. W uzasadnieniu skargi skarżący, podniósł zasadniczo te same elementy argumentacji faktycznej i prawnej zaprezentowanej uprzednio w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Wskazał, że pojęcie kosztów odpłatnego zbycia (sprzedaży) nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w ustawie, należy więc w jego przekonaniu stosować językowe (potoczne) rozumienie tego wyrażenia, zatem za koszty sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie wydatki poniesione przez sprzedającego, które są konieczne aby transakcja mogła dojść do skutku. Uznał zatem, iż w jego sytuacji kosztem zakupu nieruchomości będą również koszty poniesione przez niego w związku z uzyskaniem kredytu hipotecznego, jak także spłacone odsetki od tego kredytu. Wniosek taki jego zdaniem wynika z faktu, iż w przypadku gdyby takiego kredytu nie uzyskał nie miałby on możliwości zakupu przedmiotowej nieruchomości, a tym samym nie doszłoby do jej sprzedaży, czyli de facto nie uzyskałby on przychodu z jej odpłatnego zbycia. W jego przekonaniu, stanowisko uznające różnice kursowe oraz odsetki spłacone w związku z zaciągniętym przez niego kredytem za koszty uzyskania przychodu jest słuszne. Skarżący wskazał, iż w jego przekonaniu interpretacja organu jest dla niego bardzo krzywdząca, bowiem z ludzkiego, ekonomicznego i moralnego punktu widzenia poniósł on w okolicznościach tej sprawy stratę. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przywołał nieprawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który w jego ocenie przemawia za słusznością jego twierdzeń. Skarżący powołał się na Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1272/10. 3. Odpowiadając na skargę Minister Finansów – Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w interpretacji oraz w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zauważył dodatkowo, iż skarżący niewłaściwie określił przedmiot zaskarżenia, nazywając swoją skargę "skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona. 4.1. Organ słusznie wskazał, że w myśl art. 8 ust.1 ustawy z 6 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 209, poz. 1316), do przychodu (dochodu) m in. z odpłatnego zbycia nieruchomości nabytych lub wybudowanych (oddanych do użytkowania) w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2008 r., stosuje się zasady określone w ustawie zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008 r. Uwzględniając zatem, że skarżący w 2008 r. nabył lokal mieszkalny do oceny skutków podatkowych związanych ze sprzedażą tego lokalu będą miały zastosowanie przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008 r. Poza sporem jest, że w sprawie nie mają zastosowania zwolnienia od opodatkowania wynikające z przepisów art., 10 ust.1 pkt 8 u.p.d.o.f. (dla zbycia nieruchomości po upływie 5 lat od jej nabycia), ani w art. 21 ust. 1 pkt 126 u.p.d.o.f. (tzw. ulga meldunkowa), co słusznie wskazał organ. 4.2. Co do interpretacji prawa materialnego, spór pomiędzy organem, a skarżącym dotyczy: rozumienia pojęcia kosztu nabycia nieruchomości na gruncie art. 22 ust.6c ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dachowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., nr 14, poz. 176 w brzmieniu obowiązującym na dzień 31.12.2008 r. - dalej u.p.d.o.f.) oraz podstawy opodatkowania dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości określonej w art. 30 e ust. 2 u.p.d.o.f. (a nie jak wskazuje zapewne na skutek omyłki pisarskiej skarżący w skardze art. 30c ust. 2). Całe wywody organu dotyczące kosztów uzyskania przychodów sprowadzają się w istocie do następujących stwierdzeń: Zdaniem organu w art. 22 ust. 6 c i 6 e u.p.d.o.f. definicja kosztów uzyskania przychodów została sprecyzowana "poprzez bezpośrednie wskazanie, iż koszty te stanowią m.in. udokumentowane koszty nabycia nieruchomości oraz udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych poczynione w czasie posiadania." Zaś koszty nabycia "określają umowy notarialne sprzedaży, na podstawie których podatnicy stają się właścicielami lub współwłaścicielami nieruchomości". Dalej organ wywodzi, że wydatki związane z kredytem bankowym nie mogą być potraktowane jako nakłady, o których mowa w art. 22 ust. 6 c u.p.d.o.f., ponieważ w żaden sposób nie wpływają na podwyższenie wartości samej nieruchomości, zaś wydatki na spłatę kredytu nie mogą być traktowane jako koszty uzyskania przychodu, podobnie jak różnice kursowe. Organ nie dokonuje interpretacji art. 30 e ust. 1 i 2, ani art. 19 ust. 1 u.p.d.o.f. ograniczając się w istocie do przytoczenia treści tych przepisów. 4.3. Zdaniem Sądu organ nie przedstawił pełnej wykładni przepisów prawa mających zasadnicze znaczenie dla przedmiotowej interpretacji, to jest w szczególności art. 22 ust. 6 c i art. 30 e ust. 2 u.p.d.o.f. Z udzielonej interpretacji wynika, że koszt nabycia nieruchomości, tym samym koszt uzyskania przychodu z tytułu sprzedaży nieruchomości, organ zawęża do kosztów nabycia określonych w umowie notarialnej sprzedaży, nie precyzując nawet co można zaliczyć do tych kosztów nabycia określonych w takiej umowie. Strona skarżąca za koszt nabycia nieruchomości uważa również wszystkie wydatki, jakie poniosła na nabycie nieruchomości, zwłaszcza koszty spłaty kredytu zaciągniętego na nabycie tej nieruchomości. Z art. 22 ust. 6 c u.p.d.o.f. wynika, że kosztem uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości są udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększały wartość nieruchomości, poczynione w czasie jej posiadania. Tak więc ustawa przewiduje trzy rodzaje kosztów uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości: 1) koszty nabycia, 2) koszty wytworzenia, 3) koszty udokumentowanych nakładów. W stanie faktycznym, którego dotyczy interpretacja, nie występują niewątpliwie koszty wytworzenia. Słusznie organ wskazał też co do nakładów, że mogą to być zgodnie z art. 22 ust. 6 e u.p.d.o.f. nakłady udokumentowane fakturami VAT, gdyż brzmienie tego przepisu jest jasne i nie nasuwa wątpliwości interpretacyjnych. Organ nie wyjaśnił jednak i nie zdefiniował pojęcia: "kosztów nabycia", kwitując to pojecie jedynie stwierdzeniem, że koszty te "określają umowy notarialne sprzedaży". Tymczasem brak jest przepisu prawa, który pozwalałby na tak wąskie rozumienia kosztów nabycia nieruchomości. Żaden z przepisów ustawy nie ogranicza kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości do ceny nieruchomości podanej w umowie (czy nawet do kosztów określonych w umowie notarialnej, jak uważa organ). Do kosztów odpłatnego zbycia nieruchomości, w praktyce organów podatkowych, w orzecznictwie sądów administracyjnych i w doktrynie zaliczane są przecież poniesione przez sprzedającego wydatki nie określone w żaden sposób w umowie sprzedaży jak np. koszt wynagrodzenia pośrednika sprzedaży nieruchomości. Udokumentowane koszty nabycia nieruchomości obejmują zaś wszystkie wydatki poniesione przez sprzedającego na nabycie sprzedawanej nieruchomości. Oznacza to, że koszt nabycia nieruchomości, o jakim mowa w art. 22 ust 6c u.p.d.o.f., należy rozumieć szeroko jako każdy udokumentowany wydatek poniesiony przez nabywcę nieruchomości na jej nabycie. Jedyny warunek, jaki wprowadza ww. przepis, to poniesienie wydatku przez nabywcę, poniesienie tego wydatku w celu nabycia nieruchomości (w bezpośrednim związku z tym nabyciem) i udokumentowanie tych faktów. Organ nie wykazał, dlaczego za koszt nabycia nieruchomości, jakie ponosi nabywca, oprócz ceny nabycia wymienionej w akcie notarialnym, nie można uznać dodatkowych kosztów, w tym także związanych z obsługą zaciągniętego na nabycie nieruchomości kredytu hipotecznego, w szczególności odsetek, prowizji, kosztów przewalutowania kredytu (tzw. "różnic kursowych") w celu jego spłaty wynikających z warunków zawartej umowy kredytowej. Organ poprzestaje tylko na krótkich stwierdzeniach o brzmieniu aksjomatów, że takie wydatki nie stanowią kosztów uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia. Przecież w przypadku finansowania zakupu nieruchomości z kredytu faktyczny koszt nabycia nieruchomości jaki ponosi nabywca będzie inny (wyższy) niż w przypadku sfinansowania takiego zakupu ze środków własnych. Przyjęcie w art. 30e ust. 2 u.p.d.o.f., że podstawą opodatkowania z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości jest dochód, czyli różnica między przychodem, jaki podatnik uzyskuje sprzedając nieruchomość, a kosztami uzyskania tego przychodu, czyli wydatkami jakie poniósł aby nabyć tę nieruchomość, należy rozumieć jako wolę ustawodawcy opodatkowania faktycznie uzyskanego przez każdego podatnika dochodu. Należy mieć na uwadze, że w sytuacji przedstawianej przez skarżącego w stanie faktycznym wniosku o interpretację, do czasu uzyskania przychodu ze sprzedaży zostały poniesione przez skarżącego koszty związane ze spłatą kredytu. O ile rzeczywiście sama spłata kredytu w zakresie zwrotu uzyskanych z tytułu kredytu niewątpliwie nie może być uznana za koszt nabycia, to dodatkowe koszty jakie płacił skarżący bankowi z tytułu spłaty kredytu w części finansującej nabycie nieruchomości, takie jak odsetki, koszty przewalutowania, prowizje mają związek z kosztami nabycia nieruchomości w sytuacji, służą jej nabyciu, gdy kredyt był udzielony na nabycie nieruchomości i jako takie (w części dotyczącej kredytu w kwocie przeznaczonej na zakup nieruchomości) mogą być kosztami uzyskania przychodu, o ile zostały poniesione do czasu jego uzyskania. Za taką interpretacją kosztów uzyskania przychodów ze zbycia nieruchomości przemawia fakt, że z art. 30 ust. 1 u.p.d.o.f. wynika, że przedmiotem opodatkowania jest dochód, a więc interpretacja szczegółowego przepisu dotyczącego kosztów nabycia nieruchomości, to jest art. 22 ust. 6 c u.p.d.o.f., gdzie samo pojęcie "kosztów nabycia" nie zostało sprecyzowane ani zdefiniowane nakazuje taką jego interpretację, by podstawą opodatkowania był dochód rzeczywiście uzyskany ze sprzedaży wcześniej zakupionej nieruchomości. Uznanie za zasadne stanowiska wyrażonego w zaskarżonej interpretacji indywidualnej oznaczałoby zaś, że podstawą opodatkowania w przypadku sprzedaży nieruchomości jest różnica między wartością wyrażoną w umowie sprzedaży (pomniejszoną o koszty nabycia), a wartością wyrażoną w umowie kupna (powiększoną o koszty nabycia). Taka interpretacja, w ocenie Sądu, ma charakter zawężający, nie odnosi się do faktycznie uzyskanego dochodu ze sprzedaży nieruchomości i nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach. Przyjęta art. 30e ust. 2 u.p.d.o.f konstrukcja podatku dochodowego z tytułu sprzedaży nieruchomości oraz uznanie za koszt uzyskanie przychodu udokumentowanych wydatków poniesionych na nabycie nieruchomości pozwala na zaliczenie do kosztów podatkowych wszystkich faktycznie poniesionych i udokumentowanych wydatków jakie poniósł nabywca w związku z zakupem nieruchomości. Określając podstawę opodatkowania z art. 30 ust. 2 u.p.d.o.f., który to przepis odsyła do art. 19 ust. 1 u.p.d.o.f., należy też zauważyć, że przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. I tu zatem występuje niedookreślone pojęcie "koszty odpłatnego zbycia". W tym zakresie organ dokonujący interpretacji nie przeprowadził żadnej analizy przepisów prawa. Nie przeprowadził rozważań co do tego, czy w przypadku gdyby do sprzedaży nieruchomości obciążonej hipoteką na zabezpieczenie zaciągniętego na jej zakup kredytu niezbędne było spłacenie kredytu wraz z odsetkami i innymi kosztami (chociażby w części), to czy takich kosztów spłaty odsetek i innych kosztów spłaty kredytu nie można uznać za koszty odpłatnego zbycia. 4.4. Odnosząc powyższe regulacje do stanu faktycznego, przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, należy stwierdzić, że kosztem uzyskanie przychodu z tytułu sprzedaży wskazanego lokalu mogą być także poniesione koszty spłaty kredytu hipotecznego zaciągniętego na zakup tego lokalu, to jest odsetki i koszty przewalutowania tego kredytu, a także inne ewentualne koszty (inne niż zwrot pożyczonej od banku sumy), wyliczone zgodnie z warunkami zawartej przez wnioskodawczynię umowy kredytowej określone do czasu uzyskania przychodu. Dotyczy to oczywiście kredytu zaciągniętego i faktycznie przeznaczonego bezpośrednio na zakup nieruchomości, a nie na sfinansowanie nakładów na nieruchomość. 5. Ponownie udzielając indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego organ powinien uwzględniając uwagi zawarte w pkt. 4.3 i 4.4. powyżej przyjąć że niedopuszczalna jest zawężająca wykładnia przepisów art. 30 e ust 1 i 2 w zw. z art. 19 ust. 1 i art. 22 ust. 6 c u.p.d.o.f. prowadząca do opodatkowania przychodu (przynajmniej w części), a nie faktycznego dochodu ze sprzedaży nieruchomości. Zasada zaufania do organów wynikająca z § 121 § 1 Ordynacji podatkowej powinna być stosowana przy interpretacji indywidualnej w ten sposób, że w zakresie istotnym ze względu na jej przedmiot powinna precyzyjnie wskazywać na rozumienie przez organ treści pojęć niezdefiniowanych ustawowo (tu: koszt nabycia) i wyjaśniać, dlaczego te pojęcia przez organ rozumiane są w taki właśnie sposób. Uwzględniając powyższe, ze względu na wydanie interpretacji indywidualnej naruszającej wskazane wyżej przepisy prawa materialnego przez ich błędną wykładnię, Sąd na podstawie art. 146 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmianami – dalej: p.p.s.a.), zaskarżoną interpretację uchylił. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 p.p.s.a.